zaterdag 19 januari 2013

Volgende week

Voortaan plaats ik het weekmenu op mijn kookblog. Dus kijk daar vooral ook eens op als je op zoek bent naar inspiratie voor gezond en betaalbaar eten. De recepten zijn gezond, omdat we alles zelf maken zonder gebruik van zakjes, pakjes en enge toevoegingen. De recepten zijn betaalbaar, euh...omdat we dus alles zelf maken. Dat dus. Ik eet met de seizoenen mee, in deze periode is het vooral pompoen, pastinaak, knolselderij en koolsoorten.

Verder doe ik momenteel mee aan een uitdaging om 100 dagen onbewerkt te eten. Goede voornemens voor dit jaar maakte ik namelijk niet alleen op financieel gebied maar ook op het vlak van gezondheid en eten. Na alle feestdagen is het hoog tijd om weer even de puntjes op de i te zetten en af te kicken van suiker. Natuurlijk ben ik benieuwd of dit effect heeft op de uitgaven voor de boodschappen. Ik kocht toch wel wat extra spullen de afgelopen twee weken, zoals dadels, gedroogde pruimen, een grote pot kokosolie (in de aanbieding bij Ekoplaza deze week), speltvlokken, kokos....het ging hard. Maar ik maakte er wel al veel lekkers en gezonds mee en voor nu is het een kwestie van voorraden aanvullen en niet meer alles in één keer kopen.

Wat kun je verder op dit blog verwachten komende week?
  • Een financiële terugblik op wat 5 jaar ziek zijn kostte
  • Een recensie van het boek "Geld, gezin & geluk" van Eef van Opdorp en Daniëlle Knapen
  • Marseillezeep in de herhaling
  • Huizen die onder water staan
Fijn weekend allemaal!

ps: vandaag of morgen passeer ik de 800.000 pageviews, leuk!

vrijdag 18 januari 2013

Suf

Nu het zo koud is, let ik nog meer op ons stookgedrag. Ik leg handdoeken voor de voordeur om tocht tegen te houden, de gordijnen gaan dicht zodra het donker is en ik zorg dat de temperatuur in huis niet te laag wordt 's nachts. Ik heb ooit eens bevroren leidingen meegemaakt en dat wil ik nooit meer. Dat was weliswaar niet in dit huis, maar toch.

De sneeuw zorgt voor uitdagingen. In onze wijk wordt niet gestrooid. Als ik naar de stad moet, moet ik eerst met de fiets aan de hand de wijk uitlopen, voordat ik kan fietsen. Dan stap ik op en fiets via het park naar de stad. Zo deed ik woensdag. Terugkomend uit de stad, was ik in een goede stemming. Als ik terugdenk aan vorig jaar toen er sneeuw viel en nu, kan ik niet anders concluderen dan dat mijn leven er 100% op vooruit is gegaan. Toen zorgde de sneeuw er voor dat ik weken opgesloten in huis zat. Ik had geen energie om door de sneeuw te lopen. Winter betekende voor mij de afgelopen jaren vooral veel plat liggen op de bank. En kijk nu eens!

Helemaal tevreden dus met mezelf. Al fietsend in het park keek ik naar rechts, naar 'ons' huizenblok. Wat zag ik? Eén of andere gek had zijn zolderraam wagenwijd openstaan. Wat een sukkel met dit weer. Dat doe je toch niet. Zal lekker koud zijn daarboven! Zo ging dat zelfgenoegzame stemmetje in mij tekeer. Totdat ik nog eens naar dat huis keek. Mijn huis! *%&$&#%&#grrrrrr.

Ook als het heel koud is buiten, is het belangrijk dat je je huis goed lucht. Dagelijks een kwartier het raam goed open zetten, is voldoende. Zo blijft de lucht in je huis droger en is het makkelijker te verwarmen. Je slaat alleen natuurlijk volledig de plank mis, als je dat raam in de ochtend open doet en er pas om half 4 in de middag achter komt dat het nog steeds wagenwijd openstaat.....
 
