zaterdag 30 november 2013

Samen nietsdoen verbroedert

Nou als dit geen vertrouwen geeft voor de toekomst?
Ga ik net naar boven om me aan te kleden, tref ik dit aan op ons bed:





Stiekeme donderstralen, beetje achter mijn rug om vrede sluiten.

Er was een grote rol weggelegd voor mij
als vredesbemiddelaar
maar een lekker bed
met wollen deken
voldoet, blijkbaar

Samen nietsdoen verbroedert.

Zaterdag

Hoewel nog steeds verkouden (al bijna 3 weken mensen!) ging ik deze week mee met de klas van S. op een uitje. Op de fiets naar een boerderij waarna uitleg volgde over 'vrijerij op de boerderij'. Dat staat garant voor veel gegiechel in een klas met 11-jarigen. Ik genoot ervan. Het was voor het eerst sinds groep 2 (hij zit nu in groep 8) dat ik meekon met een uitje. Dan besef ik hoe ik vooruit ben gegaan. Zelfs met een fikse verkoudheid lukte het. Wel moest ik erna flink rustig aan doen. Op de dag zelf verkeerde in een soort hysterische overwinningsroes, na zo lang plat liggen is het echt een megastap om met 30 gillende kinderen op stap te gaan. De volgende dag kwam de klap en heb ik me in bed geïnstalleerd en daar bleef ik grote delen van de week in liggen. Ook dat is vooruitgang: voelen wat goed voor me is en de boel de boel laten.

Zo vanuit bed kan ik heel wat en dus verdiepte ik me in mobiele telefoons, kleedgeld en ipads. Sem gaat volgend jaar naar de middelbare school en dat brengt veranderingen met zich mee. Tijd om me er in te gaan verdiepen. Hij krijgt straks onderwijs via een ipad. Naast vragen als 'wat kost dat dan' is er natuurlijk ook de vraag 'wat is dat eigenlijk', want ik heb er geen. Gelukkig vond ik op youtube Jelle die een introductiecursus voor zijn oma had ontwikkeld. Ik weet nu hoe ik hem aan en uit moet zetten en hoe je moet typen. Niet dat we er al één in huis hebben, maar Jelle legt het zo duidelijk uit, dat dat bijna niet meer nodig is.

I-padonderwijs dus. De vereiste ipad 4 kost al snel rond de € 400. Pittig! Met ingang van volgend jaar zet ik elke maand wat geld hiervoor opzij. Ook verwachten we van S. een bijdrage. Hij stort al geruime tijd € 1 per week op een spaarrekening. Dit was bedoeld voor een aan te schaffen laptop als hij naar de middelbare school gaat. Omdat naar nu blijkt de ipad verplicht is, schaffen we geen aparte laptop aan voor S. en gaat hij in plaats daarvan meebetalen aan de ipad.

Ook hield ik me deze week bezig met kleedgeld en telefoons. Gewoon om niet compleet te worden overvallen in september als mijn kind naar een andere school gaat en alles al anders is. Dat we voor een aantal zaken al een plannetje hebben bedacht, zo dus. Hoe we dat willen aanpakken, lezen jullie komende week hier.

Verder moest ik enorm mijn aandacht verdelen, ik had het druk zo vanuit het bed! Onze net geadopteerde Dibbes is extreem jaloers op de andere katten en enorm verliefd op ons. Aaien wij per ongeluk Moos of Smoes dan moet dat onmiddellijk door hem worden gecorrigeerd. Moos en Smoes hebben dat ongepaste gedrag even aangekeken maar nu was dan de maat vol. Ze zijn het zat. En ze willen niet met hem spelen. Voor Dibbes weer aanleiding om dan maar in een staart hier en daar te bijten. Dus lig ik hier of in bed met drie katten die net doen of ze elkaar niet zien of ik hoor flink wat gebolder en zie gekwetste ego's voorbij rennen. Hopen maar dat het nog wat bijtrekt, vast wel.

Fijn weekend allemaal!


vrijdag 29 november 2013

Consumindertips uit de oude doos: je hebt minder nodig dan je denkt


Je hebt minder nodig dan je denkt! Echt? Echt!

Dit geldt voor alles en je kunt het in het oneindige doortrekken:

