zaterdag 8 juni 2013

Een nieuwe Hormann....

Ondanks een licht aantrekkende economie verwacht het UWV volgend jaar 739.000 werklozen, dat is een stijging ten opzichte van dit jaar. De iets aantrekkende economie wordt vooral veroorzaakt door een verhoogde arbeidsproductiviteit. Meer banen levert dat helaas niet op. Heel zuur voor het nog steeds groeiende leger werklozen.

Hoewel ik geen econoom ben, zet ik wel vraagtekens bij zaken die ik soms in de media lees of om mij heen hoor, omdat ze botsen met het logische verstand.  Zoals bijvoorbeeld het idee van sommige bedrijven om de atv-dagen in te trekken. Ja, zo verhoog je inderdaad de productiviteit maar je lost er geen werkloosheid mee op. Bovendien hebben al die mensen van wie de atv-dagen worden afgepakt, hier ooit salaris voor ingeleverd, dat eisen ze natuurlijk dan weer terug. Dat plan kan dus meteen in de prullenbak volgens mij, want het lost niets op.

Het onzalige idee  dat werknemers om de werkloosheid op te lossen meer moeten gaan werken in plaats van minder, wordt door Hormann in zijn nieuwste boek ‘Helemaal vrij’ goed gekraakt. En als Hormann iets vindt, ga ik tegenwoordig even rechtop zitten. Iemand die met een tegendraadse boodschap negen drukken van een boek verkoopt, verdient aandacht en een luisterend oor.

In zijn vorige boek ‘Hypotheekvrij’ legde Hormann uit waarom je als huiseigenaar eigenlijk niets anders bent dan een huurder van de bank. Zo lang je niet aflost – en laten we wel wezen wie deed dat nou vrijwillig – steven je aan het einde van de looptijd van je hypotheek af op een groot financieel probleem. Aflossen dus.

In dit vervolg – geschreven voor 45 plussers maar eigenlijk verplichte kost voor iedereen die kan lezen (waarom niet als discussiestof behandelen tijdens de economieles?) – legt Hormann ons nog eens uit waarom aflossen zo belangrijk is, alleen pakt hij het nu iets groter aan. Wie de demografische gegevens bekijkt, de ontwikkelingen sinds de jaren zestig volgt, de gestegen welvaart ziet en de gestegen levensverwachting, ziet ook dat die zogenaamde onverwachte crisis helemaal niet zo onverwacht was. Kok waarschuwde eind jaren ’90 al voor een crisis en sindsdien zijn er meer mensen geweest die een boodschap verkondigden die niemand wilde horen. Dansen op een vulkaan en je blind en doof houden omdat hebzucht nu eenmaal sterker is dan realiteitsbesef.

De wereld is veranderd en dat heeft gevolgen voor onze welvaart. Maar wat is dat dan, welvaart? Lange tijd gingen we ervan uit dat het normaal was om op de pof te leven of een overwaarde van een huis te verzilveren, op het moment dat je nog helemaal niet van plan was om dit huis te verkopen. Veel mensen hebben hiervan kunnen profiteren, maar nóg meer mensen zijn hierdoor in de problemen geraakt. Voor wie zoekt naar oplossingen of inspiratie voor een nieuwe manier van leven, is dit boek een must. Ook trouwens voor mensen die nog steeds geloven in de maakbaarheid van de welvaart, of iedereen die nog steeds denkt dat de crisis niet bij hen aanbelt.

Ontslag kan je zomaar overkomen, zeker in deze tijd en door de toenemende werkdruk zou het ook kunnen gebeuren dat je langdurig uitvalt. Je kunt natuurlijk een tandje harder gaan rennen, maar is dat zinvol? Hormann zegt van niet. Met de afgrijselijke constatering dat één op de vijf Nederlanders zijn pensioen helemaal niet haalt, kunnen we nóg harder werken maar beter vergeten. Maar wat moeten we dan? Naast aflossen is dat vooral nadenken over wat je wilt in je leven en daar vervolgens naar gaan leven.

