zaterdag 14 september 2013

Zaterdag

Als jullie dit lezen ben ik op stap. Mijn moeder is in juli 75 geworden en dat vieren we met de familie in Drenthe. We zijn onder gebracht in een B & B en gaan lekker uit eten, wat wandelen en met een bootje Giethoorn verkennen. Hopen maar dat het weer meewerkt!

Er zijn wel wat zorgen om de zwerfkat. Ook nu is er voor deze twee nachten een oppas in huis. Maar vorige keer schoot dat niet op en liet hij zich nauwelijks zien. Wel is het zo dat de regelmaat er tegenwoordig goed in zit bij Dibbes. Hij komt al weken meerdere malen per dag scharrelen en om eten vragen. Ook slaapt hij sinds kort braaf in zijn hok of ligt hij bij mooi weer op de stoel in de voortuin te slapen.  Toch is het voor hem - extreem schuw als hij is- veel beter als we er gewoon zijn. Toen we met de familie dit weekend afspraken, was hij al weken zoek en rekende ik niet meer op hem. Dat hij nu toch weer komt is een fijne verrassing. Het is dus voorlopig de laatste keer dat we van huis gaan. De eerstvolgende keer is de zomervakantie van volgend jaar. Ik mag toch hopen dat hij tegen die tijd hier in huis helemaal gewend is.

Fijn weekend allemaal!

update: ik krijg net een smsje dat hij heerlijk heeft gegeten....

vrijdag 13 september 2013

Schrijftalent gezocht!

De afgelopen jaren schreef ik regelmatig een stukje over het 2-maandelijkse tijdschrift GELUKKIG. LEVEN EN GENIETEN BINNEN JE BUDGET. Dit tijdschrift laat lezers zien dat minder geld tot je beschikking hebben, niet betekent dat er niets meer kan. Met wat creativiteit en inzet kun je veel kosten besparen op eten bereiden, het huishouden, schoonmaakmiddelen, verzorgingsproducten. In deze tijd waar steeds meer Nederlanders elk dubbeltje moeten omdraaien, laat GELUKKIG zien hoe je dat kunt doen. Niet alleen met praktische voorbeelden, maar ook met artikelen over wat geluk dan is, dat kan natuurlijk van persoon tot persoon verschillen.

Vorige week verscheen het september-oktobernummer. In dit nummer onder meer aandacht voor het schoonmaken van je huis met baking soda, groene zeep en gewone soda; eten en lekkers zelf klaarmaken, met tips voor een goedkope en gezonde lunch om mee naar het werk of school te nemen; een  plan om zuinig leven en besparen op de rit te krijgen én een interview met Green Evelien. Grappig genoeg las ik een paar weken terug ook een interview met deze vrouw in de Trouw en toen kwam zij heel dogmatisch op mij over. In het interview in GELUKKIG kwam zij op me over als een inspirerende vrouw.

De macht van het woord zie je hier aan het werk. Wat is het beeld van de schrijver van een artikel bij het onderwerp? Dat kleurt voor een groot deel een artikel. Ik stel me zo voor dat er bepaalde uitspraken van Green Evelien in het Trouw interview uit zijn vergroot of in zo'n setting opgeschreven dat de lezer naar een conclusie of een gevoel wordt gebonjourd. En had Henderina Woudstra van GELUKKIG duidelijk een heel ander gevoel bij de levenswijze van Evelien.

Denk jij als je dit leest: ik ben een schrijftalent en in staat om mooi genuanceerd over onderwerpen als besparen, zuinig leven, consuminderen  te schrijven? Kijk dan eens op de site van De Zakelijke Huisvrouw, waar Henderina Woudstra een oproep doet. Ze zoekt schrijvers voor GELUKKIG. Dusss, beschik jij over schrijftalent en droom je al jaren van publiceren in een tijdschrift: grijp je kans en solliciteer!

Nu denkt een aantal lezers misschien, goh Spaarcentje, waarom ga jij dat niet doen? Goeie vraag en ik wil dat ook heel graag! Alleen op een ander moment in tijd. Mijn revalidatie neemt zoveel tijd en aandacht in beslag dat het me al veel moeite kost om dit blog in de lucht te houden. Wat niet kan, gaat niet en dus sla ik deze beurt over.

