zaterdag 17 augustus 2013

Gastblog mevrouw Pennie Wijs


Vandaag komt op Spaarcentje eens iemand anders aan het woord. Eén van de bloglezers blijkt te beschikken over schrijftalent, humor én relativeringsvermogen, een combinatie die ik niet kan weerstaan. Daarom ben ik heel blij dat mevrouw Pennie Wijs op mijn uitnodiging om een gastartikel te schrijven, in is gegaan. Pennie Wijs denkt vaak heel slim te werk te gaan om achteraf te moeten constateren dat het effect nogal foolish is. En als ze wat relaxter is, dan blijkt de wereld om haar heen ineens veel aardiger te reageren dan verwacht.

De kracht van het woord
Er brak een nieuwe periode aan in mijn leven, met een mooie baan en een leuk salaris. Tijd voor een andere manier van vakantie vieren. Wij wilden wel eens bivakkeren in een comfortabel huisje in plaats van in die primitieve tent. Mijn zoektocht op internet voerde me langs allerlei accommodaties; van eenvoudige optrekjes tot riante villa’s. Wat zocht ik? Betaalbaarheid of luxe? Eigenlijk wilde ik gewoon voor een dubbeltje op de eerste rang. En dat viel niet mee.

Totdat ik het droomhuisje zag. Een sprookjesachtig stulpje, gelegen tussen eindeloze lavendel- en zonnebloemvelden met uitzicht op de Mont Ventoux. Ik las over rust en romantiek en over dineren bij kaarslicht in je eigen kersenboomgaard. Wie zou dat niet willen? Wij in ieder geval wel. De boeking was snel gemaakt, bij een sympathiek éénmansbureautje. Het kostte iets meer dan bedoeld, maar vooruit, met krenterigheid kom je nergens in het leven.

Toen we ter plekke arriveerden, zag ik meteen dat dromen geen bedrog hoefden te zijn. Tussen het paars en het geel van de velden stond daar ons hans-en-grietje-huisje idyllisch te wezen. Vive la France! Dít ging nu eens écht vakantie vieren worden. Het was duidelijk dat alle prozaïsche campingperikelen hier tot een ver verleden zouden gaan behoren.

Binnen in het huisje was het donker. We moesten eerst de luiken openen – hoe landelijk klonk het knarsen en piepen – om wat te kunnen zien. En toen zagen we het. We stonden in een muf hok, met schimmelige muren. Op een plankje wiebelde een aangekoekt kooktoestelletje. Een aanrecht was er niet. Een voormalige voertrog diende als gootsteen, die op kniehoogte aan de brokkelige muur hing onder een koudwaterkraan. Ik opende een kast en ja hoor, daar stonden wat pannetje en borden. Ertussen gonsden, zoemden, kropen en krioelden allerlei diertjes waarvan ik de namen niet kende en ook niet wílde kennen.

We lieten onze stemming niet bederven. Want hé, het was vakantie, kijk eens even naar dat magnifique uitzicht en stonden daar niet de kersenbomen precies zoals beloofd fris en fruitig achter het huisje te ruisen in het zomerwindje? Mijn man greep de ragebol en ik ging met pannensponsjes en schuurmiddelen aan de slag. In de kast stond een batterij spuitbussen met afbeeldingen van al het gedierte dat we zojuist in levenden lijve aanschouwd hadden. Ik spoot de hele collectie leeg tot er niets meer kronkelde of fladderde en kwam tot het inzicht dat mijn diervriendelijkheid en milieubewustheid slechts een dun laagje vernis was, alleen goed voor thuis.

Tot mijn opluchting was er wel een heuse badkamer. Doodmoe liet ik me ‘s avonds in een schuimbad zakken en het was best even schrikken toen er meteen zes tegeltjes van de muur sprongen en tussen mijn knieën door de badkuip in plonsden. Toen mijn man zich wilde scheren, klonk er een luide knal en constateerde hij na enig prutsen dat de elektriciteit was uitgevallen en dat de stoppenkast onvindbaar was. Wij gaven de strijd op en gingen naar bed.