Ben jij ook wel eens zo suf?

donderdag 17 januari 2013

Sparen: terugblik afgelopen jaar

Het jaar 2012 begonnen wij met een spaarsaldo van €4095. We hadden meerdere financiële doelen:
  • het spaarsaldo op €10.000 brengen
  • starten met aflossen. Het streefbedrag was €5000
  • sparen voor het opknappen van de keuken
Hoe verging het ons? Al vroeg in het jaar hadden wij enkele grote financiële meevallers. We ontvingen rente, ontvingen een teruggave van het energiebedrijf en kregen geld van mijn moeder en van de grootvader van Schatje. Dat maakte dat wij eerder dan verwacht - namelijk al in maart - zijn gestart met aflossen. We deden een eerste aflossing van € 5000

Dat maakte veel los. Namelijk een enorm verlangen meer af te lossen. Dus stelden we onze doelen bij. Ik liet met een diepe zucht mijn droom van een nieuwe keuken los (tot ooit) en we maakten een plan. Zo snel mogelijk verder sparen tot het spaarsaldo op € 10.000 stond en verder aflossen.

Om het aflossen te versnellen, pakten we al wat langer liggende zaken aan. We hebben onze woekerpolissen omgezet en stopten het vrijkomende geld in de aflossing van de hypotheek. Onze hypotheek bestond uit een deel belegging en een aflossingsvrij deel. De beleggingshypotheek hebben we met het vrijkomen van de woekerpolis meteen omgezet naar een annuïteitenhypotheek. Over die aflossing hoeven we ons voortaan niet meer druk te maken.

Aan het eind van het najaar, bereikten we de gewenste €10.000. Daar werd echter meteen weer een gat ingeslagen doordat mijn elektrische fiets ging hemelen en die had ik niet vanwege zweetvoeten.....dus kocht ik een nieuwe fiets en ging het sparen weer vrolijk verder.

Het jaar eindigde met een afgelost bedrag van €18.141,21 en een spaarsaldo van € 9716. Daar kwam op 1 januari € 193 rente bij. We zijn dus nog iets minder dan € 100 verwijderd van de droombuffer van €10.000. We kunnen dus verder gaan met aflossen.

Onze doelen voor 2013 zijn:
  • maandelijks € 500 aflossen
  • € 75 per maand sparen voor de buffer (zodat die nog wat meer kan groeien)
  • 80% van alle extra's in de aflossing stoppen
  • dromen van een nieuwe keuken en ons heel hard voorhouden dat het er ooit wel  van zal komen maar nu nog niet....
Wat laten we ervoor? Want € 500 per maand gebruiken om af te lossen is een behoorlijk bedrag. Ik heb de krant opgezegd (met veel pijn in het hart), het boodschappenbudget is iets naar beneden bijgesteld en het laatste abonnement dát ik had (de Genoeg) is ook opgezegd. Luxe waarvan we menen echt niet zonder te kunnen, betalen we van ons eigen zakgeld. Verder gaan we voort zoals altijd, dat betekent dat we zuinig en bewust leven, niets zomaar weggooien en genieten van wat kan en van wat is.

Ik krijg wel eens mail van mensen die zeggen dat ze niet kunnen aflossen. Dat kan. De ene situatie is de andere niet. Maar ook wij hebben moeten zoeken naar ruimte. De ruimte die er nu is, zag ik 5 jaar geleden niet en die was er ook niet, terwijl er toen meer inkomen was. Er komt dus meer ruimte naarmate we langer bezig zijn met consuminderen. Ik spreek soms mensen die zeggen niet te kunnen aflossen, maar ze roken wel, gaan naar de pedicure, of ze hebben veel huisdieren, een sportschoolabonnement. Dat kan allemaal en iedereen moet zelf weten waar hij zijn geld aan uitgeeft. Er is geen beste manier. Maar het uitgeven is wel altijd een gevolg van keuzes maken.  Ik houd ook niet 'zomaar' geld over. Er is veel geschrapt, opgezegd en weggedaan. Veel verlangens zijn in de ijskast gezet. Maar dat maakt niet uit. Hoe eerder dat hypotheekbedrag naar beneden gaat, hoe lager onze maandlasten zullen zijn (nu €1153 per maand), hoe vrijer we straks zijn. Zodat Schatje misschien minder kan werken. Of ik voorzichtig zelf een eigen bedrijf kan starten als ik weer kan werken (want wie neemt in deze crisistijd een ex-patiënt aan...). Of misschien kunnen we dan eindelijk de keuken vervangen.....