  • Gebruik de helft van de hoeveelheid shampoo, wasmiddel of schoonmaakmiddel.
  • Schep minder op, grote kans dat je evengoed verzadigd bent.
  • Zeg alle abonnementen en onnodige financiële verplichtingen op. Kijk wat je echt mist, dan kun je later – als er financiële ruimte voor is – alsnog een abonnement overwegen of een goed doel steunen. Je kunt echter ook tijdschriften en kranten met vrienden en buren delen, als je dezelfde leesvoorkeuren hebt of één keer per week naar de bibliotheek fietsen en daar de tijdschriften die je echt niet kunt missen lenen.
  • Lees geen reclame, plak een ‘nee’ sticker op je deur, negeer advertenties. Wat je niet weet, wekt ook geen behoefte op en wordt niet gemist.
  • Vaak is een behoefte eigenlijk een impuls die vanzelf (verbazingwekkend snel)wegtrekt. Zoals de trek in een sigaret ook verdwijnt, zo wordt ook de koopneiging steeds minder.  Soms hebben koopimpulsen – net als eetimpulsen – eigenlijk een emotionele oorzaak. Je vindt dat je recht hebt op nieuwe schoenen, een reep chocolade omdat je je klote voelt en je behoefte is dat dit gevoel weggaat. Je behoefte is dus een ander gevoel en niet iets wat je koopt. Aandacht aan jezelf geven kost niets, terwijl een koopimpuls een aanslag op je portemonnee is. Neem gewoon eens een warme douche - natuurlijk wel van maximaal 5 minuten ;-) - of zet eens mooie muziek op als je je zo voelt. Gewoon eens lekker janken werkt ook goed!
  • Laat je niet gek maken door anderen, vergelijk jezelf niet met anderen en verkijk je niet op de situatie van anderen.
  • Leef in het NU. De behoefte aan spullen wordt vaak veroorzaakt door de verwachting van een beloning: als ik dit koop dan voel ik me straks zo, dan is alles beter, mooier, fijner. Alleen het fijne gevoel houdt maar heel even aan na een aankoop. Door vaak te kopen ben je voortdurend bezig met later, met dat wat er nog niet is en wat nog moet komen. Gewoon mee stoppen. Kijk om je heen, zie wat er is en geniet daar van.
  • Ga eens na wat je in huis hebt staan aan apparaten die energie verbruiken en bedenk of de kosten opwegen tegen de voordelen. Heb je echt de droger nodig, de magnetron? Drie televisies en twee computers? Wat voegt iets toe aan je leven en wat niet?
  • Loop op dezelfde manier eens door je huis heen en kijk of er spullen zijn die weg kunnen. Stop eens wat zaken in een doos en kijk een maand later of je het hebt gemist. Nee? Weg ermee! Meer spullen leiden alleen maar af. Dat is prima als je er geen last van hebt. Maar knap lullig als je thuis komt met een boek dat al in je kast blijkt te staan.
  • Geef minder geld en tijd uit aan impulsen en dingen die je eigenlijk niet nodig hebt en je houdt meer (geld en tijd) over voor de zaken die er echt toe doen voor jou.
  • Schroef heel langzaam je uitgaven terug. Begin bijvoorbeeld met je boodschappenbudget. Kijk wat je normaal uitgeeft en ga daar eens € 5 euro per week onder zitten. Dan € 10, en dan € 15. Wanneer heb je het gevoel dat je iets tekort komt? Waar ligt de grens? Grote kans dat die heel erg anders ligt dan dat jij dacht!
  • Oké, je staat per ongeluk opeens toch in de winkel of je bezoekt die webshop en je voelt een onweerstaanbare koopdrang. Stel jezelf de loodzware vraag: word ik hier gelukkig van? Brengt de aanschaf van dit boek, deze broek, deze belachelijk dure voorgesneden en gemarineerde feta- en olijvenblokjes me dichter bij mijn doel? Heb ik dit echt nodig? Als het antwoord op deze vraag volmondig JA! is, dan stel je de aankoop alsnog 24 uur uit. Ben je na 24 uur nog steeds hyper en ervan overtuigd dat deze aankoop iets aan je leven toevoegt en heb je voldoende saldo op je bankrekening dan…….visualiseer je wat er gebeurt na de aanschaf van het fel begeerde. Gewoon je ogen dicht doen en er in gedachten van genieten. Wist je dat je door visualisatie geluksgevoelens kunt opwekken? En daar gaat het toch vaak om, om je beter te voelen. Dus voilà: ogen dicht en visualiseren maar!

Vooruit, dat laatste was natuurlijk een beetje flauw! Iedereen doet dat wat het beste werkt. Maar ga er niet van uit dat wat voorheen het beste werkte ook nu nog geldt. Misschien ben je wel heel erg veranderd. Consuminderen gaat ook over zelfonderzoek, jezelf leren kennen om te weten wat je echte behoeften zijn, zodat je daar geld voor overhoudt in plaats van dat het onbewust door je vingers glipt. Begin klein, met dat wat haalbaar lijkt. Wees je bewust van wat jij nodig hebt. Als je ineens op straat zou komen te staan en maar 3 dingen uit je huis zou kunnen halen, wat zou je dan pakken? (en vergeet vooral je partner niet!)

donderdag 28 november 2013

De prijs van biologisch eten

Onlangs kwam de consumentenbond naar buiten met het nieuws dat biologische producten in de supermarkt een stuk goedkoper zijn dan in de biologische winkel. Dat blijkt uit een onderzoek tussen de supermarktketens Albert Heijn, Jumbo en Plus en de biowinkels Ekoplaza, Marqt, Natuurwinkel en Estafette. Voor hetzelfde merk potje babyvoeding betaal je bij de Jumbo € 0,99 en bij de Natuurwinkel € 1,35. Je bent gemiddeld een kwart duurder uit bij de biologische winkel voor dezelfde producten. Het goedkoopste is de Ekoplaza, het duurste is de Estafette.

