zaterdag 18 mei 2013

Het nut van een boodschappenlijstje

Gisteren ging ik boodschappen doen. In de winkel kwam ik er achter dat ik mijn lijstje was vergeten. Ik probeerde in gedachten te visualiseren wat er opstond, maar kwam niet ver. Al tijdens het schrijven van het lijstje vond ik dat ik van het schrijven een zooitje maakte, met een onlogische indeling. Dus de visualitatietoer in mijn hoofd schoot niet op.

Dan maar zo door de winkel lopen en zien wat er gebeurt. En inderdaad ik kwam met een heleboel zaken thuis die niet op de lijst stonden. Van wat er wel op stond, was ik één nogal cruciaal ding voor het avondeten van vanavond vergeten. Lasagne lukt echt beter als je lasagnevellen hebt. Stom dus. Lesje weer geleerd. Altijd boodschappen doen met briefje. Want op de één of andere manier remt het briefje af.

Niet alles wat er niet op het briefje stond, maar wel in de kar belandde was trouwens onnodig. Ik pakte kattenbrokjes en dat was een goede keus. Stond niet op het briefje maar was wel nodig. Normaal koop ik biobrokken voor onze heren katers, maar aangezien wij nu ook twee zwerfkatten te eten geven, begint dat te veel op het budget te drukken. Over naar gewone brokken dus. Het dilemma: minder katten biologisch eten geven versus meer katten voer kunnen geven, sloeg snel door in het voordeel van de zwerfkatten.

Ze knappen al wat op, zijn minder mager maar nog steeds erg schuw. De één heeft het nog niet helemaal door en durft niet op het eten te rekenen. Hij gluurt regelmatig langdurig door de spijlen van het tuinhek, om te kijken wat ik doe en waar het bakje staat. De ander krijgt iets meer zelfvertrouwen en zit twee keer per dag te wachten onder de tuintafel, waar ik meestal het bakje neerzet. Ik mag hem nu op een meter afstand naderen. Doe ik dan één stap naar voren, dan zet hij één stap naar achteren. Vier stappen van mij betekent hard wegrennen en aan het eind van de tuin kijken wat ik doe. Gelukkig voor hem zet ik altijd weer een bakje neer en ga dan naar binnen. Eerst wou hij niet eten als ik bleef kijken maar nu eet hij terwijl we elkaar strak aankijken.

De katers zijn allebei ongecastreerd en zien er erg verwaarloosd uit. Daarom denk ik dat het zwervers zijn. Geen weldenkende katteneigenaar trekt het om een ongecastreerde kater in huis te hebben, aangezien die overal tegenaan sproeit (en ja mijn tuin meurt nu dus gigantisch naar kattenpies). De ene kater is wat ouder dan de ander maar ze lijken sprekend op elkaar, hebben allebei dezelfde tekening. Daarom dacht ik eerst dat het er één was, maar ze verschillen in grootte.

Het plan is bijvoeren, socialiseren, laten nakijken door een dierenarts en verder oplappen. Als ze dat aankunnen. Sommige katten zijn niet meer in staat te wennen aan een huis en binnen zijn. Dat is ook goed. Dan timmeren we buiten een hok zodat ze wel beschut kunnen zitten en liggen.

Dit alles gaat geld kosten. Dan kom ik op een belangrijk punt: huisdieren kosten geld. Ze moeten ontvlooid worden, krijgen jaarlijks een enting, moeten worden gesteriliseerd of gecastreerd en hebben de onhebbelijke neiging om net als mensen ouderdomskwaaltjes te krijgen die veel geld kosten.

Wij zetten al jaren een bedrag per maand opzij om uitgaven als deze te kunnen bekostigen. Twee katten erbij, betekent zomaar een verdubbeling van de kosten, als alles gaat zoals we nu hopen. Dat betekent dat ik weer keuzes moet maken. Opnieuw naar de begroting moet kijken, want dat bedrag moet weer ergens vandaan komen. En dat vind ik prima zo. Ik heb altijd gezegd dat ik niet zomaar nog meer katten erbij neem (in de zin van uit een nestje of een kat uit het asiel halen) maar alles wat aan komt lopen mag blijven, mits goedgekeurd en getolereerd door Moos en Smoes. Maar die protesteren tot nu toe niet, terwijl ze andere katten wel de tuin uit jagen.

