woensdag 29 januari 2014

Schoolkeuze

Deze weken zijn we in de ban van de schoolkeuze voor ons kind. Veel scholen houden open dagen en als ouder probeer je van alles tegen elkaar af te wegen, af te strepen en op te tellen. Om onder de streep uit te komen op een voorkeur dat is gebaseerd op onderbuikgevoel.

De school waar onze keus op viel is groot, heel groot. Maar voelt warm en knus. De brugklasleerlingen zitten in een apart gebouw, heel prettig. Zo kunnen ze een jaar lang wennen aan het nieuwe spannende leven dat bomvol indrukken zit. Zonder dat ze afgeleid worden door grotere leerlingen die eng, dan wel spannend zijn of vervelend doen. De open dag was goed georganiseerd, we werden rondgeleid door leerlingen zelf, er was een bijeenkomst in de aula met een promofilm en praatje, we kregen de gelegenheid het hele gebouw te verkennen, mee te doen met proeflesjes en werden vriendelijk te woord gestaan door iedereen aan wie we maar wat vroegen.

Nu we zo scholen hebben vergeleken valt me op hoe verschillend scholen zich profileren. En hoewel dat natuurlijk niets zegt over de kwaliteit van het onderwijs of de dagelijkse gang van zaken op een school, weegt dat wel mee in je beslissing. Laatst belde ik op naar een school. Het was voor die school een open dag. In de scholengids stond dat er gymnasium werd aangeboden maar op de site van de school vond ik daar niets van terug. Dus belde ik. Degene die de telefoon op nam had geen antwoord op mijn vraag of er gymnasium op deze school wordt aangeboden! 'Ja, daar zegt u wat, volgens mij is het vooral atheneaum. We hadden het wel maar of dat nu nog zo is, ik kan u geen antwoord geven....'  (en dan niet aanbieden dat ze het even navraagt....) Dat zegt dan de telefoniste van een school (of secretaresse of wat ze ook was) op het moment dat er een open dag wordt gehouden!

De komende weken heeft S. twee voorlichtingsbijeenkomsten omdat hij tweetalig onderwijs wil gaan volgen. Het eerste betreft een algemene bijeenkomst, de tweede is een motivatiebijeenkomst met proeflessen. Ik ben blij dat dit wordt aangeboden. Iets willen is toch iets heel anders dan het doen, en het is goed als hij doordrongen wordt van wat voor keuze hij maakt.

Als hij geluk heeft en niet wordt uitgeloot, dan heeft dan best grote gevolgen. Een pittig lesprogramma en nog pittigere financiële gevolgen. Voor het tweetalig gymnasium wordt per jaar € 400 extra van ouders gevraagd, dit om bijvoorbeeld de jaarlijkse reizen naar het buitenland te bekostigen. Voor de New York reis (in de 5e of 6e klas) wordt daar bovenop nog een extra bijdrage verwacht. Die bijdrage kan kleiner worden naarmate het kind door de jaren heen punten heeft gespaard door extra lessen te volgen of mee te helpen aan bijvoorbeeld de open dagen. Na de open dag reden we naar huis en riep S. heel hard dat hij ervoor zou zorgen dat we niets extra's hoefden te betalen voor de New York reis, hij zou wel voldoende punten bij elkaar gaan sparen.

Heel fijn dat hij zich beseft dat een school geld kost. Maar hij moet zich niet verplicht voelen extra zaken op zijn schouders te nemen alleen maar om ervoor te zorgen dat wij minder moeten betalen. Dat is niet zijn pakkie aan.. Dus heb ik verteld dat het geld geen probleem is en dat we jaren hebben om ervoor te sparen. Heeft hij tegen die tijd wel extra punten gespaard, hartstikke fijn dan is dat mooi meegenomen.

'Maar ja', vroeg een vriendin mij, 'is zo'n school niet elitair? Hoe doen minder bemiddelde ouders dat?' Ik weet dat er een fonds is voor ouders die de bijdrage voor de reizen niet kunnen betalen. Er zijn ouders die  - afhankelijk van het inkomen - het schoolgeld niet hoeven te betalen, dat moeten ze dan wel aanvragen. Ook kunnen ouders per regio een aanvraag indienen bij schoolfondsen. Zo is er in West-Friesland bijvoorbeeld de Stichting Leergeld.

Maar op papier voldoende geld hebben wil niet zeggen dat je in de praktijk ook voldoende hebt. Bij een aanvraag wordt gekeken naar inkomens van ouders. Als die bijvoorbeeld gescheiden zijn, en de ene partij de andere partij alimentatie moet betalen dan gaat de school en die stichting ervan uit dat de alimentatie betaald wordt. En ik ken zo al wat mensen waarbij dit niet het geval is. Die vallen tussen wal en schip. Dus ja, ik kan me voorstellen dat mensen uiteindelijk dan kiezen voor een andere school of een andere leerroute, hoe zuur dat ook zal zijn. Het zal dan uiteindelijk aan de school liggen of de extra bijdrage wordt kwijt gescholden of niet.

Ergens is het natuurlijk ook bezopen, elk jaar reisjes naar het buitenland. Ik vind het helemaal geweldig voor hem en ik zie op de site dat die reisjes niet zonder verplichtingen zijn, er is een uitgebreid educatief programma. Ook zou ik willen dat ik in deze tijd naar school mocht, wat een geweldig programma! Aan de andere kant jaag je ouders hiermee enorm op kosten. Wij hebben maar één kind, maar ik kan me voorstellen dat je best even met je handen in het haar zit als je er twee of meer hebt.

Wat vind jij van buitenlandreizen voor middelbare scholieren?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...