GELUKKIG verschijnt 6 keer per jaar en kost € 15,-. Het abonnement verloopt na dat jaar dus je hoeft vooraf niet op te zeggen, heel sympathiek vind ik dat. Heb je interesse in een abonnement kijk dan op www.kleinbudget.nl/abonnement.

donderdag 12 september 2013

Kosten voortgezet onderwijs

Ons kind is een achtste groeper. En wat een verschil met de voorgaande groepen! Alles in deze laatste groep is gericht op de voorbereiding op de middelbare school. De kinderen leren werk goed in te plannen en meer zelfstandig te werken. Ook wordt er meer aangeboden op het niveau van het te verwachten voortgezet onderwijs. Vorige week had ik een kennismakingsgesprek met Meester W. Hij vroeg welk onderwijs wij voor S. in gedachten hebben en wat de ambitie van S. zelf is. Omdat ons idee overeenkomt met de indruk die Meester W. tot nu toe heeft van S.  gaat hij hem 'klaarstomen' zoals hij dat noemt.

Een officieel advies krijgen we binnenkort en dan kunnen we gericht een school gaan zoeken. Omdat S. een kind is dat leren tot nu toe aan komt waaien, hij een enorme belangstelling heeft voor alles om hem heen en meer dan mooie cijfers haalt, denk ik dat hij naar het VWO kan. Dat betekent dat we kunnen kiezen uit 3 scholen bij ons in de buurt.

Om me niet volledig te laten verrassen op financieel gebied, bezocht ik de sites van deze scholen om te kijken wat we straks kunnen verwachten. Twee scholen bieden een keurig overzicht van de kosten, opgesplitst in jaar en soort onderwijs. De derde school heeft een meer onoverzichtelijke site en geeft geen informatie over kosten.

Van beide scholen die de informatie wel geven is de ouderbijdrage € 60. Daarnaast wordt er op de ene school huur in rekening gebracht voor een kluisje (was in mijn tijd toch echt gratis!) en wordt er het gebruik van een laptop in rekening gebracht € 240 per jaar.  Of die laptop dan eigen bezit wordt is me nog niet duidelijk. De andere school (waar tot nu toe onze voorkeur naar uitgaat) verwacht ook dat er een i-pad wordt aangeschaft en vraagt meer kosten, afhankelijk van de vorm van onderwijs. Atheneum biedt weinig extra kosten en komt uit op zo'n € 200 per jaar. Het gymnasium biedt meer uitjes en is dus iets duurder. Het tweetalige gymnasium biedt nog meer uitjes die ook vaker over de grens zijn en kost gemiddeld € 600 per jaar.

Dus, waar moet ik nu rekening mee houden? Met een bedrag tussen de €200 en € 600 lijkt mij. Laat ik gewoon uitgaan van het hoogste bedrag, dan valt dat achteraf misschien reuze mee. Ik kan twee dingen doen: of € 50 per maand opzij gaan zetten vanaf deze maand, zodat we telkens aan het begin van een nieuw jaar een flinke pot hebben. Óf we kunnen een deel van de 13e maand van M. hiervoor gaan gebruiken. Dat is voor nu de makkelijkste oplossing. Dan heb ik het nog niet helemaal bij elkaar, maar de rest wordt dan wel bij elkaar gesprokkeld.

Voor de eventuele i-pad of laptop die straks nodig is wordt overigens al langer gespaard. Door S. zelf die een deel van zijn zakgeld  (€ 1 per week) op een spaarrekening parkeert. Wij dragen straks ook bij.  Hij hoeft het zeker niet helemaal zelf te betalen. Wel een deel, omdat ik verwacht dat hij dan zorgvuldiger met zijn laptop/i-pad om zal gaan.

Bovenop genoemde bedragen zal vanaf 2015 ook nog geld worden uitgegeven aan schoolboeken, aangezien de huidige regeling gaat stoppen. Hoeveel dat is? Geen flauw idee. Maar dat ga ik volgend jaar wel eens uitzoeken.

