zaterdag 19 oktober 2013

Gevloerd

Geen update over de zwerfkat vandaag, die komt een andere keer. Ik heb buikgriep en ben tot weinig in staat. Voor wie het leuk vindt: ik sta vandaag in De Volkskrant in de rubriek 'mijn portefeuille', waarin ik vertel over het aflossen van onze hypotheek. Komende week vertelt blogger Lekker Leven Met Minder haar aflosverhaal en plaats ik een recensie van de nieuwe Nibud-uitgave 'Mijn hypotheek. Hoe nu, hoe verder?'.

Fijn weekend!

vrijdag 18 oktober 2013

Suf

Vorig jaar zette ik onze inboedel- en woonverzekering om. Om nog profijt te hebben van de lagere assurantiebelasting betaalde ik meteen in 2012 nog het hele bedrag voor 2013 vooruit. De verzekering ging in per 1 november. Meestal noteer ik braaf wanneer de opzegtermijn is van een abonnement of verzekering maar dit keer ben ik dat vergeten. En dus werd de verzekering verlengd. Ik schrok van het bedrag. Betaalde ik vorig jaar € 200, nu is dat € 300! Dat wordt deels verklaard door de gestegen assurantiebelasting waar ik nu wel voor betaal. En deels door de gestegen prijzen omdat er meer gedeclareerd is het afgelopen jaar, zo stond netjes uitgelegd in de brief. Nou niet door mij! Ik heb nog nooit iets gedeclareerd op woon- of inboedelgebied. Net als dat je met schadevrije jaren wordt beloond door een autoverzekeraar, zou dat toch ook bij woonverzekering moeten kunnen. Of kan dat al, weet iemand dat?

Ik word een beetje lui merk ik. Zo blijkt onze net verlengde autoverzekering bij Onna ook veel duurder uit te pakken dan nodig is. Van schrik regelde ik snel dat we van energieleverancier wisselen, een overstap die ons € 270 zou moeten opleveren. Ik ga snel nog maar even een lijstje maken met wat ik wanneer wil gaan controleren! En bovenaan komt daar te staan dat ik de overstapbonus van zorgverzekeraar PMA binnenkort kan gaan incasseren!

donderdag 17 oktober 2013

Geldpijn

Niet alle uitgaven die je doet leveren hetzelfde gevoel op. De meeste mensen voelen bijvoorbeeld dat het uitgeven van cash geld  meer 'pijn doet' dan gepind geld. Wellicht omdat een leger wordende portemonnee zichtbaarder is dan een rekening die je niet ziet en die leger wordt. In ons hoofd zit een mentale boekhouder die voor ons bijhoudt wat we uitgeven, en wat we daarvan vinden. Je zou denken dat geld gewoon geld is en dat de waarde vaststaat omdat we bepaalde afspraken daarover hebben gemaakt. Maar de pijn van een financiële tegenvaller is groter dan de vreugde over een meevaller ter waarde van hetzelfde bedrag. Een meevaller daarentegen geven we dan vaak wel weer heel makkelijk uit omdat we dit bedrag nog niet mentaal in een categorie hebben ondergebracht. En zo kan het zelfs voorkomen dat we een meevaller besteden aan niet één maar soms wel aan twee of drie zaken. Sterker nog we geven dan meer uit dan de oorspronkelijke meevaller was. Dat is dan typisch een gevalletje van je rijk rekenen en vaak nog niet eens ontvangen geld drie keer over de kop laten gaan. Daar was ik vroeger heel goed in.

Deze maand voelde ik weer eens heel duidelijk het verschil in geldpijn. Het ene verlies wordt sterker gevoeld dan het andere verlies. Aan de auto gaven we bijvoorbeeld deze maand € 300 uit, aan het vervangen van de warmtewisselaar van de hete lucht verwarming € 500 en aan de eigen bijdrage ziektekosten € 180. Hoewel ik me altijd besef dat dit soort uitgaven kunnen voorkomen met een eigen huis, een eigen auto en een gammel lichaam, en ze in die zin dus niet onverwacht komen, zijn ze zeer ongewenst. Ik kan dan echt balen en bijna mokken. Dat slaat nergens op, we betaalden het van de buffer en we eten er niet minder om.

