zaterdag 23 maart 2013

Wie krijg 'de kunst van Kaizen'?

Deze week passeerde ik de één miljoen pageviews. Om dat te vieren geef ik het boek 'De Kunst van Kaizen' van Robert Maurer weg. Ik riep lezers op mij te vertellen waarom ze graag dit boek zouden willen winnen. De winnaar wordt niet gekozen door een democratische loting maar gewoon door wat mijn gevoel ingeeft. En mijn gevoel zei Jet. Wat schreef ze?

Ha Spaarcentje, gefeliciteerd met zoveel views! Ik vond je een poosje nadat ik mijn werk was kwijtgeraakt en vind het erg fijn om zo input te krijgen voor mijn noodgedwongen verlaagde consumptiepatroon. Nu wil ik graag voor mezelf beginnen, maar dat vind ik zo eng, dat elk muizenstapje voelt als een enorme berg waar ik over heen moet. Ik zou je boek dus vast goed kunnen gebruiken. Dank voor al je mooie verhalen en keep up the good work!

Jet gefeliciteerd! Als je mij je gegevens mailt (consuminderenmetspaarcentje@gmail.com) dan komt het boek jouw kant uit. Ik weet zeker dat het boek je zal helpen. Wat ook zal helpen is stoppen met bang zijn. Onderzoek wat je angstig maakt. Denk niet na over de berg, maar geniet van je muizenstappen. Voor jezelf beginnen is niet alleen eng maar ook spannend en leuk en creatief. Ik wens je veel succes!

Dat Jet nu wint, wil niet zeggen dat ik vind dat anderen het niet verdienen. Het was moeilijk kiezen en ik geef immers maar één boek weg. Sommigen waren ook zeer overtuigend.  De reactie van 'schrijfsterindedop' was amusant en goed geschreven. Tegen haar zou ik willen zeggen: stop met uitstellen en ga gewoon schrijven. Je wint dit boek helaas niet, omdat dit alleen zou bijdragen aan weer uitstel krijgen van je taak. Geheel in de gedachte van Kaizen is de eerste stap voor jou om je boek te schrijven één zin per dag op papier te zetten. Eén. Niet meer, niet minder. En dat doe je dan een week lang. Zonder je druk te maken om de indeling. En na die week schrijf je een alinea. Dus stop met googelen over writers block en doe je ding!

Bedankt voor alle reacties en positieve woorden. Fijn weekend allemaal! Vergeet niet maandag hier langs te komen om weer een aflosverhaal te lezen. Dit keer vertelt Zakelijk Bezuinigen zijn verhaal!

vrijdag 22 maart 2013

Een tevreden leven

In de jaren dertig van de vorige eeuw besloot het echtpaar Helen en Scott Nearing te verhuizen naar het platteland om te proberen daar een bevredigend bestaan op te bouwen. De wereld om hen heen stond in schril contract met waar ze voor stonden. Het echtpaar hing het pacifisme aan, was tegen elke vorm van uitbuiting en at geen vlees of zuivel. Ze kochten een stuk land in Vermont en bouwden een bestaan op. Dat lukte goed: ze leefden zelfvoorzienend, aten van wat het land opleverde en verdienden voldoende door het maken van ahornsuiker, van oudsher een bron van inkomsten in deze streek.

Zelfvoorzienend wordt overigens wel heel letterlijk opgevat door het echtpaar. We hebben het niet alleen over het verbouwen van het eigen eten maar ook over het verzamelen van stenen om zo een eigen huis te bouwen. Alles pakken ze aan: van het bouwen van schuren en overkappingen tot een huis voor zichzelf en diverse gastenverblijven voor de vele gasten die vaak langere tijd bij hen bleven en meewerkten.

De dagindeling klinkt prettig. Tegenover elke 4 uur werken stond 4 uur voor zichzelf: dat kon studie zijn, lezen, muziek maken of lekker wandelen. Een mooie kijk op arbeid en één die in de huidige tijd niet zou misstaan. Als iedereen eens zou inschikken qua hebberigeid en levensbehoeften en maximaal 4 uur per dag zou werken, is de huidige werkloosheid in één klap opgelost.

In dit boek doet het echtpaar zelf verslag van hun 60-jarige ervaring. Het paar dwingt respect af door hun bijzondere ziens- en levenswijze, zeker in die tijd! Toch vond ik het boek niet prettig om te lezen, om drie redenen. De eerste reden is het abominabel kleine lettertype. Ook dit boek is net als het 2 weken geleden gerecenseerde boek Life Planning van uitgeverij  Rozhanitsa. Klaagde ik toen al over de kleine letters, in dit boek zijn ze nog kleiner! Ik vind het boek niet mooi opgemaakt. Het is veel tekst zonder witregels. Elk hoofdstuk begint met drie foto's maar wonderlijk genoeg zijn twee van de drie foto's elk hoofdstuk hetzelfde.

