vrijdag 24 januari 2014

Altijd alert zijn, hoe doe je dat?

Sinds een paar jaar werken wij met kledingbudgetten. Alles wordt hier gebudgetteerd, dus ook wat we aan onze kont hebben hangen. Nu was mijn budget altijd laag. Wie ziek op de bank ligt heeft behalve een lekkere fleecetrui en een joggingbroek, weinig nodig. En dat liggen op de bank duurde nogal. Toen ik op begon te knappen moest er best veel worden aangeschaft. Meer dan het budget toestond. Dus doneerde ik aan mezelf wat extra geld om toch uit te komen. In augustus 2013 gaf ik mezelf een volledig nieuw jaarbudget, met de bedoeling het daarmee vol te houden tot november 2014. Want onze kleedbudgetten lopen normaal gelijk op met de uitbetaling van de 13e maand van M. in november.

Wat er toen gebeurde - na het extra volgooien van de kledingrekening - was heel interessant. Ik gaf in korte tijd het merendeel uit aan, ja waaraan eigenlijk? Niet aan hele doordachte uitgaven. En ook niet aan zaken die ik echt nodig had of zelfs mooi vond. Er trad een oud en welbekend mechanisme in werking: elke uitgave werd gerechtvaardigd met complete onzinargumenten. Dus kocht ik voor een boekpresentatie een dure zwarte linnen boek. Het was mijn eerste officiële gelegenheid in jaren en ik wilde goed voor de dag komen. Ik kocht er ook nog een linnen trui bij. Wat zeg ik, niet één maar twee truien zodat ik op de dag zelf kon kiezen. Toen de dag aanbrak vielen de mussen van het dak en droeg ik een wijde bloes en slippertjes. Niks geen veels te warme zwarte linnen broek en trui.

Toen ik de broek laatst dan eindelijk een keer aandeed, zakte hij van mijn kont af. Want ik ben sinds de zomer door het glutenvrije eten 6 kilo afgevallen. Dus concreet: ik gaf een paar maanden geleden  veel geld uit kleding waarvan de kans groot is dat ik binnenkort niets meer pas. Maar veel geld om kleinere maten te kopen is er niet meer, want de kledingrekening is bijna leeg. Nu maakt dat op zich niet uit, want bij de kringloop vind ik vast wel iets. Het is gewoon stom van mij en stom gedrag.

Want dat is ook weer zo wat. De meeste spijt heb ik van die aankopen die me nu of niet meer passen of veel te duur waren. De duurdere aankopen waren impulsuitgaven en ik vraag me nu af, wat me bezielde na al die jaren zelfbeheersing. De twee beste aankopen waren tweedehands aankopen: een geweldige kabeltrui voor € 5 en een prachtige lange wollen jas voor € 15.

Zo, wat leert mij dat? Oude streken zijn moeilijk af te leren. Consuminderen uit noodzaak is anders dan consuminderen als de spaarrekening gevuld is en we uitstekend uitkomen. Natuurlijk is mijn kijk op uitgeven behoorlijk veranderd door de ervaringen van afgelopen jaren. En het goede nieuws is dat ik mezelf eerder terugfluit dan vroeger toen ik dat fluitje niet hoorde dan wel negeerde.

Het punt is: ik wil geen geld uitgeven aan zaken die ik niet de moeite waard vind. Ook wil ik stemmen negeren die in mijn oor gillen dat ik iets 'moet hebben en wel nu' . En toch luister ik er af en toe nog steeds naar en erger nog, het heeft gevolgen. Eigenlijk enorm fascinerend als je er over nadenkt. Net als dat je jaren niet meer rookt en toch ineens bij het uitgaan er één op steekt (wat M. wel eens doet), terwijl je weet dat het te goor voor woorden is. Zo is ook het impulsief uitgeven een tijdelijk teruggaan naar het oude vertrouwde. Is de context van het uitgaan dat een sigaret doet opsteken? Is het simpelweg in de stad rondlopen voldoende om een signaal naar mijn brein te sturen dat me in een koopgewillige toestand brengt? Want daarvoor lag ik jaren plat. Ik heb blijkbaar nog niet geleerd me in de buitenwereld te begeven zonder geld uit te geven.

Altijd alert zijn, hoe doe je dat als je niet met geldtekort kampt en geen dramatisch tekort aan saldo hebt? Welke intrinsieke motivatie moet je hebben? En hoe zorg je dat die motivatie sterker is dan gedrag of reflexen? Of als dat niet lukt: hoe zorg je dat je gedrag samenvalt met je wensen?

Val jij wel eens terug in oud gedrag? Wat zijn jouw oplossingen, anders dan 'gewoon niet meer doen'?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...