De volgende morgen kregen we hulp van een buurman, die een paneel los morrelde, een kluwen snoeren greep en die eens fiks door elkaar schudde. Hij lachte hartelijk toen wij terugdeinsden voor de blauwe vonken die in het rond knetterden. Ah, c’est la campagne ici, quoi? En of we wel wisten dat je hier zomaar drie dagen zonder drinkwater kon komen te zitten? Wij bogen ons hoofd, schikten ons in ons lot en pakten de draad van het kamperen weer op. In dit huisje bleek dat nog moeizamer dan in onze tent.

Eenmaal thuis schreef ik een brief aan het eenmansbureautje. Ik klaagde niet, vroeg nergens om, maar beschreef gewoon in geuren en kleuren onze belevenissen. Na enige weken kwam er een reactie. De boekingsmeneer had inmiddels meer klachten ontvangen over dit huisje en was van al die brieven knap chagrijnig geworden, zo moest hij bekennen. Behalve van die van mij, daar had hij hartelijk om moeten lachen. Ter compensatie van ons leed mochten we voor volgend jaar gratis een accommodatie naar keuze boeken. Dat hadden we vooral te danken aan mijn beschrijving van onze billen. Het feit dat die van mijn man gehavend waren door vlooienbeten en die van mij door splinters van de houten wc-bril, ja sorry, hij kon er niks aan doen, maar dát vond hij nou een geinig vakantiesouvenir.

Heb je ook weleens gereclameerd als een geleverd product niet aan je verwachtingen voldeed? Hoe deed je dat en leverde het wat op?

vrijdag 16 augustus 2013

Oproep van De Volkskrant

Iedere zaterdag verschijnt in de Volkskrant de rubriek 'mijn portefeuille'. Daarin wordt de financiële situatie van Nederlanders besproken, naar aanleiding van het nieuws. Bijvoorbeeld een gezin over de kosten van kinderopvang. Of een huiseigenaar die zijn woning niet verkocht krijgt.

Deze week bleek uit nieuwe CBS cijfers dat Nederlanders nog steeds de hand op de knip houden: ze besparen, en dan voornamelijk op duurzame goederen zoals auto's, kleding en meubels. De maker van de rubriek wil in dit verband iemand spreken die zelf in het dagelijks leven druk aan het consuminderen is. Denk aan vragen als: hoe veel geld heeft u maandelijks te besteden? Waar bespaart u op? Hoe pakt u dat aan? (bijv. kortingscodes, vergelijkingssites etc.) en hoeveel levert het op?

Wie vindt het leuk om aan deze rubriek mee te doen? De enige voorwaarde is dat je je verhaal vertelt onder je eigen naam. Het interview kan telefonisch en duurt maximaal 30 minuten.

Als je interesse hebt, mail dan naar consuminderenmetspaarcentje at gmail punt com. Ik stuur je reactie dan door naar de makers van de rubriek.

donderdag 15 augustus 2013

Kermis

Het lijkt wel alsof er geen crisis bestaat. De kermis is neergestreken in ons oude stadje. Een klein stadje maar wel met één van de grootste kermissen van Nederland. Vandaar dat de wethouder probeert deze jaarkermis op de lijst van cultureel erfgoed te plaatsen. Hoewel de kermis (elke kermis trouwens) mij een gruwel is, en ik niet weet wat de eisen zijn die worden gesteld aan cultureel erfgoed, kan ik het me best voorstellen. Deze kermis bestaat al jaren en is heel goed voor de stad. Tegenover de enorme overlast (10 dagen achter elkaar) staat een enorme omzet voor niet alleen de horeca, maar voor vrijwel alle winkels in de binnenstad. Want veel mensen die naar de kermis gaan doen meteen even een rondje stad. Plus het plezier dus voor heel veel mensen.