Toch kopen we steeds meer biologisch. In 2012 was er een stijging van 14% ten opzichte van 2011. En dat terwijl biologisch kopen volgens de consumentenbond gemiddeld 40 % duurder is dan 'gewone' boodschappen. Dat prijsverschil weegt voor veel mensen niet op tegen de voordelen zoals dat biologische producten minder bespoten zijn, het dierenwelzijn, minder bewerkt of minder belastend voor het milieu. Nu klopt dat minder belastend zijn niet altijd. Je kunt evengoed zeer milieubelastend kopen door de aanschaf van een biologische mango die veel kilometers heeft afgelegd voor je hem schilt en opeet.

Jammer genoeg maakt het onderzoek van de consumentenbond niet heel veel duidelijk. Zo wordt er uitgebreid in gegaan op de prijsverschillen tussen hetzelfde product en hetzelfde merk en wordt er een reactie geplaatst van de biologische winkels over prijsverschillen en kwaliteit. Alleen wordt in die reactie alleen gerept van prijsverschillen tussen niet identieke producten. Ik had ook wel willen weten waarom sommige prijzen van identieke producten zo uiteenlopen.

Maar is het prijsverschil vreemd? Kijk ik  ervan op? Nee niet echt. Iedereen die prijzen vergelijkt en bewust boodschappen doet ziet dat dit voorkomt. Ook tussen reguliere winkels onderling zijn er grote prijsverschillen tussen identieke producten van dezelfde merken. Dat bevestigt maar weer het belang van het opschrijven van de prijzen. Maak voor jezelf een lijst van alle producten die je regelmatig koopt en noteer de verkoopprijs en de winkel waar je het kocht. Ben je dan eens in een andere winkel, kijk dan met die lijst in handen naar dezelfde producten. Heel vaak wijkt die prijs af, positief of negatief. Zo kun je besluiten waar je wat wilt kopen.

Klopt het overigens wat de consumentenbond beweert, betaal ik 40 % meer aan boodschappen omdat ik het merendeel biologisch koop? Nee, in ons geval niet. Wij zijn in 2008 overgestapt op biologisch inkopen doen. Tegelijkertijd zijn we in dat jaar met budgetten gaan werken, zo ook voor de boodschappen. We gaven prompt veel minder uit dan in de jaren ervoor. Hoe? Door goed op te letten. Niet elke biologisch product is beter of gezonder. Als je criterium vooral de bewerking van een product is, dan koop je veel zaken niet. Koop in plaats daarvan biologische basisproducten en maak zoveel mogelijk zelf. Chips wordt niet ineens gezond als het biologisch is, ook dan is het troep.

Door dus zoveel mogelijk biologische basisproducten te kopen in combinatie met zo min mogelijk bewerkte producten in de reguliere winkels, kun je veel geld besparen. Maak zoveel mogelijk zelf en vergelijk altijd de prijzen, eet met de seizoenen mee en eet niet elke dag vlees. Zo ben je echt niet duurder uit als je overstapt op biologisch.

Heb jij nog een goede tip om biologisch boodschappen doen betaalbaar te houden?

Kijk hier voor het volledige artikel van de Consumentenbond: betere waar voor je geld


ps: biologisch is niet de norm hè! Voor ons is het een keus die we kunnen en willen maken. Misschien doe jij liever iets anders met je geld, even goede vrienden! 

woensdag 27 november 2013

Wijs op woensdag: Het Nieuwe en het Oude niks



Gastblog van Pennie Wijs: Het Nieuwe en het Oude Niks

Consuminderen gaat gepaard met een andere hype: het Nieuwe Niks. Minder kopen is stap één. Dan volgt stap twee: minder bezitten. Want leven met minder bezit geeft ruimte in huis en rust in het hoofd. Alle overbodigheden moeten de deur uit: kleding, boeken, meubels, alles. Verkopen, weggeven, maakt niet uit hoe. Als je er maar vanaf komt. Dan kun je verder leven in de ban van de Cult of Less ofwel: het Nieuwe Niks. Ik las er pas een artikel over en moest onwillekeurig terugdenken aan het Oude Niks.

Mijn grootouders werden geboren rond de vorige eeuwwisseling, allebei in arme gezinnen. Ze leerden elkaar kennen in het jaar dat de Eerste Wereldoorlog uitbrak. In de staart van die oorlog werd mijn opa opgeroepen voor de mobilisatie. Dat betekende geen werk en dus geen inkomen. Begin jaren twintig hadden ze wat spulletjes bij elkaar verzameld en konden ze trouwen. Toen de wereldwijde crisis van de jaren dertig uitbrak, hadden ze twee kleine kinderen en opa zat weer zonder werk. Op allerlei manieren probeerden ze hun kostje bij elkaar te scharrelen.

