zaterdag 24 augustus 2013

Zwerfkat

Houd jij niet van katten of van verhalen over katten, dan stel ik voor dat je maandag terugkomt hier. Dan staat op deze plek het aflosverhaal van Pien.

Eerder schreef ik over onze pogingen een zwerfkat te adopteren. Het plan was hem te voeren, aan ons te laten wennen, te vangen en te laten controleren en castreren en hem dan een thuis te bieden. Inmiddels zijn we een paar maanden verder en blijkt het niet zo makkelijk. Dibbes (zo heet meneer) blijkt extreem schuw en absoluut niet te voldoen aan het profiel van de gemiddelde zwerfkat.  Volgens het asiel went een zwerfkat binnen een paar dagen aan eten op een vast tijdstip, waarna de dierenambulance de kat met een zwerfkooi vangt en het beest zijn route op weg 'naar ballen er af en gelukkig verder leven' vervolgt.

Zo niet 'onze' zwerver. Hij is zo schuw dat regelmaat ontbreekt. Komt hij aanwandelen en loopt er iemand in de steeg richting de achtertuin, dan spurt hij weer weg en zien we hem 2 dagen niet. Met veel pijn en moeite was de enige regelmaat dat hij dagelijks langskwam maar het is geen man van de klok, dat kon in de ochtend, middag of avond zijn. En ik heb hem ook wel eens midden in de nacht verwachtingsvol in de tuin zien zitten, als ik even uit bed kwam om naar de WC te gaan.

De buren namen op een dag een kitten en dat was meteen het einde van het fragiele vertrouwen dat was opgebouwd. Kittens hebben de onhebbelijke neiging op alles te springen dat beweegt en dat is meer dan Dibbes kan verdragen. Hij is tijdens onze vakantie nog een paar keer langsgeweest vertelde de huisoppas maar ook net zo hard weer weggerend, achtervolgd door een enthousiaste kitten die dacht met een leuk spel bezig te zijn.

Terug van vakantie riep ik, rammelde ik met brokjes maar geen Dibbes. Eén keer zag ik hem op straat lopen maar hij reageerde niet, tot mijn grote verdriet. Loslaten dus, het is niet anders. En toen, op een dag toen ik me had neergelegd bij zijn afwezigheid, zat meneer in de voortuin te wachten op lekkere hapjes. Die boden we natuurlijk onmiddellijk aan! Hij was erg mager geworden dus hup, meteen 2 bakken voer tegelijk gegeven. Toen werd het weer een paar dagen stil en toch, ineens zat hij er weer. Toen na twee dagen weer. Uiteindelijk was het weer elke dag!

Dibbes kreeg zoveel goede moed dat hij het ook weer aandurfde om onze achtertuin in te lopen. Omzichtig om zich heen kijkend, zoekend naar de verschrikkelijke kitten, ontdekte hij te laat dat het echte gevaar van boven kwam. Boven op de schuur zaten onze goed doorvoede mormels vol interesse te kijken naar hoe Dibbes at. 'Dat wil ik ook', dacht Smoes en liet zich als een baksteen naar beneden vallen om bovenop de zwerver te landen.

Afijn, paniek in de tent, Dibbes weg en ik rennend er achter aan met zijn eten. Woon je in West -Friesland en zag je laat op de avond een verwilderde vrouw op straat lopen in pyjama en op blote voeten? Dat was ik. Het is maar goed dat ik geen enkele schaamte ken want mijn inspanningen hadden wel resultaat. Bibberend kroop hij na een kwartier onder een auto vandaan en at het eten op dat inmiddels in de voortuin stond.

Sindsdien vind het adoptieproces in de voortuin plaats. Hij meldt zich dagelijks, op een tijd die hem uitkomt, eet wat en komt daarna nog regelmatig langs om even naar ons te kijken (je weet maar nooit of we nóg een keer eten geven op dezelfde dag...), te liggen, zich te wassen en om zich heen te kijken. Om hem uiteindelijk met een vangkooi te pakken te krijgen, is vanuit de voortuin wel een stuk ingewikkelder. Maar goed dat is een volgende stap waar we nu nog niet aan toe zijn. Eerst maar eens het beest weer op zijn goede gewicht terugbrengen....

Fijn weekend! 


ps Op mijn andere blog kijk ik terug op het afgelopen jaar toen ik met de behandeling begon om te herstellen van ME. Voor wie het interessant vindt: Update, al langer dan een jaar bezig...

vrijdag 23 augustus 2013

Schulden aflossen: het verhaal van J. (3)

In de voorgaande delen (zie hier & hier ) heeft J. uitgelegd hoe haar schuld is ontstaan en hoe het langzaam tot haar doordrong dat ze een probleem had. Als je in een omgeving verkeert waarin veel mensen het breed laten hangen, wordt veel geld uitgeven misschien wel de norm. Niet meer bij haar geld kunnen, omdat ze niet voldeed aan de norm van tenminste niet 24 uur rood staan, deed haar beseffen hoe kwetsbaar ze was. Ze greep zichzelf bij elkaar en ging aflossen.

Ik begrijp dat er sprake is van meerdere schuldeisers, hoe bepaal je de prioriteit van aflossen? Betaal je iedereen maandelijks een beetje, maak je afspraken met de schuldeisers?
Ik ben begonnen met de schuld waar ik persoonlijk het meeste “last” van ondervond. Dat was de roodstand op de lopende rekening. Ik ben toen naar de bank gegaan en heb hiervoor een lening afgesloten met een looptijd van één jaar. Ik heb bij het afsluiten erop gelet dat ik geen boete hoefde te betalen als ik voortijdig de lening zou aflossen. Ik heb alleen het bedrag geleend dat op dat moment openstond. Ik wilde absoluut niet meer lenen dan noodzakelijk. Binnen 3 maanden had ik deze lening afbetaald deels doordat ik mijn bonus hiervoor kon inzetten.

Vervolgens ben ik gaan kijken naar de hoogste rentestanden. Dat waren de creditcards. Ik ben begonnen met de creditcard met de hoogste rente. Het bedrag dat vrijviel ter aflossing van de lening voor de roodstand, heb ik doorgeschoven voor een extra aflossing op de creditcard. Hierdoor kon ik versneld aflossen. Creditcard 1 is sinds februari 2013 afgelost. Nu concentreer ik me op creditcard 2. Ook hier doe ik extra aflossingen door de bedragen door te schuiven zodra een lening is afgelost.

Bij de overige schulden (nu alleen nog de persoonlijke lening) betaal ik het afgesproken bedrag.

