woensdag 11 december 2013

Wijs op woensdag: Het voordeel van een dure sportschool



En weer een bijdrage van vaste gastblogger Pennie Wijs:
 
Van nature ben ik liever lui dan moe, maar ik lees hoe langer hoe meer dreigende voorspellingen dat je als bankhanger en bureauzitter niet oud zult worden. Of erger: wel oud, maar krakkemikkig. Om hart en bloedvaten, spieren, pezen en botten in goede conditie te houden is er maar één remedie: meer bewegen. Bah, bah, driewerf bah! Ik houd niet van bewegen. Maar ja, ik zie het verval bij sommige leeftijdgenoten al intreden. Uitgezakte puddingbuiken, kromgetrokken ruggetjes... Gatver. Alles beter dan dat.

Vandaar dat dit jaar bovenaan mijn lijstje goede voornemens genoteerd stond: beweging! Tja, maar hoe? Alle takken van sport vind ik even afschuwelijk. Om te beginnen heb ik al niks met ballen. Die rollen/vliegen/stuiteren bij mij alle kanten op maar nooit de goede. Bovendien vallen alle teamsporten af. Ik kan het andere mensen niet aandoen om hun teamgenoot te worden; ik verpest hun hobby en maak mezelf totaal onmogelijk. Liever heb ik trouwens helemaal geen andere mensen om me heen als ik zoiets afstotends onderneem als sport. En geld uitgeven aan zo’n kwelling, dat was werkelijk wel het allerlaatste waar ik aan dacht.

Wat kun je alleen doen, gratis en ook nog eens heerlijk in de frisse buitenlucht? Hardlopen. Dus ik zocht op internet het allervoorzichtigste schema voor beginners op, printte het uit en wachtte op mooi weer. De eerste maanden van het jaar was het gelukkig veel te koud voor een verstandig mens om zich op straat te begeven, maar in mei leek het er dan toch van te moeten komen. Op een afgelegen landweggetje probeerde ik me hijgend en puffend in beweging te zetten. Het was regelrecht de hel.

Je voelt al aan: ik ben niet het type dat de neiging heeft om door een pijngrens heen te gaan of iets te forceren. Als een slak sleepte ik me slijmerig voort. En tóch had ik na een week stekende pijn in mijn knie. Nóóit een blessure gehad, en ja hoor, zoals ik geblesseerde vriendinnen en collega’s altijd al voorhield: dat héb je nou van dat zogenaamde gezonde sporten. Wat nu? Ik nam een poosje rust (heerlijk!), surfte wat op het internet en belde een hardlopende vriendin. Tot mijn stomme verbazing raadde ze me dringend af om ook nog maar één stap hardlopend af te leggen. Gevaarlijk! Voor iedereen die ongetraind is en zeker op onze leeftijd! Dat kunnen de gewrichten niet meer aan. Die moeten ondersteund worden door getrainde spieren. Maar hoe train ik die dan, zonder hard te lopen? En toen viel het S-woord: in de sportschool. Oef.

Als ik nu érgens een bloedhekel aan heb, dan is het wel de sportschool. Gezwoeg met martelwerktuigen, zwetende mensen om je heen, muffe ruimtes, bonkende muziek en het allerergste: daar vragen ze nog geld voor ook. Maar in de sportschool bij ons op het dorp kon je terecht voor een ‘vrijblijvend, oriënterend gesprek’. Dat kon nooit kwaad, leek me. Erop af dus. Nadat mijn complete staat van onsportiviteit in kaart gebracht was en mijn wensen en klachten waren geïnventariseerd, werd een schema opgesteld, waarbij ik conditie zou opbouwen zonder de knieën te belasten. Daarvoor kon ik het beste een abonnement nemen, dan mag ik zo vaak komen als ik maar wil, op tijdstippen die mij uitkomen. Ik bedwong de aandrang om er vandoor te gaan en zei moedig: ‘Doe maar dan’.

En ja, dat abonnement is dus knetterduur. Maar wat blijkt? Dat is voor mij juist een zegen. Want ik vind het absurd om maar eens per week te gaan sporten voor dat geld. Tweemaal is nog aan de prijzige kant. Bij driemaal wordt het een alleszins redelijk bedrag. Iedere smoes die ik mentaal in stelling breng om eens een keertje te spijbelen, sneuvelt als ik mijn innerlijke rekensommetje maak. Ja dág, ik ben niet gek, ik ga het ze niet cadeau geven. En dan pak ik mijn tas en ga ik maar weer. Deze week ging ik voor het eerst vier keer. Hartstikke goedkoop!

Geef je ook geld uit aan sport? Met tegenzin of met plezier?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...