In de Tweede Wereldoorlog werd de situatie weer moeilijk qua werk en qua voedselvoorziening. In februari 1944 moesten ze hun huis verlaten omdat hun dorp en de wijde omtrek onder water werd gezet door de Duitsers. Tot het voorjaar van 1945 woonden ze bij familie, die ook onderdak bood aan andere evacués en onderduikers. Het zal duidelijk zijn dat het daar geen vetpot was. Toen het gezin weer terug kon keren had hun huis meer dan een jaar in het water gestaan. Het huisraad was onbruikbaar geworden en het was een hele klus om alle modder buiten de deur te krijgen. De muren waren doortrokken van vocht en heel langzaam, jaar na jaar, werd het huisje weer drooggestookt. In 1952 was al het vocht uit de muren weggetrokken en opa plakte er blij een behangetje op.

In de vroege ochtend van 1 februari 1953 werd er op de deur gebonsd. De dijken waren doorgebroken en het water stroomde inmiddels ook de polder binnen waar mijn grootouders woonden. Samen met buurtgenoten vluchtten ze weg voor het water. In mijn familie bleef iedereen gespaard, maar zesenvijftig dorpsgenoten verdronken die nacht. Toen opa en oma maanden later het gebied weer in mochten, was hun woonomgeving een grote ravage, de akkers waren overspoeld met zout water en hun huis bleek onbewoonbaar.

Hulporganisaties deelden dekens en andere goederen uit. Via de werkgever van opa kregen ze een woning toegewezen in een andere gemeente. En daar begonnen ze opnieuw. Weer met Niks. Vanaf toen ging het gelukkig beter. De kinderen gingen het huis uit. Opa had vast werk. In 1957 werd de AOW ingesteld. Er kwam een wasmachine in huis. In de jaren zestig kochten ze een koelkast. Ik was nog maar een klein kind, maar kan me goed herinneren hoezeer mijn oma hiermee in haar nopjes was. Van jongs af aan hoorde ik hoe goed ze het hadden. Hun AOW-tje, het heerlijke droge (huur)huisje, de mooie wollen dekens van de Zweden, het handige wasmachientje, de luxueuse koelkast en als klap op de vuurpijl: een kleurentelevisie.

Ik zie de indeling van het huisje nog zo voor me. Een eettafel met vier stoelen eromheen. Daarnaast het dressoir. Twee makkelijke stoelen met een laag tafeltje. De kolenkachel met het kledingrekje. De tv en een plankje boeken. En verder Niks.
Als ze over ‘vroeger’ vertelden ging het altijd over hoeveel geluk ze hadden gehad. Hoe goed ze de oorlog waren doorgekomen. Dat mijn oom gezond en wel was teruggekomen uit de Arbeitseinsatz. Dat mijn vader niet geraakt was tijden die beschieting toen hij naar school fietste. Dat die ene Duitser uiteindelijk toch niet schoot, toen opa weigerde zijn net geoogste fruit af te geven. Dat ze zo goed opgevangen waren tijdens de evacuaties. Dat ze niets, niets érgs hadden meegemaakt tijdens de Ramp.

Hun verhalen werden gekenmerkt door periode-aanduidingen als: voor de oorlog, in de oorlog, na de bevrijding, voor de Ramp en na de Ramp. Een familiegewoonte. Zo was ik een kind van ná de Ramp en van ná de oorlog. Als klein kind heb ik wel de naweeën van die grote gebeurtenissen in de geschiedenis meegemaakt. Een sober leven met alleen het hoognodige. We hadden Niks. Maar ook geen honger. En al snel werd alles beter en beter en beter. Mijn vader kocht een auto, bij mijn moeder in de keuken brak de culinaire revolutie van de jaren zestig uit. We gingen met vakantie naar de Veluwe of Drenthe. Daar waren opa en oma nog nóóit geweest.

Je zou zeggen dat mijn leven als consument tot nu toe één onderbroken opgaande lijn is geweest. Toch is dat niet zo. In 1972 werden wij als scholieren opgeschrikt door het rapport van de Club van Rome. Er zouden grenzen aan de groei komen! In 1973 brak de eerste oliecrisis uit. Mijn man en ik kochten in 1978 een huis en nog voor we de sleutel in het slot staken stortte de huizenmarkt in en dook ons huis diep onder water. Alleen was die uitdrukking in die periode nog niet in gebruik en ik zou hem ook nooit hebben dúrven gebruiken in gezelschap van al die mensen die weten hoe het is als je huis écht onder water staat. Begin jaren tachtig was er grote werkloosheid onder jongeren. Als je een schoolvriend tegenkwam was de eerste vraag: heb je werk? Begin deze eeuw kregen we een aantal malen geen loonsverhoging vanwege de recessie die volgde op de internetzeepbel. Sinds 2008 daalde de waarde van onze woning weer, daarna ook van ons pensioen. Op dit moment daalt zelfs de waarde van ons spaargeld en leef ik in de wetenschap dat ik pas AOW zal ontvangen na mijn zevenenzestigste verjaardag. Dát had mijn opa nog eens moeten horen.

