vrijdag 7 februari 2014

maandag 3 februari 2014

Afscheid van Spaarcentje

Vorige week bereikte ik een nieuwe mijlpaal, ik passeerde de 2 miljoen pageviews. In ruim drie jaar tijd schreef ik bijna 900 stukjes over onze pogingen de gezinsfinanciën op orde te brengen. Dat Spaarcentje zo'n belangrijk deel van mijn leven uit zou gaan maken kon ik niet vermoeden toen ik begon met schrijven, zo liggend op de bank. De reden dat ik begon te schrijven was mijn ziek zijn en de crisis als gevolg daarvan in ons huishoudboekje. Er ging veel meer uit dan er in kwam en er moest drastisch gesaneerd worden. Daarvan deed ik hier verslag.

Gaandeweg verbeterde mijn gezondheid weer wat. Tegelijkertijd knapten onze geldstromen ook flink op. Steeds vaker was er een positief saldo te zien, de spaarrekening werd gevuld, de woekerpolis afgekocht en de hypotheek omgezet. Ook maakten we een start met het aflossen ervan. Ik schreef  over omgaan met geld, ontwoekeren, begroten, besparen op alle mogelijke manieren, de gevolgen van consuminderen, het op één lijn brengen van je behoeften met je mogelijkheden, recensies, financiële opvoeding. De onderwerpen zijn eindeloos, geld raakt immers alles. Sinds ruim een jaar zit ik op een gemiddelde van 5 tot 6 stukjes per week. Gelukkig krijg ik sinds het najaar om de week zeer welkome ondersteuning van Pennie Wijs en kan ik elke maandag mijn eigen stukken afwisselen met interviews met mensen die hun hypotheek aflossen.

Na jaren van financieel reorganiseren, zuinig leven en keuzes maken, hebben we inmiddels een prettige balans bereikt. Er hoeft niet meer op elke cent beknibbeld te worden en dat komt ook tot uiting in mijn blogteksten. Steeds meer schrijf ik vanuit een andere invalshoek. Het gaat er voor mij uiteindelijk om wat er onder de streep overblijft en niet alleen of je spaart of niet. Wat doe je met je geld, wat betekent geld voor jou? Kom je uit met wat er binnenkomt? Kun je je wensen aanpassen aan de inhoud van je portemonnee? Hoe komt het dat weten en doen vaak van elkaar verschillen? Wat is de reden dat ongewenst gedrag veranderen soms zo moeizaam gaat en op andere momenten als vanzelf lijkt te gaan? Wat betekent het om zuiniger te leven? Kom je uit de kast als consuminderaar en hoe reageren anderen daarop (en trek je je daar wat van aan)? En wat als zuinig zijn niet in je genen zit, kun je dat dan toch veranderen?

De naam Spaarcentje voelt inmiddels als een krappe jas waar ik uit knal. Tijd voor meer lucht en ruimte met een andere naam op een ander blog. Dat ik deze week de 2.000.000 pageviews ben gepasseerd is daarom een mooie aanleiding afscheid te nemen van Spaarcentje en jullie uit te nodigen op:


zaterdag 1 februari 2014

Zwartgallige zaterdag

Let op: somber stukje waar je niet vrolijk van wordt....

Deze week was prut met peren. Dat ik een koortslip had, een ontstoken oog en nek- en schouderklachten die het verdommen om op te stappen, zal zeker hebben bijgedragen aan het acute 'waarvoor, waarheen, waaromgevoel' dat me besprong. Hoewel ik na jaren niet meer werken wegens arbeidsongeschiktheid, wel een soort van acceptatie heb bereikt, zijn er toch nog af en toe uitbarstingen van ongenoegen.

Dat ik komende maand mijn 6-jarig jubileum vier als thuiszittende ME-patiënt, heeft er ook zeker mee te maken. Natuurlijk gaat mijn gezondheid sinds ruim een jaar goed vooruit en natuurlijk zijn mijn vooruitzichten beter dan pak 'm beet drie jaar geleden, maar ik zit nog steeds thuis, heb nog  steeds hetzelfde uitzicht en verdien nog steeds niet mijn eigen geld. En blijkbaar is dat zelf geld verdienen heel essentieel voor mij. Ik ben geen thuisblijfmoeder, ik heb niet mijn baan opgezegd omdat ik koos voor een andere manier van leven (niets ten nadele van thuisblijfmoeders maar ik ben het dus niet). Ik heb de pestpokke aan huishouden doen en haal daar ook geen genoegen uit. Door de beperkingen die er nog steeds zijn, kan ik bovendien ook niet het huishouden zelfstandig draaien of op een manier inrichten die voor mij prettig is.

Wil ik dan terug naar zoals het was? Nee! Na zoveel jaar van thuis zitten ben ik zeer gesteld geraakt op de vrijheid die ik heb, weliswaar binnen de beperkingen die de ME mij nog steeds oplegt. Terug naar die kantoortuinstress? Alsjeblieft niet. Ik ben niet meer de persoon van zes jaar geleden. Die workalholic die naast haar kantoorbaan ook een opleiding volgde en een praktijk als massagetherapeut probeerde op te starten? Geen flauw idee meer wie dat is. De afgelopen jaren hebben mijn kijk op de wereld heel erg veranderd. Dat ervaar ik overigens als heel positief. Ik kijk anders aan tegen mezelf, bezit, geld uitgeven, behoeften en verlangens.

Misschien is het niet eens het eigen geld verdienen dat me zo dwars zit, dan wel de kwetsbaarheid die ik ervaar. Die kwetsbaarheid is geen eigen keus. Ik kan me niet in ruil daarvoor ten volle inzetten om een volwaardige bijdrage te leveren aan ons gezin. Niet op huishoudelijk gebied, niet op inkoopgebied, niet op opvoedgebied. Dat steekt. Ik kan er niet 100 % voor gaan ook al is het niet helemaal wat ik wil. Ik heb geleerd dat veel 'doe' dingen (of het nu werk is, een stom klusje dat je moet doen of je huis dat je onderhoudt of schoonmaakt) interessanter worden door ze gewoon te doen zonder al te veel twijfel, je er gewoon helemaal voor in te zetten. Dat lukt niet, omdat ik nog niet beter ben. Ik pas me voortdurend aan. Ik stel mijn eigen eisen nog steeds continu bij. Mijn plannen veranderen een paar keer per dag omdat het energiepeil,  en dus wat mogelijk is, net zo vaak verandert.

En plannen maken, daar ben ik héél goed in! Plannen zorgen dat ik ergens naar toe kan leven. Eigenlijk gaat het ongenoegen dat ik ervaar  (zo tikkend kom ik steeds verder) niet zozeer om geld verdienen als om zinvol bezig te zijn. Wat dat is, zal voor iedereen verschillen. Maar het is een diepe behoefte om mijn tijd te besteden zoals ik kies te doen, in plaats van er 'maar het beste van te maken'. De drang om ergens naar toe te werken, om uitdagingen te hebben en af en toe iets af te kunnen sluiten. Om eens in de zoveel tijd achterom te kijken en te denken: 'dat heb ik toch maar mooi geflikt, ik heb er dit en dat van geleerd en een volgende keer pak ik het zus en zo aan.."

Al zeg ik het zelf, ik heb het positief doen tot een kunst verheven. Was ik vroeger een zwartkijker met depressieve buien, sinds ik ziek ben is het glas vaker halfvol dan halfleeg. Omdenken is mijn manier van overleven geworden. En dat helpt, meestal. Behalve als je een koortslip hebt, een ontstoken oog, pijn in nek en schouders en je 6-jarig jubileum viert van een aandoening die door het merendeel van de wereld niet wordt gezien, gehoord of erkend en niet opstapt, ook niet als je er netjes om vraagt.

vrijdag 31 januari 2014

Financiële opvoeding: kleding

Met ingang van 1 januari betrek ik S. bij wat we uitgeven aan zijn kleding. Hij wordt over 2 maanden 12 jaar. Binnen nu en een paar jaar zal hij zelf de verantwoordelijkheid krijgen over een kledingbudget. Om hem hierop voor te bereiden, bespreek ik nu met hem vooraf de uitgaven voor zijn kleding en probeer hem duidelijk te maken wat voor keuzes we maken en waarom we ze maken.

Na de kledinguitgaven van voorgaande jaren te hebben bekeken, besloot ik tot een budget van € 50 per maand. Dit is ruim genomen, want tot nu toe zaten we hier altijd onder. Maar hij groeit wel natuurlijk en meer meters stof en grotere voeten betekent ook meer geld uitgeven. Elke drie maanden stort ik - na ontvangst van de kinderbijslag - het geld op een apart kledingrekening. Er stond nog wat op, dus na storting van de kinderbijslag van januari, was het saldo € 217,-.

Meestal kopen wij in januari een nieuwe winterjas voor hem, die bedoeld is voor het winterseizoen van volgend jaar en die dus een maat te groot is. Dit doen we nu drie jaar achter elkaar en dat bevalt goed. Zo profiteren we van de uitverkoop en lukt het om mooie stevige wintersportjassen van goede kwaliteit te kopen met aanzienlijke korting.