En zo begon ik met een boodschappenlijst en eindigde ik dit stuk met zwerfkatten, dat was een naadloze overgang, toch? Fijn weekend allemaal!

vrijdag 17 mei 2013

Keuzevrijheid

Enorm veel reacties op mijn stuk van gisteren en ook veel frustratie. Uiteindelijk kiezen we voor dat wat ons het beste uitkomt of dat wat ons gelukkig maakt. Er is niet één weg die goed of fout is. Iedere situatie vraagt om een andere actie en een andere manier van leven. Beleidsmakers scheren per definitie iedere situatie of bevolkingsgroep over één kam, maar zo zit het werkelijke leven natuurlijk niet in elkaar. Wel leven we in een wereld die snel verandert, en zekerheden die we hadden verdwijnen steeds meer. Dat is het gevolg van een overheid die zich op alle fronten terugtrekt.

Laten we elkaar niet opjutten en - zo lang het kan - staan achter onze beslissingen of leefwijze. Maak er het beste van, of je nu vrijwillig thuis zit of niet. En laten we vooral de hele discussie niet te serieus nemen.




afbeelding afkomstig van Rhymes with stupid

donderdag 16 mei 2013

Thuisblijven of werken?

Half Nederland viel over Jet Bussemaker heen. Haar pleidooi voor emancipatie is bij velen in het verkeerde keelgat geschoten. En in de discussie die losbarstte worden er allerlei argumenten tegen werken en voor het thuisblijven van vrouwen op één hoop gegooid. Emancipatie is blijkbaar niet meer alle vrouwen aan het werk krijgen, maar keuzevrijheid. Veel vrouwen schreven boos dat als zij ineens niet meer thuis blijven, hun man niet meer naar het werk kan. Helemaal mee eens kan ik het hier niet zijn. Natuurlijk heb je tijdelijk als man een probleem, maar dat los je toch op? Waar het volgens mij om gaat is dat zorgtaken (voor kinderen en bejaarde ouders) steeds moeilijker zijn te combineren met twee banen.

Ik ben voor keuzevrijheid maar ook voor meer werkende vrouwen. Dat kan allebei toch? Helaas is het nog steeds zo dat te veel vrouwen vanuit een eerder gemaakte keuze, later in de problemen komen, als de man arbeidsongeschikt raakt, overlijdt, er vandoor gaat, of als de vrouw opstapt (dat kan natuurlijk ook).

Malou van Hintum slaat de spijker op de kop als ze schrijft dat 'Hoe waar dit doemscenario ook is, het is nauwelijks een reden voor vrouwen die nu fulltime zorgen om aan het werk te gaan. En dat begrijp ik wel. Want wie alleen om deze reden betaald gaat werken, verdient haar geld op basis van angst'.(Volkskrant 15 mei jl.).

Jammer dat Bussemaker zich niet afvraagt waarom in Nederland in vergelijking met het buitenland nog steeds minder vrouwen werken. Ook jammer dat ze niet met elegante oplossingen komt. Het is nog altijd zo dat vrouwen minder verdienen dan mannen, dat kinderopvang duur is en vaak van slechte kwaliteit. Dat kinderopvang op een alternatieve manier regelen (met andere ouders onderling) vaak pas kan als je een netwerk van andere ouders hebt. Dat netwerk krijg je als verse ouder niet zomaar in je schoot geworpen.

We werken om een dak boven ons hoofd te betalen en voor de eventuele extra's. Werken om het werken is geen doel op zich. Natuurlijk kun je jezelf ontwikkelen door te werken, maar dat kan ook op andere manieren.

Ik persoonlijk vind het jammer dat nog steeds bij het merendeel van de ouders de vrouw er voor kiest om thuis te blijven om 'de balans in het gezinsleven' te houden. In mijn beleving kan een man net zo goed die balans aanbrengen. Misschien hebben vrouwen meer last als die balans ontbreekt door te drukke agenda's, of meer last van schuldgevoel naar hun kinderen toe. Wie weet?  Maar in plaats van die vrouwen een tik op de vingers te geven, kunnen we beter er voor zorgen dat de omstandigheden zo zijn dat vrouwen makkelijker huis en haard verlaten om te gaan werken. Betere kinderopvang, goede werktijden en een andere mentaliteit op de werkvloer zou al veel schelen.