En toch. Toch leef ik nu in een tijd waarin men zich bezighoudt met het Nieuwe Niks. We hebben zoveel spullen dat we de behoefte krijgen ze de deur uit te doen. Het geeft status als je niet meer tussen al die burgerlijke rimram bivakkeert. Woon je in een leeg huis, dan woon je chic. Ons wordt zelfs in alle ernst voorgesteld om eens een maand lang niets te kopen. Nou ja, niks niéuws. Om eens te kijken of je zo’n uitdaging kunt volbrengen. Dát had mijn oma nog eens moeten horen.

Ik weet niet zo goed wat ik van dat Nieuwe Niks moet denken. Ik voel me er nogal ongemakkelijk bij. Eerlijk gezegd vind ik het een beetje potsierlijk, dat Nieuwe Niks. Misschien omdat ik nog nét het staartje van het Oude Niks gekend heb. Maar ons collectieve geheugen is kort. Pas zei ik voor de grap tegen iemand die zich in mijn leeftijd vergiste: ‘Nee joh, ik ben van na de Ramp’. Niet begrijpend werd ik aangekeken. ‘Ramp? Welke ramp dan?’


dinsdag 26 november 2013

Review site Woekerpolisvrij

Mensen die in het bezit zijn van een woekerpolis willen daar graag van af. Maar hoe? Teruggaan naar de adviseur die destijds de polis verkocht, lijkt niet heel aantrekkelijk. Een hersteladvies hoort gratis te zijn maar de praktijk pakt soms anders uit. Ook blijkt de financiële situatie vaak nogal te zijn veranderd sinds het afsluiten van de polis, waardoor er nu andere keuzes zouden worden gemaakt. Wanneer is het dan nog hersteladvies en wanneer ga je daarvoor betalen? Voor extra kosten zijn mensen huiverig aangezien ze al financiële pech hebben door het bezit van een woekerpolis. Hoe pak je dat aan als je het zelf wilt gaan doen? Hoe weet je of je het juist aanpakt en welke keuzes er zijn? Wanneer is het wijsheid je polis af te kopen of om te zetten naar een ander product? Of te behouden en te kiezen voor een ander beleggingsprofiel?

Sinds een paar weken kun je hiervoor terecht bij Woekerpolisvrij. Heb jij een woekerpolis en is helemaal zelf doen te moeilijk of een brug te ver, dan is dit een uitkomst.  Het is een e-learning waarbij je 7 stappen doorloopt met hulp van video's, uitleg, taken en voorbeeldbrieven voor de bank, verzekeraars en je adviseur. Je leert wat in jouw situatie de beste optie is: premievrij maken van de polis, omzetten naar een ander product of afkopen.

Om het nut van de site te beoordelen, leek het me leuk op zoek te gaan naar iemand die een woekerpolis heeft. Die vond ik onmiddellijk, met nog 4 miljoen te ontwoekeren polissen hoef je hiervoor niet lang te zoeken. De door mij benaderde ontwoekeraar-in-spé H. is sinds kort gepensioneerd. In 1998 kocht hij samen met zijn vrouw een huis voor € 181.000. De financiering leunde 100 % op een beleggingsverzekering van Aegon - de safe hypotheek - met een gegarandeerd eindkapitaal van € 117.000. Helaas bleek dit een woekerpolis te zijn. Een stuitingsbrief werd verstuurd en begin dit jaar ontving hij een compensatie van € 7000. Alleen is dat niet voldoende om het gat te overbruggen van iets meer dan € 50.000, dat straks aan het einde van de looptijd overblijft. En dat einde nadert: over 7 jaar is het zover.

H. heeft een paar concrete vragen: heeft het zin om de polis zo kort op de einddatum nog om te zetten naar een ander product en kan dat überhaupt nog wel? Onder welke voorwaarden? Of kan hij beter zijn polis volledig afkopen en gaan sparen? Of misschien premievrij maken? Dat scheelt in ieder geval € 5700 per jaar aan kosten. Als hij dat de komende 7 jaar als aflossing inlegt, blijft er een veel kleinere restschuld over. Aan de andere kant blijft de verzekeraar wel kosten in rekening brengen en blijft er dan nog wel wat over? Met deze vragen in het achterhoofd hebben we de site bekeken. Omdat de makers van de site zo vriendelijk waren mij een account te geven, vulde ik de polisgegevens van H. in en wandelden we door de site. Niet om te ontwoekeren maar om te bepalen of Woekerpolisvrij voldoende mogelijkheden biedt om de situatie van H. op te lossen. De conclusie was dat dit zeker het geval is. De te verwachten besparing door te ontwoekeren is € 35.000.