Ook dit jaar gingen we zoeken. Maar nu gingen we hem meer betrekken bij het besluitproces. Niet alleen 'wat vind je leuk' was relevant, maar ook 'wat gaat dat je kosten'. Zijn eerste voorkeur ging uit naar een jas van € 89. Toegegeven, het was een mooie jas maar wel € 30 meer dan wat ik in mijn hoofd had (en wat we voorgaande jaren er aan uitgaven). Ik probeerde hem enthousiast te maken voor 'die mooie knaloranje jas van € 69', maar nee het moest de andere zijn. Totdat ik hem erop wees dat het van zijn eigen kledingbudget af ging. Vond hij de duurdere jas echt zoveel meer waard dat het hem niet uitmaakt dat hij € 20 duurder was dan de ander?

Je zag bij wijze van spreken die gloeilamp meteen boven zijn hoofd verschijnen. Beide jassen werden afgekeurd en we werden vriendelijk verzocht verder te zoeken. Tien minuten later was daar dé jas, mooi kleuren, goede kwaliteit en flink afgeprijsd. Toch nog voor € 50 geslaagd. En een mooi leermoment voor hem.

Hoe maak jij je kind financieel alert?

donderdag 30 januari 2014

Het bedrijf als flappentap voor het hogere management

Stel, ik ben enorm succesvol en gevierd. Ik treed in dienst bij een bedrijf als dé grote baas. Na 27 dagen blijkt dit bedrijf echter te worden overgenomen (alsof ik dat niet heb zien aankomen) en ik geef aan in dat geval op te willen stappen, want dit was niet wat ik wilde. Mijn ambitie is om een onafhankelijk bedrijf te leiden. In plaats van een illusie armer, ben ik na die 27 dagen  4,7 miljoen rijker. En o ja, bij een ander bedrijf mag ik al weer in maart beginnen. Misschien kan ik daar dan ook de kas plunderen.

Dit gebeurt nog steeds! De nieuwe Ziggotopman René Obermann kwam begin januari binnen bij Ziggo, liep wat rond, gaf aan te willen vertrekken toen de overname door Liberty Global wel erg concreet werd en mag 4,7 miljoen euro in zijn zakken proppen. Dat was nog even stressen, want waar laat je zoveel geld in je zakken! Even snel omgerekend verdient deze meneer € 25.000,- per uur. Volgens de cijfers van De Volkskrant van 29 januari jl. dan. In andere kranten kwam ik andere bedragen tegen, maar elk genoemd bedrag liep in de miljoenen.

Oberman is niet de enige die profiteert. Alle bobo's van Ziggo kunnen de vlag uitvangen. Het gewone werkvolk daarentegen - de mensen die daadwerkelijk het werk verrichten om te zorgen dat jij en ik TV kunnen kijken en met elkaar kunnen bellen - moet maar afwachten of ze hun baan houden, want de eerste ontslagen zijn al aangekondigd. Die mensen krijgen per gewerkt jaar maar een half maandsalaris mee.

Waarom kan dit nog steeds? Het verschil tussen die paar mensen die nu zo veel geld verdienen en de rest die nu het schip in gaat, is belachelijk groot. En welke werkzaamheden rechtvaardigen een torenhoge oprotbonus voor het management? Waarom mogen bestuurders nog steeds in deze crisistijd een bedrijf naar de beurs brengen, aandelen vangen en enorm cashen als het bedrijf vervolgens verkocht wordt? Een bedrijf is toch meer dan alleen een flappentap voor het management? Aandelen uitgeven aan het management werkt korte termijn politiek in de hand en doet mensen alleen maar werken voor eigen belang, in plaats van een goed gezond florerend bedrijf neer te zetten. Ik kan hier zó kwaad om worden en ik vind het bovendien onetisch. Graaiers zijn het! En dan zitten wij ook nog bij Ziggo ook! Hoog tijd om op te stappen!


woensdag 29 januari 2014

Schoolkeuze

Deze weken zijn we in de ban van de schoolkeuze voor ons kind. Veel scholen houden open dagen en als ouder probeer je van alles tegen elkaar af te wegen, af te strepen en op te tellen. Om onder de streep uit te komen op een voorkeur dat is gebaseerd op onderbuikgevoel.

De school waar onze keus op viel is groot, heel groot. Maar voelt warm en knus. De brugklasleerlingen zitten in een apart gebouw, heel prettig. Zo kunnen ze een jaar lang wennen aan het nieuwe spannende leven dat bomvol indrukken zit. Zonder dat ze afgeleid worden door grotere leerlingen die eng, dan wel spannend zijn of vervelend doen. De open dag was goed georganiseerd, we werden rondgeleid door leerlingen zelf, er was een bijeenkomst in de aula met een promofilm en praatje, we kregen de gelegenheid het hele gebouw te verkennen, mee te doen met proeflesjes en werden vriendelijk te woord gestaan door iedereen aan wie we maar wat vroegen.

Nu we zo scholen hebben vergeleken valt me op hoe verschillend scholen zich profileren. En hoewel dat natuurlijk niets zegt over de kwaliteit van het onderwijs of de dagelijkse gang van zaken op een school, weegt dat wel mee in je beslissing. Laatst belde ik op naar een school. Het was voor die school een open dag. In de scholengids stond dat er gymnasium werd aangeboden maar op de site van de school vond ik daar niets van terug. Dus belde ik. Degene die de telefoon op nam had geen antwoord op mijn vraag of er gymnasium op deze school wordt aangeboden! 'Ja, daar zegt u wat, volgens mij is het vooral atheneaum. We hadden het wel maar of dat nu nog zo is, ik kan u geen antwoord geven....'  (en dan niet aanbieden dat ze het even navraagt....) Dat zegt dan de telefoniste van een school (of secretaresse of wat ze ook was) op het moment dat er een open dag wordt gehouden!

De komende weken heeft S. twee voorlichtingsbijeenkomsten omdat hij tweetalig onderwijs wil gaan volgen. Het eerste betreft een algemene bijeenkomst, de tweede is een motivatiebijeenkomst met proeflessen. Ik ben blij dat dit wordt aangeboden. Iets willen is toch iets heel anders dan het doen, en het is goed als hij doordrongen wordt van wat voor keuze hij maakt.

Als hij geluk heeft en niet wordt uitgeloot, dan heeft dan best grote gevolgen. Een pittig lesprogramma en nog pittigere financiële gevolgen. Voor het tweetalig gymnasium wordt per jaar € 400 extra van ouders gevraagd, dit om bijvoorbeeld de jaarlijkse reizen naar het buitenland te bekostigen. Voor de New York reis (in de 5e of 6e klas) wordt daar bovenop nog een extra bijdrage verwacht. Die bijdrage kan kleiner worden naarmate het kind door de jaren heen punten heeft gespaard door extra lessen te volgen of mee te helpen aan bijvoorbeeld de open dagen. Na de open dag reden we naar huis en riep S. heel hard dat hij ervoor zou zorgen dat we niets extra's hoefden te betalen voor de New York reis, hij zou wel voldoende punten bij elkaar gaan sparen.

Heel fijn dat hij zich beseft dat een school geld kost. Maar hij moet zich niet verplicht voelen extra zaken op zijn schouders te nemen alleen maar om ervoor te zorgen dat wij minder moeten betalen. Dat is niet zijn pakkie aan.. Dus heb ik verteld dat het geld geen probleem is en dat we jaren hebben om ervoor te sparen. Heeft hij tegen die tijd wel extra punten gespaard, hartstikke fijn dan is dat mooi meegenomen.

'Maar ja', vroeg een vriendin mij, 'is zo'n school niet elitair? Hoe doen minder bemiddelde ouders dat?' Ik weet dat er een fonds is voor ouders die de bijdrage voor de reizen niet kunnen betalen. Er zijn ouders die  - afhankelijk van het inkomen - het schoolgeld niet hoeven te betalen, dat moeten ze dan wel aanvragen. Ook kunnen ouders per regio een aanvraag indienen bij schoolfondsen. Zo is er in West-Friesland bijvoorbeeld de Stichting Leergeld.

Maar op papier voldoende geld hebben wil niet zeggen dat je in de praktijk ook voldoende hebt. Bij een aanvraag wordt gekeken naar inkomens van ouders. Als die bijvoorbeeld gescheiden zijn, en de ene partij de andere partij alimentatie moet betalen dan gaat de school en die stichting ervan uit dat de alimentatie betaald wordt. En ik ken zo al wat mensen waarbij dit niet het geval is. Die vallen tussen wal en schip. Dus ja, ik kan me voorstellen dat mensen uiteindelijk dan kiezen voor een andere school of een andere leerroute, hoe zuur dat ook zal zijn. Het zal dan uiteindelijk aan de school liggen of de extra bijdrage wordt kwijt gescholden of niet.