Ik vind het niet logisch dat mannen het geld moeten binnen brengen en vrouwen de zorgtaken op zich nemen, ik ken zelf veel mannen die ook graag willen zorgen voor hun kinderen. Dus wat dat betreft ben ik het eens met Bussemaker dat er wel meer vrouwen mogen gaan werken, zodat meer mannen ook zorgtaken op zich kunnen nemen. Alleen vind ik de timing ongepast. In een tijd waarin zoveel mensen wél willen werken maar geen werk vinden, in een tijd waarin er zó bezuinigd wordt op de kinderopvang dat werken onbetaalbaar wordt, moet je niet gaan zeuren over een te beperkte deelname van vrouwen aan de arbeidsmarkt.

We doen het ook nooit goed. Werken we, dan horen we zorgverlof op te nemen voor zieke ouders, werken we niet dan zijn we parasieten die teren op de zak van mannen en veroorzaken we het faillissement van de kinderopvang. En geven we geen geld uit, dan doen we de economie tekort.

Ik ben voor een zinvolle dagbesteding. Of je dat nu betaalt doet of niet. Laten we onszelf andere vragen gaan stellen: is de huidige manier van werken wel zo zinvol? Zijn we echt productiever als we van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat bereikbaar zijn voor onze collega's en baas? Hoe zorgen we ervoor dat eigen tijd weer eigen tijd wordt, in een tijd dat je 24 uur per dag bereikbaar moet zijn en een lunchvergadering normaal wordt gevonden? Werken we om de lasten te betalen of om de economie draaiende te houden? Zijn veel thuisblijvers van nu eigenlijk geen pioniers die bewust een stap terug doen om meer kwaliteit van leven over te houden?

Veel ouders hebben het geprobeerd, het combineren van werken en zorgen. En velen houden daar een burn out aan over. Ligt dat aan die ouders? Nee, dat ligt aan de steeds hogere eisen die er vanuit de werkgever aan werknemers worden gesteld. De keuze van veel vrouwen om dan maar thuis te blijven, is vaak een negatieve keuze. De combinatie is vaak loodzwaar, het dagelijks leven wordt te ingewikkeld en vaak is dan de goedkoopste oplossing - jammer genoeg - dat de vrouw stopt met werken.

Je kunt 'thuisblijvers' niet allemaal over één kam scheren. Net als dat het niet oké is om te generaliseren over alle Marokkanen, of over alle bejaarden. Natuurlijk zijn er thuisblijfmoeders die het wel best vinden, man naar het werk en zij lekker thuis, beetje poetsen, dingen doen met de kinderen en verder niets. Maar wat te denken van de thuisblijfmoeders die een moestuin hebben, zoveel mogelijk zelfvoorzienend proberen te leven, actief meewerken op school en in de wijk? Die bewust qua gezinsinkomen een stap terug doen om dit te verruilen voor een andere manier van leven waarbij er meer rust in het hele gezin komt? Wat is daar mis mee anders dan dat het nóg beter zou zijn als dit thuisblijven over man en vrouw verdeeld zou worden. Maar wie bepaalt dat?

Ik ben voor een samenleving waarin mannen en vrouwen samen de zorg kunnen delen, waarin beiden kunnen werken op een manier die bij ze past. Maar maak van thuisblijvers geen aangeschoten wild. Ik denk dat veel thuisblijvers graag weer aan het werk gaan als de tropenjaren met kleine kinderen achter de rug liggen. Maak dat dan mogelijk. Wat is het  voor onzin, dat dat gat van een paar jaar op een cv zorgt voor een carrière die niet meer op gang kan komen. Heb je door thuis te blijven acute hersenverweking opgelopen? Dacht het toch niet.

