zaterdag 20 april 2013

En dat was de kinderbijslag...

Euforisch stukje dat niets met consuminderen te maken heeft, je bent gewaarschuwd.....

Heel langzaam trekt de drukte van de verbouwing en de afgelopen maand uit mijn lijf. Grappig genoeg ben ik vergeten hoe het is om ziek te zijn. Ik ben zo gewend geraakt aan vooruitgang, dat ik nu iets sneller als een dip ervaar, maar dan toch na even nadenken moet concluderen dat ik nu in een dip alsnog drie keer zo veel dan vorig jaar om deze tijd kan doen. Evengoed moet ik wel uitkijken. Mijn lijf doet in de ochtend weer pijn en ik sla af en toe wartaal uit in de zin van dat de in mijn hoofd gekozen woorden er ineens in een volledig andere vorm uit komen rollen.

Ondanks dat, deed ik gistermiddag iets wat ik de afgelopen vijf jaar niet heb kunnen doen: ik ging met S. de stad in om kleding te kopen! Waren het vorig jaar vooral de voeten die explosief groeiden, dit jaar was de rest aan de beurt. Inspectie van de kast leverde de conclusie op dat er, buiten wat spijkerbroeken,  vrijwel niets meer in ligt wat deze zomer gedragen kan worden.

We hebben jarenlang veel kledingstukken gekregen van grote neef T. maar wat er nu ligt, is nog te groot. Dus moest er echt flink worden ingekocht. S. wordt ouder en begint nu duidelijke eigen voorkeuren te ontwikkelen. Dus Oma W (= voorheen op het blog Oma maar eigenlijk mijn moeder, die Wanneke heet, in het kader van meer openheid) de stad in sturen met het vriendelijke verzoek in een bepaalde maat spullen te kopen, werkt niet meer. Jongens van 11 willen zelf kiezen. We sloegen van alles 2 stuks in: 2 shirts met korte mouwen, 2 shirts met lange mouwen, 2 lange broeken, 2 korte broeken en 1 zomerjas. Samen met wat er in zijn kast nog ligt is dit voldoende om de zomer en nog wat langer door te komen.

Niet eerder kocht ik in één keer zoveel tegelijk voor S. maar het bedrag viel wel binnen het budget. Ik was overigens zo overdonderd dát ik daar in de winkel stond en dát het voor mij mogelijk is om dit soort dingen - waar een ander misschien niet eens stil bij staat of van baalt - te kunnen doen dat ik op het punt stond in janken uit te barsten. Van geluk dan hè. Mijn kind heeft zomerkleding en ik kocht dat met hem. Zo dus. Als S. op dat moment met nog 3 broeken was aankomen zetten, had ik waarschijnlijk in mijn euforie alles best gevonden. Maar zo gehaaid is hij nog niet.

Gaat dit stukje nog ergens heen, hoor ik je denken. Nee, eigenlijk niet. Sorry, na 5 jaar platliggen wil ik dit de wereld in toeteren: ik ben in staat om op een drukke vrijdagmiddag met mijn kind te winkelen. Niet dat winkelen nu meteen mijn hobby wordt, maar toch! Nu nog even mijn moeder vertellen dat ze met pensioen kan

En dan nu weekend  houden, goede dagen allemaal!

vrijdag 19 april 2013

Onderhandelen

Wie op zijn geld let en wil bezuinigen, kan niet alleen schrappen en beknibbelen maar ook onderhandelen. Tenminste als dat lukt. Mij lukt dat nooit zo. Ik ben geen onderhandelaar. Wel ben ik adrem, goedgebekt en in het bezit van veel zelfspot en humor maar blijkbaar  heb je meer nodig om te kunnen onderhandelen.

Nu wij al jaren bezig zijn met consuminderen is de rek er wat uit. De gemakkelijke winstpunten van het begin zijn gescoord, en nu? Wij zijn terecht gekomen op een punt waarbij we regelmatig afwegen of de balans doorslaat naar vrekkig of niet en of we dat wel willen. Juist door eerder gemaakte bespaarkeuzes, zijn we nu soms in staat om te kiezen voor luxe, zoals het krantenabonnement waar ik gisteren over schreef.

Neemt niet weg dat als het besparen eenmaal onder je huid is gaan zitten, het niet zomaar meer vertrekt. Hoewel ik heus niet altijd en overal het onderste uit de kan wil halen, wil ik wel leren om te besparen op grotere uitgaven door de prijs ter discussie te stellen. Deze week heb ik daar flink mee geoefend.