Ik heb dus gelukkig nooit afspraken hoeven maken met schuldeisers omdat ik nog net op tijd ben begonnen met het aanpakken van de schulden. Ik denk dat de situatie heel anders was geweest als ik nog een paar maanden op gelijke voet was doorgegaan en dat ik dan wel met incassobureaus te maken zou hebben gehad.

Wat was je eerste stap toen besloot te gaan aflossen? Maakte je een plan?
Ik heb mijn inkomsten en uitgaven in kaart gebracht. Hierdoor zag ik waar de extra ruimte zat om extra aflossingen te doen maar ook zag ik waar ik eventueel nog kosten kon besparen. Ook maak ik elk maand een bedrag over naar een andere rekening. Het geld op die rekening is voor de boodschappen. Met dat bedrag moet ik het doen.

Zo heb ik de autoverzekering omgezet naar een andere verzekeraar waardoor ik veel geld kon besparen. Ook heb ik naar andere verzekeringen gekeken en daar waar mogelijk aanpassingen gedaan om premie te kunnen besparen. Mijn reisverzekering heb ik opgezegd.

In eerste instantie ben ik ook klein begonnen. Ik moest vertrouwen winnen dat we met minder budget ook toen konden. Toen ik dat ontdekte, ben ik langzaam maar zeker de vaste maandbedragen van de aflossingen gaan verhogen. Dit deed ik door zelfstandig per maand een vast bedrag bij te storten via een automatische afschrijving. Bij de creditcard heb ik het minimumbedrag verhoogd. Veel creditcard-bedrijven geven je de mogelijkheid om een hoger maandbedrag te betalen als je dat wilt. Ik heb dat toen online geregeld. Hierna werd elke maand dit bedrag automatisch afgeschreven (en nog steeds eigenlijk).

Wat is het bedrag dat je nu per maand aflost? Is dat een vast bedrag?
Ik betaal maandelijks een vast bedrag aan de persoonlijke lening van €324,-. Voor de creditcard betaal ik een vast bedrag van €150,- en nog een extra bedrag van €300,-. Dat is totaal dus €775,- per maand. Soms maak ik nog een extra bedrag over aan het einde van de maand. Dit bedrag komt van de voorlopige teruggave.

Waarschijnlijk moet ik dit ik in september herzien omdat onze dochter dan 2 dagen naar de opvang gaat. Dan ben ik het extra bedrag aan aflossing kwijt. Ik wil kijken of ik dit anders kan oplossen. Dit moet ik echter nog doorberekenen.

Hoeveel heb je tot nu toe afgelost? Wanneer denk je/ hoop je schuldenvrij te zijn?
Ik heb ongeveer € 19.000,- afgelost. Ik hoop in 2014 schuldenvrij te zijn maar misschien is begin 2015 realistischer.

Zijn er instanties tot wie je je voor hulp kunt wenden? Bijvoorbeeld een gemeentelijke kredietbank? Of mensen uit je omgeving?
Nee niemand. Ik doe het volledig op eigen kracht. Door mijn werk ken ik wel beter de weg binnen de bankproducten dan de gemiddelde consument. Hierdoor wist ik misschien ook beter de weg te vinden in de aflossingsmogelijkheden. Die kennis heeft mij in ieder geval wel geholpen.


Wat voor maatregelen neem je in je financiële huishouding? Waar bespaar je op? Wat voor keuzes maak je en waarom?
In eerste instantie heb ik bespaard op de verzekeringen. Hierdoor kon ik maandelijks een flink bedrag besparen omdat wij voorheen elk risico afdekten.

Ook heb ik de laatste 2 jaar geen kleding of schoenen voor mij en mijn man gekocht. Onze dochter is in de groei dus voor haar kopen we wel kleding maar dan voornamelijk tweedehands. Schoenen koop ik wel nieuw voor haar maar dan let ik erg op prijs/ kwaliteit. Het moet dus kwalitatief een goede schoen zijn maar ik wil daar niet meer dan een bepaald bedrag voor betalen.

Sinds 1,5 jaar heb ik een groente- en fruittas. Aan de hand van de inhoud van de tas bepaal ik mijn weekmenu en maak ik vervolgens een boodschappenlijstje waardoor ik minder geneigd ben om impulsboodschappen te doen.

Ook heb ik mij uitgeschreven op alle nieuwsbrieven van online winkels en ik heb een ja/ nee sticker op de brievenbus zitten. Hierdoor kom ik niet meer in de verleiding om iets te kopen.

We gaan niet meer uit eten of weekendjes weg. Ik maak thuis wat lekkers en een weekendje weg doen we bij mijn moeder in Friesland.

Wat is volgens jou de belangrijkste stap als je een grote schuld gaat aflossen?
Het in kaart brengen van je inkomsten en uitgaven. Het is ook belangrijk om op papier te zetten hoeveel schuld je nog hebt openstaan en hoeveel rente je maandelijks betaalt. Ik schrok bijvoorbeeld heel erg van hoeveel ik aan rente op maandbasis ik kwijt was. Dat was voor mij een echte eye-opener.

Je kunt natuurlijk aflossen door te bezuinigen maar je kunt ook aflossen door meer inkomen te genereren. Ben jij meer gaan werken of heb je ervoor gezorgd meer te gaan verdienen?
Ik ben kritischer naar de spullen om me heen gaan kijken. Ik verkoop regelmatig spulletjes via Marktplaats maar ook via bol.com. De inkomsten gebruik ik grotendeels als extra aflossing.

Hoe houd je het vol?
Het geeft me een goed gevoel om de schuld te zien en te weten dat er nu een einde aankomt. Het lijkt zich niet eeuwig voor te slepen. Ook ben ik af van het neerslachtige gevoel van de schulden die op je drukken. Dat gevoel is voor mij zo belangrijk dat dit de belangrijkste stimulans is om af te lossen.

In de loop der tijd is hier ook bij gekomen dat ik weer vooruit durf te kijken. Ik durf weer te dromen over dingen die we in de toekomst kunnen doen met behulp van een reserve. Ik kan na het aflossen weer beginnen met het bouwen aan een financieel zekere toekomst.

Krijg je steun of praktische hulp uit je omgeving? Of ben je juist mensen kwijtgeraakt door de financiële problemen? Vertel je het aan je directe omgeving?
Ik vertel aan niemand dat ik schulden heb. Ik schaam me ervoor. Mijn moeder heeft wel een vermoeden. Zij probeert mij soms financieel wel te helpen.