In mijn omgeving gaan heel veel mensen nu dagelijks naar de kermis. Het is echt het hoogtepunt van het jaar hier. Voor mij niet, voor mijn kind wel. Hij wil er graag naar toe, liefst elke dag en ik vermijd liever nu de binnenstad. Natuurlijk gaat hij wel. Hij is groot genoeg om met zijn vrienden er naar toe te gaan. We hebben hem wat geld gegeven, hij kreeg wat van Oma,  hij betaalt wat uit eigen zak en verdeelt het beschikbare budget zorgvuldig over de dagen dat hij gaat.

Nu ik iedereen zo dagelijks richting kermis zie lopen, vraag ik me echt oprecht af: waar doen 'ze' het van? Hoeveel geld geven mensen er aan uit? Is het alleen de lol van over de kermis lopen en sfeer proeven of gaan ze dan ook elke keer in de in mijn ogen onbetaalbare attracties?

Jaren geleden werkte ik op een tuincentrum, mede hierdoor betaalde ik mijn studie. De jongens met wie ik meeging met tuinklussen waren allemaal 'polderjongens'. De meesten spaarden het hele jaar door om het op de kermis stuk te slaan, aan bier en attracties. En hadden het er dan het hele jaar over, hoe geweldig het was, tenminste van wat ze zich nog konden herinneren.

Voor kinderen is dat natuurlijk anders. Als kind vond ik de kermis prachtig, alleen al die lichtjes! Er was een draaimolen die eruit zag als een rups en dat hopste dan in een rondje op en neer. Na veel herrie ging de rups open en kon je proberen de kwast te pakken die door de lucht zwierde. Een keer is het mij gelukt om drie keer achter elkaar die kwast te pakken en zo een gratis ritje te verdienen. Daarna werd ik uit de rups gezet, hoewel ik weer de kwast wist te pakken. Een groot onrecht natuurlijk maar de kermismeneer vond dat ik genoeg gratis ritjes had gekregen.

De kermis werd deze week aangegrepen voor een persoonlijk experiment. Ik ging op een avond na het eten naar de kermis met M. en S., even een rondje lopen en rondkijken met wat stops bij de botsauto's en de achtbaan. Ik heb weliswaar nergens ingezeten maar wel  genoten, ondanks de klereherrie. Niet dat het nu mijn favoriete tijdverdrijf wordt - het leverde me wel wat klachten op - maar deze bijna ex-ME patiënt heeft op het gebied van prikkelverwerking weer een grote stap voorwaarts gezet.

Geef jij geld uit aan de kermis?

woensdag 14 augustus 2013

Vallen, opstaan en weer doorgaan

Soms geef ik een tijdje teveel geld uit, trek ik aan de rem en zoek ik weer de juist bespaarknop. Soms eet ik een tijdje niet zo goed, springen spontaan de knopen van mijn broek en graaf ik diep in mezelf op zoek naar de motivatieknop. Net als in het gewone leven, ga ik ook digitaal wel eens onderuit. Soms ben ik te open,  krijg ik de wind van voren uit een hoek die ik niet zie aankomen. En omdat ik ook maar een mens ben, raak ik soms van slag. Natuurlijk zit er ook bij mij een kruisje op het scherm en dat gebruik ik al veelvuldig. Waarom er dan toch soms iets doorheen sluipt? Wie het weet mag het zeggen. Natuurlijk is de mening van één persoon die mij aanvalt niet meer waard dan die enorme aantallen lezers die hier dagelijks langskomen en vaak laten weten dat ze blij zijn met het blog. Verder zou ik er een hele uitleg bij kunnen geven maar dat doe ik niet. Ik heb geen zin om alle ins en outs van dit verhaal op het blog te gooien, dat wordt te persoonlijk, voor mij en door de dame in kwestie.