De eerste les die ik mezelf gaf was bij de H.EMA. Ik bracht de ophanghaken terug die bij de door ons bestelde gordijnen waren meegeleverd. Vorige week betaalden wij € 400 voor slaapkamergordijnen. Toen ik gisteren naar de balie liep, zag ik een groot bord hangen: NU 20% KORTING OP ALLE GORDIJNSTOFFEN!!. "Sodeju, da's vette pech was mijn eerste gedachte. En mijn tweede gedachte was: "je gaat je mond opendoen en wel NU!". Zonder enige moeite kreeg ik binnen een minuut € 80 in mijn handen gedrukt!
€ 80!!!

Wat deed ik nou helemaal? Ik kwam aanlopen en zei lachend (dat was cruciaal volgens mij) dat ik bijna verschrikkelijk de pest in zou krijgen omdat ik net voor € 400 aan gordijnen had gekocht en er nu een aanbieding is. En dat was voldoende, blijkbaar.

Dit ga ik vaker doen! Thuis lag er een aanbieding in de brievenbus van het Energiecollectief van de Consumentenbond. Dat ze mijn NEE-NEE sticker negeerden vond ik voor een keertje prima. De aanbieding was namelijk beter dan wat ik nu betaal bij Greenchoice. Dus mailde ik naar Greenchoice, vertelde wat de aanbieding is en vroeg om een passende offerte. Indien ze daar niet aan tegemoet komen, stappen we over.

Het blijkt weer: alle begin is moeilijk en de enige manier om iets te leren is om het te doen.

Ben jij van nature net als ik een schijterd met onderhandelen of ben je een geboren pingelaar?

donderdag 18 april 2013

Gemis van een krant

Eind vorig jaar heb ik ons krantenabonnement opgezegd, een besparing van € 28 per maand. Omdat ik persé € 500 per maand wil aflossen, ging dat ten koste van een aantal dingen, onder andere het lezen van een krant. Sindsdien kochten we de krant op zaterdag en lazen die van voor naar achter en van achter naar voren.

Van mijn voornemen om het nieuws op internet te lezen, kwam weinig terecht. Je kunt de krant via twitter volgen en dan aansprekende koppen openklikken en lezen. Dat werkt dus niet voor mij. Ik kom er achter dat ik nooit koppen scan om te bepalen of ik iets wil lezen, maar dat vooral baseer op de eerste alinea. Dus dat was veel openklikken voor niets en toch miste ik heel veel omdat de kop blijkbaar niet aansprekend genoeg was geweest.

Dus las ik de krant alleen op zaterdag. Je krijgt dan een nogal eenzijdig nieuwsbeeld. Zaken die ik door de week had gemist, werden in de zaterdagkrant nog eens uitgediept maar soms ontging me dan de oorzaak van de hetze. Ook besefte ik me hoezeer ik uit de krant put voor inspiratie voor het blog. Al krant lezend val ik van de ene in de andere verbazing, verontwaardiging of wat voor opborrelende emotie dan ook, wat ik goed kan gebruiken voor mijn stukjes.

Kortom ik miste de krant. De krant miste mij ook en dan vooral mijn geld. De eerste aanbieding om terug te komen, sloegen we af. Wij hapten niet ook al zouden we 40 % korting krijgen. Nu heb ik daar natuurlijk spijt van. Na de tweede aanbieding gingen we wel overstag. Ik heb natuurlijk uitgerekend of het eruit kan, en ja dat kan. Op de één of andere manier komen we dit jaar ruimer uit dan vooraf voorzien. Ging mijn uitkering omlaag, het salaris van M. ging omhoog door de nieuwe regels met ingang van 1 januari. Ook krijgt hij met ingang van deze maand salarisverhoging, wonderlijk genoeg en niet door ons verwacht, gezien de crisis in de autobranche waar hij werkt.

Weer een krant dus. Dit keer voor € 23,50 per maand. Bovendien krijgen we er de drie series van The Killing bij die ik al eerder heb gezien en dus onmiddellijk weer verkoop. Houden we er nog iets aan over ook. Ik sloot een jaarabonnement af. Voor twee jaar kon ook, maar doen we niet. Ik kan wel een jaar vooraf financieel overzien maar geen twee jaar. Misschien werk ik dan wel weer en hebben we het dan juist krapper, mijn uitkering is best riant.