Hoe ga je om met tegenslag, bijvoorbeeld als je wasmachine kapot gaat? Hoe vang je dat op?
Uiteraard zijn er dingen kapot gegaan. Zo doet de wasdroger het al een jaar niet meer en begaven de staafmixer, de stofzuiger en het strijkijzer het. De auto heeft in begin 2011 ook een aantal dure reparaties moeten ondergaan. De rekening van de garage heb ik kunnen betalen met mijn 13e maand. De droger heb ik niet vervangen. Ik hang mijn was nu op zolder op en dat gaat ook prima. Bijkomstig voordeel is dat ik hierdoor energie bespaar en vorig jaar geld terugkreeg van mijn energieleverancier.

De stofzuiger, staafmixer en strijkijzer heb ik wel vervangen. Dit ging in eerste instantie ten koste van de extra aflossing. Inmiddels heb ik echter een kleine reserve achter de hand. Deze reserve heb ik opgebouwd door maandelijks het bedrag dat ik aan mijn studieschuld betaalde, nu op mijn spaarrekening te zetten. Hiervan heb ik bijvoorbeeld mijn strijkijzer gekocht.

Mocht er een onverwachte rekening komen dan spreek ik dus de reserve aan en desnoods vul ik het aan met het bedrag dat ik als extra aflossing gebruik.

Hoe ga je om met de verwachtingen van je kind over verjaarspartijtjes, feestdagen en zo? In hoeverre breng je haar op de hoogte van de situatie?
Mijn dochter is nog maar net 4 jaar oud. Ik vind haar te jong om haar op de hoogte te brengen van de situatie. Wel leer ik haar dat je, hoe mooi je ook iets vindt,  niet alles kunt kopen. Als ze iets echt heel mooi vindt, dan spreek ik met haar af dat ze dit voor haar verjaardag of met de feestdagen krijgt. Dat werkt vooralsnog goed. Ook maak ik veel lekkere dingen zoals ijsjes, taarten of koekjes zelf. Samen koken en bakken vindt ze erg leuk.

Cadeautjes koop ik soms tweedehands en soms nieuw. Ik houd alleen goed de aanbiedingen in de gaten. Soms koop ik dus al iets ver vooruit. Zo kijk ik in oktober al voor de feestdagen. Verjaarspartijtjes heeft ze gelukkig nog niet. Daar zal binnenkort wel verandering inkomen. Ik heb al wel voor mezelf bepaald dat ik aan een cadeautje niet meer dan €5,- wil besteden. Dat geld zal dan ten laste van het boodschappenbudget gaan. Volgend jaar zullen we haar verjaardag waarschijnlijk ook voor het eerst met een echt feestje vieren. De bedoeling is om dit simpel te houden. Taart en lekkers maak ik zelf en de kinderen worden ook thuis vermaakt met spelletjes of eierkoeken versieren.

Uitjes proberen we op te lossen door naar goedkope alternatieven te kijken of door airmiles in te wisselen. In mijn regio worden veel leuke dingen voor kinderen georganiseerd. Vaak is dat nog gratis ook. Dit jaar heb ik van mijn moeder veel airmiles gehad. Hiervan heb ik kaartjes voor de Efteling en Dolfinarium kunnen kopen. Dit kostte mij niks. Als we hier naar toe gaan dan nemen we broodjes en drinken mee zodat we deze kosten kunnen besparen.

Maar vaak vindt onze dochter spelen in de speeltuin met de kinderen uit de buurt nog vaak het leukste.

Vaak is er sociale druk vanuit de omgeving om mee te doen met gezamenlijke cadeaus, trakteren op de sportclub, gezamenlijke etentjes die geld kosten. Hoe ga je daar mee om? Ben je duidelijk naar anderen toe over je situatie? En hoe wordt er dan gereageerd? Bieden mensen wel eens aan om iets voor je te betalen. Neem je dat aan of juist niet en waarom niet?
Op het werk hebben we een afdelingspot voor verjaardagen, geboorte, huwelijk en ziekte. Jaarlijks leg ik daar €25,- voor in.

Ook gaan de dames van de afdeling regelmatig op stap. Ze gaan dan uit eten of naar een concert. Soms volgen ze een workshop cocktail shaken of doen ze een high-tea. In het begin ging ik wel eens mee. Alleen werd de rekening altijd gedeeld. De laatste keer heb ik alleen mijn eten en drinken betaald omdat ik ervan baalde dat ik moest betalen voor dames die rijkelijk aan de drank gingen terwijl ik slechts water had gedronken. Dat werd mij niet in dank afgenomen. Sindsdien ben ik nog één keer uitgenodigd. Ik mocht toen alleen mee omdat ze nog iemand nodig hadden die kon rijden. Ik ving dat op en heb toen geweigerd om mee te gaan. Daarna ben ik niet meer uitgenodigd. Deels zal het wel zijn omdat ik niet meebetaalde maar ook omdat ik me soms ook erger aan hun gedrag. Dat probleem heeft zich dus vanzelf opgelost.

Ik heb nog een ex-vriend waar ik soms mee uit eten ga. Gelukkig kan ik tegen hem zeggen dat ik het me niet kan veroorloven. Hij vindt het geen probleem om dan te betalen. Hij vindt het belangrijker om mij te zien en bij te kunnen praten. Ik geef hem dan weer dingen mee voor zijn camping die hij beheert in het buitenland.

Wat mis je het meest?

Ik zou heel graag een keer lekker uit eten willen met mijn man zonder op de kosten te letten. Voor de rest mis ik eigenlijk niks. Ik vind dat mijn leven er rijker op is geworden ondanks de schulden.

In hoeverre beïnvloeden de schulden nu je relatie?
In het begin toen ik met aflossen begon, hebben we vaak ruzie gehad. Manlief vond het moeilijk om iedere keer “nee” te horen of “daar hebben we geen geld voor”. Inmiddels gaat hij ook veel bewuster met geld om en kan hij heel boos worden op mij als ik iets heb gekocht waar hij de noodzaak niet van inziet. Ook denkt hij nu mee hoe we nog verder kosten kunnen besparen.

Wat doe je nu om te voorkomen dat je weer schulden maakt?
Ik koop geen dingen meer die ik me niet kan veroorloven. Ook denk ik veel meer na over een aankoop. Ik ga bij mezelf na of ik het echt nodig heb. Als het om een grote aankoop gaat, dan laat ik het ook een paar dagen rusten en doe ik vergelijkend warenonderzoek. Is het dan nog echt noodzakelijk dan koop ik het alleen als ik het via de kleine reserve kan betalen of door het geld van de extra maandelijkse aflossing aan te spreken. Gelukkig komt dit zelden voor. Ook koop ik niets meer op rekening. Bij bepaalde webwinkels kun je achteraf betalen. In het verleden maakte ik hier vaak gebruik van. Nu reken ik meteen af.