De tweede reden dat het boek mij minder aansprak is dat de manier van werken van het echtpaar ver van mijn bed staat. Ik vond het allemaal nogal dogmatisch overkomen. Ze maakten een plan van aanpak, discussieerden over alle details hoe klein ook en als iets goed werd bevonden dan werd het opgenomen in het 10-jaren plan. Het komt op mij wat benauwend over.

Tot slot had ik ook moeite met de gedetailleerdheid van de beschrijvingen. Ik weet nu dus hoe ik een stenen huis moet bouwen volgens de methode van Flagg. Pagina's lange uitweidingen over beton maken, het maken en plaatsen van bekistingen en het uithakken van de rotswand. Dat is niet aan mij besteed maar dat is heel persoonlijk.

Deze boekbespreking doet absoluut geen recht aan dit bijzondere en eigengereide echtpaar. In een tijd dat de wereld oorlog voerde, probeerden zij een bestaan op te bouwen dat in harmonie met de natuur was. Voor veel mensen zijn zij een voorbeeld geweest en door de jaren heen zijn er duizenden mensen voor kortere of langere tijd te gast geweest in Vermont en later in Maine, waar zij naar toe zijn verhuisd. Dat was vast niet zonder reden.

Het boek waarvan de eerste druk al in de jaren 50 verscheen is verrassend actueel met thema's als vegetarisme, consuminderen, gezonde natuurlijke voeding zonder enge toevoegingen, balans tussen werk en privé, kiezen tussen eenvoud en luxe, de voordelen van zelfvoorzienend leven tegenover afhankelijkheid in loondienst.

Wat ik mis in dit boek is levensvreugde. Een leven op het land, het versimpelen van het leven, niets zomaar gebruiken maar zorgvuldig en doordacht met voorraden omgaan moet toch veel opleveren als dit je levensdoel is. Daar schrijft het - inmiddels overleden -echtpaar helaas niet over. Het boek is geschreven op de manier zoals zij waarschijnlijk alles deden: met veel discipline en met veel oog voor detail. Maar de combinatie van de gortdroge beschrijvingen met de onleesbare kleine letters, maakte het voor mij geen pretje om te lezen. 

Een tevreden leven. 60 jaar zelfvoorzienend leven.
Helen en Scott Nearing
ISBN 9789079249053 / € 19,95

donderdag 21 maart 2013

Gedwongen fit zijn?

In De Volkskrant van 13 maart jl. stond een artikel dat gaat over het bevoordelen van mensen met een gezonde levensstijl met de hoogte van de te betalen zorgpremie. Het idee is afkomstig van de Raad voor Volksgezondheid. Veel mensen krijgen een collectieve korting op de zorgpremie via het bedrijf waar ze werken. Die korting zou alleen gegeven mogen worden, als blijkt dat ze fit zijn. Dat wordt dan gecontroleerd met een jaarlijkse conditietest.

Met andere woorden: geef mensen een financiële prikkel en ze rennen naar de sportschool? Zou dat werken? Tja, ik betwijfel het. Ik begrijp het idee erachter maar ik heb de stellige indruk dat de voordelen van een gezonde levensstijl vaak aan het eind van de rit worden uitbetaald, zoals niet roken = langer leven. Bovendien hebben veel werknemers met een gezonde levensstijl wel regelmatig blessures die worden opgelopen bij het uitoefenen van een portie gezondheidsverhogende sport. Ik zie ze nog naar binnen strompelen, de collega's die een marathon liepen of terugkwamen van wintersport en die na weken uitval terugkwamen naar kantoor.

Bovendien, wat is gezond? Ik heb daar heel andere opvattingen over dan het Voedingscentrum en de gemiddelde diëtist. Natuurlijk, bewegen is voor iedereen goed. Maar veel meer zaken beïnvloeden een gezonde leefstijl, denk aan eten, drinken en roken. Hoe moet je dat dan 'monitoren'.

De 'fitmanager' van het autobedrijf dat wordt genoemd in het artikel, ziet het wel zitten: 'De continuïteit van ons bedrijf is gebaat bij gezond personeel. In de toekomst zul je werknemers kunnen verplichten niet meer te roken. We laten mensen ook niet meer onbeschermd met asbest werken.'