De site ziet er overzichtelijk uit en is heel erg laagdrempelig. Dat wil zeggen dat de geboden informatie heel duidelijk wordt uitgelegd en goed te begrijpen voor iemand die niet thuis is in verzekeringsjargon. Als er naar informatie wordt gevraagd, bijvoorbeeld bij het invullen van je gegevens, begrijp je misschien niet altijd wat er wordt bedoeld. Wat is bijvoorbeeld percentage historisch rendement? En waar vind je dat? Even doorklikken op de icoontjes en je ziet waar je dit kunt vinden in je overzichten. Korte animatiefims gaan dieper in op bepaalde onderwerpen. Ook bevat elke onderdeel relevante informatie die je nodig hebt om keuzes te kunnen maken. Daarbij is het super handig dat door jou gelezen informatie met een groen vinkje wordt afgevinkt.

Ontwoekeren gaat via deze site in 7 stappen. De eerste stap (na de bevestiging dat je een woekerpolis hebt) is het versturen van een stuitingsbrief. Ik ga niet uitleggen wat dat is, daar kom je vanzelf achter als je gaat ontwoekeren. Vervolgens wil je natuurlijk weten onder welke voorwaarden je de polis kunt omzetten dan wel wijzigen, premievrij maken of afkopen. Dat wordt op deze site 'de spelregels' genoemd. Als je je polis wijzigt, heeft dat gevolgen op fiscaal gebied, die worden in stap 3 behandeld. Zet je de polis om, dan kan in de meeste gevallen de overlijdensrisicoverzekering ook worden aangepast, dat is stap 4. Mijn eigen ervaring is dat je hiermee heel veel geld kunt besparen. Vervolgens ga je aan de hand van diverse vragen bepalen of het gat dat je hebt te overbruggen via sparen of beleggen wordt gedicht en wat voor nieuw product jij kunt kiezen in plaats van je woekerpolis. Dit risicoprofiel is stap 5. Je kunt kiezen uit een aantal producten ter vervanging van je woekerpolis (en dat wordt vanzelf duidelijk naar aanleiding van de door jou ingevulde vragen) en deze worden in stap 6 in een overzicht gepresenteerd. Dat overzicht is gebaseerd op jouw situatie, wensen en risicoprofiel. Nu kun je daadwerkelijk ontwoekeren. Tot slot komt de schadevergoeding aan bod: ga je geleden verliezen claimen en zo ja hoe doe je dat?

Woekerpolisvrij is een echte aanrader: een duidelijk e-learning die je door het hele proces leidt. Je kunt op elk moment een paar stappen terug bladeren of juist vooruit zetten om te kijken wat er nog volgt. De opmaak is rustig en duidelijk. Links staat altijd het leeswerk en rechts het doe- en uitzoekwerk. Wat ik alleen mis als je begint is een kopje met 'informatie verzamelen': wat moet je allemaal verzamelen om van start te gaan? Dat zou voor veel mensen handig zijn. Ook zou ik de makers willen adviseren de interactieve rondleiding hoe de website werkt naar iedereen te sturen en niet alleen naar mensen die het pakket kopen met toegang tot webinars. Of - als dit niet kan - deze informatie opnemen als stap 0.

De prijs die je betaalt voor deze cursus is afhankelijk van het pakket dat je kiest, er zijn drie pakketten.  Om te bepalen of een pakket aanschaffen überhaupt zinvol is, kun je kosteloos via een rekenmodule een eerste schatting van je situatie maken waarbij je ziet wat je kunt besparen door je situatie aan te passen. Voor mensen die huiverig zijn dat ze via dit traject producten krijgen aangesmeerd waar de makers van de site vooral van profiteren: de keuzes die worden voorgeschoteld zijn afkomstig van moneyview. Je zal vervolgens zelf contact moeten opnemen met de verschillende aanbieders, je kunt niet via 'even doorklikken' een ander product aanschaffen. De site is onafhankelijk. Het enige geld dat wordt verdiend, is afkomstig van de e-learning pakketten.

Je woekerpolis in de la laten liggen en wachten tot de situatie zich vanzelf oplost, werkt echt niet. Ook al voel je weerzin, er is geen ontkomen aan. Kom je niet in actie dan benadeel jij jezelf enorm. Sterker nog, misschien heb je dan in de toekomst een levensgroot probleem omdat je bijvoorbeeld niet in staat bent om je huis af te lossen. Ontwoekeren is dus noodzaak. Ik heb het gedaan en heb enorm veel geleerd. Maar ach wat zou het prettig zijn geweest als deze e-learning toen al van start was gegaan.