Vanaf donderdag ligt de krant weer op de mat en is het weer zoals vertrouwd: bij het ontbijt een krantje, van papier. Wat een luxe.

woensdag 17 april 2013

Boodschappenbudget

Vorig jaar gaven we in totaal € 5700,- aan boodschappen uit. Met boodschappen bedoel ik: eten, drinken, snoep & snacks, kattenvoer, schoonmaakmiddelen en zaken als toiletpapier. Persoonlijke verzorging valt daarbuiten. De begroting stond op € 5200, dat betekent dat we € 500 meer uitgaven dan begroot.

Is dat een drama? Nee, niet echt. We kunnen het missen. Op papier bedenk ik dat we gemiddeld € 90,- per week uit kunnen geven aan boodschappen. Omdat we ook regelmatig inkopen via internet, houd ik een marge van € 10,- aan, dus komen we uit op € 100,- per week, in theorie dan. Als ik kijk naar het totaalbedrag dat we uiteindelijk uitgaven, kom ik uit op een bedrag van € 109,- per week.

Hoe dat kan was duidelijk: elke paar maanden bewaar ik een tijdje alle bonnen en werk de prijslijst bij op. Meer dan andere jaren viel me op dat van het merendeel van de producten de prijzen zijn verhoogd, soms tot drie keer in een jaar. Niet mijn koopgedrag is veranderd, maar wel wat ik kan kopen van mijn budget.

En wat deed ik toen? Ik verlaagde voor 2013 mijn budget. Ik bedacht dat we wel zouden kunnen uitkomen van gemiddeld € 430,- per maand. Omdat ik in januari en februari om redenen die ik nog steeds niet begrijp, gierend uit de bocht vloog, besloot ik vervolgens de overschrijdingen te compenseren. Het maandbudget werd dus verder verlaagd om aan het eind van het jaar uit te komen op het gewenste bedrag.

Dat werkt dus niet. Ik kom steeds moeilijker uit. In maart lukte met veel kunst en vliegwerk, om dan de dingen die ik niet kocht, alsnog te moeten kopen in april. Waarom doe ik eigenlijk zo moeilijk? Ik heb twee keuzes: ik kan het budget weer verhogen en dan bijvoorbeeld als doel stellen om de € 5700,- van 2012 te halen of ik kan volgens andere eisen boodschappen gaan doen. Lees: minder biologisch kopen. Soms vergeet ik dat de ruimte er is bij ons. Ik verlaagde mijn budget omdat ik dat nu vier jaar op rij zo deed en omdat dit lukte. Maar het is natuurlijk geen doel op zich.

Toen wij begonnen met consuminderen maakten wij een prioriteitenlijst. Zomaar consuminderen is niet zinvol, dus bespaarden we op zaken die we minder belangrijk vinden om andere dingen door te kunnen laten gaan. Op de kwaliteit en diervriendelijkheid van het eten willen we niet besparen. Ook zijn we huiverig voor allerlei toevoegingen in het eten. Dus eten is prioriteit nummer 1 bij ons. Maar ergens onderweg vergat ik dat daar een kostenplaatje aan vast zit.  Het feit dat we tot nu toe elk jaar minder uitgaven aan boodschappen door wat eenvoudige tips toe te passen (weekmenu, niets weggooien, minder vlees eten en alles zelf maken) maakt dat we vergeten dat minder uitgeven als doel op zich, geen noodzaak is. Sterker nog, bezuinigen om het bezuinigen wordt al snel vrekkig en oncomfortabel. Wij hebben geen schulden maar een mooie buffer, vullen die maandelijks aan en lossen ons huis ook nog af. Moeten we dan echt het boodschappenbudget zo klein mogelijk maken, of gunnen we onszelf wat ruimte?

Weer eens spiekend op de site van het Nibud zie ik dat we met wat wij aan eten uitgeven nog altijd op het gemiddelde zitten van wat het Nibud aanbeveelt. Voor een gezin van drie personen met onze leeftijd is het aanbevolen bedrag dat je aan voedsel kunt uitgeven € 95 per week. Daar komen wij zeker op uit, maar wij kopen bijna alles biologisch! Dus eigenlijk doen we het hartstikke goed, soms moet ik mezelf daar even aan herinneren.

Kortom, we zijn al jaren financieel stabiel en we gaan niet meer beknibbelen op de boodschappen om het beknibbelen. Zo, dat is maar eens gezegd!

Heb jij je budget aangepast aan de prijsverhogingen?


dinsdag 16 april 2013

Vreemde logica

Vrijdag gingen we op stap om gordijnrails te kopen. De bestelde gordijnen lagen inmiddels al klaar in de slaapkamer dus het werd tijd de boel op te hangen. Aangekomen bij de Pr.axis zagen we dat er een aanbieding voor tuinplantjes was: 5 voor € 10. We pakten wat planten, grepen de gordijnrails en liepen naar de kassa en daar begon het gelazer.