Op beide sites las ik over compensatieregelingen voor ouders die de kosten niet kunnen dragen. Niet alleen wordt dan de ouderbijdrage (die 'vrijwillig' is) kwijt gescholden, ook wordt dan bijvoorbeeld een laptop of i-pad voor de leerling aangeschaft. Dat betekent niet dat gebruik maken van deze mogelijkheid voor ouders met weinig inkomen altijd mogelijk is. Mijn zus gaf mij het voorbeeld van een gescheiden moeder die geen geld had om de schoolkosten te betalen en door school werd doorverwezen naar de ex-man die het niet wilde betalen.  Daar sta je dan, dan heb je niets aan zo'n compensatieregeling.

Hou jij nu al rekening met uitgaven voor het voortgezet onderwijs?

woensdag 11 september 2013

Betalen voor gastvrijheid

Van een lezeres kreeg ik dit artikel toegestuurd. Het is afkomstig uit de serie Moderne Manieren van Trouw. Het dilemma is: wat doe je als je vrienden bij jou als het ware de koelkast plunderen, maar omgekeerd in hun huis geld vragen als je iets te drinken neemt?

Tja, wat vind ik daarvan. Heel treurig, zeker omdat er wordt uitgelegd dat het een principekwestie is van deze zelf gekozen vrekken. Met gastvrijheid heeft dit natuurlijk niets meer te maken. Je kunt je dan ook afvragen of dit nog wel vriendschap is als de één de ander zo beledigt. Want dat is wat er gebeurt.

Toch is het iets wat ik vaak ben tegengekomen, vooral in mijn studententijd. Er waren altijd uitzuigers en meelopers die gretig elk aangeboden drankje in de kroeg aannamen en verdwenen als zij aan de beurt waren om te trakteren. En ik heb toen meerdere malen meegemaakt dat ik op uitnodiging een maaltijd naar binnen schoof waarna de gastvrouw zei, 'dat is dan vijf gulden'. Ik werd daar niet alleen onaangenaam  door verrast, het verwonderde me ook. Ik voelde me echt in de val gelopen en vroeg me dan af of de ander dat ook zo bedoelde en er misschien zelfs aan verdiende. Toentertijd zei ik daar weinig van, ik betaalde ook nog, sukkel die ik was! Het voelde niet goed. Het is immers iets heel anders om met een stel mensen samen te gaan eten en vooraf af te spreken dat je de kosten deelt, of per toerbeurt met een vast clubje koken: de ene week hier en de volgende weken bij iemand anders. Dan is de opzet om gezellig samen te eten en de kosten te delen. Iets wat ik vroeger ook heel vaak heb gedaan.

Ongetwijfeld waren dit medestudenten met geldproblemen, dacht ik eerst. Maar nee, ik maakte ook wel mee dat de gastheer of gastvrouw in kwestie wel gewoon naar concerten ging of boeken kocht. En trouwens, geldproblemen - of liever chronisch tekort aan geld - had ik ook. Als de docent ineens op vrijdag een titel van een boek doorgaf dat we toch echt voor het volgende college moesten aanschaffen, dan at ik regelmatig een week lang brood met pindakaas en vla (vult goed). Alleen, dan nodigde ik niet iemand te eten uit.

Sommige mensen maken hele duidelijke keuzes wat ze doen met hun geld. Dat kan en dat mag. Het probleem van sociale interactie is dat het vaak geld kost: een drankje, een hapje, etc. Wel profiteren en niets terugdoen, voelt niet goed. We voelen immers altijd haarfijn de balans aan, wat klopt nog en wat is scheef.

Toch is het niet zo dat zaken altijd in evenwicht moeten zijn. Als jij een cadeau koopt van € 50 voor je beste vriendin, mag je dan een cadeau van dezelfde waarde terug verwachten als het jouw verjaardag is? Zo werkt het natuurlijk niet (al voelen sommigen het wel zo). Uiteindelijk gaat het niet om hoeveel iets kost, maar hoeveel moeite er is gedaan. Als de vrekken uit het artikel in Trouw hun gasten hadden verwend met eigen gemaakte vlierbessenlimonade en een soepje van pompoen uit eigen tuin, was het gevoel heel anders geweest. Uiteindelijk gaat het niet om de geldbalans maar om de ik-heb-moeite-voor-jou-gedaan-balans. En die is bij sommige mensen zoek.

dinsdag 10 september 2013

Kinderbijslag

Het is jullie vast niet ontgaan, de kinderbijslag wordt aangepakt. De overheid werkt toe naar één vast bedrag per kind. Tot nu waren dat drie verschillende bedragen, afhankelijk van de leeftijd van het kind. Nu krijgt elk kind het bedrag van € 192, ongeacht de leeftijd. Volgens mij wordt het in fases afgebouwd, maar ik vind dat je je dan maar beter kunt gedragen alsof het meteen ingaat, dan wen je er zo snel mogelijk aan.