Mensen, mensen, wat een gevaarlijke betutteling en wat is dit de verkeerde kant op denken. Natuurlijk zie ik de gevaren van roken in, ik ben notabene zelf al jaren gestopt. Maar waar eindigt het als we zo gaan denken. Moet ik dan na het weekend mijn boodschappen bonnen inleveren bij de fitmanager van het bedrijf waar ik werk en krijg ik dan 'straf' omdat ik een pakje roomboter heb gekocht? Ik ben namelijk van mening dat roomboter gezond is, in tegenstelling tot enge margarines of halvarines met toegevoegde vitamines en transvetten. Maar mijn fitmanager denkt daar misschien heel anders over!

Het grootste gevaar voor de gezondheid van heel veel werknemers is volgens mij het bedrijfsleven zelf. Er is een reden waarom mensen te futloos zijn om te gaan sporten en gezond te eten en die reden is stress. Veel bedrijven verwachten steeds meer van de werknemers. Vroeger had je gewoon een baan en verdiende je geld om je hypotheek of huur te kunnen betalen. Nu moeten we continue het beste uit ons zelf halen, werken we voortdurend aan onze competenties en vaardigheden, zitten we elke twee jaar in de stress omdat het spook van de reorganisatie weer door het bedrijf gaat en slikken we slaappillen om te kunnen inslapen, want dat lukt niet meer.

Natuurlijk is het goed als mensen om te ontspannen dan lekker gaan hard lopen. Maar dat werkt alleen als dit zonder dwang gebeurt. Als de verhouding tussen werk en privéleven zodanig is dat er überhaupt tijd is om te ontspannen, goed en uitgebreid te koken en te sporten of te wandelen. Mensen prikkels geven door middel van een korting op de zorgpremie zet weinig zoden aan de dijk. Het is wellicht een eerste stap op weg naar een betutteling die de vrijheid van mensen aantast. En die zitten al zo klem in de 24 uurseconomie.

Dat beste mensen, is naar mijn bescheiden mening een groter gevaar voor de gezondheid dan niet bewegen. Je kunt namelijk gezond leven en bewegen, als je onder voortdurende stress staat betaalt je lichaam uiteindelijk toch de prijs. Misschien kunnen de fitmanagers van de toekomst beter tijdens kantooruren yoga- en meditatielessen geven?

woensdag 20 maart 2013

1 miljoen!

Op het moment van dit stukje tikken (dinsdagmiddag), ben ik nog 1700 pageviews verwijderd van de 1 miljoen. Misschien ben ik, als jij dit leest, die grens al gepasseerd. 1 miljoen vind ik onvoorstelbaar veel. Je zal voor iedereen open moeten doen of thee moeten inschenken! Bovenal voel ik me gevleid dat zo veel mensen dit blog lezen en dat velen blijven hangen en terugkomen.

Consuminderen leeft enorm. Door de crisis worden we steeds meer geconfronteerd met stijgende lasten en dalende inkomsten. Ik merk ook aan de reacties en de mails die ik lees dat een steeds meer divers publiek zijn weg naar het blog vindt. Werd ik in de begintijd vooral gelezen door wat ik maar consuminderaars uit overtuiging noem, nu krijg ik ook steeds meer mails van mensen die noodgedwongen door verlies van inkomen zoeken naar een andere manier van met geld omgaan.

Met het toenemend aantal pageviews is er ook iets met mij gebeurd de afgelopen jaren. Steeds meer ontdek ik waar mijn kracht ligt en wat ik daarmee wil doen. Ik leer dagelijks enorm veel door te schrijven, informatie op te zoeken, boeken over besparen en geld te lezen en daar een stukje over te tikken. En ook zeker leer ik van de reacties waar jullie me soms mee overstelpen. Wat de toekomst mij gaat brengen, dat weet ik nog niet. Maar een leven zonder Spaarcentje kan ik me niet meer voorstellen. En over geld en omgaan met geld ben ik nog lang niet uitgeschreven. Ik hoop dat ik mensen positief kan blijven raken. Goed uitkomen met je geld is niet alleen alleen fijn voor je rekening. Het doet ook wat met je gevoel voor eigenwaarde en het geeft rust.