In de toekomst wil ik ook sparen en dan kan er pas iets worden gekocht. Ook dan wil ik het motto gebruiken van “we moeten het wel echt nodig hebben en er moet geld voor zijn”.

Je hebt al heel veel afgelost, waar ben je het meest trots op?
Ik denk dat dit toch het aflossen was van de eerste schuld. Hierdoor ben ik namelijk het probleem echt gaan aanpakken.

Wat zou je willen zeggen tegen mensen die op krediet spullen kopen?
Niet doen, vaak heb je al die dingen helemaal niet nodig. Heb je iets echt nodig omdat bijvoorbeeld de wasmachine kapot gaat, kijk dan of je tweedehands een goedkope machine kunt vinden. Tweedehands is vaak net zo goed als nieuw.

Wat zijn je verwachtingen voor de toekomst op financieel gebied? Je hebt veel geleerd lijkt mij en ziet nu ook hoeveel je zou kunnen sparen als je geen schuld zou hebben. Wat zou je in de toekomst willen doen qua buffer of aflossen van je hypotheek? De eerder door mij geïnterviewde Luccy vertelde dat ze zo veel mogelijk financieel onafhankelijk wilde zijn na het aflossen, heb jij dat ook?
Financiële zekerheid en onafhankelijkheid zijn erg belangrijk voor mij. Dat klinkt misschien raar uit iemands mond die nog schulden heeft want ik ben financieel nu nog heel kwetsbaar. Zodra ik schuldenvrij ben, is mijn voornaamste zorg om een buffer op te bouwen die voldoende is om als gezin een paar maanden te kunnen leven. Kortom de buffer moet groot genoeg zijn om onze maandelijkse lasten een tijd te kunnen dragen. Waarschijnlijk hanteer ik daarvoor de norm 6x je maandsalaris of de norm die NIBUD voorschrijft. Daar ben ik nog niet uit.

Ook zou ik graag op mijn hypotheek willen gaan aflossen zodat we zodra we met pensioen zijn ook leuk kunnen leven en niet weer met een grote schuld zitten opgezadeld. Dan heb ik nog een voor mij heel belangrijk doel omdat ik het zelf niet heb gehad: ik wil dat mijn dochter schuldenvrij een studie kan afronden. Ik spaar nu al maar dat is nooit voldoende om straks eventueel een studie te kunnen betalen. Ik gun haar die start in haar leven: een clean sheet als je begint te werken.

En dan heb ik zelf nog de wens om soms een workshop koken te volgen. Daar ligt mijn passie en daar wil ik iets mee doen. Ik zou graag mijn vaardigheden willen verbeteren op culinair gebied maar daarnaast lijkt het me ook leuk om gelijkgestemden op die manier te ontmoeten. Kortom genoeg om van te dromen en om me gemotiveerd te houden om door te zetten.

Wat wil je zelf nog kwijt hier
Op een rare manier ben ik mijn schulden dankbaar. De schulden hebben mij een lesje in bescheidenheid gegeven en hebben mij geleerd wat de essentie in het leven is. Ik kan dankzij de schulden genieten van de kleine dingen in het leven maar dit zijn wel de dingen die er toen doen in het leven.


Heb jij ook schulden afgelost en was dit verhaal herkenbaar voor jou? Of was de situatie dat jij in de schulden kwam juist heel anders? Zou jij anderen willen inspireren en je verhaal (anoniem) willen delen? Gezien de vele reacties en mails is hier behoefte aan. Stuur een mail naar consuminderenmetspaarcentje at gmail punt com. Omschrijf de situatie kort zodat ik kan kijken of ik er iets mee kan. Samen maken we er dan een verhaal voor het blog van.

Tot slot: J. dank je wel voor je openheid en eerlijkheid. Je hebt een moeilijke situatie omgebouwd naar iets positiefs. Jouw verhaal was voor mij heel herkenbaar omdat ik het bij zoveel mensen heb zien gebeuren. Je wilde meer dan kon omdat je in een omgeving verkeerde waarin dat normaal was en de banken en kredietverstrekkers waren maar al te bereid daar aan mee te werken. Veel succes met de aflossingen en je toekomst!

donderdag 22 augustus 2013

Dreigend ontslag

Onlangs kreeg ik een mail van een bloglezer. Ze leeft van een WAO uitkering, haar man heeft werk en ze hebben schulden. Die worden netjes afgelost. Nu dreigt de man te worden ontslagen. 'Wat moet ik doen' vroeg ze, 'aflossen of werken aan een buffer?'. Dat is een vraag die ik heel vaak krijg en waar veel mensen mee worstelen. Hoe lager je schulden, hoe minder kwetsbaar je bent. Aan de andere kant, als je elke cent die je overhoudt, in aflossingen stopt, heb je een probleem als er een apparaat in huis kapot gaat.

Mijn advies aan haar was eerst eens op een rij te zetten wat de financiële situatie is als haar man een uitkering heeft. Dat kan door de huidige begroting aan te passen aan de te verwachten situatie. Zo heb ik zelf al eindeloos veel situaties uitgerekend, met of zonder auto, met en zonder mijn inkomen (toen ik  nog niet wist of ik wel een WIA-uitkering zou krijgen), etc.. Door dat te doen,  zie je precies wat je kunt verwachten. Kun je dan nog wel de vaste lasten betalen? Zijn de aflossingen dan wel of niet mogelijk?

Dan zijn er in geval van een inkomensachteruitgang zaken waar je nu alvast mee rekening kunt houden: je hebt misschien straks recht op bepaalde tegemoetkomingen (je kunt dat onder meer hier bekijken: wijzer in geldzaken) maar sommige voordelen verdwijnen. In geval van ontslag vervalt bijvoorbeeld de arbeidskorting. In het jaar na het ontslag kan dit voor een vervelende naheffing van de Belastingdienst zorgen. Geef dus zodra je weet wat je uitkering wordt, aan de Belastingdienst door wat je nieuwe inkomen is, zodat je voorlopige teruggave direct wordt aangepast. Dit is goed om alvast in het achterhoofd te houden.

Dan tot slot, de vraag over de buffer versus aflossen is heel begrijpelijk. Dat kun je als volgt aanpakken. Ga uitrekenen wat je buffer zou moeten zijn. Loop je apparaten eens na in huis, wat moet echt worden vervangen als het kapot gaat? Bijvoorbeeld een droger en vaatwasser niet maar een wasmachine en de TV wel (ik zeg maar wat, misschien maak jij een andere keuze). En als iets kapot gaat, ga je dan voor 2ehands of nieuw? Reken zo uit wat je in geval van nood nodig hebt. Spaar dat bij elkaar plus 10 % voor onvoorziene nood en stop de rest in aflossingen.