Aflossen van je hypotheek levert de vrijheid op om ver voor je pensioen bijvoorbeeld één of twee dagen minder te gaan werken. Zodat je tijd hebt om te lummelen, te fietsen, te wandelen of alle boeken te lezen die nog op je lijst staan. Parttime werken heet in Hormanns wereld prepensioen. Wacht niet tot je pensioen om die dingen te doen waar je al jaren over fantaseert, want of je haalt dat pensioen niet eens, of je bent tegen die tijd zo gammel dat je niet meer in staat bent op stap te gaan.

Leef nu, leef sober, maak jezelf zo onafhankelijk mogelijk door je schuld zo snel mogelijk af te lossen maar vergeet vooral niet te genieten. En dat hoeft immers geen geld te kosten. Zó leven, vergroot de kansen dat je überhaupt je pensioen haalt. Een afgelost huis maakt het misschien mogelijk om ver voor je pensioen rond te gaan reizen, want wie zegt dat je dat geld perse moet gebruiken voor de zorgkosten later (een veel gehoord argument van mensen die niet willen aflossen)?

Veel van wat Hormann schrijft is herkenbaar voor mij. Doordat ik ziek werd heb ik mijn nachtmerrie al beleefd en geleerd dat ik te afhankelijk was van mijn inkomen. Het downsizen leverde mij vervolgens zóveel op, dat ik nu niet anders meer zou willen.

De samenleving is veranderd. Zoals Hormann op pagina 179 schrijft 'We moeten ons niet afvragen wat een doosje maagzuurremmers precies kost, maar onszelf de vraag stellen waarom we die zo massaal nodig hebben'. De samenleving legt ons een enorme druk op, we moeten meer en langer werken en als we worden ontslagen, zijn we blijkbaar besmet en uitschot en moeten we zo snel mogelijk weer aan het werk. We worden immers in ons inkomen geraakt als we te lang werkloos zijn. Tegelijkertijd moeten we zorgen voor onze bejaarde ouders en onze kleinkinderen, want dat heet 'samen de verantwoordelijkheid delen'.

Door uit die waanzin te stappen, door een stap achteruit te zetten, zien we hopelijk wat belangrijk voor ons is. En wat goed is voor ons, is ook goed voor de samenleving, al zal de fabrikant van maagzuurremmers het daar niet mee eens zijn. De crisis is een kans voor onszelf om ons leven anders te formuleren. Om nieuwe definities te bedenken van welvaart en luxe. De crisis nodigt ook uit om de manier waarop we met elkaar omgaan en ons werkende leven willen inrichten, te herformuleren. Het boek van Hormann is daartoe een prachtige aanzet. Hij laat zien dat sober leven niet betekent dat je niet meer kunt genieten. Juist het sobere leven maakt veel genieten mogelijk. Sober leven betekent ook een prettige versimpeling van je leven met veel minder stress, en wie wil dat nu niet?

Iemand omschreef eerder deze week "Helemaal Vrij! als een verfrissend boek. Daar ben ik het niet mee eens. Ik las het en kreeg eerder het gevoel dat ik een plens water over me heen kreeg. Zó de vinger op de wond kunnen leggen en mensen zó goed een spiegel kunnen voorhouden en tegelijkertijd aanzetten tot flink nadenken, is een geweldige prestatie. Nu maar hopen dat er weer een volgend boek aankomt.

De belangrijkste les van Hormann (volgens hemzelf) is dat je wat van je leven moet maken,  'anders loop je nu te fantaseren over wat je later allemaal wilt gaan doen en blik je straks terug op een leven vol gemiste kansen'.  Een pleidooi voor mindfulness dus maar dan op zijn Hormanns: met veel informatie over hoe het zo is gekomen en met een sluiproute naar dat leuke plekje waar iedereen wil zijn. En dan nu allemaal naar de boekhandel rennen en kopen dat boek. Bij de bieb reserveren mag natuurlijk ook.