U heeft vaste en eenjarige planten door elkaar mevrouw.
Ja, en?
Dat mag niet. Het is of 5 vaste planten of 5 éénjarigen voor € 10. Voor wat u heeft gepakt (3 eenjarigen en 2 vaste plantjes) betaalt u € 2,49 per plantje.
Dat stond niet op het bord en bovendien stond alles door elkaar.
Toch is het zo mevrouw. Dit is € 12,50 bij elkaar en geen € 10.
Maar wat is daar de logica van. Het maakt toch niets uit. Los hebben die planten toch ook dezelfde prijs?
Het is of 5 vaste planten of 5 éénjarigen voor € 10. Voor wat u heeft gepakt (3 éénjarigen en 2 vaste plantjes) betaalt u € 2,49 per plantje.
 
En dan nog verbaasd zijn als blijkt dat ik ze dan niet wil. Het meisje kon me niet uitleggen wat de logica was. Alle losse plantjes kosten € 2,49 het nu eenjarig was of vast. De aanbieding was 5 voor € 10 en dan toch volhouden dat ik of 5 vaste planten moest kopen of 5 eenjarige planten.

M. bracht de planten terug en ik rekende de gordijnrails af. Achteraf heb ik daar spijt van. Ik had gewoon moeten zeggen dat ze het heen en weer kon krijgen en naar de overkant moeten lopen waar de G.AMMA zit, hopend daar minder stupiditeit aan te treffen. Maar goed, dat is achteraf een koe in de kont kijken. De gordijnen hangen, da's wel fijn. En prompt versliepen we ons op de zaterdagochtend zodat de mannen hollend naar het voetbalveld gingen.....

Dat we daarna doorreden naar het tuincentrum en daar wat plantjes kochten vertel ik hier niet. En zeker niet dat we spontaan ook een parasol kochten. En ik vertel ook zeker niet dat ik daarna buikpijn kreeg omdat ik ging nadenken wat we allemaal al uitgaven deze maand, ook al hebben we het en is alles enorm opgeknapt. En ook al hadden we de parasol nodig want de vorige is overleden en voor je het weet is het 20 graden. Afgelopen zondag dan wel niet maar binnenkort toch zeker. Dat vertel ik allemaal niet. Sommige dingen houd ik lekker voor mezelf.

maandag 15 april 2013

Het aflosverhaal van Ipie

Ipie is een vrouw van 48 jaar en getrouwd, haar man is 50. Samen vormen ze met vijf kinderen sinds vier jaar een samengesteld gezin, ze wonen in een rijtjeshuis. De kinderen zijn vijf pubers tussen de 22 en 13 jaar, waarvan er één op kamers woont, twee studeren aan het HBO, twee studeren aan het MBO en de jongste VMBO doet. Haar man heeft een eigen eenmansbedrijf. Ipie zelf werkt één dag per week en is daarnaast vrijwilligster bij demente ouderen en bij iemand met het syndroom van Down.

Waarom ben jij gaan aflossen?
De afgelopen 4 jaar hebben we een lening afgelost van € 30.000,-, die we hadden gekregen toen mijn man zijn bedrijf begon. We hebben heel hard gespaard hiervoor en bedachten toen dat we hier eigenlijk best op dezelfde voet mee door konden gaan. Ik ben me gaan verdiepen op internet en heb al jullie verhalen gelezen. Nu gaat alles wat over is, dus niet meer naar de bedrijfslening maar naar de hypotheekrekening.

Wat voor hypotheek heb jij?
Een deel annuiteiten en een deel aflossingsvrij.

Wil je alles aflossen/ Heb je de hele som afgelost?
Ons streven is om het aflossingsvrije gedeelte de komende 15 jaar te gaan aflossen.

Hoe reageerde je hypotheekverstrekker op je aflosplannen?
De hypotheekverstrekker stuurde keurig de uitleg hoe één en ander in zijn werk gaat. Ik heb ook geen inlichtingen gevraagd maar gewoon duidelijk aangegeven wat we wilden.

Ben je helemaal vrij om af te lossen wat je wilt, of moet je je aan een minimaal aflosbedrag houden van de bank? Is het aflossen een ingewikkeld administratief proces?
We mogen jaarlijks 10% aflossen. We sturen een brief hoeveel en wanneer we willen aflossen. Dan krijg ik een brief terug met een bevestiging. Hierin staat ook het nieuwe maandelijkse bedrag en hoe hoog het hypotheekbedrag nog is.