Hebben jullie ook een advies voor de dame in kwestie?

woensdag 21 augustus 2013

Schulden aflossen: het verhaal van J. (2)


In het voorgaande deel lazen we dat J. langzaam steeds meer schulden aangaat. Ze verdient goed en kan in eerste instantie telkens alles ook weer aflossen. Gaandeweg wordt de situatie moeilijker. Ze gaat na de geboorte van haar dochter minder werken, gaat nog een aantal leningen aan om onder meer een ruimere auto te kopen. De combinatie van minder inkomsten en hogere lasten breekt haar uiteindelijk op. Hoe is J. in deze situatie geraakt?

Kun je achteraf een verklaring geven voor je gedrag , anders dan ‘meer te willen dan mijn budget toeliet’. Werd je bijvoorbeeld beïnvloed door je omgeving, zijn er veel vrienden die ook op krediet kochten of die het breed lieten hangen?
Waarom ik dit deed: geen idee? Deels omdat ik van het leven wilde genieten en mij zelf geen dingen wilde ontzeggen en te positief dacht van “ach dat lossen we binnen een mum van tijd wel weer af zodra a, b of c weer binnenkomt”. Ook komt het wellicht deels door de omgeving waarin ik werk en nog steeds werk. Ik werk in een omgeving waar de grote geldbedragen om je oren vliegen en waar over een paar miljoen wordt gesproken alsof het over een paar euro gaat. Veel collega’s woonden in mooie huizen, reden in dure auto’s, kochten dure (merk)kleding en ging op luxe vakantie. Ik ging dit soort dingen dus als normaal ervaren. Onbewust wilde ik daar ook aan mee doen want ik houd ook van mooie dingen en ben ook wel gecharmeerd van luxe. Ik realiseerde me alleen niet dat hieraan wel een prijskaartje hing en dat dit niet altijd binnen mijn budget viel. Manlief was daarbij niet echt een grote hulp. Hij komt uit een welgestelde familie waar alles binnen financieel handbereik ligt. Hij was dus gewend om in luxe op te groeien en wilde dat in eerste instantie ook niet opgeven. Ik was er alleen maar door gefascineerd en liep er dus in mee.

Kun je iets vertellen over je financiële opvoeding? Was het je als kind duidelijk hoe je ouders met geld omgingen? Werd er gespaard thuis? Mijn vader was bijvoorbeeld altijd heel zuinig en hield alles bij. In reactie daarop heb ik jaren geld over de balk gesmeten en er op los geleefd. Dat was denk ik een vorm van verzet. Is dat herkenbaar voor jou of juist niet?
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 1 jaar oud was. Mijn moeder belandde toen in de bijstand. Mijn vader voldeed vaak niet aan zijn alimentatieverplichting. Mijn moeder heeft zich als eerste geconcentreerd om haar leven weer op te bouwen. In de tussentijd sprongen mijn opa en oma soms financieel bij door mijn kleertjes maar ook de boodschappen te betalen. Ze had wellicht ook toeslagen of subsidies kunnen krijgen maar mijn moeder was te trots om dit aan te vragen. Toen ik eenmaal 4 jaar was, is mijn moeder aan een opleiding begonnen. Tijdens die opleiding verdiende ze ook al een beetje. Helaas moest al dat geld naar de kinderopvang voor mij. Toen ze haar opleiding eenmaal had afgerond, kreeg mijn moeder meteen een baan aangeboden. Hierdoor ging ze ook meer verdienen. Mijn moeder houdt van mooie spulletjes en kleding. Ze spaarde een bedrag samen en daarvan kocht ze dan antieke meubels ter vervanging van de meubels die ze uit haar huwelijk had overgehouden. Toen ze daarmee klaar was, kocht ze vaak designerkleding en nam ze me soms mee uit eten of naar de bioscoop. We hadden het met zijn tweetjes goed. Hoe het financieel zat, wist ik alleen niet maar dat kwam ook deels omdat ik nog te klein was om dat te kunnen begrijpen.

Toen ik een jaar of 13 was , ontmoette mijn moeder haar nieuwe man. Deze man kwam met schulden. Inmiddels was mijn moeder ook arbeidsongeschikt geraakt. Hierdoor was ze er in inkomen op achteruit gegaan. Bovendien moesten de schulden van haar man ook worden afgelost. Alles werd dus voor een paar jaar minder thuis. Toen eenmaal de schulden waren afgelost, kwam er weer meer ruimte. Ik ging toen echter het huis uit. Mijn moeder kan dus eigenlijk heel goed met geld om gaan. Ze heeft nooit een lening gehad. Alles wat ze ooit heeft gekocht, daar werd vooraf voor gespaard.

Toen ik op mezelf woonde, was ik vrij zuinig. Ik had altijd bijbaantjes. Dat geld zette ik opzij zodat ik hiervan op vakantie kon gaan en later naar mijn vriend kon die een aantal jaren in de Verenigde Staten en Engeland heeft gewoond. Mijn schulden ontstonden dus eigenlijk pas toen ik ging werken.

Kon je genieten van de spullen die je kocht?
Ja en nee. Ik was (ben) blij met de aanschaf van de keuken en de badkamer. Ondanks dat deze nu al 11 jaar oud zijn, vind ik het nog steeds prachtig.

Ook van de weekendjes weg en de vakanties kon ik in eerste instantie echt genieten. De laatste vakantie (2010) en het laatste weekendje weg waren een nare droom. Ik heb toen alleen maar kunnen denken aan hoeveel het eigenlijk kostte. Dat wierp een schaduw over de vakantie want daar waar mogelijk probeerde ik de schade te beperken door constant “nee” te verkopen op alles wat mogelijkerwijs geld kostte.

Ook van de nieuwe auto heb ik niet kunnen genieten. Het heeft nooit als mijn auto gevoeld. Pas de laatste maanden begin ik enigszins het gevoel van “dit is mijn auto” te krijgen. Misschien komt het omdat ik hard aan het aflossen ben op de schuld, de schuld zie slinken en de eindstreep in de verre horizon zie.

Wanneer drong het echt tot je door dat je een probleem had?
Er waren eigenlijk twee momenten. Het eerste moment was dat ik niet meer bij mijn geld kon omdat ik 24 uur geen roodstand had gehad. Ik realiseerde me dat ik hierdoor mijn hypotheek, verzekeringen maar ook de boodschappen niet kon betalen. Gelukkig heb ik dat wel kunnen oplossen.