Lees dit boek en vraag jezelf af: ben ik een pion of een pionier?  Week je los van alle hypes, mustdo's en stressverhogende kosten- en tijdverslindende apparaten en ga voor versimpeling van leven. Hoe je dat invult, is aan jou.

Helemaal Vrij! Doorwerken tot je 67e is helemaal niet nodig!
Gerhard Hormann
JUST Publishers
ISBN 9789089752437  / € 14,95

ps. lees ook eens het blog van Gerhard Hormann: Van heel sober leven naar heerlijk simpel leven. Veel bloggers dromen er van ooit eens een boek te schrijven. Leuk dat een bekend en succesvol auteur eerst met de boeken begon en dan nu een blog is begonnen! Welkom in de bloggemeenschap!


vrijdag 7 juni 2013

Zuinig leven

Deze week werd ik benaderd door een hele aardige mevrouw van de tv. Ze deed research voor een nog te ontwikkelen programma over zuinig leven. Ze had mijn blog gelezen, of ze met me mocht praten mailde ze. Dat mocht, dus belde ze en vroeg me de hemd van mijn lijf. Waarom zijn we zuinig gaan leven, hoe doen we dat dan, wat is zuinig leven, waar ben ik het meest trots op?

Mijn verhaal over zuinig leven is niet hét verhaal over zuinig leven. Dat probeerde ik haar dan ook duidelijk te maken. De situatie waarin je zit bepaalt hoe zuinig zuinig is. De één doet dat omdat hij in de schuldsanering zit, de ander doet het uit ideële motieven en weer een ander doet het vanwege minder inkomen en lasten die niet ineens zomaar verdwijnen. In die laatste categorie zit ik.

Zuinig is niet hetzelfde als een vrek zijn of vrekkig leven. Zuinig zijn betekent voor mij een besef hebben dat iets op of kapot kan gaan. Dus ga je zorgvuldig om met je voorraad, geld, spullen, je lichaam. Zuinig betekent niet dat ik altijd voor de goedkoopste oplossing ga. Ik betaal liever wat meer dat goed en degelijk is gemaakt en om die reden lang mee kan gaan. Zuinig betekent voor mij dus niet meer in China gemaakte plastic troep kopen. Zuinig betekent voor mij weinig vlees eten, maar wát we eten is biologisch.

Voor mij is de kern van zuinig zijn vooral niet meer ondoordacht of impulsief uitgeven, sparen voor iets wat gewenst is en leren uit te komen met wat er te besteden is. Zuinig zijn levert veel op. Vooral gemoedsrust, omdat ik me niet meer zorgen maak om dingen die kapot kunnen gaan. Ik heb immers een buffer waarmee ik dat opvang.

Het gevolg van zuinig zijn is dat je ook zuiniger wordt met iets anders: met je tijd en met jezelf. Ik geniet intens van wat kan en sta niet te veel stil bij wat niet kan. Ik beschik nu over veel tijd en heb nu door mijn situatie als WIA-uitkeringstrekker noodgedwongen de arbeidsmarkt van een afstand kunnen bekijken. En wat ik zie bevalt me niet. Ik wil niet terug naar de ratrace van hard werken, reorganisaties en voortdurende kans op burn out. Ik wil niet het melodietje van een ander zingen, maar dat van mij en wat bij mij past. Ik ben zuinig op mezelf geworden. Mijn lichaam en geest zijn mijn grootste bezit en dat komt beter tot zijn recht als ik er goed voor zorg. Ik wil straks niet meer in de cirkel stappen van hard werken en daardoor een levensstijl krijgen die duur is (voorgesneden groenten in een pan gooien met een kruidenmix want geen tijd). Ik wil niet langer een duur sportabonnement moeten betalen omdat ik die drie keer in de week sporten nodig heb om de stress uit mijn lijf te krijgen. In plaats daarvan wil ik mijn leven zo organiseren dat ik regelmatig buiten kan zijn, wandelen, of lekker lanterfanten.