Maar laten we er vooral geen woorden meer aan besteden. Nog steeds draait het bij mij om omgaan met geld. Voor wie schrijf ik? Voor iedereen die dat onderwerp interessant vindt. Heb ik zelf weinig geld? Nee, absoluut niet en soms is dat misschien te merken in mijn blogartikelen. Ik heb de ruimte om bepaalde keuzes te maken. Moet ik daarom mijn mond houden of heb ik daarom geen recht van spreken? Ik denk het niet! Dagelijks moet ook ik keuzes maken waar we ons geld aan uitgeven. Let wel: ik kan keuzes maken en dat is een luxe positie. Aan de andere kant heb ik ook financiële verplichtingen, aangegaan in een andere tijd waarin er beduidend meer geld binnen kwam. Die verplichting van de hypotheek is er nu eenmaal en slokt een groot deel van ons geld op. Van die verplichting afkomen lukt niet zomaar. Ik zit dus in een positie waarin heel veel mensen in deze crisistijd zitten. Daarover schrijven vind ik leuk.

Omdat voor iedereen zuinig leven of goed omgaan met geld een andere betekenis heeft, probeer ik ook anderen aan het woord te laten, door middel van aflosverhalen van de hypotheek of van een andere schuld of het onderwerp telkens van een andere kant te belichten. De ene keer zal dat gaan over basisprincipes van sparen, de volgende keren over wat zuinig leven met je doet, wat voor effect het heeft op je omgang met anderen of wat het je oplevert.

Dat is wat ik doe. Omdat ik het leuk vind. En gelukkig heel veel anderen ook, getuige de vele lieve reacties en mails die ik mocht ontvangen, waarvoor hartelijk dank!Die raakten me ook, maar dan heel positief.


maandag 12 augustus 2013

Klap voor de kop

Sinds ik dit blog schrijf ontvang ik veel mails van lezers. Veel verschillende soorten mails. Vaak is het een mail waarin mensen hun mening willen geven over een onderwerp waarover ik heb geschreven. Of het is een mail met een vraag over Marseillezeep, eten of een bepaald boek waar ik ooit eens over schreef. Dan zijn er de mails van mensen die zomaar mailen, omdat ze hun verhaal kwijt willen. Iets in mijn blog heeft hen geraakt en ze vertellen me dan over hun (financiële) situatie. Daar komen vaak hele leuke mailcontacten uit voort. Soms mailen mensen mij met de vraag of ik naar hun financiën wil kijken. Heel soms ga ik daarop in, omdat ik de persoon in kwestie ken (als blogvolger of omdat die persoon zelf een blog heeft) maar meestal sla ik dat af. Zou ik op alle verzoeken in gaan, dan had ik meteen een bloeiende budgetcoaching praktijk. Leuk voor ooit, maar nu nog niet.

Gisteren ontving ik een mail van iemand die al eerder contact met me had opgenomen. Eerder omdat ze vond dat ik 'pareltjes van stukjes' schreef en gisteren omdat ze inmiddels van mening is veranderd. Ik zou me inmiddels op één bepaalde laag van lezers richten en dan specifiek op een laag die zich beter voelt dan anderen.  Ik zou door mijn blijkbaar veranderde manier van schrijven inmiddels een publiek aan trekken 'dat zich zzzzzzzooooooooooo verschrikkelijk superieur schijnt te moeten voelen boven alles wat het met minder moet doen'.

Alsof ik een plens water in mijn smoel kreeg. De mail was lang en warrig en was blijkbaar bovenal bedoeld om mij eens goed de oren te wassen. Dat kan, maar wat bezielt iemand eigenlijk? Ik ben open en eerlijk op mijn blog, probeer het onderwerp consuminderen van alle kanten te benaderen en dat zal soms een kant zijn die niet iedereen bevalt. Soms wijzen lezers mij op zaken die me even opschudden zoals de reacties van Schrijfster in de Dop de afgelopen dagen. Reacties waar ik blij mee ben, want ze laat mij zo weer een kant zien die ik niet zag. Dat is verruimend en voegt wat toe, aan mij als persoon, aan mijn stukjes en het verlevendigt de discussie op het blog.

