zaterdag 7 september 2013

Zaterdag

Wederom een heftige week voor mij. Was M. vorige week afwezig, deze week lag hij ziek in bed. Dat betekent iets meer werk voor mij. Al weken slecht slapen, een kuur om te ontgiften, kennismakingsgesprek op school, bloed laten prikken in het ziekenhuis, een zomer lang net iets meer doen dan ik aankan en de normale revalidatie-afspraken bij de fysio, maakt allemaal samen dat ik met de tong op de knieën loop. De geplande logeerpartij van het vriendje van S. is afgezegd. Ik ga helemaal niets doen dit weekend. Is beter voor iedereen.

Hoewel het pas 7 september is (en de verjaardag van mijn vader die in 2006 is gaan hemelen) gaat komende week de 3e week van mijn boekhoudkundige maand in. Die loopt bij ons van salaris tot salaris. Het gaat goed met de boodschappen. Alles cash doen werkt weer echt voor mij. Ik houd nu overigens ook weer tijdelijk alle uitgaven in de verschillende categorieën bij, dit om goed in te schatten of sommige spullen niet beter in bulk kunnen worden ingekocht.

Ook op een ander vlak geven we minder uit. Het plan was dit najaar de voortuin een opknapbeurt te geven. Alles eruit, andere tegels er in en wat struiken die we zelf kiezen in plaats van de ondingen die daar door de eervorige bewoners zijn neergezet en die we schijtlelijk vinden. En vooral: een wat meer onderhoudsvriendelijke voortuin. Maar dat blijft voorlopig bij een plan. Onze adoptiezwerfkater woont vooral in de voortuin onder de heg. Nu de voortuin gaan opknappen, betekent een streep door de net weer moeizaam opgebouwde relatie. Dus die uitgave stellen we maar uit.

Komende maandag kunnen jullie weer een aflosverhaal lezen en later die week aandacht voor de vers verschenen GELUKKIG. Dat waren weer de 'huishoudelijke mededelingen'. Fijn weekend allemaal!

vrijdag 6 september 2013

Vriezerkoken en moestuin

Hoewel wij een bescheiden moestuin hebben, levert het toch wel wat aardige porties eten op. De afgelopen weken haalde we wekelijks 3 courgettes uit de tuin. Daarvan aten we behoorlijk wat op, maar op een gegeven moment ontstond er een courgette-achterstand. Die werd deze week opgelost met drie liter courgettesoep, waarbij ik meteen ook wat aardappelen uit eigen tuin verwerkte. Ook werden de bieten afgekookt en maakte ik een courgette-spekjestaart. De vriezer zit weer vol en we kunnen tot ver in de winter kiezen uit bietensoep of courgettesoep. Een fijn vooruitzicht!

Eerder waren er frambozen (veel!) en pruimen (6) en sinds vorige week bramen (een paar). Het is nog wachten op de druiven, die moeten nog even groeien. Vorig jaar waren ze nog te zuur, hopelijk zijn ze dit jaar goed eetbaar. Overigens zijn zure druiven uitstekend te verwerken in een druiven-carameltaart! Heel slecht maar wel lekker!

donderdag 5 september 2013

Anticiperen op de crisis

De tijden veranderen. Ik las onlangs ergens dat bij veel veel banken tegenwoordig vooral één afdeling explosief is gegroeid: daar waar schuldenaren worden begeleid. Steeds meer mensen komen steeds dieper in de problemen en banken worden daar dus ook steeds vaker mee geconfronteerd.