Willen we dat meer vrouwen aan het werk gaan, laten we dan bovendien beginnen met een andere manier van opvoeden. Meisjes krijgen op de kleuterschool nog steeds regelmatig de poppenhoek door hun strot geramd. Kinderspeelgoed is nog steeds gericht op meisjes die met poppen spelen (zorgen) en jongens die bouwen (werken). Reclame is nog steeds zorgvuldig op de verschillende genders gericht. Natuurlijks is dit veel te gechargeerd, maar vrouwen aan het werk krijgen is meer dan ze met grof geweld de werkvloer opduwen. 

Laten we ons afvragen wat er voor nodig is om meer balans te krijgen tussen werk en huishouden. Stimuleren in plaats van afzeiken, dat werkt toch veel prettiger?

woensdag 15 mei 2013

Rijkdom

Er zijn weinig mensen zijn die nooit fantaseren over rijkdom. Als jij dat nooit doet, mag je nu je vinger opsteken. Als ik over rijkdom fantaseer, dan zie ik mezelf wonen in een prachtig huis in Frankrijk of Italië, liefst met zwembad natuurlijk. Ook ga ik dan vaak uit eten, heb ik een keuken waar je van gaat kwijlen en reis ik de hele wereld rond.

Zo bezien is rijkdom gekoppeld aan bezit, dat lijkt ook heel logisch. Maar als je erover doordenkt is rijkdom ook iets anders. Vrijheid en veiligheid. En dat is voor iedereen anders. Waar de één voldoende heeft aan een ton op de bank zal een ander veel meer of veel minder nodig hebben om zich vrij en veilig te voelen.

Wat is vrijheid? Je vrij voelen om tegen een opdracht van je baas in te gaan, omdat die indruist tegen je principes? Met een afgelost huis of voldoende geld op de bank, kun je dat doen. Het gaat dus ook om voor jezelf zorgen en jezelf niet verloochenen. Het voorbeeld van Joris, die onlangs zijn aflosverhaal hier deelde raakte me diep. Zijn afgeloste hypotheek zorgt voor een stevig in de schoenen staan en kunnen leven volgens zijn principes.

Wat is veiligheid? Onder meer zorgen dat je niet in de problemen komt bij onverwachte levenssituaties. Een buffertje voorkomt dat je meteen bij de Voedselbank moet aankloppen als jij je baan kwijtraakt en geen andere vindt, zodat je de hypotheeklasten niet meer kunt opbrengen. Veiligheid is dus ook vooruitzien en rekening houden met diverse scenario's waarin het leven oneerlijke en vervelende fratsen met je uithaalt. Ziek worden is al vervelend, maar daardoor grote financiële zorgen krijgen of je huis kwijtraken is nog vervelender. Ik heb dat zelf meegemaakt en dat was niet prettig, omdat ik niet was voorbereid.

Rijkdom is dus onder meer vrijheid en veiligheid en ook ruimte om waarachtig te kunnen leven en goed voor jezelf te zorgen. Wat dat is, bepaalt ieder voor zich. Omdat inkomen vergroten niet altijd mogelijk is, kun je ook de rijkdom aan de andere kant vergaren: door te bezuinigen.

Hierover nadenken is leuk en goed voor je motivatie om te consuminderen. Waarom consuminder je? Met welk doel? Om je schuld af te lossen? Wil je ruimte overhouden om leuke dingen te doen of sparen voor later? Of wil je je vrij voelen? Enerzijds door te sparen, anderzijds door jezelf koopimpulsen af te leren? En hoe doe je dat dan? Ken jij je zwakke plekken? Kun je rijk zijn als consuminderaar? Word je rijker door met minder te doen? Of word je rijker doordat je behoeften veranderen?

Veel gedrag is aangeleerd en kan worden afgeleerd. Weten wat je wensen zijn, noteren welk gedrag voorkomt dat je je droomleven kunt leven en stap voor stap actie ondernemen, is iets waar je elke dag mee kunt beginnen.