Hoe heb jij het gedaan in 2012?

woensdag 16 januari 2013

Vooroordelen over consuminderaars

Een tijdje geleden plaatste ik op mijn kookblog een recept met kipfilet. Hiervan plaatste ik ook een tweet. Prompt kreeg ik een zure opmerking van iemand die schreef: 'mmm lekker, plofkip!'. Pardon? Wat was hier aan de hand? Dat vroeg ik dan ook. Ik kreeg de reactie dat de meeste consuminderaars geen geld uitgeven aan biologisch eten. Waarschijnlijk las deze persoon de tweet dat 'Spaarcentje' een recept met kip publiceerde en nam meteen aan dat het om plofkip ging. Want als je bespaart, dan houd je vast en zeker geen rekening met dierenwelzijn of milieu. Jammer dat deze man niet even de moeite nam om naar mijn kookblog te gaan. Daar wordt het in één klap duidelijk hoe ik tegen voeding aankijk.

Wij eten al jaren biologisch. Dat kan omdat wij hiervoor kiezen. Consuminderen is voor veel mensen een kwestie van kiezen. Natuurlijk niet als je torenhoge schulden hebt en weinig inkomen. Dan zal er misschien geen ruimte zijn om een biologisch kippetje te eten. Maar ik ken toch ook mensen die van een uitkering rondkomen en wél biologisch eten.

Eén van de redenen dát wij consuminderen, is dat wij kiezen voor biologisch eten. Wij hebben een prima inkomen en kunnen daar goed van leven. Daar kwam wel wat druk op te staan doordat ik arbeidsongeschikt raakte vlak nadat we een veel duurder huis hadden gekocht. Om goed uit te kunnen komen met ons geld, zijn wij gaan nadenken over wát we met het beschikbare geld willen doen. Bij ons was de keus: doorgaan zoals altijd (er goed van leven) en geen buffer hebben, óf van tactiek veranderen en flink interen om het één om het ander door te laten gaan.

Biologisch eten is één van de keuzes die wij maakten. Dat betekent niet dat we klakkeloos al het reguliere vervangen door hetzelfde maar dan biologisch. Want dan wordt het alsnog onbetaalbaar. Mijn tactiek is zo veel mogelijk zelf maken. Ik koop vooral basisproducten en ga daarmee aan de slag. Ik bak ons eigen brood en koop het biologische meel per 25 kilo in. Zo ben ik de helft goedkoper uit dan dat ik een biologisch speltbroodje bij een reformzaak haal. Ik maak veel beleg zelf, kook niet met zakjes en pakjes. We eten met de seizoenen mee (dus geen sperzieboontje uit Kenia in januari) en als we trek hebben in taart, ren ik niet naar de bakker maar bak ik zelf.

Kost dat niet heel veel tijd? In het begin wel ja, omdat je niet gewend bent zoveel zelf te maken. Maar geef jezelf de tijd om er aan te wennen en plan alles zorgvuldig. Een keer per week even zitten en nadenken over een weekmenu scheelt later in de week tijd. Je wordt een expert in combinatiekoken en dingen voorbereiden. Maak je het deeg voor een taart, dan verdubbel je dat en doe je de rest in de vriezer. En zo zijn er 1001 dingen te bedenken voor consuminderaars die lekkerbekken zijn.

Er leeft jammer genoeg nog steeds een hardnekkig misverstand over consuminderaars als zijnde vrekken die niet van het leven kunnen genieten. Die zullen vast en zeker ook bestaan. Maar scheer niet iedereen over één kam. Consuminderaars hebben allemaal een eigen reden om zuinig te leven. Dat kan variëren van 'uit de ratrace stappen na je burn out en minder gaan werken' tot 'schulden afbetalen' tot 'besparen omdat je toch graag één keer per jaar op vakantie gaat' of 'zuinig leven omdat je je hypotheek wilt aflossen'. Het kan allemaal en soms gaat het om meerdere redenen. Wij consuminderen om de hypotheek af te lossen, op vakantie te gaan, biologisch te kunnen eten en Schatje elk jaar naar North Sea Jazz te laten gaan.

Anderen doen dat niet. Die kopen misschien elke twee maanden nieuwe kleding, roken, gaan weekendjes weg, hebben een duur mobiel abonnement, een-tablet-i-pad-e-reader-of-wat-je-dan-ook-moet-hebben-liefst-jaarlijks-een-ander, eten regelmatig een hapje in de stad en zeggen dan dat ze geen geld hebben om de hypotheek af te lossen. Dat kan. Consuminderen is niet de norm. Consuminderen is een keuze over hoe je in het leven staat en wat je met je geld wilt en kunt doen.

Loop jij wel eens tegen vooroordelen aan omdat je consumindert?

ps: vandaag op mijn kookblog het menu van deze week

dinsdag 15 januari 2013

Hoe kom ik van mijn woekerpolis af?