Maakte je van te voren een aflosplan en lukt het je om je daaraan te houden?
Ja. Tot nu toe wel, maar we zijn nog maar net begonnen. Om op schema te blijven willen we 15 jaar lang ieder jaar € 5000,-  aflossen. Totaal dus € 75.000,-.

Hoever ben je met aflossen?
Dit jaar hebben we tot nu toe € 3000,- afgelost. Op 1 mei lossen we weer € 2000,- af dus ons doel voor dit jaar hebben we dan gehaald! Natuurlijk sparen we rustig door, er zullen immers ook jaren komen waarin het moeizamer gaat.

Hoe reageerde je omgeving dat je ging aflossen?
Onze omgeving weet het verder niet. Niet dat het geheim is, maar het komt nooit ter sprake.

Hoe houd je het vol? Hoe ga je om met tegenvallers?
Alle kleine beetjes helpen. Ik stort dus alle extra's op de hypotheekrekening. Denk hierbij ook aan statiegeld en overuren. Ook het bedrag wat we per maand uitsparen door af te lossen wordt gespaard. Tegenvallers worden betaald van de gewone spaarrekening waarop een buffer staat. Verder is er nog een rekening voor medische nota's.

Wat is jouw tip voor mensen die nog niet aflossen en twijfelen of ze het moeten gaan doen?
Verdiep je er goed in en beslis samen wat voor jullie goed werkt.
~

Ook je verhaal vertellen? Stuur een mail naar consuminderenmetspaarcentje [at] gmail punt com en je ontvangt de vragenlijst. 



zondag 14 april 2013

Naam van het blog

Was ik vooraf toch bang dat ik allemaal verschillende reacties zou krijgen op de voorstellen van een andere naam. Ik had niet kunnen voorzien dat jullie vrijwel allemaal hetzelfde zouden reageren: handen af van de naam Spaarcentje.

Spaarcentje heeft voor mij iets kneuterigs en truttigs. Maar jullie hebben gelijk dat het lekker bekt en makkelijk te onthouden is. De door mij voorgestelde namen dekken de lading van wat ik doe misschien beter maar zijn inderdaad saaier en zakelijker.

Zoals ik gisteren tussen de reacties al schreef, de behoefte aan een andere naam komt misschien voort uit een behoefte meer naar buiten te treden en uit de plannen die ik maak voor de toekomst. Het zal geen geheim zijn dat ik als ik beter ben graag doorga met schrijven over geld en met mensen helpen om rust in de financiële chaos te krijgen. En soms ben ik Spaarcentje gewoon zat. Ik ben niet Spaarcentje maar onderteken mijn privémail soms wel met Spaarcentje, best verwarrend.

Desalniettemin hou ik het voor nu bij de blognaam Spaarcentje met als voorlopige ondertitel de zin die ik er twee maanden geleden bij zette: over (be)sparen, belemmeringen, bewustwording & balans.  

Dat dekt de lading, al bekt het niet echt lekker. Dat het vier b's zijn vind ik dan wel weer leuk. Ik ga broeden op alle suggesties die zijn gedaan en ook via de mail zijn verstuurd (dank je wel Henderina voor maar liefst drie mails met suggesties!).

Wat wel gaat veranderen zijn de verwijzingen in de tekst, om toch enigszins afstand te doen van Spaarcentje: mijn naam is Martine, ik woon samen met M(ischa) en ons kind S(em). Zo dat weten jullie dan nu ook weer. Meneer Spaarcentje is niet meer, ik leef nu samen met M. Wat er al niet kan gebeuren op een zondagochtend.....

En dan nu genieten van de zon! M. en S. zijn naar een familiebijeenkomst en ik blijf thuis. Ik heb de afgelopen maand door alle drukte van verjaardagen, partijtje en verbouwing een flinke jas uitgedaan, zoals mijn Amsterdamse buurvrouw dat altijd noemde. Ik ben gaar, loop op mijn tandvlees en kan beduidend minder dan een tijd terug. Dat zie ik aan de regelmaat van mijn loopjes, dat zie ik aan de chaos in huis en dat zie ik als ik in de spiegel kijk. Dussss vandaag is voor mij! Ik ga zitten met de krant en beweeg me niet!

Fijne dag allemaal en bedankt voor het meedenken.  De boodschap is duidelijk, we zijn nog niet af van Spaarcentje.

Naschrift: met dank aan de suggesties is het woord: belemmeringen gesneuveld.....
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...