Het tweede moment was toen ik in het buitenland aan het solliciteren was en er een grote kans was dat ik de baan zou krijgen. Ik realiseerde me toen dat ik nooit naar het buitenland kon gaan met de achterlating van zo’n grote schuld. Ook zou de verhuizing naar het buitenland veel geld kosten. Geld dat ik niet had.

Ook realiseerde ik me dat als ik mijn baan zou verliezen wij financieel flink in de problemen zouden komen. Dat wilde ik mijn kind niet aandoen.

Het niet bij haar geld kunnen was een belangrijk moment voor J.. Ze begreep dat ze zichzelf erg kwetsbaar had gemaakt, zag de realiteit onder ogen en begon met aflossen. Vrijdag lezen jullie hoe ze dat aanpakt.

dinsdag 20 augustus 2013

Het aflosverhaal van Pauline

Pauline is een vrouw van 46 jaar en getrouwd met een Canadees. Ze wonen in Canada in een vrijstaand huis en hebben drie kinderen, allemaal jongens, één van 12 jaar en een tweeling van 8 jaar. Pauline is huisvrouw.


Waarom ben jij gaan aflossen?
De hypotheekrente is in Canada niet aftrekbaar, dus alles wat je aan rente betaalt is weggegooid geld. We willen ook graag van deze schuld af, de kinderen gaan alleen maar meer geld kosten en dat willen we zo opvangen.

Wat voor hypotheek heb jij?
We hebben een annuïteiten hypotheek.

Wil je alles aflossen/ Heb je de hele som afgelost?
Ja, dat is in Canada de enige mogelijkheid. Spaarhypotheken en dergelijke bestaan hier niet. Er zijn wel mensen die iedere paar jaar een nieuwe (hogere) hypotheek afsluiten, maar dat zien wij helemaal niet zitten. We bezuinigen liever nu dan dat we op de lange duur veel geld verspillen.

Hoe reageerde je hypotheekverstrekker op je aflosplannen? En je omgeving?
Extra aflossingen zijn geen enkel probleem.  We lopen er niet mee te koop dat we extra aflossen, maar als we het iemand vertellen is de reactie meestal positief. Men denkt dan gelijk dat manlief flink verdient, maar het is juist zo dat we kunnen aflossen door geen gekke dingen te doen. Hier willen wel meer mensen aflossen, maar er iets voor laten, dat wil men vaak niet.

Ben je helemaal vrij om af te lossen wat je wilt, of moet je je aan een minimaal aflosbedrag houden van de bank? Is het aflossen een ingewikkeld administratief proces?
Wij mogen 20% van het originele hypotheekbedrag per jaar boetevrij aflossen. Het minimum bedrag moet wel $100 zijn. Het aflossen is heel simpel: we loggen in op de website van de hypotheekverstrekker, vullen dan het bedrag in en daarna wordt dat automatisch van onze bankrekening afgeschreven.

Maakte je van te voren een aflosplan en lukt het je om je daaraan te houden?
We hebben geen plan, maar de bonussen en extra's worden meestal gebruikt voor de aflossingen. We hebben ook een spaarpotje in de keuken staan. Sinds kort neemt manlief zijn lunch mee naar het werk en het geld dat hij uitspaart gaat in het potje voor de hypotheek. Steeds als er $100 inzit, maak ik het over.

Hoever ben je met aflossen?
We moeten nog $65000 aflossen (noot van SC:omgerekend is dat z€46578,29) en dat is over precies 3 jaar afgelost.

 
Hoe reageerde je omgeving dat je ging aflossen?
Onze oudste zoon snapt het al goed, maar met vrienden praten we er niet echt over.

Hoe houd je het vol? Hoe ga je om met tegenvallers?
Alles wat je extra aflost is meegenomen. Lukt het niet, dan is dit geen tegenvaller maar de realiteit. Wij zijn er heel trots op dat het ons lukt van één inkomen te leven.

Wat is jouw tip voor mensen die nog niet aflossen en twijfelen of ze het moeten gaan doen?
Ga eens uitrekenen wat je hypotheek je werkelijk kost. Rente en aflossing keer 12 keer de totale looptijd van je hypotheek. Haal van dat bedrag het bedrag dat je geleend hebt af. Niet schrikken. Natuurlijk moet je hier ook nog je renteaftrek tegenover zetten. Dan nog heb je genoeg redenen om zo snel mogelijk van je hypotheek af te willen.

maandag 19 augustus 2013

Schulden aflossen: het verhaal van J. (1)

Na het lezen van het verhaal van Luccy over het aflossen van een schuld van fl 50.000,- nam J. contact met mij op. Ze schreef me dat ze haar verhaal wil doen ‘al is het maar om andere mensen te waarschuwen of de ogen te doen openen’. Wat me trof in haar verhaal is de herkenbaarheid er van. J. is een slimme vrouw met een goede baan en haar pech of makke is dat kopen op krediet niet altijd voelde als een uitgave. En dat is herkenbaar. Met deze zienswijze werden in dit land immers massaal huizen met een beleggingshypotheek gekocht en zijn hypotheken die 120 % van de verkoopwaarde van het huis bedragen heel lang normaal geweest. Wie keek er nog vreemd op dat van de fictieve overwaarde van een huis een keuken werd gekocht, of een caravan? Zo is betalen met de creditcard ook ‘normaal’ geworden, om noodzakelijk spullen te kopen maar ook zaken/dingen die het leven tijdelijk leuker maakten. Echt als schulden hebben werd dit door veel mensen niet gevoeld, want de schuld werd ook meestal weer redelijk snel afbetaald.

Het probleem is dat er door het totaal ontbreken van reserves snel problemen kunnen ontstaan als de maandlasten stijgen. En dat is wat J. overkwam. J. heeft een kind van 4 jaar oud en woont samen met haar vriend. Op haar eigen blog doet ze regelmatig verslag van het aflossen van haar schuld waar ze sinds 2011 serieus mee aan de slag is gegaan. Maar hoe is het zo gekomen? Dat is een verhaal in drie delen dat deze week op maandag, woensdag en vrijdag verschijnt.


Om maar met de deur in huis te vallen: hoeveel schuld heb je?
Momenteel bedraagt mijn schuld iets meer dan €10.000,-. Ik verwacht dat het totaalbedrag in augustus onder de €10.000,- uitkomt. De initiële schuld was in 2011 rond de €30.000,-. Ik weet niet exact hoeveel de initiële schuld was dus dit is een grove inschatting. De schuld kan dus iets hoger maar ook lager uitvallen.