Nooit gedacht maar toch echt gebeurd, sinds wij afgelopen zomer onze woekerpolissen af kochten en hebben omgezet, ben ik geïnteresseerd in het onderwerp woekerpolis. Wat me opviel tijdens onze zoektocht naar informatie was dat dit er bijna niet is, als je het tenminste zonder tussenpersoon wil doen. En dat was bij ons juist de opzet. Dat kwam door het eerdere gedrag van onze tussenpersoon, maar ook door aanhoudend negatieve berichten in de media over tussenpersonen zonder ethiek en verzekeraars die alle risico bij de klant leggen.

Onlangs stuitte ik op het in 2011 verschenen boek 'Woekerpolis. Hoe kom ik er vanaf?' van journalist Eric Smit en financieel adviseur René Graafsma. Vooral de laatste intrigeerde me, aangezien hij voorheen zelf woekerpolissen verkocht, uiteindelijk doorkreeg wat voor wanproduct een woekerpolis is en sindsdien mensen helpt met 'ontwoekeren'.

Het boek is niet heel eenvoudig om te lezen. Dat komt vooral door de enorme hoeveelheid feiten die over de lezer uit worden gestort. Maar gewoon doorbijten, want het is wel interessante stof (als je weet dat het om je eigen geld gaat) én noodzakelijk als je van je woekerpolis af wilt. Je moet toch echt zelf de verantwoordelijkheid nemen voor je financiële toekomst en niet meer zomaar blind varen op een tussenpersoon, die vooral de kas van zichzelf en de verzekeraar spekt en niet die van jou.


Eerst een stukje geschiedenis
Voordat de auteurs ingaan op de woekerpolissen zelf, beschrijven ze hoe het zo ver heeft kunnen komen. We lezen dat verzekeren eigenlijk een vorm van solidariteit is, die uit de 17e eeuw stamt. Kooplieden dekten met elkaar de risico's af om bijvoorbeeld bij een scheepsramp niet onmiddellijk failliet te gaan. Of in geval van overlijden, werden de nabestaanden gesteund en behoed voor een financiële ramp.

Opkomst van levensverzekeraars
Gaandeweg ontstonden er - vooral naar Engels voorbeeld - steeds meer verzekeringsmaatschappijen. Levensverzekeraars waren in het begin vooral populair bij arbeiders en kleine zelfstandigen. Dit was de manier om verzekerd te zijn van een inkomen bij faillissementen of na het pensioen. Maar geld kan in waarde dalen en een verzekerd bedrag kan te laag blijken. In de jaren 50 van de vorige eeuw zag voor het eerst een beleggingsverzekering in Nederland het licht, naar Amerikaans voorbeeld. Deze eerste Nederlandse beleggingsverzekering van verzekeraar Waerdeye (het latere Stad Rotterdam) was uniek omdat dit het eerste bedrijf ter wereld was dat zich specialiseerde in beleggingsverzekeringen.

Ondoorzichtigheid als doel op zich
Het duurde nog wel een tijd voordat dit aansloeg, maar in de jaren 80 kwam de verkoop goed op gang, ook gestimuleerd door de overheid via fiscale voordelen. En dan gaat het mis. De verzekeraars maakten er een doel op zich van om het voor de klant ondoorzichtig te maken hoe de kosten en winstprognoses tot stand kwamen. Al in de jaren '90 zijn er onderzoeken geweest die concluderen  'Wanneer een verzekeraar iets verzekert, dan loopt deze risico. Maar bij beleggingsverzekeringen loopt een verzekeraar geen enkel risico. Al het risico ligt bij de klant (...) De naam beleggingsverzekering is in feite al misleidend.'Aldus hoogleraar Arnoud Boot.

Onderzoeken naar wanpraktijken
Wat volgde is ontluisterend om te lezen. Hoewel Boot met zijn onderzoek de vinger op de zere plek heeft gelegd, gebeurde er niets. Zalm, die toen minister van Financiën was, had niet het idee dat er iets mis was in de markt van de levensverzekeraars. Deze praktijk van doen alsof je neus bloedt, duurde voort tot begin van deze eeuw. Toen werden door verschillende grote gebeurtenissen, zoals bijvoorbeeld illegale praktijken met beleggingsfondsen in de VS, ook in Nederland opnieuw onderzoeken gestart.