Mijn bank stuurde deze week een mail met de titel: Een restschuld. En dan? De mail bevatte voor mij geen nieuwe informatie. Als je nu je huis verkoopt voor een lager bedrag dan waarvoor je het kocht en je hebt in de tussentijd niets of te weinig afgelost, dan heb je een probleem. Dat kan je ook bedenken zonder dat je een mail van de bank moet lezen. Maar het geeft wel wat aan. Een restschuld zie je vaak van te voren aankomen. Hoe eerder je contact opneemt met je bank of hypotheekverstrekker, hoe beter jij én de bank kunnen anticiperen op wat gaat komen. Veel mensen blijven maar wat aanmodderen en doen niets tot het zover is. Eerder contact opnemen, kan veel ellende schelen. Zo kunnen er misschien al voor de verkoop van het huis andere keuzes gemaakt worden. In je eentje is het moeilijker al die keuzes te overzien. De bank kan je daar bij helpen.

Niet dat de bank een moeder Theresa is, verre van. Banken hebben natuurlijk een groot eigen belang bij verkochte huizen met weinig restschuld. Dat is begrijpelijk. Maar dat betekent wel dat je dat goed voor ogen moet houden als je aan de bel trekt bij je bank omdat je een restschuld verwacht. Jouw belang is niet hetzelfde als het belang van de bank. Ga goed voorbereid een gesprek in, neem iemand mee en teken niets zonder dat je alles van A tot Z thuis 2 keer hebt doorgelezen en besproken hebt met iemand anders.

Niet alleen de banken springen in het gat dat de crisis achterlaat. Het Nibud gaat financiële coaches opleiden die bedrijven helpen werknemers met schulden te steunen. Een werknemer met schulden kost een bedrijf veel geld. Je kunt denken aan verzuim omdat er vaak door de schulden ook veel andere problemen gaan spelen. Maar ook bijvoorbeeld een loonbeslag kost veel tijd en geld. Bovendien heeft een bedrijf niet altijd de kennis in huis om een werknemer met deze problemen te helpen.

Zelf oplossingen bedenken kan natuurlijk ook. Verdiep je goed in je hypotheek, los af waar mogelijk als je huis onder water staat en maak realistische plannen voor de toekomst. Merk je dat dit niet voldoende is, steek dan niet je kop in het zand maar ga praten met de bank en je werkgever om samen naar oplossingen te zoeken.

Wie heeft ervaringen met een restschuld en praten met een bank? Of ervaring met financiële hulp door de werkgever? Als je je ervaringen wilt mailen, graag: consuminderenmetspaarcentje at gmail punt com

woensdag 4 september 2013

Wijs op woensdag: knokken voor je portemonnee


Met ingang van vandaag schrijft gastblogger Pennie Wijs om de week een logje in de serie 'Wijs op Woensdag':

Knokken voor je portemonnee


Mijn spierkracht is nul komma niks. Als er een geweldsscène op tv is, sluit ik gauw mijn ogen. En als iemand hard ‘boe’ tegen me zegt, doe ik meteen verschrikt een stapje achteruit. Dat je even een beeld hebt van wat voor type ik ben.

Ooit hoorde ik van een specialist in veiligheidszaken waar je op moet letten als je als vrouw alleen over straat gaat: nooit je huissleutels, bankpasje, identiteitsbewijs of andere belangrijke papieren in je handtas. Daarin mogen alleen wat onbelangrijke spulletjes zitten en een klein bedrag aan contant geld. Mocht een of andere onverlaat het op je handtas voorzien hebben, dan doe je niet moeilijk en geef je die gedwee af. Maar ondertussen zet je een keel op van jewelste en kijk je de onverlaat in kwestie recht in zijn facie, zodat je later een goed signalement kunt geven.

Met die tips ergens ver weggezakt in mijn onderbewuste liep ik eens op het Centraal Station van Rotterdam naar het perron van de metro. Het was spitsuur en op de smalle trap sukkelde ik in een stroom van reizigers in gestaag tempo naar beneden. Plotseling voelde ik dat mijn armen bij de ellebogen op mijn rug werden getrokken. Tegelijkertijd werd ik voorwaarts geduwd, zodat ik in hetzelfde tempo moest doorlopen. Ik probeerde achterom te kijken, maar dat is lastig als je een trap afdaalt met je armen op de rug gedraaid. Wel zag ik dat een hand mijn schoudertas openritste.