Welke stap zet jij vandaag? Mijn stap van vandaag (dit schreef ik gisteren) was beginnen in het nieuwe boek van Erica Verdegaal 'Waar doen ze het van'.  En dat brengt toch een geborrel naar boven! Leuk, binnenkort volgt een recensie!

dinsdag 14 mei 2013

Het aflosverhaal van 'Wat kost een gezin'

Dit keer lezen we het aflosverhaal van een een gezin met 3 kleine kinderen van bijna 3, bijna 2 (j) en 8 maanden (m), bij sommige lezers bekend van het blog Wat kost een gezin. Man en vrouw hebben een parttime baan van ongeveer 24 uur per week en hebben in 2007 een nieuwbouwhuis gekocht en daar een vrij hoge hypotheek voor afgesloten. Aangezien ze 120 km van hun oude woonplaats zijn gaan wonen en hier 3 kinderen op de wereld hebben gezet, hebben ze eigenlijk een compleet nieuw leven gestart.


Waarom ben jij gaan aflossen? 
Bij het afsluiten van de hypotheek hebben we o.a. een overbruggingshypotheek en notariskosten mee gefinancierd en dat moest een keer terugbetaald worden. Toen we op een gegeven moment met ons spaargeld boven de grens van vrijstelling voor vermogensbelasting kwamen, hebben we in 2011 besloten een groot deel (€20.000) af te lossen. Eind vorig jaar viel mijn aandacht op het boek Hypotheekvrij! van Gerhard Hormann en nadat ik dat boek van Sinterklaas had gekregen, hebben we besloten om onze hypotheek ook flink te verlagen en dus versneld af te gaan lossen.


Wat voor hypotheek heb jij? 
We hebben een hypotheek die bestaat uit twee delen, een spaarhypotheek (€140.000) en een aflossingsvrij deel (€227.000). Het spaardeel komt in december 2031 volledig te vervallen, maar het aflossingsvrije deel moeten we zelf af zien te lossen. Inmiddels hebben we  €29.584,07 afgelost en daarmee zijn onze bruto vaste lasten met meer dan €100,- per maand omlaag gegaan.


Wil je alles aflossen/ Heb je de hele som afgelost?
Wij gaan voor de volledige aflossing binnen 20 jaar, maar hoe eerder hoe beter.

Hoe reageerde je hypotheekverstrekker op je aflosplannen?
Die zei eerst dat het niet gunstig is voor de hypotheekrenteaftrek, maar gaf later aan dat hij zelf ook liever zijn schulden af zou lossen en dat hij wel begreep dat wij voor aflossen hadden gekozen.

Ben je helemaal vrij om af te lossen wat je wilt, of moet je je aan een minimaal aflosbedrag houden van de bank? Is het aflossen een ingewikkeld administratief proces? 
We zijn helaas een klein beetje beperkt. We mogen niet meer dan €22.700 per jaar aflossen, maar voorlopig is dat bedrag ook al een flinke uitdaging. We hebben geen minimumbedrag en het bedrag hoeft ook niet afgerond te worden naar een veelvoud van 100. Het aflossen stelt verder niets voor. Een kwestie van een overboeking naar hetzelfde rekeningnummer als de maandelijkse incasso van de hypotheekrente onder vermelding van "extra aflossing" en ons hypotheeknummer.


Maakte je van te voren een aflosplan en lukt het je om je daaraan te houden?
We hebben van onze aflossingsvrije hypotheek een soort annuïteitenhypotheek gemaakt (http://www.watkosteengezin.nl/2013/01/van-aflossingsvrij-naar_17.html) waardoor we elke maand een vast bedrag (€600) aflossen en de volgende maanden de bespaarde rente daarbij optellen. We zijn hier nog maar net mee begonnen, maar het lukt ons al niet meer om ons daaraan te houden. We hebben ons doel voor dit jaar verhoogd waardoor we aan het eind van het jaar een bruto rentebesparing van €100 hebben, zodat we volgend jaar met een vast bedrag van minimaal €700 verder kunnen met de aflossingen. Ons plan gebruiken we nu als een soort minimum bedrag dat we elke maand moeten aflossen.

Hoever ben je met aflossen?

We zitten nu op een aflossing van 13% van ons aflossingsvrije deel en 8.1% van het complete hypotheekbedrag. Aan het eind van 2013 zitten we hopelijk op 17.1% van onze aflossingsvrije deel.