Het gevolg van zuinig zijn is dat ik anders tegen luxe, tijd en mezelf ben gaan aankijken. Mijn zuinige leven bevalt goed, er is namelijk meer ruimte voor mezelf in dit leven. Dat ik ziek ben geworden heeft me de kans gegeven om anders te kijken naar zaken die voor mij vanzelfsprekend waren. De crisis in mijn micro-economie was louterend. Dat er tegelijkertijd op een groter niveau ook een crisis gaande is, sterkt me in mijn gevoelens. Niet alleen ik doe er goed aan om soberder te leven, we worden nu met zijn allen gedwongen een stap terug te doen. Is dat erg? Wel voor mensen die tussen het wal en de schip vallen en verzuipen door de vele bezuinigingen. Maar voor veel mensen is het ook een kans om na te denken. Willen we wel zo hard werken dat we continue allerlei lichamelijke vage klachten hebben totdat het ineens té veel wordt. Willen wel wel 24 uur per dag beschikbaar zijn voor de buitenwereld, onze baas. Hoe erg is het als je niet elke 2 jaar een nieuwe mobiele telefoon kan kopen waar internet op zit? Waar heb je dat voor nodig als je tegelijkertijd ook een laptop hebt en daarop ook bereikbaar bent? Wil je wel werken voor spullen waar je eigenlijk heel goed zonder blijkt te kunnen? Wat heb je nu echt nodig in het leven en wat moet je daarvoor laten?

Dat is de essentie van zuinig zijn voor mij: een groeiend besef van wat ik echt nodig heb.Wat betekent het voor jou?

donderdag 6 juni 2013

Een meevaller

Zoals altijd gaat elk voordeel samen met een nadeel. In dit geval andersom: eerst ging de laptop kapot en toen kwam het bericht van de Belastingdienst dat we over 2012 iets meer dan €400,-  terug krijgen. Zeer welkom, want als ik denk aan de voor mij gemaakte zorgkosten vorig jaar, krijg ik nog buikpijn. Al dat geld betaald voor een behandeling waar ik alleen maar slechter van werd. En dan nu dit jaar nauwelijks uitgaven en zo veel beter worden, door een goedkope behandeling. Het kan raar lopen.

Omdat we de aangifte digitaal deden, konden we bij het invullen al zien dat het op dit bedrag uit zou lopen. Het plan was om van een klein deel ervan uit eten te gaan met elkaar en de rest in de hypotheekaflossing te stoppen. Nu is dat plan door de kapotte laptop aangepast: we gaan wel uit eten maar de rest zetten we even weg, totdat duidelijk is hoe hoog de rekening uitvalt.

Waarom dan niet alles opzij zetten, hoor ik je denken. Dat doet een echte consuminderaar toch? Dat zou kunnen ja, maar ik doe het niet. Elk financieel voordeel dat we hebben wordt verdeeld. Een klein deel is voor de lol, zomaar, en de rest gaat of naar de spaarrekening of naar de hypotheek. Zo zijn we ook in staat om door een voordeeltje eens iets te doen, wat we normaal niet doen.

Uit eten gaan is hier geen normale gang van zaken. Vroeger wel, we gingen zeker twee keer in de maand naar een restaurant. Ziekte en inkomensverlies maakten daar een einde aan. Uitendelijk waren er andere prioriteiten dan uit eten gaan met elkaar. Hoewel ik sinds dit jaar (omdat ik zoveel mobieler ben) wel maandelijks € 25,- reserveer voor een uitje, gaat dat meestal op aan naar de film gaan met zijn drietjes, of aan een ijsje, terrasje of een keer een tosti als we op het strand zijn gaan uitwaaien. Met € 25 kom je niet ver in een restaurant.