Nu kan ik natuurlijk schrijven dat dit voor veel ouders een klap is. Ongetwijfeld wordt er in veel gezinnen van de kinderbijslag de energierekening betaald of de boodschappen gedaan. Of het wordt besteed aan alleen kindgerelateerde zaken. En anderen (al zijn dat er steeds minder) merken het niet eens dat het op hun rekening staat, omdat ze nooit hun saldo controleren. Dat kan allemaal. Voor sommige ouders is de kinderbijslag iets waardoor ze net kunnen uitkomen en voor anderen niet.

Het inkomen van de ouder heeft niet altijd iets mee te maken met wel of niet afhankelijk zijn van de kinderbijslag. Roepen dat daarom de kinderbijslag moet worden afgeschaft boven een bepaalde grens is niet echt zinvol. Want ook boven een bepaalde inkomensgrens kunnen mensen tot hun nek in de financiële problemen zitten.

Gaan roepen hoe onrechtvaardig het is dat het wordt verlaagd, heeft ook weinig zin denk ik. Ik zat hier eigenlijk al heel lang op te wachten en het verbaasde me dat het nog niet eerder werd aangekondigd.  De inkomensafhankelijke zorgpremie gaat er uiteindelijk ook heus wel komen.

Waar we naar toe gaan in dit land is dat we kinderen krijgen zonder steun van de overheid, ouderen verzorgen met zo min mogelijk steun van de overheid en het begrip zorg krijgt een hele andere lading. Zorg voor elkaar en zorg om elkaar want de overheid doet het niet meer.

Het enige wat jij kunt doen is voor jezelf zorgen door je minder afhankelijk van die overheid te maken. Waar is nog ruimte? Grijp het verlagen van de kinderbijslag aan om een rondje door je huis te maken. Welke bezuiniging deed je eerder niet maar kan nu wel worden gedaan. Misschien is het nu wel tijd om de droger de deur uit te doen, met een moestuin te beginnen, je eigen wasmiddel te maken? Of voor het eerst bij een kringloopwinkel naar binnen te stappen. Stap over je schaamte heen en geef in je omgeving aan dat je kleren voor je kind kunt gebruiken, net als dat jij de te klein geworden kleren weer kunt aanbieden aan anderen.

Voor anderen is de nood misschien minder hoog. Maar ook dan is het handig even te bedenken of er nu een gat ontstaat en hoe je dat kunt oplossen. Zelf stort ik de kinderbijslag altijd op een aparte rekening. Alles wat met S. te maken heeft wordt daarvan betaald. Ik kom daar tot nu toe altijd mee uit. We passen nog steeds de tactiek toe van aan het eind van de winter de jas voor de volgende winter te kopen. Schoenen kopen we meestal tijdens de lappendagen hier in Hoorn waarbij erg gigantische kortingen op topmerken worden gegeven.

Om te kunnen blijven doen wat we altijd deden, zullen we nu even moeten gaan rekenen. In eerste instantie gaan wij er € 164 per jaar op achteruit. Maar omdat S. in maart 12 wordt, gaan we er eigenlijk meer op achteruit (omdat we dus geen verhoging krijgen zoals tot nu toe het geval was). Dat is dan een bedrag van € 328,- per jaar, ca € 27,- per maand. De volgende vraag is: heb ik ruimte om die € 27 elke maand opzij te zetten, gaan we iets schrappen of gaan we hetzelfde doen met minder? De begroting voor 2014 is nog niet klaar maar ik zie nu al dat als we € 27 opzij gaan zetten, we in sommige maanden niet uitkomen. Er moet dus ergens iets van af. Daar ga ik maar eens op broeden.

Wat is jouw tactiek om deze maatregel op te vangen?

maandag 9 september 2013

Aflosverhalen: Buitenboxertje

Buitenboxertje woont met haar lieve puberzoon en vriendlief in een jarentachtig eengezinswoning in een dorpstadje. Ze werkt fulltime in de IT in de financiele sector, vriendlief zit anderszins in diezelfde sector. Haar zoon doet het VWO (en heeft daarvoor een mooie portie aandacht en zorg nodig).