Groot was mijn verbazing toen ik vervolgens bij de dierenarts € 390 aan onze zwerfkater uitgaf zonder met mijn ogen te knipperen. 'Dat valt me nog mee!' zei ik bijna juichend, want ik had meer verwacht. Curieus genoeg zou ik niet vreemd hebben opgekeken als het bedrag veel hoger was. En het deed me niets. Toen de dierenarts vertelde dat ze op het totaal bedrag van de factuur € 80 korting heeft gegeven omdat ze het zo fijn vond dat we ons om een zwerver bekommerden, brulde ik dat dit 'hartstikke lief was maar echt niet had gehoeven'. Wellicht speelde mee dat de adrenaline in mij inmiddels ongekende hoogte had bereikt na een enerverende dag, maar toch.

Geldpijn is blijkbaar nauw verbonden met wat je iets waard vindt. De afgesproken waarde in geldbedragen kan behoorlijk afwijken van de gevoelsmatige waarde die we aan iets toekennen. Natuurlijk vind ik het fijn als het huis warm is en dat de auto kan rijden, maar blijkbaar is het welzijn van een kat me veel meer waard. Blijkbaar levert de zwerfkat me een enorm goed gevoel op. Zo is maar weer bewezen dat geven enorm gelukkig maakt.

Wat veroorzaakt bij jou geldpijn? Merk jij ook verschillen in de geldpijn die je voelt?

PS: zaterdag een update over de zwerfkat die inmiddels officieel geadopteerd is. Waar gaven we die € 390 aan uit? Zijn ballen eraf laten halen is toch niet zó duur?

woensdag 16 oktober 2013

Wijs op woensdag: Een salaris met een menselijke maat

Om de week op woensdag lezen jullie hier een bijdrage van gastblogger Pennie Wijs:

Een salaris met een menselijke maat
Links en rechts hoor je het mensen zeggen: vergeleken bij het leed in Syrië valt de pijn van het consuminderen totaal in het niet. Zelfs als je je baan, je huis, je financiële onafhankelijkheid kwijtraakt – en dat lijkt me verschrikkelijk – dan is dat nog niets vergeleken bij het leed van mensen die op de vlucht zijn voor oorlogs- of natuurgeweld. Daarom is het echtpaar Wijs nooit te beroerd om in de buidel te tasten voor organisaties die hulp bieden in deze ellende. Je moet wel een hart van steen hebben om een bijdrage te weigeren. En toch zei ik onlangs voor het eerst: ‘Nee!’

Het Rode Kruis vroeg per brief om een bijdrage voor de opvang van slachtoffers van tyfonen die binnenkort aan de andere kant van de aardbol gaan razen. Omdat er de laatste tijd nogal wat te doen was over de strijkstokken die gehanteerd worden bij goededoelenorganisaties, nam ik even een kijkje op de website van het Rode Kruis. Ik wilde graag weten wat het salaris van de directeur is. Daar schrok ik behoorlijk van: € 135.000,- Er staat een uitgebreide uitleg bij, waarschijnlijk omdat het Rode Kruis enkele jaren geleden nog gedwongen werd door de overheid het directeurssalaris naar beneden bij te stellen (zie  hier).

Niemand zal beweren dat het een simpele baan is. Uiteraard moet op die post een professional zitten met de nodige kennis en vaardigheden. En die mag van mij een behoorlijk salaris verdienen. Nu komen we op mijn punt: wat is een behoorlijk salaris? Een ondernemer die zijn nek uitsteekt en daarbij succesvol is, wordt een riante vergoeding meestal niet misgund. Eerlijk zelf verdiend immers. Maar mensen die zich inzetten voor de publieke zaak of goede doelen worden snel als graaiers betiteld als ze een dik salaris opstrijken. Eerlijk gezegd vind ik  €135.000,- een héél dik salaris. Het weerwoord van vele goede doelen: ‘volgens de geldende normen mag het nog meer zijn’. Mág inderdaad, ja. Maar het mag ook minder zijn.

Want wat houdt zo’n functie in? Ik besef dat ik het enigszins simplificeer als ik zeg: geld inzamelen en zorgen dat het op de juiste plaats op de juiste wijze besteed wordt. Iets gedetailleerder dan: je moet beschikken over kennis van fondsenwerving, marketing, PR, en van de situatie ter plaatse voor wat betreft de geografische, meteorologische, politieke, militaire, sociale en medische situatie. Je moet hulpverleners werven en selecteren en hulpmiddelen inkopen. Daar heb je deskundigen voor in dienst die je moet aansturen en voor wie je eindverantwoordelijk bent. Hoe zwaar weegt de verantwoordelijkheid en complexiteit van de functie? Gezien de hoogte van het salaris, volgens het Rode Kruis bijna even zwaar als die van een staatssecretaris