Op dat moment was net mijn linkerbeen aan de beurt om weer een stapje te maken. Zodra ik de volgende trede raakte, zette ik me schrap, tilde mijn rechterbeen op en trapte daarmee zo hard ik kon achteruit. Er kraakte iets, er klonk een kreet, mijn armen werden losgelaten en tussen mij en mijn buurvrouw tuimelde een manspersoon naar beneden, die ik in een supersnelle reflex nog een flinke trap na gaf. Binnen een seconde was de tuimelaar in de menigte verdwenen. In de mensenstroom op de trap leek niemand iets gemerkt te hebben, behalve de vrouw naast me. Ze keek me aan met een mengeling van schrik, verbazing en ontzag. Precies zoals je dat in tekenfilms ziet: ogen als schoteltjes, mond half open gezakt. Ze zei geen woord. Ik ook niet. Mijn benen mochten dan zojuist spontaan een paar karate-trappen uitgevoerd hebben, mijn stembanden kon ik met de beste wil van de wereld niet in beweging krijgen.

Op mijn bestemming aangekomen deed ik verslag van mijn avontuur. Kreten van afgrijzen en ongeloof.
-        ‘Werd je vástgehouden?’
-        ‘Heb je hem getrápt? Jíj?’
-        ‘Kijk eens in je tas. Mis je echt niks?’
Ik controleerde de inhoud. Mijn portemonnee was er nog. Er ontbrak alleen een etuitje met tampons.
-        ‘Die kan hij mooi in zijn reet steken’, deed ik stoer.
Het kwam alleen nogal pieperig mijn strot uit. Toen begon alles aan me te rillen en te beven. Precies zoals in tekenfilms.

Ben je ook wel eens (bijna) beroofd van je portemonnee? En wat deed je toen?


dinsdag 3 september 2013

Vooruit denken, omdenken en nadenken

Sinds ik meer op mijn geld let doe ik aan vooruit denken en omdenken. Zonder kan ik niet. Door vooruit te denken word ik nooit meer verrast door een uitgave en door het omdenken ben ik flexibeler geworden.

Vooruit denken doe ik voortdurend. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat ik met mijn hoofd in de toekomst leef, maar ik houd in het 'nu' regelmatig rekening met 'straks'. Dat doe ik bijvoorbeeld voorafgaand aan een nieuwe maand. Dan kijk ik welke uitgaven we kunnen verwachten. Dat doe ik soms ook een paar maanden vooruit. Nu weet ik al dat ik in december wat cadeaus ga geven. Ik houd eigenlijk altijd wel lijstjes bij van wat mensen graag willen hebben. Vooral voor M. en S. die ik goed ken, is dat makkelijk. Zo kocht ik deze week al 2 felbegeerde artikelen die nu met een grote korting verkocht werden. Vooruit denken is ook geld opzij zetten voor spaardoelen, een weekmenu maken, een beetje hamsteren voor de vakantie en ga zo maar door. Het levert me over het algemeen tijd en geld op.

Omdenken is iets anders, Omdenken is van beren op de weg lieve kittens maken en in problemen uitdagingen zien. Vaak zijn we vast geroest. We doen iets omdat we dat altijd deden en als er iets mis gaat, reageren zoals we altijd reageren. En dan lopen we maar al te vaak vast. Het is een gewoonte geworden om op veel zaken te reageren met ja, maar.... en dat brengt je weinig. Ooit deed ik eens een test tijdens een opleiding. De ene helft van de klas moest op elk idee of opmerking van de andere kant van de klas reageren met ja maar en bezwaren opwerpen.  En dan maar zien wat er gebeurde.  Nog nooit zo'n doodse sfeer meegemaakt!