Waarom ben jij gaan aflossen?
Ik had voor de aankoop van dit huis 9 turbulente jaren achter de rug. Het begon met een verhuizing vanwege de sloop van mijn studentenwoning tijdens mijn zwangerschap. Door allerlei constructies bleek er geen vervangende woonruimte te kunnen komen vanuit de verhuurder, de gemeente, of de sociale woningbouw. Mijn salaris stond op dat moment kopen eigenlijk ook niet toe. Toch gekocht, via een constructie bij mijn baas.
Na drie verhuizingen, één scheiding (met twaalf rechtszaken), twee burnouts en een diagnose voor mijn zoon die ons dwong ons leven anders in te richten, kwam ik in dit huis terecht. Verhuizen is al stressvol, maar nu had ik volledig de buik vol van situaties waarin anderen bepalen of er een dak boven mijn hoofd zou zijn. Daar heb ik diverse situaties van meegemaakt en die het leven bijzonder verdrietig en/of moeilijk hebben gemaakt en waarbij het leek dat er geen huis zou zijn. Die stress slaat  diep in en raakt je basis veiligheidsgevoel. Nee, dat echt NOOIT MEER.

Ik wilde rust en zeker zijn van een huis. Die rust bleek me meer waard dan een mooie vakantie in de zon, of een iPod, of nieuwe kleren.

En er is nog de verleiding dat ik misschien ooit uit de gouden kooi van mijn baan kan ontsnappen. Mijn baan is leuk en verdient goed maar niet weg kunnen omdat je dan je huis niet meer kan betalen, is toch echt een kooi. Bovendien: wat als er nog een burnout langskomt of als ik ontslagen word en geen - of een veel minder betalende - baan vind?

Wat voor hypotheek heb jij?

Ik heb een spaarhypotheek (van het maximale bedrag vlg belasting= € 154000,-) en had ook een aflossingsvrije hypotheek van € 50.000,-. De aflossingsvrije hypotheek is sinds augustus 2012 afgelost, op € 500,- na. Ik ben persoonlijk erg benieuwd wanneer de bank me vraagt die op te heffen.

Wil je alles aflossen/ Heb je de hele som afgelost?
De spaarhypotheek mag ik niet aflossen, vanwege de zeer gunstige hypotheekconstructie die via de werkgever loopt.  Op zich vind ik dat geen probleem, een spaarhypotheek is tenslotte aan het eind afgelost, zonder restschuld. En de maandlasten zijn nu relatief bescheiden, dat moet met veel soorten werk op te brengen zijn.

Hoe reageerde je hypotheekverstrekker op je aflosplannen?
De adviseur van de hypotheekverstrekker vroeg of ik zeker wist of ik wilde aflossen. Én ze vroeg of ik een buffer had voor tegenslagen. Binnen vijf minuten was dit doorgepraat. Toen kwamen direct de instructies boven tafel hoe zo'n aflossing gaat.

Ben je helemaal vrij om af te lossen wat je wilt, of moet je je aan een minimaal aflosbedrag houden van de bank? Is het aflossen een ingewikkeld administratief proces?
Ik geloof dat aflossen een minimaal bedrag van € 1.000,- kent en een maximum van 15% van de hypotheeksom. Ik heb eerst gespaard op een spaarrekening voor de aflossing en  twee keer een groot bedrag afgelost, iedere keer minder dan 15% van de totale som, dus tegen die grenzen ben ik nooit aangelopen.

Aflossen is niet ingewikkeld: overmaken op een rekening, met vermelding van een bedrag en enkele leningdetails. Het callcenter van de bank helpt om de goede zaken in te tikken, maar het is gewoon een overschrijving.

Maakte je van te voren een aflosplan en lukt het je om je daaraan te houden?
Ik had het vaste voornemen dat ik wilde aflossen, maar een vaag idee over het hoe en het wanneer. Ik heb vanaf het begin van de hypotheek van mijn huidige huis een vast bedrag per maand gespaard. Dat is een bedrag waarvan ik wist dat ik het kon missen. Daarnaast heb ik de zolder verhuurd. Veel kosten zijn gezakt in de loop van de jaren: er is nu geen oppas meer, er zijn steeds minder zorgkosten en ik fiets steeds vaker naar het werk. Op een gegeven moment ging het dus best wel harder dan het originele spaarbedrag.