Ergens is het natuurlijk ook bezopen, elk jaar reisjes naar het buitenland. Ik vind het helemaal geweldig voor hem en ik zie op de site dat die reisjes niet zonder verplichtingen zijn, er is een uitgebreid educatief programma. Ook zou ik willen dat ik in deze tijd naar school mocht, wat een geweldig programma! Aan de andere kant jaag je ouders hiermee enorm op kosten. Wij hebben maar één kind, maar ik kan me voorstellen dat je best even met je handen in het haar zit als je er twee of meer hebt.

Wat vind jij van buitenlandreizen voor middelbare scholieren?

dinsdag 28 januari 2014

Kinderen en afspraken gebruik mobiele telefoon

Zo, we zijn weer een heleboel geld lichter. Als laatste in zijn klas kreeg S. een smartphone. Eigenlijk is hij pas 3 maart jarig maar ik zag nu een mooie aanbieding.

Hoewel ik het me een jaar geleden niet kon voorstellen, begrijp ik nu dat veel communicatie - ook straks op de middelbare school door bijvoorbeeld leraren over lesuitval - via de whats app gaat. Om hem hier mee te leren omgaan, leek het ons handig ruim voor aanvang van het nieuwe schooljaar er een aan te schaffen. Met wennen bedoel ik niet zozeer qua techniek - hij had sneller door dan ik hoe alles werkt - maar wel qua beheersing, omgaan met de druk van het hebben van een apparaat wat bliept en piept en aandacht vraagt.  Straks is alles al nieuw in de brugklas, maar dan is de smartphone al vertrouwd.

Om een lijntje met hem te hebben heb ik nu ook een smartphone en maakten we meteen een gezinsapp aan, ook voor als M. in de toekomt zich bij ons aansluit. Wel zijn er verschillen tussen de smartphone van die van S. en mij. We kochten voor hem een redelijk duur ding (Nokia Lumia 520) waarbij ik hartelijk moest lachen om de omschrijvingen en reviews. Wat wij duur vinden (€ 139) staat in de rest van de wereld bekend als een goeie budgetsmartphone. Dat het veel goedkoper kan, bewees ik met mijn Nokia Asha 210, die geen touch screen heeft en daardoor voor de fijne prijs van € 75 in mijn  bezit kwam. Mijn snel overprikkelde geest heeft meer baat bij gewoon tikken in plaats van vegen, waarbij je met een te snelle veeg altijd daar komt waar je net niet wilt zijn.....

In tegenstelling tot wat ik dacht dat we zouden gaan doen, sloten we geen pre-paidabonnement af maar een gewoon abonnement met 300 belminuten, 100 smsjes en geen internet. Whatsappen kan gratis via de wifi thuis en op school. Diverse providers bieden een speciaal kinderabonnement waarbij er een bellimiet wordt ingesteld. Komt het kind boven dat limiet dan kan er nog maar naar drie vooraf ingestelde nummers worden gebeld. Om wat meer informatie te verzamelen belde ik met een provider hierover. En werd vervolgens zo belabberd geholpen dat dit me, in combinatie met de belachelijk hoge gevraagde aansluit- en administratiekosten, meteen wegjoeg naar T.elfort, waar M. en ik zelf al zitten. Nu hebben we geen speciaal kinderabonnement en moeten we zelf goed alert blijven op belstatussen.

De wereld is wel meteen grondig veranderd want hij had laatst tussen het moment van uitloggen omdat hij ging slapen en voor vertrek naar school 99 whats-appjes ontvangen. Dat was meteen een mooie aanleiding om een goed gesprek te voeren en afspraken te maken. Want een kind moet leren om te gaan met een mobiel. Hij moet beseffen dat veel zaken geld kosten, ook al is dat niet meteen duidelijk. Ook is het handig om af te spreken wanneer hij wel (voor ons altijd) en wanneer hij niet bereikbaar is (aan tafel/slapen). En wat doen we als hij zijn belminuten overschrijdt, hoe voorkomen we dat? Tijd voor een Smartcontract:


Hoera je hebt een telefoon! Die ga je natuurlijk niet altijd en overal gebruiken.

Wanneer wel?
  • Om ons te laten weten waar je bent en wat je plannen zijn
  • Om bereikbaar te zijn voor ons als je niet thuis bent
  • Om ons even te bellen als je van plan bent naar iemand toe te gaan (óf je stuurt een whats app/sms). Tip: stuur een app als je ergens bent waar wifi is, dat is gratis, mits je je hebt aangemeld.
Wanneer niet?
  • Tijdens het eten
  • Op de WC
  • Als je huiswerk maakt
  • Als er in 'het gewone leven' tegen je gepraat wordt
  • Als je gaat slapen (de telefoon gaat niet mee naar boven)
  • Na 20 uur in de avond op doordeweekse dagen 
  • Na 21.30 uur in het weekend
  • Op de fiets, in het verkeer
     
Wat nog meer?
  • Je hebt elke maand 300 belminuten en 100 smsjes
  • Elke zondag bekijken we je beltegoed via de site van je provider
  • Als je meer belt dan je tegoed hebt, dan kun je kiezen
    • of je betaalt het verschil bij
    • of je levert je telefoon in tot de nieuwe maand begint (dan moet je ons op een andere manier op de hoogte zien te houden van je plannen, bijvoorbeeld uit school eerst naar huis komen)
  • Je leent je mobiel nooit uit aan anderen behalve in noodgevallen
  • Je bergt je mobiel altijd goed op als je op school bent
  • Je zet je mobiel uit of op 'stil' als je op school bent en weer aan als school uit is
  • Opladers laat je niet in huis slingeren maar berg je op een vaste plek op
  • Je kijkt elke dag rond het avondeten of je telefoon moet worden opgeladen om te voorkomen dat je de volgende dag met een lege telefoon zit
  • Je gebruikt je mobiel niet om anderen zonder toestemming te filmen en/of te fotograferen.
  • Als wij bellen neem je op of laat je zo snel mogelijk iets van je horen
  • Downloaden kost vaak geld. Als je ringtones of apps wilt downloaden, overleg je dat eerst met ons
  • Na een half jaar bekijken we de gemaakte afspraken op nieuw. Dan kunnen we eventueel aanpassingen doorvoeren in belminuten en/of internet op je mobiel toe
Heb jij ook afspraken gemaakt met je kind over het gebruik van een mobiel?

maandag 27 januari 2014

Het aflosverhaal van Enrico

Enrico (45) woont samen met J. en dochter in het westen van het land in een ruime eengezinswoning. Deze woning werd in 2002 gekocht voor € 300.000 ,-. Gefinancierd met overwaarde, een meegenomen spaarhypotheek uit 1993 en een aflossingsvrije hypotheek met woekerpolis.

Waarom ben jij gaan aflossen?
Hier zijn meerdere redenen voor. Ten eerste, rationeel: aflossen levert meer op dan sparen. Ten tweede, ik ben zelfstandig, dus zal ook zelf voor mijn pensioen moeten zorgen. Een woning zonder hypotheek maakt daar deel van uit. Ten derde gun ik het de bank niet meer. Bonussen en woekerpolissen, het is tijd dat ze wat gaan inbinden.

In 1993 moest ik nog verplicht de kosten koper versneld aflossen bij de aankoop van ons eerste huis. Ik leende toen omgerekend 2.5 keer ons jaarinkomen. In 2001, kon ik 5.5 (!) keer ons jaarinkomen lenen en werd er geen enkele vraag gesteld of een aflossing verplicht. Wel verkochten ze me nog een gekoppelde woekerpolis. Van die mentaliteit wil ik af.

In 2004 heb ik een aandeel in een bedrijf kunnen verkopen. De opbrengst heb ik toen deels belegd in aandelenfondsen en deels geparkeerd op mijn spaarrekening. De hypotheekrente-aftrek en de vermogensrendementsheffing kon ik sindsdien tegen elkaar wegstrepen. Bruto hypotheekrente wordt dan ook netto.

In 2008 had ik veel spaargeld geparkeerd bij Icesave tegen 5% rente! Door een onderbuikgevoel en héél veel geluk boekte ik de dag voordat die bank omviel geld terug naar mijn eigen bank. Het bedrag dat ik had laten staan was binnen het garantiestelsel en is toen enkele maanden later vergoed (mét 5% rente tot de datum van het omvallen).

Dit was een eye-opener. Vermogen hebben is één ding, het behouden en zinvol gebruiken is iets anders. Het aflossen van de hypotheek en tegelijkertijd het ontwoekeren van de polis is toen bij mij in beeld gekomen. In 2010 heb ik een aflosnota gevraagd en bleek ik bijna € 15.000 euro boeterente te moeten betalen om te mogen aflossen. Dat vond ik te gortig en vanaf 2010 en de opvolgende jaren heb ik steeds 10% (binnen de norm) afgelost. Toen de rente in 2012 werd verhoogd voor mijn rentevast periode, kwam ik op het punt dat ik – zonder boete – volledig kon aflossen. Opnieuw aangevraagd en begin 2013 kwam het boetevrij voorstel. De volgende dag heb ik het nog openstaande bedrag van mijn aflossingsvrije hypotheek volledig afgelost.