Dus gaan we uit eten, hopelijk komende zaterdag. Ik moet eerlijk zeggen dat dit mij - in tegenstelling tot mijn vroegere geldsmijtende ik - moeite kost. Meestal vind ik de kwaliteit van het eten niet in verhouding tot wat je ervoor betaalt. Toch gaan we. Want er is ook voorpret, je verheugen op een avond met elkaar buiten de deur, er naar toe fietsen, lekker samen kletsen. Dat kan ook allemaal aan onze gewone eettafel maar in een restaurant is het dan toch net even anders.

Nu maar hopen dat ik het red tot het toetje. Hoewel ik enorm vooruit ben gegaan, vallen bij mij nog steeds de luiken dicht zo rond een uur of 8 in de avond.....

Krijg jij geld terug dit jaar? Waar ga je het voor gebruiken?

dinsdag 4 juni 2013

Kleine beetjes maken veel mogelijk

We leven al jaren volgens een redelijk strak budget. Toen wij in inkomen achteruit gingen, maakten we keuzes, streepten een aantal zaken door en reorganiseerden onze financiën grondig. Het leven dat we nu leiden is evengoed heel comfortabel. We leven redelijk sober, kunnen ons een vakantie veroorloven en voor alle periodieke uitgaven zoals kleding, onderhoud aan de auto of pech, wordt gespaard. Omdat we heel bewust keuzes maken waar ons geld naar toe gaat, genieten we meer dan voorheen. De zaken die zijn geschrapt, waren blijkbaar minder belangrijk.

De hoogte van ons vakantiegeld bepaalt ons vakantiebudget. Door flink te zoeken lukt het elk jaar weer om voor twee weken een huisje in Frankrijk te boeken. Vooraf schatten we alle uitgaven in zoals voor de boodschappen,  het reizen en de uitjes. Omdat we altijd alles bijhouden is dat een kwestie van even een jaar terugbladeren in de boekhouding.

Wat niet in het budget valt, is een hotelovernachting. Natuurlijk kunnen we dichterbij huis vakantievieren maar wij zijn van die verwende nesten die in ieder geval een paar weken per jaar echt even van een knallende zon willen genieten. Dat betekent nog altijd een flink eindje rijden. De bestemming van dit jaar, de Auvergne, is op 10 uur rijden van ons huis. Dat is te doen in één keer, maar echt prettig is dat niet. Omdat ik na het boeken ontdekte dat de terugreis op een zwarte zaterdag valt, heb ik toch maar een chambre d´hotes geboekt. Ik ben één keer vast komen te zitten tijdens zwarte zaterdag en wist in één klap waarom dit zwarte zaterdag heet. Nooit meer!

Om het tekort in de vakantiebegroting op te vangen, ben ik boeken en dvd´s gaan verkopen via internet. Van de dvd´s had ik wel verwacht dat er belangstelling voor was (veel scandinavische thrillers) maar tot mijn stomme verbazing verkopen mijn oude studieboeken ook heel goed. Nooit verwacht dat mijn´Chakrawerkboek´ of ´Clinical Massage Therapy´ nog zoveel geld zouden opleveren!

De zaken lopen zo goed, dat ik nu ook voor de heenreis heb geboekt. Dan kunnen we ergens eind van de ochtend vertrekken, tot een uur of 5 rijden en dan hoeven we de volgende dag nog maar een paar uur. Ik zocht zeker een halve dag op internet naar een goed adres. Bijna alles viel af, of het zat al vol of het was te duur. Ik zocht naar een B & B in een leuk stadje waar je ´s avonds wat kunt eten. Pas na uren zoeken drong het tot me door dat ik natuurlijk ook even kon kijken of de B & B van de terugreis nog plek had. En jawel. Over suf gesproken!

