zondag 19 januari 2014

Zondag

Deze week ging ik met S. naar de tandarts. Eigenlijk hadden we een afspraak voor half februari staan voor controle maar een aanval van kiespijn veranderde de plannen. Gelukkig was het snel te fixen. S. heeft nog volop melkkiezen en tanden (hij wordt heel binnenkort 12) en het viel me op dat zijn klasgenoten verder zijn met wisselen. Ik hoor allemaal verhalen over beugeltandartsen en de eerste 'beugelbekkies' zijn al gesignaleerd. Dat zei ik tegen onze tandarts die daar op reageerde dat S. ook een beugel moet zodra hij klaar is met wisselen. Daar heb ik bij het kiezen van een verzekering geen seconde aan gedacht! We hebben het er ook nooit eerder over gehad met de tandarts. Misschien hij wel met mij maar ik versta de man nooit. Het is de liefste tandarts die ik ken en als je iets moet ondergaan dan gaat dat altijd met een minimum aan pijn door zijn voorzichtige aanpak, maar verstaan doen we hem niet. Niet dat het een onverstaanbare West-Fries is (daar zijn we inmiddels wel aan gewend). Hij komt (is mij ooit verteld door de receptioniste) uit Zuid-Afrika maar is van oorsprong Japans en sprak in het begin vrijwel geen Nederlands. Nu iets beter, maar in combinatie met het mondkapje en het feit dat ik best stokdoof ben, is het alles bij elkaar een goed concept voor veel vraagtekens.

Dit jaar had ik wel voor het eerst in jaren een tandartsverzekering geregeld, aangezien ik die kon regelen voor een prijs gelijkwaardig aan wat ik normaal zelf betaal voor controle. Dit keer was het echt gunstiger te verzekeren. Dus deed ik dat. Maar een verzekering voor een beugel is minder snel geregeld, voor orthodontie geldt een wachttijd van een jaar. Gelukkig kun je bij de meeste verzekeraars nog tot eind van deze maand je aanvullende verzekeringen aanpassen dus dat heb ik meteen gedaan! Mocht we over een jaar worden doorgestuurd naar een orthodontist dan zitten we goed! Ik ben achteraf blij met de aanval van acute kiespijn (voor S. wat het wat minder) want als we gewacht hadden tot half februari zoals het oorspronkelijke plan was ,dan weet ik niet of we a) dit gesprek wel zo hadden gevoerd en b) zo ja van wel, dan zou het te laat zijn om nog de verzekering om te zetten.

De komende weken staan hier in het teken van het uitzoeken van een middelbare school voor S. Omdat hij naar het tweetalig gymnasium wil, is er niet veel keuze voor hem. Er is één school in West-Friesland die dat aanbiedt en die staat op ongeveer 500 meter van ons huis af. Helaas hebben we ook hier te maken met lotingen dus het is niet zeker dat hij wordt aangenomen. We bezoeken daarom ook een andere school waar gymnasium wordt aangeboden. Enerzijds is het super zo'n geweldig schooladvies, anderzijds heeft hij wel minder keus. Er zijn gewoon niet zoveel gymnasia.

Met de gezondheid gaat het iets minder, ik krijg tegenwoordig twee keer in de week bij de fysio een bindweefselmassage en dat hakt er in! Ik heb weinig energie en er komt van alles los. Hopelijk komt er zoveel los dat de resten van jarenlange verzuring ook opstappen en kunnen we daarna weer vol aan de bak met de revalidatie. Want die schiet totaal niet op.

Deze week heb ik een paar keer meegemaakt dat ik 's nachts wakker werd en dat Dibbes dan in mijn armen lag. Helemaal met zijn kop in mijn hals en plat tegen me aan. Lekker is anders, zo'n harig groot beest in mijn armen. Maar het ontroert me ook! Dan bedenk ik me dat hij vorig jaar om deze tijd onder een struik lag op de natte grond en in de stromende regen (in mijn fantasie maak ik het altijd heel erg naar) en dan blijf ik maar doodstil liggen. Uiteindelijk val ik wel weer in slaap. Ik weet het, ik ben een watje en mensen die niet van katten houden zullen gruwen van dit verhaal. Maar buiten dat hij plek inneemt en zijn haren in mijn gezicht drukt, krijg ik ook enorm veel van hem terug.

herkenbaar dit! afb. afkomstig van@fabulousanimals

Hij krijgt meer zelfvertrouwen en krijgt meer lef tijdens het spelen. In het begin liep hij keihard weg als we hem met een touwtje probeerden te laten spelen, daarna rende hij met touwtje en al weg en vervolgens - na een paar weken - ging hij er voorzichtig mee spelen. Nu zijn we in het stadium dat hij ook uit zichzelf touwtjes en proppen papier bespringt en steeds feller wordt tijdens het spelen. Ook loopt hij me niet meer de hele dag achterna en kan ik tegenwoordig naar het toilet zonder dat hij mee wil. Andere katten aaien is tegenwoordig ook geen signaal meer voor hem om zich ervoor te storten. Een mooie vooruitgang dus. Hij weekt zich wat los en gaat meer zijn eigen gang. En zorgt dan tijdens de nacht voor compensatie door zich plat tegen ons aan te drukken, waarop de andere katten zich ook doen gelden met hun aanwezigheid. Ben benieuwd hoe lang wij nog over ons eigen bed kunnen beschikken....

Fijn weekend!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...