Zelf heb ik het gevoel dat dat zwaar overdreven is. Er zijn genoeg mensen met vergelijkbare functies die veel minder verdienen. Waarom zou de directeur van een humanitaire organisatie daarop een uitzondering moeten zijn? Los van de vraag over de juistheid van de functiewaardering houdt me nog een andere vraag bezig. Wanneer overschrijdt een salaris eigenlijk de menselijke maat? Hoeveel geld heeft een mens in ons land maandelijks nodig om een comfortabel leven te leiden? Wanneer is genoeg echt genoeg?

Ieders behoeften liggen anders en iedereen zal hierbij een andere grens trekken. Mijn grens wordt door de directeur van het Rode Kruis overschreden. Ik vind de hoogte van zijn salaris onjuist en ongepast, zeker in een tijd waarin iedereen de broekriem moet aanhalen. Ik vind het ongepast tegenover al die vrijwilligers die zich op vele manieren met hart en ziel inzetten voor het goede doel. Ik vind het ongepast tegenover alle donateurs die iets in de collectebus doen of een bedrag overmaken naar de bankrekening. Geld dat ze vaak niet zo makkelijk kunnen missen, maar tóch geven, omdat ze hun medemens niet in de kou willen laten staan. En verder vind ik het ongepast tegenover alle goede doelen die wél in staat zijn een competente directeur te vinden voor een redelijk bedrag. De veelverdieners in de goedendoelenbranche verpesten het imago van de hele sector. Bij veel mensen is het wantrouwen zo hoog gestegen, dat ze aan geen enkele organisatie nog iets willen geven. Want ‘al die directeuren zijn toch maar graaiers en zakkenvullers.’

Kortom, bij mij was de grens bereikt. Ik pas ervoor om de directeur te sponsoren, in plaats van het slachtoffer dat hulp nodig heeft. Dat geeft nog een heel vervelend gevoel, omdat het slachtoffer op korte termijn geen baat heeft bij mijn besluit. Op de lange termijn hopelijk wel. Dit alles heb ik het Rode Kruis per mail laten weten. Als maar genoeg anderen ook blijk van hun ongenoegen geven, dan merken de organisaties in kwestie vanzelf dat hun maatschappelijk draagvlak verdwijnt.

Waar ligt voor jou de grens?

Het is niet zo moeilijk om je van tevoren oriënteren. Zoek de doelen die je een warm hart toedraagt en kijk of de betreffende directeur naar jouw oordeel een salaris beurt met een menselijke maat. Bij bonafide organisaties kun je het jaarverslag inzien of opvragen via hun website.

Voor een snelle indruk kijk je hier. En als je nog meer wilt weten, bekijk dan de website van het CBF-keurmerk.

dinsdag 15 oktober 2013

Altijd alert zijn en altijd plannen

Als je mij naar de kern van consuminderen vraagt, dan zeg ik dat je altijd alert moet zijn en altijd moet plannen. Hoewel je geen comfort hoeft in te leveren, moet je wel aan de bak om resultaten te zien. En als je niet vooruit plant dan is je wasmiddel op in het zelfde weekend dat je geen brood meer hebt en is het je ontgaan dat je nog een kilo overrijpe tomaten hebt waar je soep van wilde maken.

Natuurlijk zeg ik niet dat je brood moet bakken. Maar de kans is groot dat je uit besparingsoogpunt jezelf handelingen aanwent of aanleert die je voorheen niet deed. Voor de één zal dat brood bakken en zelf beleg maken zijn, voor de ander zal dat het zelf leren repareren van kapotte apparaten zijn.

Om te zorgen dat alles goed loopt is het handig om vaste momenten voor zaken in te plannen. Dus bak en kook ik in het weekend extra zodat ik door de weeks niet mis grijp. Zo kijk ik eens per week de voorraad door en vul ik aan wat er mist. Ik doe ééns per week de financiën en één keer per kwartaal neem ik de begroting onder de loep. Regelmatig doen we een rondje verzekeringen,  energiebedrijven en abonnementen en worden er keuzes gemaakt (daar over donderdag meer).