Ik kan er enorm van genieten, dat al die keren dat ik die € 3 of € 5 van een verkocht boek opzij heb gezet, uiteindelijk resulteren in twee hotelovernachtingen. Je neemt afscheid van het één om het ander mogelijk te maken. Voor mij is dit essentie van consuminderen. Je hoeft je absoluut niet alles te ontzeggen, door creatief te schuiven met budgetten en te sparen voor de extra´s is er nog veel mogelijk. En dat terwijl ik een paar jaar geleden echt dacht dat wij ons huis moesten gaan verkopen toen mijn inkomen enorm achteruit ging. Consuminderen is zoeken naar wat kan binnen de mogelijkheden die je hebt. Wij kiezen voor een vakantie en een hotelovernachting, een ander rookt of gaat vaker uit eten. En weer een ander consumindert om een schuld af te betalen. Het kan allemaal.

Ik besef me dat ik in een luxepositie zit. Sommigen sparen en leven zuinig en zullen niet op vakantie kunnen of zich een extaatje veroorloven, zeker niet in deze tijd, dat is zuur. Waarvoor excuses als mijn jubelverhaal je rauw op de dak valt. Er zijn echter heel veel mensen die denken dat ze zich niets kunnen veroorloven maar waar er toch ruimte is. Zo kreeg ik laatst een mail van een mevrouw die door het opvolgen van mijn tips (weet wat er inkomt, houd je uitgaven bij, schrap wat je niet belangrijk vindt en spaar voor pech en reseveringsuitgaven) tot haar stomme verbazing zo veel geld overhield dat ze voor het eerst in 20 jaar op vakantie kon gaan. Kijk, daar doe ik het voor!

maandag 3 juni 2013

Zakgeld en wat ik daar mee doe

Ook al leven wij met een strak budget, dat wil niet zeggen dat we nooit behoefte hebben aan een uitspatting. Ook een uitspatting kun je budgetteren. Omdat mijn uitspattingen anders zijn dan die van M. hebben wij zakgeld. Elk week krijgen wij elk € 10 en wat we daarmee doen mogen we lekker helemaal zelf weten.

Ik geef dat meestal uit aan boeken of een middagje sauna. En soms aan een tas. Een paar maanden geleden kocht ik al een nieuwe prachtige leren tas, waar ik bijzonder blij mee ben. De tas voldoet meestal. Alleen soms ben ik langer op stap en wil ik meer meenemen ( een boek, trui, krant...) en daar is de tas te klein voor. Dus spaarde ik weer wat zakgeld op en ging op zoek.

De laatste tijd vond ik mezelf regelmatig terug op de site van Door Jolanda, een webshop voor handgemaakt textiel. Zij maakt spullen voor de keuken, woonkamer en badkamer, kleine accessoires en ook tassen, waaronder tassen gemaakt van originele PTT Postzakken. Echt heel leuk. Alleen ik bestelde niet. De beschikbare maten voldeden niet helemaal aan mijn wensen en net toen ik toch wou bestellen kwam ik er achter dat alle tassen verkocht waren. Toen ik op twitter een melding voorbij zag komen dat Jolanda een nieuwe lading postzakken had binnen gekregen, nam ik contact met haar op. Of ze de door mij felbegeerde PTT messengertas in een afwijkende maat wou maken? En o ja, ook nog met extra vakken en ritsen erbij? Dat kon, dat was zelfs geen enkel probleem.

De laatste jaren ben ik mij steeds meer gaan wenden tot kleinere ondernemers of bedrijven in plaats van grotere ketens. In plaats van meuk die overal wordt verkocht en binnen de kortste tijd kapot is, kies ik voor mensen die hun vak verstaan en maatwerk kunnen leveren.

Jolanda leverde een prachtige tas af, helemaal gemaakt zoals ik haar had gevraagd. Prachtig afgewerkt en ook nog eens heel mooi ingepakt. Vandaar dat ik even schaamteloos reclame maak. Ben jij op zoek naar een mooi en origineel cadeau voor iemand of wil jij jezelf verwennen, omdat je als consuminderaar met een strak budget je je af en toe iets kunt veroorloven? Kijk eens op de website van Door Jolanda. Wie weet wat je vindt!


zondag 2 juni 2013

Het aflosverhaal van Creep

Creep is sinds mei 2012 in het bezit van een eigen woning, een eengezinswoning. Samen met een partner en twee katten.