Wat voor hypotheek heb jij?
Een levenshypotheek van € 47.000, afgesloten in 1993 voor 25 jaar en een aflossingsvrije hypotheek van € 227.000. Voor gedeeltelijke aflossing (en overbrugging risico bij overlijden) is een beleggings-woekerpolis met ingebouwde overlijdensrisicoverzekering afgesloten die tussen de € 80.000 en € 175.000 zou gaan opleveren. Zelfs de uitkering van de gekoppelde verzekering was in beleggingseenheden die fluctueren. Waardeloos product.

Wat was het oorspronkelijke hypotheekbedrag?
€ 274.000.

Wil je alles aflossen/ Heb je de hele som afgelost?
Ja, ik wil alles aflossen. De aflossingsvrije hypotheek van € 227.000 is inmiddels volledig afgelost, de woekerpolis is beëindigd en de levenshypotheek eindigt in 2018.

Er rest nu dus nog een beperkte hypotheek. Deze kan ik ook wel aflossen, maar de afkoopbedragen die zijn opgenomen in de polis vind ik te laag. Ik heb nog 5 jaar te gaan, en als ik nu volledig zou aflossen, dan keert de polis maar € 31.000 euro uit. Over 5 jaar is dat € 47.000 euro.

Hoe reageerde je hypotheekverstrekker op je aflosplannen?
Afwijzend en eigenlijk ook wel intimiderend. Bij het aanvragen van een aflosnota voor volledige aflossing werd me zeer nadrukkelijk verteld dat ik fiscale risico's liep bij aflossen en dat afgeloste bedragen bij verhuizing altijd moeten worden geïnvesteerd in een nieuw huis en dat daarvoor dus geen hypotheekrenteaftrek meer mogelijk is. Al deze argumenten waren ook nog eens heel nadrukkelijk ingesloten bij de schriftelijke aflosnota die werd toegestuurd. Er was duidelijk een beleid om klanten bang te maken en oversluitingen tegen te gaan.

Ben je helemaal vrij om af te lossen wat je wilt, of moet je je aan een minimaal aflosbedrag houden van de bank? Is het aflossen een ingewikkeld administratief proces?
Maximaal mag je 10% per jaar aflossen van de totale hypotheekschuld met een minimum van € 1.000. Omdat onze schuld uit 2 delen bestaat, mag je die wel bij elkaar optellen. Je kan daarna zelf kiezen op welk hypotheekdeel je aflost. Omdat de aflossingsvrije hypotheek de hoogste rente heeft was het dus het meest rendabel om die als eerste af te lossen.

Aflossingen kon je gewoon overmaken naar hetzelfde bankrekeningnummer waar de maandelijkse betalingen op werden betaald. Vermelden van aflossing en leningnummer was voldoende. Meestal lag na enkele weken een aflosnota in de bus, gevolgd door een aanpassing van het maandelijkse bedrag. Vooruitbetaalde rente werd dan automatisch met de eerstvolgende incasso verrekend.

Maakte je van te voren een aflosplan en lukt het je om je daaraan te houden?
Een aflosplan is nooit gemaakt.

Hoever ben je met aflossen?
In principe ben ik klaar. Tot 2018 hebben we nog een kleine hypotheek, maar die eindigt dan met volledige aflossing. Ik ben nog steeds blij dat we in 1993 voor 25 jaar i.p.v. 30 jaar hebben gekozen. Misschien iets voor lezers om mee te nemen, 30 jaar is geen vaste termijn, korter (en ook langer) is mogelijk.

Hoe reageerde je omgeving dat je ging aflossen?
Het is niet echt bekend, sommige vrienden weten het, andere vermoeden dat we hebben afgelost maar weten niet hoeveel.

Ik heb ze voorgerekend dat ze er echt niet op achteruitgaan als ze spaargeld boven de benodigde buffer aanwenden voor aflossen. Enkelen hebben inmiddels ook afgelost.

Hoe houd je het vol? Hoe ga je om met tegenvallers?
De voormalige uitgave aan hypotheeklasten sparen we nu, binnenkort gaat onze dochter studeren en zij kan dan een maandelijkse toelage krijgen. We sparen nu voor ons pensioen, zoveel als mogelijk in eigen beheer en zonder allerlei fiscale regeltjes.

Ons doel is nu om op een gegeven moment pré-pensioen te kúnnen nemen, maar niet te moeten. Zo lang we zingeving ervaren in wat we beiden doen, is dat onze weg.

Wat is jouw tip voor mensen die nog niet aflossen en twijfelen of ze het moeten gaan doen?
Weet wat je bezit en weet wat je uitgeeft. Wat ons zeker heeft geholpen is om onze netto waarde te bepalen. Aan de ene kant alle bezittingen (spaargeld, beleggingen, huis, lijfrentes, deposito´s) en aan de andere kant de schulden (hypotheek). Je krijgt dan een idee wat je bezit is. Als je dit combineert met je inkomsten en uitgaven, dan kan je zelf bepalen of je het uitgeeft, spaart, of aflost. Zorg dat je netto waarde positief is, of op termijn positief wordt. Realiseer je ook dat na je pensionering het inkomen vaak terugloopt. Als je een aflossingsvrije hypotheek hebt, is die dan nog te betalen?


Het blijft een persoonlijke keuze. Geld in stenen levert maandelijks meer ruimte op omdat je minder rente betaalt, maar geld op de bank geeft ook gemoedsrust. Een ieder zal zijn eigen balans moeten bepalen. Zolang die maar positief is, of gaat worden is er niks aan de hand.

vrijdag 24 januari 2014

Altijd alert zijn, hoe doe je dat?

Sinds een paar jaar werken wij met kledingbudgetten. Alles wordt hier gebudgetteerd, dus ook wat we aan onze kont hebben hangen. Nu was mijn budget altijd laag. Wie ziek op de bank ligt heeft behalve een lekkere fleecetrui en een joggingbroek, weinig nodig. En dat liggen op de bank duurde nogal. Toen ik op begon te knappen moest er best veel worden aangeschaft. Meer dan het budget toestond. Dus doneerde ik aan mezelf wat extra geld om toch uit te komen. In augustus 2013 gaf ik mezelf een volledig nieuw jaarbudget, met de bedoeling het daarmee vol te houden tot november 2014. Want onze kleedbudgetten lopen normaal gelijk op met de uitbetaling van de 13e maand van M. in november.

Wat er toen gebeurde - na het extra volgooien van de kledingrekening - was heel interessant. Ik gaf in korte tijd het merendeel uit aan, ja waaraan eigenlijk? Niet aan hele doordachte uitgaven. En ook niet aan zaken die ik echt nodig had of zelfs mooi vond. Er trad een oud en welbekend mechanisme in werking: elke uitgave werd gerechtvaardigd met complete onzinargumenten. Dus kocht ik voor een boekpresentatie een dure zwarte linnen boek. Het was mijn eerste officiële gelegenheid in jaren en ik wilde goed voor de dag komen. Ik kocht er ook nog een linnen trui bij. Wat zeg ik, niet één maar twee truien zodat ik op de dag zelf kon kiezen. Toen de dag aanbrak vielen de mussen van het dak en droeg ik een wijde bloes en slippertjes. Niks geen veels te warme zwarte linnen broek en trui.

Toen ik de broek laatst dan eindelijk een keer aandeed, zakte hij van mijn kont af. Want ik ben sinds de zomer door het glutenvrije eten 6 kilo afgevallen. Dus concreet: ik gaf een paar maanden geleden  veel geld uit kleding waarvan de kans groot is dat ik binnenkort niets meer pas. Maar veel geld om kleinere maten te kopen is er niet meer, want de kledingrekening is bijna leeg. Nu maakt dat op zich niet uit, want bij de kringloop vind ik vast wel iets. Het is gewoon stom van mij en stom gedrag.

Want dat is ook weer zo wat. De meeste spijt heb ik van die aankopen die me nu of niet meer passen of veel te duur waren. De duurdere aankopen waren impulsuitgaven en ik vraag me nu af, wat me bezielde na al die jaren zelfbeheersing. De twee beste aankopen waren tweedehands aankopen: een geweldige kabeltrui voor € 5 en een prachtige lange wollen jas voor € 15.

Zo, wat leert mij dat? Oude streken zijn moeilijk af te leren. Consuminderen uit noodzaak is anders dan consuminderen als de spaarrekening gevuld is en we uitstekend uitkomen. Natuurlijk is mijn kijk op uitgeven behoorlijk veranderd door de ervaringen van afgelopen jaren. En het goede nieuws is dat ik mezelf eerder terugfluit dan vroeger toen ik dat fluitje niet hoorde dan wel negeerde.

