donderdag 9 januari 2014

Waar bleef die poen?

Gastblogger Pennie Wijs kon zich laatst niet inhouden en stelde naar aanleiding van dit artikel in het reactieveld een indringende vraag: 

"Het blijft toch een beetje mysterieus. Voor je inkomensdaling maakten jullie alles op. Toen daalde je inkomen onverwacht drastisch en toch kun je nu bufferen, (extra) hypotheek aflossen, met vakantie gaan, biologisch eten, huisdieren houden en er zelfs nog eentje bij nemen. Nu rijst bij mij (en vast óók bij andere lezers) de vraag: waaraan ging jullie geld vroeger dan op? Toch niet aan een terrasje hier en een etentje daar?

Een nogal onbescheiden, want gewoon ordinair nieuwsgierige vraag, maar ik durf hem (aarzelend) te stellen omdat het hier toch over dit soort zaken gaat. Spaarcentje zou je een stukje kunnen schrijven over jullie vroegere leven? Waren jullie extreme bourgondiërs die sterrenrestaurants frequenteerden. Volgde je de mode op de voet? Maakte je vaak verre, dure reizen? Kortom: waar is die poen gebleven?"

Een leuke vraag en daarom beantwoord ik hem graag! Er is weinig vreemds aan hoor Pennie, al verbaas ik me zelf ook wel dat het nu zo goed gaat. We smeten met geld en leefden er goed van. Het ging niet op aan spullen maar vooral aan ervaringen, weekendjes weg, vakantie, uit eten, zomaar even naar een vriendin in Barcelona. Ook volgde ik drie jaar lang een dure opleiding van € 3000 per jaar. De essentie was: zelden vooraf bedenken hoeveel geld er kan worden uitgegeven maar achteraf op de blaren zitten. En omdat we allebei echt goed verdienden, kon het ook allemaal. Maar we spaarden nooit, hadden hooguit een paar 100 euro op de bank. Toen we duurder gingen wonen, namen we ons voor om zuiniger te leven. Dat lukte met veel moeite, want onze leefstijl werd niet voldoende aangepast. En toen ik ziek werd hadden we dus meteen een probleem. Het is dus heel simpel: veel uitgeven en niets vooraf bedenken, niet met budgetten werken. Dat het nu zo goed gaat is best gênant, zeker als ik bedenk hoeveel geld we toen hadden en het niet eens doorhadden.....

En daarmee was de kous af, dacht ik. Mooi antwoord en helemaal duidelijk. Maar de vraag bleef rondzingen in mijn hoofd. En toen leverde Pennie haar stukje in voor deze week. En wat schrijft ze? Bufferen is haar levenshouding van jongs af aan. Al als kleuter bewaarde ze van de twee toffees die ze kreeg, er altijd één voor later. Tja, zullen we eens raden wat ik met mijn snoep deed? Meteen in mijn mond en als mijn zus niet uitkeek eindigden haar toffees ook in mijn mond!

Geen wonder dat ik enorm veel overhield toen ik eenmaal van bufferen met hangen en wurgen wel mijn levenshouding maakte. Bij mij was de ruimte die er over kon blijven echt vele malen groter dan bij 'geboren zuinigerds'. Dat is niet raadselachtig, dat is een inhaalrace met veel winst! Nu is het zo dat 1 op de 3 Nederlanders geen buffer heeft, zoals Pennie gisteren schreef. Zoals ik leefde, zal voor veel mensen herkenbaar zijn. Er is dus heel veel winst te halen voor heel veel mensen, ook als ze gedwongen achteruit gaan in inkomen.

De rust die we nu ervaren is het verschil tussen doordacht en ondoordacht uitgeven. Ook heb ik geleerd dat behoeften niet alleen kunnen worden uitgesteld (niet meteen alle toffees in je mond proppen) maar ook kunnen veranderen. Dus eet ik nu al jaren suikervrij en heb ik een buffer op de bank. Het feit dat ik mateloos kan zijn helpt me enorm. Ik kan heel goed veel drinken, roken, snoepen en geld uitgeven. Maar ik ben ook een ster in alcoholvrij leven, nietroken, suikervrij eten en zuinig leven. Mijn enorme enthousiasme voor alles in het leven werkt twee kanten op.

Dus, waar bleef die poen? Die werd als het ware in de sloot gegooid. Wel genoten we enorm. Nu sparen we de poen op en kiezen bewust onze uitgeefmomenten. Maar we genieten niet minder. Zelden heb ik het gevoel gehad dat ik iets heb moeten inleveren. Ik heb er juist veel bijgekregen!

Ben jij een geboren zuinigerd of propte jij ook twee toffees tegelijk in je mond?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...