Van alles de bezwaren zien, doet alles stoppen. Alle energie glipt weg en er wordt ook niets opgelost. Ja maar gooit de deur dicht en doet verder niets. Met omdenken maak je de wereld niet mooier dan het is maar ga je uit van feiten (zonder de bijbehorende emoties) en kijk je wat je met die feiten kunt doen. Ik dacht serieus dat ik omdenken zelf had bedacht omdat ik me dit zo gaandeweg eigen heb gemaakt maar onlangs ontdekte ik dat het een bestaande theorie is van Berthold Gunster.

De basis van zijn therorie is:
'Deconstrueren is van het probleem een feit maken. Je neemt een probleem, haalt daar af wat-er-zou-moeten-zijn en houdt dat-wat-er-is over.
Construeren is het transformeren van bestaande feiten tot een nieuwe mogelijkheid. Je start met een feit, en kijkt wat je daar mee zou kunnen doen.'
(citaat afkomstig van omdenken.nl).

Wie moet consuminderen, merkt dat niet alles meer mogelijk is wat voorheen wel kon. Dan ben je misschien geneigd te gaan zoeken naar alternatieven. Grappig genoeg kan de oplossing soms zijn dat loslaten de beste methode is. We kennen allemaal de voorbeelden van consuminderaars die noodgedwongen op kleding en spullen gaan besparen, erachter komen dat ze al die 'troep' helemaal niet nodig hebben en vervolgens fervente minimalisten worden. Dat is van de nood een deugd maken en een manier van omdenken. Je hebt een probleem: minder geld en uiteindelijk levert je oplossing (minimalist worden) je veel winst op. Hoe vaak jubelt Valhalla niet over de voordelen van weinig zooi in huis?

Dit is maar één klein voorbeeldje. Als je een probleem niet als een probleem maar als een feit benaderd, wordt het al snel minder zwaar en ben je meer in staat op een creatieve manier tot een fijne oplossing te komen. Daarmee wil ik niet zeggen dat sommige situaties niet heel vervelend zijn, maar wel dat een luchtigere benadering letterlijk voor een frisse wind kan zorgen.

Wie wil omdenken moet ook nadenken: wat wil ik? Wat vind ik belangrijk? Als ik keuzes moet maken, wat gaat dan voor? Leef ik op de manier die bij me past? Geef ik geld uit aan zaken die ondersteunend zijn voor mij of laat ik mijn geld weglekken? Ook hier zou je kunnen zeggen dat sommige mensen weinig keuze hebben, doordat er nu eenmaal weinig geld is. Maar ook dan geldt: ben jij de baas over je eigen geld? Durf jij te zeggen dat jij je iets niet kunt veroorloven? Vooraf hier over nadenken, zorgt ervoor dat je een tactiek kunt bedenken.

Doe jij wel eens aan omdenken?

maandag 2 september 2013

Het aflosverhaal van EnJoypes

EnJoyPes is 28 jaar, getrouwd en moeder van twee ukkies van 1 en 3. In 2008 moesten ze nogal plotseling hun onderhuurhuis uit en werden ze min of meer gedwongen iets te kopen, aangezien het in hun woonplaats nogal lastig is om een huurhuis te vinden. Ze vonden een leuk vierkamerappartement in het centrum, waar ze nu nog steeds wonen. De jongste is inmiddels 2, de oudste wordt 21 september 4. Sommige lezers kennen haar misschien van haar blog.

Waarom ben jij gaan aflossen? 
In 2012 lazen we op onze zonvakantie in Egypte het boek 'Hypotheekvrij'. Daarna was de knop om, om verschillende redenen: allereerst voelde het niet meer goed om zo'n grote schuld te hebben zonder daar actief op af te lossen. Zeker in de wetenschap dat die schuld tot in het oneindige blijft bestaan als we niks doen. Daarnaast kochten wij ons appartement net voor de crisis en is het inmiddels flink in waarde gedaald. Uiteindelijk zouden we (zeker met de twee kinderen die er inmiddels bij gekomen zijn) graag verhuizen naar een huis met een tuin. Stap één is het wegwerken van de restschuld. Daarnaast zijn de dalende maandlasten een leuke bijkomstigheid. 