Het punt is: ik wil geen geld uitgeven aan zaken die ik niet de moeite waard vind. Ook wil ik stemmen negeren die in mijn oor gillen dat ik iets 'moet hebben en wel nu' . En toch luister ik er af en toe nog steeds naar en erger nog, het heeft gevolgen. Eigenlijk enorm fascinerend als je er over nadenkt. Net als dat je jaren niet meer rookt en toch ineens bij het uitgaan er één op steekt (wat M. wel eens doet), terwijl je weet dat het te goor voor woorden is. Zo is ook het impulsief uitgeven een tijdelijk teruggaan naar het oude vertrouwde. Is de context van het uitgaan dat een sigaret doet opsteken? Is het simpelweg in de stad rondlopen voldoende om een signaal naar mijn brein te sturen dat me in een koopgewillige toestand brengt? Want daarvoor lag ik jaren plat. Ik heb blijkbaar nog niet geleerd me in de buitenwereld te begeven zonder geld uit te geven.

Altijd alert zijn, hoe doe je dat als je niet met geldtekort kampt en geen dramatisch tekort aan saldo hebt? Welke intrinsieke motivatie moet je hebben? En hoe zorg je dat die motivatie sterker is dan gedrag of reflexen? Of als dat niet lukt: hoe zorg je dat je gedrag samenvalt met je wensen?

Val jij wel eens terug in oud gedrag? Wat zijn jouw oplossingen, anders dan 'gewoon niet meer doen'?

donderdag 23 januari 2014

Chaos

'T zou best leuk zijn om een foto te plaatsen van mijn huis op dit moment, de chaos is hier volledig. Alleen ik kan niet meer bij mijn camera, er staat een koelkast voor....die is uit de keuken weggegehaald in afwachting van zijn vervanger. De nieuwe moest echter worden opgespoord. Het bedrijf in België waar we de koelkast kochten besteedt de levering uit aan een transportbedrijf in Brabant dat de levering uitbesteedt aan weer een ander. Drie keer mochten we terugbellen om het verlossende woord te horen wanneer de levering zou plaatsvinden. Dat zou woensdag zijn, maar wanneer op de dag is prettig om te weten aangezien er hier ook andere dingen stonden te gebeuren.

Nadat de nieuwe koelkast inmiddels in Zaandam bleek te staan, brulde de meneer die hem zou komen brengen door telefoon dat hij 'geen oude rommel meenam', op M's vriendelijke vraag hoe ver van de voordeur hij de oude koelkast wou hebben staan, zodat hij hem zo de auto in kon schuiven. Oei. Maar ja, we hadden voor het bestellen expres een mail gestuurd of de oude koelkast zou worden opgehaald. Bij een bestelling bij een Nederlands bedrijf ga ik daarvan uit, omdat er een verwijderingsbijdrage is betaald, maar ik wist niet hoe dat met België zat. Afijn, gebeld met België die via Brabant Zaandam ging vermanen. Och, dit krijg je dus blijkbaar als je gaat voor de goedkoopste aanbieding waarbij met koeienletters staat aangegeven dat er geen verzendkosten worden berekend.

Ondertussen gaat het klussen vrolijk door. De twee deuren zijn opgeknapt en hangen en inmiddels is M. bezig met het halletje. Het wordt geverfd en er komt een kast voor de sjaals/handschoenen/mutsen/sportschoenen en voetballen die er eeuwig rondzwerven. Ook sloopte hij de vloer eruit en legt hij nu (ik schrijf dit stuk met op de achtergrond rustgevende zaaggeluiden) een laminaatvloer. Maar mooi dat het wordt!

Dit zijn typische klussen die al 7 jaar op ons wachten. Toen we in dit huis trokken, deden we het hoognodige schilderwerk en besloten we de rest te doen na de verhuizing. Alleen toen werd ik ziek en bleef ik ziek en alle aandacht ging naar het leven door laten gaan. Nu ik aan het opknappen ben en zelf vaker boodschappen kan doen of iets in het huishouden, komt er meer ruimte om te klussen en al dat achterstallige onderhoud en opknapwerk te doen.

Enerzijds gebeurt dat zo budgetvriendelijk mogelijk. De kast voor in de hal wordt gemaakt van bij elkaar gesprokkeld hout, afkomstig van eerdere kasten/planken/spullen. Likkie verf erover doet vast wonderen. Anderzijds kunnen we heel impulsief ineens onze plannen aanpassen. We gingen het laminaat voor in de hal kopen en vrij plotseling bedachten we dat we deze vloer ook wel konden doortrekken naar de woonkamer en keuken. Zo is straks alles één geheel.

Die kostenpost is op geen enkele begroting te vinden. Dus wie denkt dat ik als een ijzeren dame altijd tot 10 jaar vooruit plan: Dat doe ik ook en omdat ik dat doe is er ruimte voor impulsief gedrag. Ik weet precies of er ruimte is en waar de ruimte zit.  Ik ben geweldig goed in plannen maken en kan ze ook geweldig goed allemaal weer omgooien ;-).

Wat nu op de vloer ligt is helemaal door. Het is een parketvloer die geschuurd en gelakt moet worden, een klus waar we gigantisch tegenop zien. Huis leeg maken, schuren, lakken, minimaal 2 nachten elders logeren, katten die verkast moeten worden. Met maar 1 toilet op de benedenverdieping en een trap in de huiskamer kun je ook niet bepaald zeggen dat je tijdens het klussen dan maar even boven gaat wonen. Laminaat lijkt een veel relaxtere oplossing, huiskamer in 2-en verdelen, meubels opschuiven en klikken maar. Als we gaan voor goede kwaliteit zijn we dan voor jaren van het gelazer af, in tegenstelling tot een houten vloer die dan na een paar jaar weer gelakt moet worden.

Nu dus maar wachten op een goede aanbieding of 'de laminaatweken' bij een klusgigant. Want zó op de centen ben ik dan ook weer wel....

woensdag 22 januari 2014

Wijs op woensdag: bespaartip



Om de week op woensdag vereert Pennie Wijs ons met een bijdrage. Deze week heeft ze voor ons de ultieme bespaartip:

Zijn jullie ook altijd zo onder de indruk van de bespaartips van Spaarcentje? Vaak zit ik met open mond van verbazing achter mijn beeldscherm. Hoe kómt ze erop? En ook al die andere bloggers hoor! Ik lees ze allemaal met plezier. Toch kan ik niet zoveel met die tips. Het is me meestal te gedetailleerd, teveel gedoe op de vierkante centimeter. Ik ben meer van de grote lijn: zorgen dat er minder uitgaat dan erin komt en dat is het dan wel zo’n beetje. Ja, daar ben je gauw over uitgekletst, ik zou nog geen A4’tje met tips kunnen vullen, al verdiende ik er duizend euro mee. En tóch heb ik nu ook eens een leuke tip voor jullie. Komtie.

Afgelopen jaar stond bij mij in het teken van meer bewegen en afvallen, dit alles om de basis te leggen voor een gezonde en appetijtelijke oude dag. Van dat meer bewegen kreeg ik pijn in mijn knieën, maar afvallen ho maar. Er moest dus nog iets gebeuren, maar wat? Al decennialang at ik gezond, ik had dan ook altijd een stabiel gewicht. Ik kwam gemiddeld slechts 0,4 gram per dag aan! Dat kan geen zoden aan de dijk zetten, toch? Totdat ik na vijfendertig jaar weer eens op de weegschaal ging staan. Ja, maak het rekensommetje maar even met me mee: uiteindelijk bleek ik vijf kilo zwaarder dan toen ik in de huwelijksboot stapte. Om die boot drijvende te houden moesten ze er beslist weer af, want mijn echtgenoot houdt niet van dikke dames. Ik trouwens ook niet, vooral niet als het mijzelf betreft.

Afijn, goede raad was duur. Snoepen deed ik al nooit, dus op dat punt viel niets te verbeteren. Dan heb je nog de vermijdingsdiëten die tegenwoordig zo in zwang zijn: geen koolhydraten, geen gluten, geen zuivel, geen suiker, geen vlees, gék word je ervan. Suiker en vlees gebruik ik al bijna niet. Honderd procent schrappen heb ik een jaar volgehouden. Het was misschien gezond voor mijn lichaam, voor mijn geest was het dat niet. Mens, wat werd ik daar chagrijnig van. Ik heb me toen voorgenomen om nooit meer iets definitief van mijn boodschappenlijstje te schrappen – behalve als een ernstige ziekte dat noodzakelijk zou maken natuurlijk.

Toen bedacht ik iets doodsimpels. Ik bleef alles gewoon eten, maar wel een beetje minder. ’s Middags maximaal twee boterhammen. Slechts één glaasje wijn bij het avondeten. ’s Avonds géén stukje kaas, alleen een miniflintertje voor de smaak. Enzovoort enzoverder. De eerste maand gebeurde er niets. De maand erop leek mijn broekriem iets minder te knellen. Om een lang verhaal kort te maken: in de loop van het jaar viel ik langzaam maar zeker af en op oudejaarsdag was ik vijf kilo kwijt. Hoera!