1 miljoen pageviews, dat voelt als een feestje. En bij een feestje hoort een cadeau. Ik geef een exemplaar weg van het eerder door mij bejubelde boek De Kunst van Kaizen. Het boek gaat in op de tactiek van kleine stappen zetten om grote veranderingen te kunnen bewerkstelligen. Ik heb er zelf bijzonder veel aan gehad. Dit schreef ik er onder meer over:  
'Makkelijk om te lezen en de theorie is echt meteen om te zetten in daden. Werkelijk alles wat niet lekker loopt, kan met deze methode worden aangepakt, van een kind dat niet wil eten tot besparen met kleine stapjes tot eindelijk sporten door gewoon met één minuut per dag te beginnen.Voor iedereen die moeite heeft om veranderingen door te voeren of aanhikt tegen het zetten van de eerste stap: lezen dit boek!'


Dus, hik jij tegen veranderingen aan? Maak je continue plannen en loop je tijdens de uitvoering vast? Denk jij nu: ik verdien dit boek! Overtuig me en vertel me in een reactie waarom jij dit boek nodig hebt. Uit de reacties kies ik degene die mij het meest aanspreekt. Heel ondemocratisch, ik weet het, maar hé, het is mijn feestje......

Voor nu, dank aan alle enthousiaste lezers en reageerders tot nu toe. Op naar de 2 miljoen!

ps: zaterdag maak ik de winnaar bekend.

dinsdag 19 maart 2013

Betekent nu aflossen je later in de vingers snijden?

De laatste tijd ontvang ik veel mails van mensen die zijn begonnen met aflossen en toch zijn gaan twijfelen. Ze vragen zich af of aflossen wel zinvol is als blijkt dat later de afgeloste schuld als vermogen wordt gezien. Of dat ze hun vermogen moeten 'opeten' in het verzorgingshuis. We kennen allemaal de voorbeelden van opa X die in zijn kamer verblijft voor € 800 per maand en Opa Y die voor diezelfde kamer en verzorging  het driedubbele betaalt. Waarom? Omdat opa Y over een vermogen beschikt.

Nu zijn er natuurlijk mogelijkheden om dit te voorkomen. Je kunt al tijdens je leven geld aan je kinderen schenken. Dat kan gespreid over de jaren: elk jaar mag je elk kind iets meer dan € 5000 schenken, zonder dat daar belasting over moet worden betaald. Erica Verdegaal deed onlangs de suggestie om het hele vermogen in één keer te schenken. Er wordt dan linksom veel afgedragen aan de Belastingdienst, rechtsom bespaar je ook veel doordat je later aanzienlijk minder erfbelasting betaalt.

De zorgen die we ons nu maken, zijn gebaseerd op de wereld van nu. Maar lijkt de wereld van straks nog wel op de wereld van nu? Dat moet je je afvragen. Ik denk eerlijk gezegd van niet. Als we de huidige ontwikkelingen volgen, zoals de totale afbraak van de verzorgingsstaat, dan zijn er straks misschien helemaal geen verzorgingshuizen meer. Zit je daar met je gespaarde vermogen, kun je nergens heen behalve thuisblijven. Volgens dit artikel zijn er in het jaar 2020 achthonderd verzorgingshuizen minder. Dat betekent dat de ouderenzorg wordt uitgehold. Voor mensen met weinig zorg zal straks geen plek meer zijn in een verzorgingshuis. Maar ook demente bejaarden met een zware zorgindicatie, zijn door dit regeringsbeleid gaandeweg niet meer welkom in een verzorgingshuis.

Iemand niet meer opnemen, betekent niet dat deze persoon geen zorg meer nodig heeft. Die zorg moet dus worden gekocht. Ik voorzie dat hier een compleet gebied van werkgelegenheid uit de grond gaat worden gestampt. Eerst gaan natuurlijk veel zorginstellingen failliet of sluiten de deuren, alle medewerkers laten zich voor veel geld omscholen en daarna ploppen er overal commerciële zorgbureaus op, die wel even de zorg voor tante Rie gaan regelen. En ook jouw zorg. Het zou zomaar kunnen dat het wel of niet krijgen van een passende zorg op je oude dag, afhankelijk is van je spaarpot en je afgeloste huis. En die bejaarde zonder vermogen? Die wordt volledig afhankelijk van zijn buren en zijn kinderen. Zijn die er niet? Jammer dan, misschien is het armenhuis een optie. Dat komt vast weer terug.

Alleen maar aflossen om later een vermogen te hebben is misschien niet voldoende motivatie. Alhoewel je later waarschijnlijk wel dolblij bent dát je over geld beschikt. Hoe de toekomst er uit komt te zien, weten we natuurlijk niet. Maar er zijn nu ook redenen om af te lossen, bijvoorbeeld een huis dat onder water staat of de behoefte aan lagere maandlasten.  Minder lasten betekent meer vrijheid om keuzes te kunnen maken waar jij je goed bij voelt. Dat is nu fijn, en later vast ook want misschien betekent het wel dat je minder lang door hoeft te werken, of 3 dagen kunt gaan werken in plaats van vijf.