Waarom ben jij gaan aflossen?
Ik ben altijd al dol geweest op spreadsheets, excel en budgetteren. Niet voor het geld, maar ik vind dat gewoon leuk. Misschien had ik accountant moeten worden. Toen wij dit huis gingen kopen heb ik ook eindeloos met excel voor mijn neus gezeten en berekend hoe veel per maand we moesten betalen en zo. Daarbij kwam ook de vraag en berekening wat de hypotheek van € 300.000,- aan het eind van die 30 jaar gekost zou hebben….€700.000,- dus, door de rente die je betaalt. Tja en dat is toch wel een verschil € 300.000,- €700.000,-. Die €400.000,- spaar ik liever uit.

Wat voor hypotheek heb jij?
Aflossingsvrij en bankspaar.

Wil je alles aflossen/ Heb je de hele som afgelost? I
k heb niet echt een bepaald doel voor ogen zoals in 20 jaar tijd alles aflossen. Ons doel is eigenlijk om te leven zoals we dat zijn gewend en daarnaast ook af te lossen.

Hoe reageerde je hypotheekverstrekker op je aflosplannen?
De hypotheekverstrekker heeft eigenlijk niet gereageerd, niet positief en niet negatief dus. Ik heb ooit eens gebeld met de vraag hoe aflossen in zijn werk ging. Er werd mij verteld dat er een minimum bedrag is van € 2000,- per aflossing met een maximum van 10% van de hypotheek op jaarbasis. Ik moest iedere aflossing per mail bekend maken en dan werd de rest geregeld. En zo geschiedde.

Ben je helemaal vrij om af te lossen wat je wilt, of moet je je aan een minimaal aflosbedrag houden van de bank? Is het aflossen een ingewikkeld administratief proces?
€ 2000,- dus per aflossing met een maximum van 10% van het hypotheekbedrag per jaar. Ik stuur een mail, met wathet bedrag is en op welk deel ik wil aflossen. Binnen 24 uur krijg ik een mail terug dat het akkoord is en dat ik kan overboeken. Over de post krijg ik de inhoud van de mail ook nog eens toegestuurd. En als er afgelost is dan krijg ik eind van die maand een nieuw hypotheek overzicht.

Maakte je van te voren een aflosplan en lukt het je om je daaraan te houden?
Nee, geen aflosplan. We proberen om de 3 maanden € 2000,- af te lossen, maar het is geen must.

Hoever ben je met aflossen?
Vanaf vorig jaar mei tot nu hebben we €16.000,- afgelost. Dit kwam mede door een mooie verhuismeevaller.

Hoe reageerde je omgeving dat je ging aflossen?
Ik heb het wel eens ter sprake gebracht, maar werd eigenlijk alleen maar vreemd aangekeken.

Hoe houd je het vol? Hoe ga je om met tegenvallers?
Ik hou het vol door er geen verplichting van te maken. We hebben een ruim budget voor noodgevallen. Dus daar hoeven we geen rekening mee te houden. Maar het is niet zo dat als we een nieuwe bank willen kopen dat we dan zeggen dat dat niet kan omdat er afgelost moet worden.

Wat  is jouw tip voor mensen die nog niet aflossen en twijfelen of ze het moeten gaan doen?
Je moet alleen aflossen met geld dat je hebt en dus ook niet mist. Of met geld dat je wilt missen. Twijfel je aan aflossen, bekijk dan eens je huidige hypotheekschuld en reken dat eens om naar het moment dat je hypotheek afgelost zou moeten zijn. Wat een geld hè?? Leef nu, maar denk ook aan later.

~

Tot zover Creep! Ook je aflosverhaal vertellen? Stuur een mail  naar consuminderenmetspaarcentje at gmail punt com.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...