Mensen die mij een mail sturen die zo duidelijk bedoeld is om ongenoegen te uiten, vergeten soms dat ik kwetsbaar ben. Ik weet vrijwel niets van mijn lezers, ik steek mijn vrije tijd in het schrijven van blogs over omgaan met geld en probeer mensen te helpen. Mensen 'kennen' mij als ze mij dagelijks lezen, maar andersom is dat niet zo. Een boze mail van een boze lezer komt daarom vrij snel behoorlijk bedreigend over.


Wie een blog schrijft, moet een olifantenhuid kweken. Daar werd ik mij al snel van bewust. Want veel reacties liegen er niet om. Maar mij een mail sturen waarin wordt verteld dat ik andermans keuzes als vrekkig bestempel en waarin letterlijk staat : "Jammer dat je er voor koos om je op èèn bepaalde laag te richten. Hoe moeten die lui die jou blog lezen "over wie het gaat "zich voelen als ze dit lezen." 

Maamke, hoe denk jij dat ik me voel als ik zo'n mail van jou ontvang? Een mail die persoonlijk aan mij gericht is en waarin je vertelt wat er allemaal niet meer klopt aan mijn blog of keuzes. Ik heb nooit een blog geschreven waarin ik jouw keuzes aanval. Misschien dat mijn blog je niet meer aanspreekt, dat kan. Maar ik heb jou nooit persoonlijk aangevallen. Dat doe jij wel en dat komt keihard binnen.

Het ergste vind ik dat dit mijn lust om verder te gaan goed onderuit haalt. Wil ik nog wel schrijven als mensen mijn bedoelingen zo verdraaien en zo verkeerd opvatten dat ze kwetsende mails gaan sturen? Daar ga ik maar eens goed over nadenken de komende tijd.

Het aflosverhaal van Hollander

Hollander vormt met zijn partner een gezinnetje van 4 personen. Hij is 45 jaar en zijn kinderen zijn 8 en 5 jaar oud. Zowel hij als zijn partner werken en hebben allebei een goede baan. Ze wonen in een ruime 2-kapper in een mooi dorp in het zuiden van Nederland. Het huis is 10 jaar oud, toen ze het kochten was het nieuwbouw.

Waarom ben jij gaan aflossen?
We wilden sowieso een hypothecaire lening waarbij we na 30 jaar alles aflossen. Toen we ons huis net hadden gekocht, hebben we een hoog-laag constructie gekozen op onze Spaarhypotheek. Drie jaar lang hebben we flinke extra gestort (totaal € 30.000,-) om zo, toen onze kinderen kwamen een fors lager maandbedrag te krijgen. Dit was in de periode 2003-2005.

Nu na 10 jaar hebben we alles wat ons hartje begeert. Twee gezonde kinderen, leuk werk, we gaan een paar keer per jaar op vakantie,  en er staan twee relatief nieuw auto’s voor de deur. Onze spaarbuffer is groot genoeg, VRH/inflatie en spaarrente zorgt ervoor dat het van daaruit ook bijna niet groeit.
Om te gaan aflossen hebben we verschillende redenen: over 10 jaar als onze kinderen op de middelbare school zitten, willen we vrij zijn van schulden en ze straks niet met een studieschuld opzadelen. Ook willen we onze vaste lasten verlagen. Vorig jaar hebben we bijvoorbeeld ook ons dak vol zonnepanelen laten leggen. Aan de ene kant om ook een keer iets terug te krijgen van de overheid. Aan de andere kant betalen wij nu geen stroomkosten meer wat onze vaste lasten ook weer fors verlaagd.

Wat voor hypotheek heb jij? 
We hebben twee hypotheken: één aflossingsvrije van € 77.000,- en een spaarhypotheek van € 170.000,-. Totaal dus € 244.000,-

Wil je alles aflossen/ Heb je de hele som afgelost?