Hoe reageerde je omgeving dat je ging aflossen?
Eerlijk gezegd hebben we dat niet echt heel duidelijk verteld aan onze omgeving. We zeggen wel eens dat we af en toe wat geld aflossen, maar niet echt dat we er fanatiek mee bezig zijn om de gehele hypotheek af te lossen.

Hoe houd je het vol? Hoe ga je om met tegenvallers?
Voorlopig houden we het nog wel vol, maar we hebben ook nog geen echte tegenvallers gehad. Doordat we nu actief bezig zijn met onze financiële gezondheid in kaart te brengen, zien we wel duidelijk waar ons geld heen gaat. Daardoor gaan we bewuster met ons geld om en geven we veel minder uit aan minder belangrijke zaken.

Wat is jouw tip voor mensen die nog niet aflossen en twijfelen of ze het moeten gaan doen?
Hou je uitgaven bij! Bijvoorbeeld in een eenvoudige spreadsheet. Door te zien waar je je geld aan uitgeeft, geef je veel minder geld uit. Op deze manier hou je dus makkelijk extra geld over om af te kunnen lossen. Een rente besparing van €5 per maand lijkt weinig, maar in 20 jaar is dat wel €1.200. Als je die bespaarde €5 elke maand ook nog weer gaat aflossen, dan gaat het nog harder. Ooit zul je toch eens moeten beginnen aan het aflossen van je hypotheek.

~
Ook je verhaal vertellen? Stuur een mail naar consuminderenmetspaarcentje (at) gmail punt com.

maandag 13 mei 2013

Plannen en potjes

Eerder had ik een visioen van mezelf van dit weekend dat ik heerlijk in de tuin zou zitten, in de zon, voetjes omhoog en af en toe naar de eenden met pulletjes zou kijken. Niet dus. Dan maar de financiën op een rij gezet. Er is veel gebeurd op financieel gebied de laatste tijd, in de zin van geld uitgeven door een verbouwing én vakantie. Tijd om even te kijken wat er moet gebeuren.

Allereerst moet de grote buffer weer aangevuld worden tot € 10.000. Dat is 1,5 maand sparen, (staat nu op € 9130). Is dat gebeurd, dan gaan we weer maandelijks een hypotheekaflossing doen en andere spaarpotten aanvullen. Zoals eerder geschreven sparen we sinds deze maand voor zonnepanelen. Die dingen zijn duur en het gaat lang duren voordat we genoeg hebben gespaard, want de maandbedragen zijn klein maar beter beginnen met iets dan met niets. Kleinere bedragen die voor langere tijd opzij worden gezet, kunnen tot een mooi kapitaal uitgroeien heb ik geleerd. Dus voor de zonnepanelen opende ik een spaarrekening bij MoneYou.  Aangezien je daar heel makkelijk meerdere rekeningen kunt openen, maakte ik meteen van de gelegenheid gebruik, er kwam een rekening voor een auto en één voor de hypotheek bij.

Het plan is maandelijks geld weg te zetten voor een andere auto, die ergens in de toekomst wordt gekocht. Nu nog niet relevant want de huidige is 5 jaar oud en nog prima, maar ooit gaat die natuurlijk sputteren. Ook wil ik kleinere bedragen kunnen wegzetten, die bedoeld zijn om de hypotheek af te lossen. Die aflossingen doe ik in ronde bedragen van € 500. Naast de maandelijkse storting, hebben we soms wat geld over, en dat wil ik opzij zetten op de hypotheekrekening tot daar ook de € 500 is bereikt en er een extra aflossing kan worden gedaan.

De grote buffer houden we op € 10.000. In principe groeit deze verder niet. Alleen als er geld van wordt afgehaald, vullen we weer aan. Hoeven we niet te sparen voor de buffer, dan is er ongeveer € 150 per maand te verdelen over de MoneYou rekeningen. Dan nog een maandelijkse aflossing van € 500 en maandelijks € 300 opzij zetten voor reservering, zoals we altijd al deden en alles is onder controle. Op papier dan hè. Dan ziet het er altijd zó mooi uit, zucht.