Woekerpolisvrij
  • Ontwoekeren van 1 polis, account 6 maanden geldig en ondersteuning helpdesk: € 79
  • Ontwoekeren van 3 polissen, account 9 maanden geldig, ondersteuning helpdesk en toegang tot 3 webinars: € 89
  • Ontwoekeren van 10 polissen, account 12 maanden geldig, ondersteuning helpdesk en onbeperkt toegang tot webinars: € 139

maandag 25 november 2013

Het aflosverhaal van Monique

Vandaag weer een aflosverhaal en een stuitend voorbeeld van een bank die tegenwerkt:

Monique woont sinds 1998 samen met haar man in een twee-onder-één-kapwoning in Hoogkarpsel.

Waarom ben jij gaan aflossen?
Geïnspireerd door alle aflosverhalen op de diverse blogs en geïrriteerd door de gedragingen van het bankwezen de laatste jaren, zijn wij ‘wakker’ geworden en aan het rekenen geslagen. Een eenvoudige rekensom leerde ons dat als wij niets zouden doen, we de komende 15 jaar nog € 160.000,- aan de R.bank moeten betalen, waarbij er nog niets was afgelost in de voorgaande 15 jaar.

Wat voor hypotheek heb jij?

Wij hadden een spaarhypotheek (Opmaat hypotheek 100% sparen) waaraan een levensverzekering gekoppeld was, die de hypotheek volledig zou aflossen bij overlijden van één van ons of aan het einde van de looptijd. De spaarhypotheek werd ons destijds zeer aangeraden. We vroegen toen om een annuïteiten hypotheek, maar dat bestond niet meer volgens de adviseur van de R.bank. En wij namen dat aan… (dom, dom, dom!!!). We waren al blij dat we een bank gevonden die ons –destijds- een tophypotheek wilde verstrekken.

Wil je alles aflossen/ Heb je de hele som afgelost?
We willen alles zo snel mogelijk aflossen. Tot nu toe is er € 54.000,- afgelost.

Hoe reageerde je hypotheekverstrekker op je aflosplannen?
Zeer vervelend. Wij zijn sinds januari 2013 bezig om e.e.a. in gang te brengen. We mailden de bank om te vragen wat de effecten op de maandelijkse betalingen zouden zijn als we een bedrag in de ‘spaarpot’ van de hypotheek zouden storten of als we aflosten op de hoofdsom. Ongeveer 2 weken later kwam de bank met een antwoord. Aflossen kon niet, bijstorten wel; hierdoor zou dan de looptijd verkorten of de premie per maand lager worden.

Dat was niet wat wij voor ogen hadden. Wij wilden de ‘spaarpot’ uit laten keren (die op dat moment zo’n € 42.000,- bedroeg), dat bedrag geheel gebruiken om af te lossen en vervolgens het resterende hypotheek bedrag om laten zetten in een aflossingsvrije hypotheek (mede geïnspireerd door het boek van Gerhard Hormann). Daarbij wilden wij dan direct profiteren van het lage rente tarief op dat moment. Wij zaten op de helft van 10 jaar vast tegen 5,3%. Om dit voor elkaar te krijgen zijn er in acht maanden meer dan twintig mails naar de R.bank verstuurd en twee gesprekken gevoerd.

De R.bank heeft voor veel vertraging gezorgd. Ze hebben zo ongeveer alle salarisstroken van mijn man van het afgelopen jaar (omdat ze steeds weer een nieuwe wilden), pensioen gegevens, jaarrekeningen van de afgelopen drie jaar van mijn bedrijf (terwijl ik ze aangaf dat mijn bedrijf per 1-10-2013 verkocht werd en die jaarrekeningen dus niet meer relevant waren). Naar ons idee heeft de R.bank zo lang lopen rekken om te zorgen dat wij langer teveel konden betalen. Dit hebben we ook tegen ze gezegd. Vonden ze niet leuk. En om dit alles even in perspectief te plaatsen: de WOZ-waarde van ons huis is € 230.000,-, de totale hypotheekschuld was op dat moment € 144.302,- en we hebben samen een inkomen van 3 x modaal.  Nul risico voor de bank dus!!!

Na een laatste gesprek met de R.bank, waarbij wij dreigden van bank te veranderen en wij niet werden tegengehouden, zijn wij naar een zeer goede adviseur hier in het dorp gestapt (Cees Duyn van Visser & Duyn te Hoogkarpsel). Samen besloten we de ‘spaarpot’ uit te laten keren en aflossen. Dit was fiscaal mogelijk omdat wij op dat moment meer dan 15 jaar hieraan betaalden. De R.bank rekende hier wel € 250,- omzettingskosten voor. Dat leverde een aflossing van  € 47.000,- op. Vanaf dat moment waren wij ook vrij om af te lossen op de hypotheek.  Toen hebben we nog een aflossing van ongeveer € 7.000,- gedaan, waardoor wij nog een restschuld van € 90.000,- over hielden, maar wel tegen 5,3%.  Ook vroegen we een offerte voor een andere hypotheek bij een andere verstrekker aan, met 2,2% variabele rente en een verplicht aflossing van € 250,- per maand.