Eerst was het onze bedoeling om extra te sparen in de spaarhypotheek om vervolgens daarmee de aflossingsvrije af te lossen. Twee jaar terug hebben we besloten de aflossingsvrije hypotheek alvast af te lossen (maximaal 20% per jaar) en de extra storting in de spaarhypotheek te gebruiken om de looptijd te verkorten. Na 20 jaar (in 2023) zijn wij van beide hypotheken af.

Inmiddels hebben we voldoende in onze spaarhypotheek zitten (met een reserve van € 50.000,-) om deze na 20 jaar vrij te hebben. Dat wachten we maar gewoon af. Op onze aflossingsvrije hebben we inmiddels twee keer € 15.400,- euro afgelost, waardoor we nu nog €46.200,- schuld hebben. In 2016 zijn we hier vanaf.

Hoe reageerde je hypotheekverstrekker op je aflosplannen? En je omgeving?
Onze bankadviseur had nog wel een product wat waarschijnlijk meer rendement zou geven dan wat we nu wilden, maar we hebben voor zijn aanbod bedankt.

Ben je helemaal vrij om af te lossen wat je wilt, of moet je je aan een minimaal aflosbedrag houden van de bank? Is het aflossen een ingewikkeld administratief proces?
We mogen maximaal 20 % (per jaar) op de aflossingsvrije hypotheek aflossen. Een spaarpolis moet voor de fiscus 20 jaar lopen om achteraf niet aangeslagen te worden. Het is geen ingewikkeld proces, één mailtje naar onze adviseur en hij voert het uit.

Maakte je van te voren een aflosplan en lukt het je om je daaraan te houden?
Ons aflosplan staat hierboven beschreven, tot nu toe lopen we daarop voor. Ik houd per maand bij in excel wat onze bezittingen en schulden zijn. Gewoon om trots te zijn op onszelf en om te kijken of het een beetje klopt wat we bedenken.

Hoever ben je met aflossen?
De spaarpolis, die in 2023 € 170.000,- moet bevatten, staat nu op ongeveer € 100.000,-. De aflossingsvrije van € 77.000,- staat nu op € 46.200,-

Hoe reageerde je omgeving dat je ging aflossen?
Onze omgeving gaat het niet aan en weet het ook niet. We doen het uitsluitend voor onszelf en voor onze kinderen.

Hoe houd je het vol? Hoe ga je om met tegenvallers?
Voor ons is het geen probleem, we merken het in principe niet.

Wat is jouw tip voor mensen die nog niet aflossen en twijfelen of ze het moeten gaan doen?
Een tip is lastig te geven omdat ieders persoonlijke situatie anders is. Als je twijfelt of je het geld kunt missen dan zou ik het niet doen. Als je het geld echt over hebt is er niets wat je tegenhoudt. Het voorkomt dan in ieder geval dat je het aan andere onzinnige dingen uit gaat geven.

zondag 11 augustus 2013

Het verschil tussen moeten en mogen en eigenschappen die ons helpen

Er is een groot verschil tussen moeten en mogen reageerde gisteren iemand op het blog. Zo is er ook een verschil tussen consuminderen en besparen. Kort door de bocht kun je door consuminderen veel besparen. Maar er zijn veel consuminderaars die het vrijwillig doen en besparen gebeurt niet altijd vrijwillig. Dat is een waarheid als een koe.

Ik zie consuminderen inderdaad meer als een levenshouding. Een manier van omgaan met spullen, zaken, goederen die er voor zorgt dat ik er meer profijt van kan hebben. Toen ik inkomensverlies leed en moest besparen, zat daar een grote druk op. Die ik overigens mezelf oplegde. Ik had namelijk geen flauw idee van de blauwdruk van onze financiën. Al het piekeren en wakker liggen van het begin werd eigenlijk veroorzaakt doordat ik in alle jaren ervoor zelden had gepiekerd en wakker gelegen van de financiën, laat staan dat ik langer dan 10 minuten bezig wilde zijn met nadenken over geld. In plaats daarvan gaf ik het graag en veel uit. Ik had geen koopverslaving maar hield er wel van met geld te strooien: uit eten, concerten, vakanties, boeken (veel)...Door mijn persoonlijke omstandigheden moest ik gedwongen besparen en werd ik uiteindelijk een consuminderaar. Omdat ik geen zin meer heb om mijn geld weg te laten lekken, ik doe er liever dingen mee waar ik bewust voor kies.