Nederland wordt wakker
Helaas leidde dit nergens toe, anders dan dat nu ook de media zich er mee gingen bemoeien. Ook de Autoriteit Financiële Markten liet van zich horen en startte een onderzoek. En zo rolde de bal steeds verder. Zelfs Zalm werd wakker. Het tv programma Radar had in 2006 zijn beruchte uitzending waarin de term woekerpolisaffaire voor het eerst werd genoemd. Steeds meer drong het door dat verzekeraars enorme kosten inhielden op de polis van de levensverzekering en dat het voor de verzekerden volstrekt onduidelijk was, wát ze nu betaalden. Consumentenorganisaties bemoeiden er zich nu ook mee en richtten onder meer Stichting Verliespolis op.

Aanbevelingen die een wassen neus blijken te zijn
Nu werd het Klachteninstituut Financiële Dienstverlening (Kifid) ingeschakeld door de staat om te voorkomen dat alle Nederlanders met een woekerpolis de gang naar de rechter zouden maken. Er werd gestreefd naar 'buitenrechtelijke oplossingen'. De ombudsman van het Kifid werd gevraagd om met aanbevelingen te komen. Hoeveel mocht een verzekeraar in rekening brengen, dat was de grote vraag. Wabeke deed de aanbeveling dat verzekeraars 2,5 tot 4,5 % aan kosten mochten opvoeren. Jaar op jaar, elk jaar weer. Maar dat werd er niet zo duidelijk bij verteld. Wel namen de verzekeraars de aanbevelingen massaal over en bouwden veel polissen om of boden nieuwe aan die aan de 'Wabeke-norm' voldeden.

Opnieuw was het Radar dat de mensen nog meer wakker schudde. Het programma rekende voor dat de aanbeveling van Wabeke er toe leidde dat een verzekerde met een beleggingspolis alsnog 40% van zijn inleg zag verdampen. Dat geld ging allemaal naar de verzekeraar, door het effect van rente op rente, jaar na jaar.

Dan maar zelf aan de slag gaan
Samen met de ingestorte economie en beleggingsmarkt leidt dit ertoe dat verzekerden absoluut geen gegarandeerd eindkapitaal bereiken. Dit is echter wel nodig om de hypotheek te kunnen aflossen. Of het eindkapitaal dient ter aanvulling op het pensioen. Omdat de consumentenorganisaties tot nu toe weinig vooruitgang boeken met ingediende claims bij de verzekeraars, de compensatieregelingen een lachertje zijn, de overheid het laat afweten en de verzekeraars zelf het woord 'sorry' niet uit hun strot krijgen, is er maar één ding dat je als consument kunt doen: zelf proberen af te komen van de woekerpolis.

De auteurs stellen dus dat je zelf aan de slag moet gaan. Dat doen ze met een stappenplan:
  1. eerst controleer je of je daadwerkelijk een woekerpolis hebt
  2. vervolgens zoek je uit of je er van af kunt komen
  3. de aanpassingen die je doorvoert moeten overeenkomen met je oorspronkelijke financiële plan (de reden dát je de woekerpolis ooit afsloot)
  4. je gaat de confrontatie met je verzekeraar aan
  5. en tot slot: je dient een claim in bij de verzekeraar
Hoewel er meestal met woekerpolissen beleggingsverzekeringen bedoeld worden, gaat het in dit boek over levensverzekeringen. Want ook een europolis of pensioen is vaak zodanig van constructie dat de verhouding kosten-uitgaven ondoorzichtig is, het meer kost dan dat het oplevert en het beloofde eindkapitaal vaak bij lange na niet wordt bereikt.

Door verschillende stappen te zetten en kennis te krijgen van het verzekeraarsjargon, geven de auteurs je handvatten om zelf aan de slag te gaan. Helaas komt op mij de enorme hoeveelheid informatie wat ondoorzichtig over (dat is blijkbaar inherent aan het onderwerp woekerpolis).  
Met veel informatie kan ik niets, maar het leidt wel af.  Bijvoorbeeld het in het boek opgevoerde panel van personen, die allemaal een ander soort woekerpolis hebben, omdat ze allemaal een eigen financieel doel hebben. Ik begrijp heel goed dat de diverse personen staan voor de diverse manieren waarop mensen met hun geld willen omgaan. Alleen ik krijg daarbij veel informatie waar ik helemaal niet op zit te wachten, zoals over Daphne, die spaart via een polis bij Nationale Nederlanden ter aanvulling op haar naar verwachting tegenvallende pensioen:
 'Dahpne gaat nauwkeurig met haar papieren om, alles strak in een map. Zo gaat ze ook om met zichzelf. Goed gekleed en met een warme open uitstraling. (...) Gaat graag op reis en verkent nieuwe werelden. Mannen zijn leuk, maar ze moeten niet in de weg zitten.' Kom op zeg, dit leidt alleen maar af!