Maar vóór die datum merkte ik al snel iets anders. Ik hield geld over. Hoe kon dat nou? Dat ‘lijnen’ van mij mocht immers nauwelijks naam hebben. Tot ik alles eens goed op een rijtje ging zetten. Van twee flessen wijn per week terug naar één. Een pond kaas per week minder. Enzovoort enzoverder. Echt waar, je merkt het in je portemonnee! Dus hier is mijn gouden tip: wil je afvallen en/of besparen op je boodschappenbudget? Maak het niet te ingewikkeld. Schrap geen producten waar je aan gehecht bent en die je in de loop van de tijd intens gaat missen. De kans dat je dat volhoudt is minimaal. Blijf gewoon normaal doen. Maar neem van alles een beetje minder.

PS: Vergeet ik nog te zeggen dat ik ook minder douchegel gebruik. Door het gewichtsverlies is immers de omtrek van mijn lichaam afgenomen. Dat betekent dat het aantal vierkante centimeters huidoppervlak ook is verminderd. Denk maar aan de formule om de oppervlakte van een bol uit te rekenen: 4 pi r 2. Of misschien heeft je lichaam eerder de vorm van een cilinder, in dat geval: 2 pi r h + 2 pi r 2. Nou ja, kijk maar, jullie komen er wel uit hè?

PPS: Daar schiet me nóg iets te binnen. Eigenlijk ben ik milieutechnisch gezien ook heel goed bezig. Al het voedsel en doucheschuim dat ik niet koop, hoeft niet geproduceerd, verpakt en vervoerd te worden en komt uiteindelijk ook niet in het riool terecht. Minder vervuiling en belasting van de aardbol dus. Tel daarbij nog op: minder eten, is minder brandstof voor het lichaam, is minder verbranding, is minder uitstoot van CO2.

Hoe dik of dun ben je en wat voor effect heeft dat op je portemonnee?
En hoe dik wil je je maken over deze kwestie?

dinsdag 21 januari 2014

Afschrijvingen

Nu we onlangs geld uitgaven aan een nieuwe koelvriescombinatie was dat een mooi moment om eens te kijken naar wat we nog meer kunnen verwachten de komende jaren. Ik heb al eens eerder geschreven dat een buffer noodzaak is om bijvoorbeeld spullen te vervangen die uit elkaar vallen en hun langste tijd hebben gehad. Mijn advies was toen: maak eens een rondje door je huis en noteer wat je hebt staan en wat ooit moet worden vervangen. Voor de hand liggende zaken zijn: tv's, wasmachine, droger, vaatwasser, auto, fietsen, maar ook meubilair, een keuken of groot onderhoud aan je huis.

Afhankelijk van je situatie en voorkeuren maak je keuzes om iets wel of niet te vervangen als het kapot gaat. Zo verving ik niet de droger, ik hang de was op. Dat bevalt prima en zo spaar ik energie uit. Ook hoef je natuurlijk niet meteen over te gaan tot nieuwkoop als iets kapot gaat. Misschien kan het nog worden gerepareerd en anders tweedehands gekocht. Alle muziekapparatuur, dvd-spelers, cd-spelers etc, zijn hier tweedehands via Marktplaats aangeschaft. Zo kunnen we ons een kwaliteit veroorloven die anders buiten bereik is en waarvan de kwaliteit zodanig is dat de levensduur ook aanzienlijk is.

Goed, een rondje door het huis dus. Maak een overzicht van wat je hebt staan en zoek later op wat het heeft gekost. Schat de levensduur in, hoe lang het al in je huis staat en wanneer het zou moeten worden vervangen. Zo schat ik in dat onze heteluchtverwarming (die al in het huis zat toen we het kochten) binnen nu en 5 jaar moet worden vervangen. Zo'n ketel kan zomaar meer dan 20 jaar meegaan (langere levensduur dan een CV ketel) maar daar moet je natuurlijk niet op rekenen. Hij is nu 15 jaar oud. Als er straks iets kapot gaat en de onderdelen zijn bijvoorbeeld niet meer verkrijgbaar omdat het model verouderd is, zal er een nieuwe ketel moeten komen. Een heteluchtketel is duurder dan CV. Als we het model dat wij nu hebben staan laten vervangen, kost dat € 4400.  Concreet betekent dit dat wij € 75 per maand opzij moeten zetten als we de ketel over 5 jaar willen vervangen.

Zo ga je een lijst maken. Noteer dus niet alleen de verwachte levensduur, maar ook het moment wanneer je moet gaan vervangen. Want als je niet eerder geld spaarde en je koelkast bijvoorbeeld al 5 jaar oud is, zal je in de komende 5 jaar versneld moeten gaan sparen.

Uiteindelijk komt er een totaal bedrag aan afschrijvingen uitrollen. Dat is even schrikken! Het goede nieuws is dat bijna nooit alles tegelijk kapot gaat of moeten worden vervangen (hele nare uitzonderingen daar gelaten). Het slechte nieuws is dat sommige apparaten eerder kapot gaan dan verwacht en natuurlijk net nadat de garantie is verlopen.

Mijn tactiek is per 5 jaar kijken wat we kunnen verwachten en dit eens per jaar te herhalen. Daarnaast houd ik rekening met pech en tegenvallers en het bedrag dat onder de streep verschijnt hoort beschikbaar te zijn op de buffer. Dit geeft veel rust.

Natuurlijk is het wel zo dat wensen en verlangens soms ondergesneeuwd raken aan de realiteit. Zo kan ik wel berekenen dat onze keuken binnenkort moet worden vervangen (hij stort nu al half in, het folie laat overal los, het werkblad hangt scheef) maar de realiteit van een huis dat onder water staat voelt urgenter. Dus lossen we af in plaats van dat we geld opzij zetten voor een andere keuken.

Zet jij geld opzij voor afschrijvingen?

maandag 20 januari 2014

Het aflosverhaal van Merel

Merel (39) en haar man (40) zijn in 2008 verhuisd van Amsterdam naar een dorp aan de kust. Nog net voor de huizencrisis los ging kochten ze samen een vrijstaand huisje en verkochten ze hun Amsterdamse bovenwoning. Van de overwaarde van hun bovenwoning hebben ze de verbouwing van hun huidige huis en een gedeelte van de 'kosten koper' gefinancierd. Ze kochten het huis voor € 400.000 en hun hypotheek was toen € 410.000.

Waarom ben jij gaan aflossen?
Door de crisis ben ik me gaan realiseren dat onze financiële situatie die altijd erg goed is geweest zomaar zou kunnen veranderen. Mijn man werkt in de financiële dienstverlening en in die sector zijn harde klappen gevallen. Ook worden we steeds ouder wat op de arbeidsmarkt niet in je voordeel werkt. En ik kan door gezondheidsredenen niet het inkomen van mijn man vervangen als dat weg zou komen te vallen. Het drong langzaam tot me door dat we kwetsbaarder zijn dan ik altijd gedacht had.

Wat voor hypotheek heb jij?
We hebben een spaarhypotheek van € 170.000  (het bedrag waar mijn man in 2002 de bovenwoning in Amsterdam voor heeft gekocht) en een aflossingsvrije hypotheek van € 240.000 die we in 2008 hebben afgesloten.

Wat was het oorspronkelijke hypotheekbedrag?
€ 410.000 dus.

Wil je alles aflossen/ Heb je de hele som afgelost?
In eerste instantie spaarden we € 10.000 per jaar. Onze buffer werd steeds groter, maar we losten niets af. In 2012 zijn we begonnen met aflossen. In 2012 en 2013 stortten we jaarlijks € 10.000 in onze spaarhypotheek en losten we jaarlijks € 20.000 af van de aflossingsvrije hypotheek. De looptijd van de spaarhypotheek nam daardoor af met vier jaar (2028 in plaats van 2032). En de aflossingsvrije hypotheek bedraagt nu nog € 200.000.

In 2014 en 2015 willen we nogmaals twee keer een storting van € 10.000 in de spaarhypotheek doen waardoor de spaarhypotheek in 2024 komt te vervallen. Tegelijkertijd willen we jaarlijks blijven aflossen van de aflossingsvrije hypotheek, maar de hoogte van de aflossingen zullen afhankelijk zijn van ons vermogen om te sparen.

Hoe reageerde je hypotheekverstrekker op je aflosplannen?
In principe deed de hypotheekverstrekker er helemaal niet moeilijk over, maar in de praktijk bleken die stortingen in de spaarhypotheek nogal een gedoe. Er zijn bij de hypotheekverstrekker volgens mij verschillende afdelingen betrokken die niet helemaal lekker samenwerken. Het kostte me nogal veel gebel om het geregeld te krijgen en het geld afgeschreven te krijgen. Bij het aflossen van de aflossingsvrije hypotheek is het een kwestie van overmaken met de juiste gegevens erbij en dan wordt het verwerkt.

Ben je helemaal vrij om af te lossen wat je wilt, of moet je je aan een minimaal aflosbedrag houden van de bank? Is het aflossen een ingewikkeld administratief proces?
Voor wat betreft die spaarhypotheek gelden fiscale regels waar je aan moet voldoen om het bedrag belastingvrij te kunnen sparen. Daarom verspreiden we de stortingen ook over verschillende jaren (de hoogste jaarinleg mag niet hoger zijn dan 10 keer de laagste jaarinleg). En het storten van die bedragen is dus inderdaad een ingewikkeld proces. Voor wat betreft de aflossingsvrije hypotheek mogen we jaarlijks maximaal 10% aflossen (€ 24.000) en dat gaat zoals gezegd zonder problemen.