Ik vind dat we moeten oppassen dat het verschil tussen consuminderen en besparen en tussen moeten en mogen ervoor zorgt dat de mensen die moeten meer recht van spreken hebben dan de mensen die mogen. Iedereen doet zijn ding vanuit zijn eigen belevingswereld, ik ook vanuit de mijne. Mijn ervaring is dat veel omstandigheden beter te pruimen zijn als je er je tanden in zet als was het een lekkere croissant. Of de oorzaak van je financiële hervorming nu is dat jij je baan kwijt raakt, je ziek wordt, je een koopverslaving hebt of je bent opgelicht door je ex, dat maakt dan niet eens zoveel uit. Mijn kracht is dat ik tegenwoordig alles positief benader. Dat is uit noodzaak geboren. Er is namelijk best veel geweest waar ik zeer verdrietig over zou kunnen zijn. Mijn positiviteit is een bewuste keus geweest. Zaken positief benaderen maakt alles veel lichter, waardoor er niets overtolligs weglekt. Daarom richt ik me vaak op dat wat goed gaat, dat wat lukt en dat waar ik blij van word. En heb ik geleerd dat ik niet alleen maar blij word van spullen die geld kosten. Ik geniet van wat kan en sta niet te lang stil bij wat niet meer kan. Deze houding heeft mij enorm geholpen toen wij gedwongen werden te besparen. Dit is me niet aan komen waaien en is geen genetisch cadeautje geweest want ooit zag ik alles een stuk zwarter. Ik weet hoe het is als leven pijn doet.

'Schrijfster in de dop' heeft naar aanleiding van het blog van gisteren, het begrip sterk zijn mooi gerelativeerd en uitgelegd dat er bovendien veel psychologische processen ondergronds kunnen spelen.  
Sterk zijn... wat is sterk eigenlijk?
Als iets je zonder enige moeite lukt, ben je dan sterk?
Als iets je met relatief weinig moeite lukt (neem mij en het afzien van de zonnebloemen), ben je dan sterk?
Als iets je na immens veel inspanning lukt, ben je dan pas sterk?
Als je immens veel inspanning verzet, en het lukt je toch net niet, ben je dan zwak?
En wat als je niet weet wat het is om veel moeite te doen, omdat je dat nooit geleerd hebt, of omdat het bij jou wat minder in het genenmateriaal zit dan bij een ander?


Mensen die niet gevoelig zijn voor rationele argumenten, hebben meer nodig om van hun koopverslaving af te komen. Dat klopt. Maar ook bij deze mensen dringt op een bepaald moment de waarheid door. Of dat nu is omdat ze niet meer kunnen pinnen, of omdat er beslag wordt gelegd op de huisraad, ooit dringt het door. Maar kun je dat moment voor zijn en welke eigenschappen hebben we nodig om succesvol te zijn met besparen? Hoewel positief zijn voor mij een bewuste keuze is geweest, zit het niet in iedereen om daarvoor te kunnen kiezen. Mensen bewandelen hun eigen pad met hun eigen voorgeschiedenis, ervaringen en genen. Tegelijkertijd wil het er bij mij niet in dat we een willoos en weerloos slachtoffer zijn van de omstandigheden en ons genenmateriaal. Zoveel mensen weten zich immers met succes uit moeilijke omstandigheden te worstelen en hun situatie te verbeteren. Wat maakt dat we succesvol kunnen zijn met consuminderen en besparen, buiten mijn 'blije-ei-argumentatie'? Wie heeft daar een antwoord op? Wie heeft daar ervaring mee?


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...