Het boek dwingt je wel om na te denken over een aantal vragen waar je mee te maken krijgt als je van je woekerpolis af wil komen. Maar een echt stappenplan vind ik het niet. Daarvoor staat er te veel informatie in die afleidt en word je als lezer te weinig zelf aangesproken.  Het (naar mijn mening) wollige taalgebruik met enorm veel uitweidingen van de auteurs maakte het vaak alleen maar verwarrend voor mij. Maar uiteindelijk is het onderwerp woekerpolis nu eenmaal geen lekker kaneelbroodje waar je je tanden in wilt zetten, maar moeilijke materie.

Buiten dat kan het boek handig en waardevol zijn, mits je als lezer dus over wat doorzettingsvermogen beschikt. En dat moet zeker als je af wil van je woekerpolis.Het bevat veel bruikbare tips, achterin tref je een handige checklist aan met aandachtspunten & vragen die je jezelf moet stellen en ook de verklarende woordenlijst (jargonversnipperaar genoemd) is heel verhelderend.



Woekerpolis. Hoe kom ik er van af?
Eric Smit en René Graafsma
isbn: 9789461560100 / € 14,95

maandag 14 januari 2013

Kou lijden doen we niet

Hier en daar lees ik reacties van lezers op mijn opmerkingen dat bij ons de thermostaat op 18 graden staat. Het lijkt ze onbehagelijk. Het grappige is dat ik een enorme koukleum ben en het altijd koud heb! Ik lig in bed met thermisch ondergoed, een pyjama, een trui én 3 dekens over me heen. Schatje vraagt regelmatig waar ik ben als hij in bed stapt, omdat hij me nauwelijks ziet onder die berg dekens. Ook draag ik sokken (voor mij gebreid door Besparen maar en waar ik héél blij mee ben). Mijn lichaam is niet goed in staat de eigen temperatuur te regelen, iets wat bij veel ME patiënten voorkomt. Wat bezielt me dan om overdag de temperatuur op 18 graden te zetten? Ben ik gek of zo?

Het is heel simpel. Ik houd niet van kachelwarmte. Nooit gedaan. Nou vooruit, met uitzondering van een houtkacheltje, dat vind ik heerlijk.  Maar als ik wel eens binnenwip bij de buren, waar standaard de verwarming op 21 graden staat, heb ik binnen 5 minuten knallende hoofdpijn.

Vroeger stond de verwarming bij ons ook op 20 graden. En ik had veel hoofdpijn. Dus zette ik hem steeds vaker lager en deed gewoon nog eens een wollen laag aan, en nog één toen ik er weer een graadje van afhaalde. Dat ik hiermee energiekosten bespaarde was natuurlijk ook een motivatie.

Maar kou lijden om geld uit te sparen doen we niet. Word ik - of een ander gezinslid - ondanks de vele wollen lagen niet warm, dan gaat toch echt de kachel hoger. Het is geen sport en het moet wel leuk blijven. Toch ben ik ervan overtuigd dat je kunt wennen aan lagere temperaturen. Ik vind het nu vrijwel overal waar ik kom veel te warm. En het gebeurt me de laatste tijd regelmatig dat ik 's ochtends opsta en pas 2 uur later de kachel aanzet omdat ik zie dat het maar 16 graden is in huis.

Zo heeft ieder mens een eigen omslagpunt. Bij mij is dat blijkbaar bij 18 graden of lager. Ik vind het niet erg om in een koel huis te leven met warme truien aan. Ik zal het daarentegen niet in mijn hoofd halen om te besparen op de kwaliteit van ons eten. Ik kijk wel eens naar anderen als ze hun kar volladen met plofkip in de aanbieding en weet dan: ik maak een andere keuze en dat kost geld. Wel besparen of warmte of wasmiddel, niet op de kwaliteit van eten of vakantie.

Consuminderen is een leuke manier om jezelf te leren kennen. Als vanzelf word je je bewust van wat je wel wilt doen en wat absoluut niet. Je gaat nadenken over waarom je wel geld uitgeeft aan het één en niet graag aan het ander. Het voorkomt dat je achteloos met geld omgaat. En juist door dat zorgvuldiger uitgeven, geef je minder uit dan voorheen.

Denk jij dat je zou kunnen wennen aan een lagere temperatuur in huis?

PS: morgen een recensie van het boek 'Woekerpolis. Hoe kom ik er vanaf?'





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...