Vervolgens vroegen we hoeveel boeterente we moesten gaan betalen bij de R.bank. Dit was nog het ergste van alles. Wij hebben in totaal vijf verschillende berekeningen ontvangen, variërend tussen de  € 6.400,- en € 8.000. Eén keer is het door onszelf opgevraagd, 2 x door de adviseur en 2 x door de notaris. De bank kon ons niet uitleggen hoe ze aan het bedrag kwamen. Eén van de medewerksters zei letterlijk ‘ik voer gewoon iets in en druk op enter’. Belachelijk gewoon. Uiteindelijk zijn we samen met onze adviseur naar de R.bank gegaan voor een gesprek maar nog steeds werd niet duidelijk hoe de boeterente was opgebouwd. In de tussentijd hadden wij de offerte voor de nieuwe hypotheek getekend en heeft de notaris het finale boetebedrag opgevraagd. Het bedrag was € 6.400,-. Dat lijkt veel, maar zoals aan het begin als gezegd, als we niets doen, moesten we nog € 160.000,- betalen. Nu hoeven we alleen nog € 90.000,- aflossen en maken we in totaal zo’n € 10.000,- aan kosten om alles te veranderen (boeterente, kosten adviseur, taxatiekosten, notariskosten). Deze kosten zijn natuurlijk aftrekbaar voor de inkomstenbelasting, dus daar krijgen we nog bijna zo’n 40% van terug. Verder hebben we nog een klacht ingediend bij de R.bank maar die vindt dat ze niet in gebreke zijn.

Doordat we nu een variabel rente contract hebben, mogen we elke maand zoveel aflossen als we willen. Immers, ons hypotheekcontract eindigt en begint elke maand opnieuw. De overlijdensrisico verzekering hebben we laten vervallen. We betalen nu zo weinig per maand, dat we dat de lasten ieder voor zich ook kunnen betalen, zelfs in een uitkeringssituatie.

Ben je helemaal vrij om af te lossen wat je wilt, of moet je je aan een minimaal aflosbedrag houden van de bank? Is het aflossen een ingewikkeld administratief proces?
Nu bij D.Lloyd mogen wij zoveel als wij willen aflossen, er  is geen minimum bedrag. Het proces is simpel: we sturen een mail naar de adviseur en die geeft ons aan onder welke referentie we het bedrag naar D.Lloyd kunnen overmaken.

Maakte je van te voren een aflosplan en lukt het je om je daaraan te houden?
Het plan is om hetzelfde bedrag uit te geven aan de hypotheek als we uitgaven bij de R.bank, € 850,- per maand. Daarnaast kunnen we nog zo’n € 1.500,- per maand sparen om voor de aflossing te gebruiken. In totaal is dat dus € 2.350,- per maand, waarvan een kleine € 200,- rente is (en wat dus steeds minder wordt). De belastingteruggave en eventuele andere meevallers gaan ook naar de aflossing. Ons streven is om zo snel mogelijk van de hypotheek af te zijn. Uiteindelijk zijn we misschien wel 10 jaar eerder klaar. Waren we maar eerder wakker geworden.

Hoever ben je met aflossen?

We hebben nu nog een schuld van € 90.000,-, er is ca. € 54.000 afgelost.

Hoe reageerde je omgeving dat je ging aflossen?
Beetje lauw, soms verbaasd. ‘Toch zonde van je fiscale aftrek?’ horen we soms. Dit was trouwens ook een terugkerend argument van de R.bank op ons, in hun ogen, niet slimme plan.

Het heeft helaas nog niemand in onze omgeving geïnspireerd. Ik heb ook het gevoel dat mensen geen energie hebben om al deze moeite te nemen of er als een berg tegenop zien omdat ze het niet snappen of het ingewikkeld vinden. Het vergt een volhardende houding en daar moet je zin in hebben.

Hoe houd je het vol? Hoe ga je om met tegenvallers?
Het is voor ons niet moeilijk om vol te houden, omdat we net zoveel kwijt aan wonen zijn als voor die tijd. Met dat verschil dat het geld wat we daarnaast kunnen sparen, nu naar het aflossen gaat. En daarbij gaat het nog maar een paar jaar duren en het vooruitzicht van hoeveel geld we daarna overhouden per maand, is ZEER motiverend! En het is verslavend, zoals je in vele andere blogs ook leest.

Wat is jouw tip voor mensen die nog niet aflossen en twijfelen of ze het moeten gaan doen?
Niet twijfelen, DOEN!!! Zorg dat je zo onafhankelijk mogelijk bent van allerlei financiële instellingen. Zo kun je altijd je eigen koers bepalen in je leven, bij voor- en tegenspoed. En je bent niet afhankelijk van de Nederlandse of Europese politiek of de grillen van de wereldeconomie.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...