Na al die jaren consuminderen ken ik mijn beperkingen én mijn grenzen. Ik consuminder niet om het consuminderen maar om goed uit te komen met wat er beschikbaar is. Ik zou kunnen zeggen dat dit nieuwe hobby's heeft opgeleverd (zoals Valhalla laatst in een leuk logje schreef) maar zo ervaar ik dat niet. Ik vind meer dat het dat heeft versterkt wat toch al in potentie aanwezig was als interesse. Bijvoorbeeld op kook- en bakgebied. Maar zelf huidverzorgingsproducten maken doe ik niet - in wezen hetzelfde proces - omdat blijkbaar daar mijn interesse ophoudt.

Consuminderen kost tijd en energie. Toch heeft het ook veel opgeleverd. Ik voel me minder afhankelijk, ik kies meer mijn eigen weg. Het heeft me inzichten gebracht die ik me eerder niet kon voorstellen. Ik heb geprobeerd om kleding te verstellen en ingezien dat ik dat niet goed kan. Dus laat ik het verstellen in plaats van dat ik het wegdoe en koop niet iets nieuws. Uiteindelijk is dat dus toch een besparende actie. Zuinig leven levert me zoveel geld op dat we nu maandelijks een stuk van onze hypotheek kunnen aflossen. En we kunnen straks hopelijk kiezen voor eerder stoppen met werken. Zodat we kunnen leven naar onze prioriteiten. Die prioriteiten heb ik tegenwoordig goed op een rij. Want dat was les 1 bij consuminderen. Waar bespaar je wel op en waar niet? Wat mis je en wat niet als je ermee stopt? Zo filter je de voor jou wezenlijke zaken eruit en laat je geld weglekkende en minder belangrijke zaken weg.

Natuurlijk is er een groot verschil tussen moeten en mogen. Ik hoor het veel mensen al weer roepen. Voor de één is consuminderen een hobby en voor de ander is zuinig leven een noodzaak. Maar soms begint het als 'moeten' en wordt het gaandeweg 'mogen'. Omdat je eerder de ruimte niet zag. Denken in moeten en mogen polariseert en deelt mensen in kampen: die mensen die 'recht van spreken hebben' omdat ze moeten en die mensen die er maar een beetje bij beunen omdat ze mogen. Daarom is het beter te spreken van 'kunnen' en 'doen'.

Consuminderen begon voor mij uit noodzaak om te voorkomen dat ons huis moest worden verkocht, nadat ik arbeidsongeschikt raakte. Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat doorgaan met streven naar meer er toe leidt dat je met minder eindigt, als persoon en als huishouden maar ook als gemeenschap. Uiteindelijk kan minder meer blijken te zijn. We hebben ons met zijn allen kapot geconsumeerd en doorgaan kan niet. De aarde kan dat niet aan.

Ben je op zoek naar inspiratie? Kijk eens naar The Story of Stuff .

maandag 14 oktober 2013

Het aflosverhaal van P.


P. (33) kocht in 2007 samen met zijn vrouw een sfeervol vooroorlogs tussenhuis in het midden van Nederland. Inmiddels hebben ze twee kinderen gekregen.

Waarom ben jij gaan aflossen? 
Wij hadden oorspronkelijk een hypotheek van € 265.000, waarvan € 195.000 aflossingsvrij en € 70.000 een levenhypotheek, die via een beleggingspolis in 30 jaar tijd ongeveer € 70.000 moest opleveren. In deze polis werd maandelijks € 170 ingelegd. Toen de woekerpolis in het nieuws kwam, wilden we hier zo snel mogelijk vanaf en hebben we de polis afgekocht en los geknipt van de aflossingsvrije hypotheek. Ook de ingebakken overlijdensrisicoverzekering hebben we hiermee beëindigd.

Wat voor hypotheek heb jij? 
100% aflossingsvrij.

Wil je alles aflossen/ Heb je de hele som afgelost? 
Onze schuld bedroeg bij aanvang € 265.000. Inmiddels staat de schuld op € 137.500. Doel is volledige aflossing, maar wij zien de overwaarde in het huis als onderdeel van het totale eigen vermogen. De overwaarde op ons huis zal op dit moment ruim € 100.000 bedragen, maar ons spaarsaldo staat bijvoorbeeld 'maar' op € 60.000 euro. We streven ernaar dat verschillende vermogenscomponenten - eigen huis, spaargeld, aandelen - met elkaar in evenwicht zijn. Als er op een gegeven moment enkele tonnen spaargeld aanwezig zijn, kunnen we bijvoorbeeld met de jaarlijkse rente de hypotheekschuld verder afbouwen.