Waar heb je dat geld aan uitgegeven?
De schuld bestond uit twee creditkaarten met respectievelijk een bestedingslimiet van €5.000,- en €2500,-. Van de creditkaarten werden uitstapjes, weekendjes weg en vakanties betaald. Ook gebruikte ik de creditkaart wel eens om contact geld op te nemen als ik geen geld meer van mijn lopende rekening kon opnemen.

Dan had ik nog een persoonlijke lening van €19.000,-. Deze schuld ben ik in 2009 aangegaan om een auto aan te schaffen.

Op mijn lopende rekening kon ik tot €2000,- rood staan. Het bestedingslimiet had ik volledig opgebruikt.

Daarnaast had ik nog een hypothecair krediet van €10.000,-. In 2002 heb ik een doorlopend krediet afgesloten bij de aanschaf van mijn nieuwbouwhuis. Hiermee heb ik de aanschaf van de keuken en de badkamer/toiletten gefinancierd. In 2008 heb ik het restbedrag laten bundelen in een hypothecair krediet samen met nog andere openstaande creditcard schulden. In 2008 had ik dus een totale schuld van €12.000,- (= doorlopend krediet en roodstand op de betaalrekening). Daarnaast had ik nog een bestedingslimiet op mijn creditkaarten van respectievelijk €5000,- en €2500,-. Het openstaande saldo fluctueerde in 2008 van een paar euro tot rond de €2000,-.

Buiten deze schulden had ik ook nog een studieschuld. Deze bedroeg in 2009 rond de €2500,-.

Kun je vertellen waarom je schulden hebt? Wanneer is het begonnen? 
In 1996 ben ik de eerste schuld aangegaan in de vorm van een doorlopend krediet van fl.10.000,- . Mijn vriend woonde toen nog in Londen en zou naar Nederland verhuizen. We waren alle twee net afgestudeerd en hadden geen financiële reserves. We gebruikten het krediet voor de verhuizing en voor een paar spulletjes voor het huis. Helaas hebben we geen blokkade op het krediet gezet dus regelmatig namen we het openstaande bedrag weer op waardoor de schuld rond fl. 10.000,- bleef steken.

In 2000 ben ik bij mijn vorige werkgever weggegaan met een gouden handdruk. Met dat geld heb ik de lening volledig afgelost. Niet snel daarna vond ik een baan bij een financiële instelling. Ik ging daar bijna 2,5 keer meer verdienen. In het begin wist ik uit pure gekkigheid niet meer wat ik met al dat geld moest doen. Voorheen verdiende ik niet heel erg veel en ineens ging ik naar 2x modaal. We gingen dus vaker uit eten en ik kocht veel kleding. Sparen deden we niet. We begonnen ook na te denken over de koop van een eigen huis. Ik wilde graag dichterbij mijn werk wonen maar ik voelde me ook niet meer prettig en veilig in mijn toenmalige woonomgeving. Een bezoekje aan de bank toonde aan dat we op mijn salaris een aardig bedrag kon lenen. We gingen dus kijken naar een woonhuis. Uiteindelijk vonden we na veel huizen te hebben gezien een nieuwbouwproject. Binnen dit project was nog een aantal huizen vrij en we namen een optie. Mijn salaris was voldoende om het huis te kopen en het minimale meerwerk te doen. Inmiddels had ik al wel een reserve opgebouwd door vakantiegeld, de 13e maand en 14e maand opzij te zetten. Hiervan kon ik de verf, stucwerk en de vloeren betalen.

Om het huis aan te passen naar haar ideeën, nam J. naast de hypotheek een doorlopend krediet. De bank werkte daar maar al te graag aan mee.
We konden het huis wel aanschaffen maar dan zonder verdere franje. Alleen ik had in mijn hoofd hele andere ideeën. Ik had een bepaalde keuken, badkamer en toiletten in gedachte en dat moest en zou er komen. De bank gaf aan dat ik dit met een doorlopend krediet wel kon financieren. Bovendien was de redenering: de woningmarkt is nog steeds krap dus de meerwaarde van het huis zou alleen maar groeien. Uiteindelijk zou het doorlopend krediet en de extra investering in het huis zich wel weer terug verdienden. Wij geloofden dat graag en sloten dus het krediet af. Ook hadden we toen nog in ons achterhoofd dat we daar waarschijnlijk toch niet langer dan 5 jaar zouden wonen. Het totaalbedrag van het krediet was fl 20.000,-.

In die tijd hadden we ook al een creditcard met een bestedingslimiet van fl 2500,- Ten tijde van de aanschaf van de woning stond daar geen bedrag open omdat ik dan niet de maximale hypotheek en doorlopend krediet kon afsluiten.

Een deel van de schulden is dus aangegaan om het huis te bekostigen en in richten. Heel herkenbaar voor veel mensen. De overige schulden ‘slopen’ er in door middel van de creditcard.

Toen we er eenmaal woonden zat ik dus met het doorlopend krediet en daar kwamen in de loop der tijd de creditcardschulden bij. Zoals ik al eerder aangaf bestonden de creditcardschulden uit vooral “fun” dingen als weekendjes weg en vakantie. Ook kocht ik met de creditcard kleding en boeken in het buitenland. Vaak was ik positief gestemd. Ik betaalde de limieten wel in een paar weken of maanden zodra ik weer vakantiegeld, 13e of 14emaand of bonus had ontvangen. Dat deed ik dan vervolgens ook om weer in het zelfde patroon van vooraf uitgeven terug te vallen.

De situatie was lang onder controle, totdat J. in 2007 van werkgever wisselde en daardoor hogere maandlasten kreeg.
Mijn hypothecaire maandlasten stegen omdat mijn hypotheek met personeelscondities naar normale voorwaarden werd omgezet. Ik schrok van deze stijging. Dus liet ik in 2008 mijn hypotheek weer omzetten bij mijn nieuwe werkgever naar personeelscondities. Mijn adviseur adviseerde me om de restschuld van het doorlopende krediet om te zetten naar een hypothecair krediet en hierbij ook de nog uitstaande creditcardschulden mee te nemen. Hierdoor zouden de maandelijkse lasten worden verlaagd. Ik stemde daarmee in en was toen een hypothecair krediet van €10.000 rijker. Hierop stond gelukkig wel een opnameblokkade.