Hoever ben je met aflossen?

Klaar. (zie alles-aflos vraag)

Hoe reageerde je omgeving dat je ging aflossen?
Mijn omgeving weet het pas sinds enkele weken, want het is geen standaardgespreksonderwerp, het is niet bon ton was om zoiets te zeggen.

Vriendlief weet van de financiele beslissingen, maar bemoeit zich er niet mee. Hij hoeft het huis niet te betalen, dus dat laat hij aan mij over. HIj vindt het consuminderen en de defensieve financiele beslissingen wel één van mijn aantrekkelijke kanten en hij is ook een gevorderd niet-koper. Zo hebben we samen ook een sportief leven: samen de sport aangaan om bepaalde kosten weg te werken of te verminderen.

Mijn zoon kreeg het te horen toen hij zaken vroeg vanuit het vak boekhouden. Hij voelt zicht er heel tevreden over, gezien de opmerkingen. Maar ook hij bepaalt niet de financiele koers in huis.

Op het werk is het een beetje vloeken in de kerk. De meeste collega's heb ik het niet verteld, omdat het tegen hun denkpatronen ingaat. Binnen de financiële sector denken de meeste collega's niet buiten-de-lijntjes (out-of-the-box). Als ik vertel over boterhammen meenemen of simpele vakanties, wordt hun blik al vaag.

Hoe houd je het vol? Hoe ga je om met tegenvallers?
Ik ben opgevoed door zuinig levende ouders, die goed nadachten over waar hun geld het meeste nut had. We zouden ze nu vrekken noemen.
Ik heb de waarde van spaargeld geleerd,  niet zozeer de euro's an sich. Op stressmomenten levert geld keuze-opties op. Keuzes die op dat moment over belangrijke dingen gaan. Keuze-opties die je zonder spaargeld niet eens hebt. Weg kunnen gaan, een huis basaal leefbaar kunnen maken, dat is onbetaalbaar. Het  is een cliché misschien, maar ik heb heel diep gevoeld hoe waar die uitspraak is.

Vergeleken met voorgaande jaren, heb ik het nu ontzettend ruim. Tegenvallers raken me nauwelijks: ik heb alles wat moet EN alles wat ik wil (of mijn kind), ik hoef al jaren niet eens meer te kiezen tussen wat ik moet en wat ik wil. Dat voelt als bijzonder luxe. Dus een tegenvaller is alleen een maand van weer even alleen alles-betalen-wat-moet.

Nu er een mogelijkheid is dat ik mijn baan kwijt raak, is iedereen verbaasd over mijn rust. Sinds mijn vriend bij mij woont en de hypotheeklasten zo gedaald zijn, kunnen we van het laagste salaris rondkomen. Dus de stress blijft lekker buiten de deur.


Wat is jouw tip voor mensen die nog niet aflossen en twijfelen of ze het moeten gaan doen?
O, voor de meeste collega's gebruik ik reverse-psychologie: Aflossen? Consuminderen? Weet je dat zeker? Zou je dat wel doen? De economie moet wel draaiende blijven, hoor! Nederland heeft alle uitgaven hard nodig om uit de recessie te komen! Doe vooral een Albertje, ga goed op vakantie, liefst vaak, en hou de kantine bij ons op het werk goed aan de gang. Dan kan ik tenminste mijn paar zaken die ik daar wil halen, blijven halen. Want van alleen mijn bijdrage komen ze niet rond.

De mensen die er serieus over denken: zorg eerst voor een buffer (NIBUD heeft getallen voor jouw situatie). Besef daarna dat consuminderen een geintje is dat meer oplevert dan de staatsloterij. De kansen liggen gewoon veel beter! Hou het speels, experimenteer in plaats van heel streng zijn voor jezelf. Lees boeken van Marieke Henselmans, Lisette Thooft en de vrekkenkrant. Soms mislukt een experiment en is die besparing niet aan jou besteed, da's ook goed. Stressen helpt niet, creatief denken wel. Maar dat lukt alleen bij spelen en experimenteren. En de winst van die spelletjes is dat elke consumindermethode die wel werkt voor je, blijft doorwerken.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...