Maak jij je zorgen over later?

maandag 18 maart 2013

Het aflosverhaal van Marjanna

Marjanna woont in een rijtjeshuis in de hoofdstad sinds 2003, het is haar eerste koopwoning. Daar woont ze met partner en een jongvolwassen studerend kind, dat maandelijks een bijdrage krijgt. Er zijn ook twee uitwonende studerende kinderen die maandelijks een bijdrage krijgen (krijgen geen studiefinanciering en per september 2013 ook geen OV kaart meer). Alle kinderen hebben een bijbaan.

Waarom ben jij gaan aflossen?
Het risico van de hypotheek werd (of voelde) te groot in verhouding tot andere factoren (waardedaling, kans op werkloosheid, een waarschijnlijk tegenvallend pensioen).

Wat voor hypotheek heb jij?
Driekwart spaarhypotheek en een kwart aflossingsvrij. Inmiddels is de aflossingsvrije hypotheek met € 13.500,- verminderd en is er extra premie gestort in het spaarhypotheekdeel. Onze hypotheek loopt nu bijna 10 jaar. Komende zomer eindigt de rentevaste periode en kunnen we meer aflossen op het aflossingsvrije deel en vanwege de extra premiestorting het spaarhypotheekdeel terugbrengen van een looptijd van 25 jaar naar een looptijd van 23 of 22 jaar.

Wil je alles aflossen/ Heb je de hele som afgelost?
Weten we nog niet. Ik zie nu bij mijn bejaarde ouders dat een fors eigen vermogen weer ingeleverd moet worden als je zorgbehoeftig wordt. Dat aspect houd ik dus ook goed in de gaten.

Hoe reageerde je hypotheekverstrekker op je aflosplannen? En je omgeving?
De verstrekker reageerde niet anders dan op een vraag om een half volkorenbrood. Neutraal dus. Met de omgeving praten we er niet veel over. Veel mensen voelen zich nog veilig met hun spaarhypotheek, merk ik.

Ben je helemaal vrij om af te lossen wat je wilt, of moet je je aan een minimaal aflosbedrag houden van de bank? Is het aflossen een ingewikkeld administratief proces?
Aflossingsvrij: maximaal 20 % per jaar en onbeperkt als de rentevaste periode afloopt. Spaarhypotheek: daar storten we extra premie in, zodat de termijn korter wordt. Aflossen op het spaardeel kan ook, maar is lastiger en levert minder op.

Maakte je van te voren een aflosplan en lukt het je om je daaraan te houden?
Nee. Soms komen er onvoorziene zaken op ons pad. Zo verwachten we binnen een aantal jaren het overlijden van 3 ouders/schoonouders en daar zullen we ongetwijfeld wel wat geld aan kwijt zijn. Dan moet je niet te strak in een aflosstramien zitten, denk ik. De studerende kinderen zullen ook nog een tijdje extra geld kosten.

Hoever ben je met aflossen?
De hypotheek was € 220.000,- en staat nu op € 206.500,- plus dat we dus versneld het spaardeel aflossen. Ik zie dat laatste ook als een vorm van aflossen. We zijn vorig jaar begonnen met versneld aflossen.

Hoe reageerde je omgeving dat je ging aflossen?
Zie eerder antwoord, ik heb het er niet vaak over.

Hoe houd je het vol? Hoe ga je om met tegenvallers?Plannen bijstellen. We hebben veel ervaring met financiële problemen (helaas) en hebben dus wat incasseringsvermogen opgebouwd. Mijn ouders waren kleine zelfstandigen en als klein kind wist ik niet beter dan dat alles afhing van hoeveel geld er binnenkwam. Daar heb ik wel veel van geleerd, maar naar die beklemming van vroeger wil ik als het even kan, niet meer terug, dus vandaar dat ik het redelijk ontspannen bekijk.

Wat is jouw tip voor mensen die nog niet aflossen en twijfelen of ze het moeten gaan doen? 
Ga zelf nadenken in plaats van op anderen te vertrouwen. Lees je goed in en vraag door als je niet snapt waar het over gaat. Domme vragen over dit onderwerp bestaan niet. 

Dank je wel Marjanna! Ook je aflosverhaal vertellen? Stuur een mail naar consuminderenmetspaarcentje@gmail.com en je ontvangt van mij een vragenlijst.

Morgen op Spaarcentje: Betekent nu aflossen dat ik me later in de vingers snij?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...