Wat voor hypotheek heb jij? 
Een gedeelte spaarhypotheek (€ 100.000,-) en een gedeelte aflossingsvrije hypotheek (€ 80.000,-).

Wil je alles aflossen/ Heb je de hele som afgelost? 
We willen uiteindelijk graag ons volledige aflossingsvrije gedeelte aflossen. Aflossen op de spaarhypotheek lijkt nogal ingewikkeld en daarnaast weten we daarvan in elk geval zeker dat die over 25 jaar ook afgelost is.

Hoe reageerde je hypotheekverstrekker op je aflosplannen? 
Hoe de hypotheekverstrekker reageerde, weet ik niet eens. Volgens mij enkel met een zakelijke brief over wat de gang van zaken is. Maar we ondervonden dus ook geen tegenwerking.

Ben je helemaal vrij om af te lossen wat je wilt, of moet je je aan een minimaal aflosbedrag houden van de bank? Is het aflossen een ingewikkeld administratief proces?
Ik vind het aflossen nogal een gedoe, zeker als ik zie hoe makkelijk het bij anderen gaat. We moeten minimaal € 2000,- per keer aflossen. We vullen een formulier in en sturen dat op. Pas als we een bevestigingsbrief hebben gekregen, kunnen we ook daadwerkelijk ons geld overmaken.

Maakte je van te voren een aflosplan en lukt het je om je daaraan te houden?
Nee. We sparen wat we overhouden en wat er aan extra's binnenkomt. Wel zijn we nog strenger op de begroting gaan zitten, zodat we ook daadwerkelijk wat overhouden per maand.

Hoever ben je met aflossen? 
We zijn in september 2012 gestart en de eerste €10.000,- is inmiddels afgelost. De aanvraag voor de volgende aflossing ligt klaar.

Hoe reageerde je omgeving dat je ging aflossen? 
We hebben niet uitgebreid rondgebazuind dat we de hypotheek aan het aflossen zijn, maar als het ter sprake komt vertellen we het wel. Mensen zijn over het algemeen wel geïnteresseerd in het hoe en waarom en er is een aantal mensen dat door ons verhaal ook extra is gaan aflossen.  Al zijn er ook altijd mensen die beginnen over het belastingvoordeel dat je misloopt en zo. 

Hoe houd je het vol? Hoe ga je om met tegenvallers?
Het zien dalen van onze schuld en de dalende maandlasten zijn de grootste motivatie. We vinden het leuk om te puzzelen met geld en zijn altijd super enthousiast al we weer € 2000,- bij elkaar hebben gespaard. Voor ons helpt het om niet op alles te bezuinigen. Het hebben van zakgeld en (het zij in mindere mate) het doen van uitstapjes waar wij van genieten, helpt ons om nog wat financiële ruimte te voelen.

Tegenvallers hebben we nog niet echt gehad, vooral omdat we geen concreet aflosplan hebben. Tot nu toe hebben we juist meer afgelost dan we ooit hadden gedacht. Wel is ons inkomen sinds februari 2013 maand drastisch omlaag gegaan omdat ik minder ben gaan werken en vanaf 1 september helemaal stop. Dat maakt dat er met de maandelijkse inkomsten geen ruimte meer is om te sparen voor een extra aflossing. We zijn dan afhankelijk van extra's die binnenkomen. 

Wat is jouw tip voor mensen die nog niet aflossen en twijfelen of ze het moeten gaan doen? 
Aflossen geeft rust. Uiteindelijk is het een schuld die je ooit af moet lossen. Maar begin alleen als je zelf overtuigd bent, anders zal het resultaat je tegenvallen en ben je snel je motivatie kwijt.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...