Hoewel J altijd al wel schulden had, loste ze ze ook altijd weer af. Na de geboorte van haar dochter begint het langzaam uit de hand te lopen. J. ging na de bevalling, zoals zoveel moeders, minder werken. De auto werd vervangen, bepaalde lasten zoals de autoverzekering en de motorrijtuigenbelasting gingen omhoog. Dat samen met de al openstaande schulden en het volledig opmaken van de bestedingslimieten op de creditcards zorgde voor een verslechtering van de financiële situatie.
Einde 2008 kwam ik er achter dat ik zwanger was. Ik wilde graag de mooiste en beste dingetjes voor mijn kindje. Beleggingen die ik nog had van mijn voormalige beleggingshypotheek liet ik uitbetalen op het laagste punt van de financiële markt. Hiervan kochten we het kamertje. Andere aankopen hebben we deels als cadeau gekregen of werden betaald met het vakantiegeld. We kochten veel in Duitsland dus alle weekendjes weg werden bekostigd met behulp van de creditcard.

Nadat mijn dochter werd geboren ben ik minder gaan werken zodat ik een dag bij haar kon zijn. Het eerste jaar heb ik dit kunnen financieren door het geld dat ik had opgebouwd via mijn levensloop te gebruiken. Na een jaar was dit geld op. Hierdoor ging ik er een paar € 100 euro op achteruit.

Toen onze dochter er eenmaal was, wilde vooral manlief een andere auto. De huidige auto was te klein voor alle babyspullen en was daarnaast ook al wat ouder. Mijn man had via een monteur gehoord dat er een hele ruime maar ook goede auto op de markt zou komen. De monteur zou een seintje geven als de auto te koop kwam. Voor de aanschaf van de auto moest een persoonlijke lening worden afgesloten. Dat hebben we ook gedaan. De totale lening was €19.000,-. De lasten gingen ook omhoog want de andere auto werd niet verkocht dus we moesten voor twee auto’s motorrijtuigenbelasting en verzekering betalen.

Ook met dochterlief bleef we in de modus van weekendje weg en vakanties. In 2010 zijn we op vakantie gegaan. Deze werd volledig bekostigt door de creditcard. Ik schaam me om te zeggen dat deze vakantie €3000,- kostte. Naast de vakanties gingen we regelmatig uit eten en elke twee maanden bestelde we voor rond €150,- aan wijn. In 2010 kreeg ik ook een ongeluk. Het ongeluk was mijn schuld en ik had geen no-claim waardoor de maandpremie ineens fiks omhoog ging. Eind 2010 stond het water tot aan onze lippen en werd het elke maand een financiële worsteling om de maand goed door te komen.

Drong het in de periode dat je schulden maakte tot je door dat je een probleem had? Wist je bijvoorbeeld het totaalbedrag dat je aan schulden had uitstaan?
In eerste instantie drong het niet tot me door dat we schulden hadden. Ik zag de doorlopende kredieten soms zelfs wel eens als een reserve. Handig om op terug te vallen als ik zogenaamd iets nodig had of ik geen geld meer op de rekening had. Toen ik de eerste keer mijn schuld afloste met mijn gouden handdruk was ik wel opgelucht en was er een gevoel van euforie. Helaas heb ik dat gevoel niet lang kunnen volhouden. Achteraf denk ik dat ik iets te makkelijk deze schuld heb ik kunnen aflossen waardoor ik niet besefte hoeveel moeite het kan kosten om dit op eigen kracht te doen.

Enig besef van de schulden kwam eigenlijk pas op het moment van het afsluiten van de persoonlijke lening van de auto in 2009. Terwijl ik  een proefrit maakte met de auto, had ik het gevoel dat het niet de bedoeling was dat dit mijn auto was. Ook toen ik de lening afsloot voelde het verkeerd.

Het volledige besef van de schulden kwam einde 2010/ begin 2011. Om de drie maanden moest ik positief staan op mijn betaalrekening om mijn roodstand te kunnen behouden. Op een bepaald moment had ik net voldoende geld overgemaakt om de roodstand voor 24 uur op te heffen. Na die 24 uur maakte ik het bedrag dan weer over na een andere rekening. Heel gecompliceerd. In die 24 uur werd er een rekening automatisch afgeschreven waardoor ik dus niet voldeed aan 24 uur geen roodstand. De consequentie was dat ik niet meer bij mijn geld kon. Uiteindelijk heb ik dit kunnen oplossen door contact op te nemen met de bank en via de creditcard geld over te maken. Toen kon ik wel bij mijn geld en kon ik mijn rekeningen betalen.

J. gaat langzaam steeds meer schulden aan. Ze verdient goed en kan in eerste instantie telkens alles ook weer aflossen. Maar gaandeweg wordt de situatie moeilijker. Hoe is J. in deze situatie geraakt?  Woensdag verschijnt deel 2 van haar verhaal.

zondag 18 augustus 2013

Schulden aflossen


Onlangs maakten de lezers van dit blog kennis met Luccy, een vrouw van 48 jaar die haar aflosverhaal met ons deelde. Ze heeft haar hypotheek volledig afgelost, iets waar velen van ons over dromen. In haar aflosverhaal kwam zijdelings ter sprake dat zij jaren geleden na het verbreken van haar relatie geconfronteerd werd met een schuld van in totaal 50.000 gulden van haar toenmalige vriend. Ook die schuld werd volledig door haar afgelost. Luccy was bereid haar verhaal met ons te delen en het interview met haar verscheen begin juli.

Na het lezen van het verhaal van Luccy nam J. contact met mij op. Ze schreef me dat ze ook haar verhaal wil doen ‘al is het maar om andere mensen te waarschuwen of de ogen te doen openen’. Wat me trof in het verhaal van J. is de herkenbaarheid er van. J. is een slimme vrouw met een goede baan en haar pech of makke is dat kopen op krediet niet altijd voelde als een uitgave. En dat is herkenbaar. Met deze zienswijze werden in dit land immers massaal huizen met een beleggingshypotheek gekocht en zijn hypotheken die 120 % van de verkoopwaarde van het huis bedragen heel lang normaal geweest. Wie keek er nog vreemd op dat van de fictieve overwaarde van een huis een keuken werd gekocht, of een caravan? Zo is betalen met de creditcard ook ‘normaal’ geworden, om noodzakelijk spullen te kopen maar ook zaken/dingen die het leven tijdelijk leuker maakten. Echt als schulden hebben werd dit door veel mensen niet gevoeld, want de schuld werd ook meestal weer redelijk snel afbetaald.

Het probleem is dat er door het totaal ontbreken van reserves snel problemen kunnen ontstaan als de maandlasten stijgen. En dat is wat J. overkwam. J. heeft een kind van 4 jaar oud en woont samen met haar vriend. Op haar eigen blog doet ze regelmatig verslag van het aflossen van haar schuld waar ze sinds 2011 serieus mee aan de slag is gegaan. Maar hoe is het zo gekomen? Dat is een verhaal in drie delen dat deze week op Spaarcentje verschijnt, maandag, woensdag en vrijdag.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...