Hoe reageerde je hypotheekverstrekker op je aflosplannen? En je omgeving? 
Het was een enorm gedoe om de levensverzekeringspolis los te knippen van de hypotheek. Ik had daar soms echt het idee dat ik werd tegengewerkt. Nu gaat het beter. We lossen soms kleine porties van € 500 af, de andere keer weer eens € 20.000 in één klap. Vrijheid, blijheid. In onze omgeving zitten enorm veel mensen met hypotheken van € 200.000, € 300.000 of soms wel € 400.000 euro. Dat zijn allemaal bedragen waar je dus de rest van je leven hard voor moet werken om dit weer af te lossen. Het voelt lekker dat wij dat (deels) niet meer hoeven. Als we echt zouden willen en ons bestaande eigen vermogen van € 100.000 zouden inzetten voor aflossing, dan zouden we over een jaar helemaal hypotheekvrij kunnen zijn.

Ben je helemaal vrij om af te lossen wat je wilt, of moet je je aan een minimaal aflosbedrag houden van de bank? Is het aflossen een ingewikkeld administratief proces? 
Er geldt een maximum van 10% boetevrij per jaar, ofwel € 26.500 per jaar. Grotere bedragen zijn ook mogelijk, zolang de marktrente niet lager is. Dit is op dit moment het geval, dus we kunnen ongelimiteerd aflossen. De minimale aflossing bedraagt € 500.

Maakte je van te voren een aflosplan en lukt het je om je daaraan te houden? 
Vermogensopbouw heeft onze prioriteit en de aflossing van de hypotheekschuld is hiervan een onderdeel. Maar wat we per se niet willen is dat al ons geld in steentjes zit. Onze netto maandlasten zijn op dit moment zeer laag - € 400,- per maand - en de rente van 5,15% staat nog 24 jaar vast. Wat we soms ook doen: als de aandelen hard zijn gestegen, een deel hiervan verkopen en gebruiken voor de aflossing. Op die manier zijn we eigenlijk permanent onze vermogenspositie in balans aan het brengen.

Hoever ben je met aflossen?
 
We hebben verschillende grote bedragen afgelost: € 40.000, € 25.000, € 25.000 en € 20.000. Tussendoor nog losse aflossingen van € 500. De schuld bedraagt nu € 137.500.

Hoe houd je het vol? Hoe ga je om met tegenvallers? 
Maandelijks leggen mijn vrouw en ik € 2.000 opzij: € 1.000 gaat naar 10-jaars spaardeposito's en € 1.000 naar indexfondsen. Extra's zoals de 13e maand en de bonus besteden we aan de aflossing. Nogmaals, aflossen willen we graag, maar niet ten koste van alles. De overwaarde van het huis moet in balans zijn met overige vermogensbestanddelen. Wat in ons achterhoofd ook meespeelt, is dat de eigen woning in de toekomst waarschijnlijk naar Box 3 zal gaan. Iedereen die op dat moment netjes zijn huis heeft afgelost zal dan jaarlijks 1,2% moeten gaan betalen over zijn WOZ-waarde, eventueel verminderd met een vrijstelling van bijvoorbeeld € 100.000.

Wat is jouw tip voor mensen die nog niet aflossen en twijfelen of ze het moeten gaan doen?
 
Wat ik momenteel als zeer prettig ervaar, is dat wij de volledige vrijheid hebben in de snelheid en tijdstippen van aflossing. We zitten niet langer vast aan fiscale constructies die je wel aantreft bij (bank)spaarhypotheken. Dat is onze les: kies nooit voor fiscaal gedreven producten, ze werken beknellend. Om diezelfde reden laten we lijfrentes en andere pensioenproducten links liggen. We doen alles zelf, waardoor we veel beter op ons geld letten.


zondag 13 oktober 2013

Heerlijk!

Als er iets is waar ik blij van word dan is het van een flinke storm. De ochtend brachten we in bed door, boeken en kranten lezend. In de middag keken we een dvdtje en later waagden we ons naar buiten. Heerlijk! We wonen op een paar minuten afstand van het IJsselmeer en keken naar het gebulder. Ik had het gevoel dat de wind dwars door mijn hoofd trok en flinke opruiming hield. Daarna zijn we doorgelopen naar een cafétje voor warme chocomel met slagroom voor de mannen en een kop thee voor mij. Nu zijn we weer thuis en alles gloeit. Binnen is het warm, ik heb zowaar de kachel aan gezet. Wat kaarsen aan steken en een kat op schoot, helemaal goed.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...