Maakte je van te voren een aflosplan en lukt het je om je daaraan te houden?
We hebben goed nagedacht over enerzijds het storten van geld in onze spaarhypotheek en anderzijds het aflossen van de aflossingsvrije hypotheek. De rente op onze aflossingsvrije hypotheek is door personeelskorting en een variabele rente bijzonder laag. Het is voor ons veel lucratiever om geld te storten in de spaarhypotheek. Maar omdat we nu genoeg geld sparen kunnen we ook aflossen.

De afgelopen jaren spreken we elk jaar naar elkaar uit hoeveel we komend jaar hopen te sparen. Dat gaat met de natte vinger; enerzijds is het gebaseerd op hetgeen we het jaar ervoor spaarden en anderzijds bedenken we voor welke grote uitgaven we komend jaar komen te staan. Vooralsnog zien we dat we door bewustwording elk jaar meer sparen. Eigenlijk gaat het prima zo. Alhoewel ik denk dat de rek er na dit jaar wel uit is. We hebben afgelopen jaar zoveel meer gespaard dan we van te voren hadden gedacht!

Hoever ben je met aflossen?
In feite hebben we nog maar € 40.000 afgelost van de aflossingsvrije hypotheek. Maar door die extra stortingen in de spaarhypotheek die we hebben gedaan en de stortingen die nog gepland staan is onze hypotheekhorizon nog maar 10 jaar. Als er niets aan onze inkomstenkant verandert, zouden we onze aflossingsvrije hypotheek ook moeten kunnen aflossen in die 10 jaar en zijn we op/voor ons 50e hypotheekvrij.

Hoe reageerde je omgeving dat je ging aflossen?
Niet echt. Mensen in onze omgeving maken zich er niet druk om. Of ze vinden het verstandig of het maakt ze niet uit. Negatieve reacties heb ik nooit gehad.

Hoe houd je het vol? Hoe ga je om met tegenvallers? 
Het gaat super goed. Ik realiseer me ook wel dat we een riant inkomen hebben en dat het dan makkelijk is om te sparen. Maar we zijn er wel heel bewust mee bezig. Een paar jaar geleden zijn we begonnen met het bijhouden van onze inkomsten en uitgaven om inzicht te krijgen. Sindsdien worden we ons steeds bewuster van waar we ons geld aan uit willen geven. Niet meer klakkeloos kopen om te kopen. Leuke dingen doen we nog steeds, maar spullen zijn we steeds minder belangrijk gaan vinden.

Wat is jouw tip voor mensen die nog niet aflossen en twijfelen of ze het moeten gaan doen?
Ik vind dat iedereen zelf moet weten of ie af wil lossen of niet, maar wat mij enorm helpt is me steeds afvragen of ik gelukkig word van een uitgave, en dan bedoel ik de langere termijn. Als een uitgave niet bijdraagt aan mijn geluk doe ik 'm niet. En als je maar vaak genoeg uitgaven achterwege laat, houd je vanzelf geld over. Dat geld gebruiken om af te lossen geeft ons rust en het gevoel steeds onafhankelijker te zijn.

zondag 19 januari 2014

Zondag

Deze week ging ik met S. naar de tandarts. Eigenlijk hadden we een afspraak voor half februari staan voor controle maar een aanval van kiespijn veranderde de plannen. Gelukkig was het snel te fixen. S. heeft nog volop melkkiezen en tanden (hij wordt heel binnenkort 12) en het viel me op dat zijn klasgenoten verder zijn met wisselen. Ik hoor allemaal verhalen over beugeltandartsen en de eerste 'beugelbekkies' zijn al gesignaleerd. Dat zei ik tegen onze tandarts die daar op reageerde dat S. ook een beugel moet zodra hij klaar is met wisselen. Daar heb ik bij het kiezen van een verzekering geen seconde aan gedacht! We hebben het er ook nooit eerder over gehad met de tandarts. Misschien hij wel met mij maar ik versta de man nooit. Het is de liefste tandarts die ik ken en als je iets moet ondergaan dan gaat dat altijd met een minimum aan pijn door zijn voorzichtige aanpak, maar verstaan doen we hem niet. Niet dat het een onverstaanbare West-Fries is (daar zijn we inmiddels wel aan gewend). Hij komt (is mij ooit verteld door de receptioniste) uit Zuid-Afrika maar is van oorsprong Japans en sprak in het begin vrijwel geen Nederlands. Nu iets beter, maar in combinatie met het mondkapje en het feit dat ik best stokdoof ben, is het alles bij elkaar een goed concept voor veel vraagtekens.

Dit jaar had ik wel voor het eerst in jaren een tandartsverzekering geregeld, aangezien ik die kon regelen voor een prijs gelijkwaardig aan wat ik normaal zelf betaal voor controle. Dit keer was het echt gunstiger te verzekeren. Dus deed ik dat. Maar een verzekering voor een beugel is minder snel geregeld, voor orthodontie geldt een wachttijd van een jaar. Gelukkig kun je bij de meeste verzekeraars nog tot eind van deze maand je aanvullende verzekeringen aanpassen dus dat heb ik meteen gedaan! Mocht we over een jaar worden doorgestuurd naar een orthodontist dan zitten we goed! Ik ben achteraf blij met de aanval van acute kiespijn (voor S. wat het wat minder) want als we gewacht hadden tot half februari zoals het oorspronkelijke plan was ,dan weet ik niet of we a) dit gesprek wel zo hadden gevoerd en b) zo ja van wel, dan zou het te laat zijn om nog de verzekering om te zetten.

De komende weken staan hier in het teken van het uitzoeken van een middelbare school voor S. Omdat hij naar het tweetalig gymnasium wil, is er niet veel keuze voor hem. Er is één school in West-Friesland die dat aanbiedt en die staat op ongeveer 500 meter van ons huis af. Helaas hebben we ook hier te maken met lotingen dus het is niet zeker dat hij wordt aangenomen. We bezoeken daarom ook een andere school waar gymnasium wordt aangeboden. Enerzijds is het super zo'n geweldig schooladvies, anderzijds heeft hij wel minder keus. Er zijn gewoon niet zoveel gymnasia.

Met de gezondheid gaat het iets minder, ik krijg tegenwoordig twee keer in de week bij de fysio een bindweefselmassage en dat hakt er in! Ik heb weinig energie en er komt van alles los. Hopelijk komt er zoveel los dat de resten van jarenlange verzuring ook opstappen en kunnen we daarna weer vol aan de bak met de revalidatie. Want die schiet totaal niet op.

Deze week heb ik een paar keer meegemaakt dat ik 's nachts wakker werd en dat Dibbes dan in mijn armen lag. Helemaal met zijn kop in mijn hals en plat tegen me aan. Lekker is anders, zo'n harig groot beest in mijn armen. Maar het ontroert me ook! Dan bedenk ik me dat hij vorig jaar om deze tijd onder een struik lag op de natte grond en in de stromende regen (in mijn fantasie maak ik het altijd heel erg naar) en dan blijf ik maar doodstil liggen. Uiteindelijk val ik wel weer in slaap. Ik weet het, ik ben een watje en mensen die niet van katten houden zullen gruwen van dit verhaal. Maar buiten dat hij plek inneemt en zijn haren in mijn gezicht drukt, krijg ik ook enorm veel van hem terug.

herkenbaar dit! afb. afkomstig van@fabulousanimals

Hij krijgt meer zelfvertrouwen en krijgt meer lef tijdens het spelen. In het begin liep hij keihard weg als we hem met een touwtje probeerden te laten spelen, daarna rende hij met touwtje en al weg en vervolgens - na een paar weken - ging hij er voorzichtig mee spelen. Nu zijn we in het stadium dat hij ook uit zichzelf touwtjes en proppen papier bespringt en steeds feller wordt tijdens het spelen. Ook loopt hij me niet meer de hele dag achterna en kan ik tegenwoordig naar het toilet zonder dat hij mee wil. Andere katten aaien is tegenwoordig ook geen signaal meer voor hem om zich ervoor te storten. Een mooie vooruitgang dus. Hij weekt zich wat los en gaat meer zijn eigen gang. En zorgt dan tijdens de nacht voor compensatie door zich plat tegen ons aan te drukken, waarop de andere katten zich ook doen gelden met hun aanwezigheid. Ben benieuwd hoe lang wij nog over ons eigen bed kunnen beschikken....

Fijn weekend!

zaterdag 18 januari 2014

Heb jij een vraag over je woekerpolis?

Onlangs schreef ik een positieve review over de site woekerpolisvrij. Op het eerdere gepubliceerde interview met initiatiefnemer Meijaard en naar aanleiding van de review reageerden nogal wat mensen met vragen over hun eigen product. Gisteren reageerde Hubrien Meijaard hierop met een oproep vooral de site te bezoeken en je vraag daar te stellen als het je niet duidelijk is of je nu een woekerpolis hebt of niet.