Voor ons werkt dit prima. Elke cent die binnenkomt krijgt een bestemming, hetzij voor de vaste lasten, voor de boodschappen, reserveringen, een uitje. Alles wordt begroot. Dat kan enerzijds heel beklemmend zijn. Alles is al bedacht en als je daar van af wilt wijken, dan klopt je begroting niet meer. Aan de andere kant is de kans zo veel groter dát sparen lukt. Vooraf je geld een bestemming geven werkt vele malen beter dan achteraf wel kijken wat je overhoudt. Want bij de laatste methode gaat alles op aan ijsjes, weet ik nu.....

Begroot jij ook tot de nul?



zondag 12 mei 2013

Vakantie, snot en zwerfkatten....

In de Spaarcentjemail vond ik naast 180 spamberichten en 3 gewone mails van blogpenvriendinnen (bestaat dat woord?), ook wat mails van ongeruste lezers die zich afvroegen waarom het hier zo stil was. Ik was weg. Nu weer terug. Zo dus. Ik heb nog weinig inspiratie om te schrijven, wel val ik met mijn neus in de boter deze week omdat er van alles te regelen valt. Bijvoorbeeld contact opnemen met De Volkskrant omdat ze eerst mijn abonnementsgeld van een verkeerde rekening probeerden af te schrijven (mijn telefoonnummer is niet mijn rekeningnummer). Na een telefoontje van mij hebben ze in ieder geval begrepen wat het goede rekeningnummer is. Maar ook daar kon niets worden afgeschreven omdat ik geen machtiging heb gegeven. Nee, ik heb inderdaad ook niets hoeven tekenen waarin ik een machtiging geef. Maar ze hebben dan maar wel meteen tijdelijk het abonnement stopgezet, stond erin een brief op hoge poten. En daar kom je dan achter als je je de hele thuisreis hebt zitten verheugen op de ochtend erna, als je lekker de zaterdagkrant gaat lezen. Niet dus.

Verder wat andere dingen die wat gedoe opleveren. Dus het ontspannen vakantiegevoel was meteen weg, als het er al was. Ik ging ziek weg en ben eigenlijk de hele week beroerd gebleven. Niet ziek genoeg om in bed te liggen maar wel beroerd genoeg om je vol te moeten gooien met aspirine om iets te kunnen gaan doen. Afijn, de dreigende voorhoofdsholteontsteking is de kop ingedrukt door veel te spoelen met lauw zout water (mooi consuminderhuismiddeltje dat geen cent kost...) en ik geloof dat vandaag de eerste dag is dat ik geen pillen hoef te slikken. Ook is het nu tien uur in de ochtend en ik heb nog niet mijn neus hoeven te snuiten, jeeehhhhhh!

Over naar geld. Het lijkt wel alsof Frankrijk (daar waren we afgelopen week) steeds duurder wordt. We gaven veel geld uit aan de boodschappen en dat terwijl we niets vreemds kochten en ik veel basisproducten zoals rijst en pasta gewoon van thuis had meegenomen. Niet dat we heel erg gierend de bocht zijn uitgevlogen maar we moeten nu ons de rest van de maand maar even heel netjes gaan gedragen.


Nog meer geld: sinds een aantal weken geven we twee zwerfkatten te eten (althans, ze zien er erg zwerverig en schurfterigachtig uit) en we hadden de huisoppassers instructies gegeven om eten buiten te zetten. Gisteren zag ik één van de twee katten. Hij krijgt wat meer vet op zijn botten. Toen ik naar hem toe liep om de buitenbak te vullen, rende hij hard weg, maar het resultaat (een volle bak blikvoer) was te aanlokkelijk om weg te blijven dus kwam hij terug. Wel moet ik overgaan op ander kattenvoer. Die verwende beesten van ons krijgen biobrokken maar met vier kater kunnen we dat echt niet betalen. We moeten maar zien hoe het loopt. Het plan is eerst bijvoeren en aanpappen, uitzoeken of ze echt bij niemand horen en zo nee: oplappen. Het motto is 'we zoeken ze niet actief op maar alles wat aankomt lopen en wordt geaccepteerd door de anderen, mag blijven'.

Tot zover. Nu eerst maar eens wat wassen draaien. De we natuurlijk als echte consuminderaars aan de waslijn hangen en niet in een droogtrommel, die we niet eens hebben...


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...