Zijn reactie in zijn eigen woorden:
Beste mensen hier,

ondergetekende is initiatiefnemer van WoekerpolisVrij en was/is natuurlijk heel blij met de positieve aandacht van Martine!

Ik zie tussen de reacties nog wat onbeantwoorde vragen. Stel ze gerust via de contactpagina op onze site, dan zorgen wij voor de juiste antwoorden! We zijn echt blij met iedere polis die ontwoekerd wordt, op welke manier dan ook!

Heel veel succes!

hartelijke groet,
Hubrien Meijaard


Wie mij volgt weet dat woekerpolissen op mij werken als een rode lap op een stier. Weg ermee! En geen smoesjes waarom je het niet vandaag, morgen, deze maand kunt uitzoeken. Doen! Hup, niet meer tegenspartelen en ga ontwoekeren! Het wordt je namelijk met die site echt veel makkelijker gemaakt en belangrijker: je hebt het ontwoekerproces zelf in de hand in plaats van dat je je hele hebben en houden uit handen moet geven aan diegene die je toentertijd die polis verkocht. Maar niet uitstellen hoor!

vrijdag 17 januari 2014

Vernieuwde GELUKKIG

Nu het tijdschrift GELUKKIG zijn 4e jaar in is gegaan en onlangs werd uitgebreid met een heel team aan medewerkers, is het een mooi moment er weer eens iets over te schrijven. Sinds het verschijnen van het eerste nummer in 2010 probeert het een tegenhanger te zijn van de stapels tijdschriften die maar aanzetten tot kopen, kopen en nog eens kopen. Sla een tijdschrift open en nog altijd zie je veel reclames die proberen de hebzucht op te wekken. Alsof er geen crisis bestaat.

Steeds meer mensen worden echter geraakt door de crisis en dat heeft gevolgen op veel gebieden van het leven. Niet alleen op financieel vlak, maar ook mentaal, logistiek of huishoudelijk gebied zal het gevolgen hebben als je een kleiner budget hebt dan voorheen. Het tijdschrift biedt die mensen een uitweg.

Onlangs kondigde de uitgever van GELUKKIG aan dat het blad werd uitgebreid met extra medewerkers. Tot nu toe werd het blad vooral vol geschreven door Henderina Woudstra zelf (die het ook uitgeeft) met wel een vaste column van cabaretier Arie Vuyk en een column van een budgetcoach, die met ingang van dit jaar is gestopt. Nu zijn er aan het team diverse namen toegevoegd, waaronder mij bekende bloggers als Valhalla en Spaarmoeder.

In de net uitgekomen GELUKKIG is er aandacht voor veel zaken: een emigratie naar Spanje, columns van Arie Vuyk en Gerlinde (Valhalla), het nut van een voorraad, de veranderingen in het leven als een werkende moeder een thuisblijfmoeder wordt, brood bakken, tuinieren, zelf mooie spullen maken. Zeer duidelijk vond ik de bijdrage van Roel de Jong en Cees Ravensbergen over inkomstenbelasting. Zulke artikelen mogen er vaker in staan: duidelijk, praktisch en direct toepasbaar! Ook het artikel van Henderina zelf over omgaan met tegenslag vond ik zeer inspirerend.

Is het een voordeel dat er meer medewerkers zijn? Natuurlijk is het leuk artikelen van een andere hand dan Henderina te lezen. Hoe interessant ook, meer invalshoeken of schrijfstijlen is altijd prettig. Aan de andere kant, de schrijfstijl van Henderina is heel duidelijk en prettig leesbaar. De redactie van de ingezonden artikelen had van mij wel wat strenger gemogen. Met name het eerste artikel over de emigratie naar Spanje liep niet lekker en er stonden veel taal- en stijlfouten in. Kortom: het is duidelijk dat er hier en daar nog wat uitgewerkt moet worden, wat overigens heel begrijpelijk is. Ik hoop dat het blad in de toekomst wat dikker wordt en dat er meer praktische artikelen in komen die mensen helpen meer grip te krijgen op financiën. Ook zou het een aanrader zijn als er bijvoorbeeld leestips in staan voor mensen die zich willen verdiepen in bepaalde onderwerpen of dat er tips worden opgenomen die verwijzen naar voor de lezers relevante websites.

GELUKKIG. Leven en genieten binnen je budget komt 6 keer per jaar uit en kost €15. Het abonnement wordt niet automatisch verlengd. Je kunt je hier aanmelden.

donderdag 16 januari 2014

De waarde van geld staat niet vast

Wie geld meer geld tot zijn beschikking wil hebben, kan of meer geld gaan verdienen of minder geld gaan uitgeven. En dat laatste is onderwerp van dit blog. Zoals ik schreef zijn veel grote besparingen te bereiken door te stoppen met impulsuitgaven of ondoordacht geld uit te geven. Vele tientjes maken een kapitaal.  Alleen het ene tientje is het andere niet, blijkt uit ons gedrag. Sommige tientjes zijn interessanter dan andere tientjes en dat wordt bepaald door de omstandigheden.

Hoewel de waarde van geld economisch vast ligt, is dat gevoelsmatig niet zo. Ik kwam deze week in het boek 'Schaarste' (recensie volgt volgende week) een onderzoek tegen waarover ik al eerder had gelezen. Ik pas het even aan naar mijn eigen belevingswereld. Aan voorbijgangers wordt gevraagd zich in te leven in een situatie dat ze iets gaan kopen,  bijvoorbeeld een keukenmachine met een aankoopprijs van zeg € 50. Zouden ze 15 minuten omrijden als blijkt dat ze in een andere winkel de keukenmachine met 50 % korting kunnen krijgen, dus voor € 25? Het merendeel van de mensen zegt om te rijden.

En wat nu als je een TV koopt voor € 375? Rijd je dan ook 15 minuten om als je € 25 korting kunt krijgen? Nee, zeggen de meeste mensen, dan niet. Terwijl met die € 25 net zoveel fruit, kauwgom of tijdschriften kan worden gekocht als met de uitgespaarde € 25 in het geval van de keukenmachine. Als het voordeel percentueel gezien kleiner is, vinden we het minder interessant. Behoor jij tot die minderheid die ook dan omrijdt? Dan is de kans groot dat je krapper bij kas zit. Mensen met een hoger inkomen en meer saldo op de bank rijden minder snel om als het voordeel percentueel gezien lager is, in vergelijking met mensen die krap bij kas zitten (en even los van het feit of je dan wel een TV van € 350 kan kopen).

Wat leert ons dat? We willen besparen om diverse redenen. Voor de een is het noodzaak en voor de ander is het een manier om een vakantie bij elkaar te verdienen of de hypotheek af te lossen. Hoe meer oog je hebt voor de onlogica van de boekhouder in je hoofd, hoe meer je weerstand zou moeten kunnen bieden aan de gedachte 'dat is maar € x korting'. Want al die kleine bedragen vormen samen een grote massa. Heb je oog voor het bedrag in plaats van het percentage dan kun je er een sport van maken door wel altijd net even die extra moeite te doen.

Zorg dus dat je weet wat de waarde van spullen is. Als je op zoek gaat, zoek dan altijd naar aanbiedingen. Zo spaarde ik vorige week € 60 uit op een koelkast, zelfde model, alleen toevallig bij de één € 60 goedkoper dan bij de ander.

Houd een prijslijst bij van spullen die je dagelijks of wekelijks koopt. Zo weet ik dat bijvoorbeeld de bio-aardappelen, de roomboter en de eieren bij de Lidl goedkoper zijn dan bij de Deen en handel ik daarnaar. Nu koop ik wel meer bij de Lidl, maar ik nu heb ik het even alleen over deze producten. Dat scheelt me per week 50 cent. Tja, word je niet echt warm van toch? Maar als ik bereken wat dit me scheelt op jaarbasis, dan is dat € 25. Op drie kleine producten die we bijna dagelijks gebruiken! Stel dat het me lukt door slim in te kopen  (weten wat iets kost, letten op aanbiedingen en inkopen met staffelkorting) per jaar € 250 te besparen. Dat is over 20 jaar € 5000!

Natuurlijk heb ik niet die € 5000 tot mijn beschikking over 20 jaar, tenzij ik systematisch elk uitgespaard dubbeltje opzij zet, maar het gaat om het concept. Denk groot, weet wat de waarde van geld is, weet wat je kunt kopen, weet dat je gevoel over geld wordt beïnvloed door context. Om nu te voorkomen dat je vier dagen in de week bezig bent met boodschappen doen (want wie heeft daar zin in of tijd voor?), kun je elke week één winkel bezoeken en daar de spullen die je nodig hebt voor een maand inslaan.

Heb jij oog voor de waarde van geld of word je - net als de meeste mensen - nonchalant naarmate je meer hebt of er verhoudingsgewijs minder bespaard kan worden?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...