vrijdag 27 december 2013

Uit de oude doos: verander je huisgenoten in vrekken!

Misschien is dit wel de belangrijkste tip van allemaal. Als je met meerdere mensen in een gezinsverband leeft, op wat voor manier ook, dan is het heel belangrijk dat iedereen achter hetzelfde doel staat. In je eentje als een dolle gaan besparen op de boodschappen, heeft geen zin als je liefste aan de andere kant gewoon doorgaat met geld uitgeven aan zaken die jullie je niet (meer) kunnen veroorloven.

Consuminderen is een gezamenlijke onderneming, zie het als een gezinshobby. Bedenk met je lief wat de redenen zijn dat jullie consuminderen en wat jullie absoluut niet willen opgeven. Bepaal samen waar jullie grenzen liggen en waar jullie voor willen sparen, of dat nu een vakantie is of versneld de schulden afbetalen of gewoon eens uitkomen zonder aan het eind van de maand rood te staan. Als jullie er samen uit komen, kunnen jullie een duidelijke boodschap meegeven aan de kinderen, zodat die weten waarom het belangrijk is om het licht uit te doen, de kraan niet zomaar te laten lopen en te sparen voor iets wat ze graag willen.

In het begin stuit je misschien op weerstand. Daarom is de manier waarop je de boodschap brengt cruciaal. Doe niet alsof er iets wordt afgepakt ('daar geven we dus ons geld niet meer aan uit en daarmee basta!') maar leg uit dat er veel voor terugkomt. Je geld lekt niet meer ondoordacht weg maar wordt besteed aan zaken die jullie allemaal belangrijk vinden. Je krijgt er rust voor terug, door de zekerheid van een buffer. Het is een omschakeling van ondoordacht geld uitgeven naar bewuste keuzes maken en daar enorm van kunnen genieten.

Hoewel het niet de bedoeling is dat kinderen de lasten van geldzorgen dragen, kunnen ze best meedenken en wat verantwoordelijkheid nemen. Dat kan het beste als er enig besef is van wat er binnenkomt en weer uitgaat. Afhankelijk van de leeftijd van je kind, kun je hem betrekken bij de gezinsfinanciën. Zo hebben we S. toen ik mijn baan kwijtraakte  uitgelegd 'dat er minder centjes binnenkwamen'  en dat we daarom minder vaak zomaar in de stad iets gingen drinken. Naarmate hij ouder werd, vertellen we meer en betrekken we hem meer bij het waarom van keuzes. Doen we een hypotheekaflossing, dan kleurt hij de vakjes van de aflostekening in en hebben we in de avond een lekkere toet om te vieren dat er nu weer meer huis van ons is en niet meer van de bank. Nu hij bijna 12 is kan hij nog veel meer aan. Ik heb hem laatst onze begroting laten zien en hij sloeg steil achterover van de hypotheeklasten. Dat is mooi, want wij doen dat ook.

Voor ons was in 2008, het jaar dat ik ziek werd, de belangrijkste consuminderreden: de mogelijkheid om bepaalde dingen te kunnen blijven doen terwijl er veel minder inkomen binnen komt. De eerste prioriteit was de hypotheek kunnen betalen. Of dat kon betwijfelde ik, met zoveel minder inkomen en zoveel meer woonlasten, we waren immers net verhuisd naar een duurder huis. Al snel kwam er echter meer ruimte en verschoven de doelen. We willen niet alleen uitkomen maar ook sparen. Het volledig ontbreken van een buffer toen ik ziek werd, heeft de ogen goed geopend.  Ook kiezen we voor biologisch, één keer per jaar op vakantie gaan en in de zomer gaat M. graag naar North Sea Jazz. We hopen voldoende te kunnen sparen voor een studie van Zoon. Tot slot willen we de hypotheek aflossen, zodat we geen hoge woonlasten meer hebben tegen de tijd dat we met pensioen gaan. 

Onze eerste bespaarkeuzes maakten we vanuit een situatie waarin we eigenlijk nooit geld over hielden. We stonden niet vaak rood maar het lukte ook nooit om te sparen. Toch meenden we wel duurder te kunnen gaan wonen. We waren dus “consuminder-maagden”. Toen mijn inkomen door ziekte deels wegviel en het tot mij doordrong dat we iets grondig moesten gaan veranderen, was M. daar bepaald niet blij mee. Hij was bang dat alle fijne dingen in het leven zouden worden afgepakt en dat de spontaniteit weg zou gaan. Het is een heel proces geweest van ons samen om te ontdekken wat voor de ander echt belangrijk is. Het is ook een uitdaging geweest om dat met respect voor elkaar te doen. Hij wordt nog steeds wel eens wanhopig van mijn “biologische gezeur” en ik vind een nieuwe versterker helemaal niet nodig ook al is de oude duidelijk aan vervanging toe. Maar ik ben behoorlijk doof en hoor niet eens wáár geluid vandaan komt, laat staan dat ik hoor of de kwaliteit van het geluid oké is. ‘Vroeger’ hoorde ik dat ook niet maar ging ik meteen overstag, we renden naar de winkel en kochten er één. Grote uitgaven werden altijd impulsief gedaan. Nu bedenken we dat we ook voor iets kunnen sparen, als we menen dat er echt iets moet worden vervangen.

Ik kan niet in mijn eentje de wereld redden. Zou ik alleen wonen dan zou ik veel drastischer zijn in 'zero waste' en in mijn consuminderacties. Maar ik leef niet alleen. Ik heb rekening te houden met anderen, die andere accenten in het leven leggen. Om het voor ons alle drie leuk te houden is het belangrijk rekening te houden met elkaars accenten.Wat ik wél kan doen is zorgen dat we ons allemaal bewust worden van de waarde van geld en wat er gebeurt als je minder uitgeeft, zorgvuldiger uitgeeft of bespaart door verspilling te stoppen. Dat mijn huisgenoten inmiddels door hebben dat er steeds meer mogelijk is door steeds minder geld uit te geven, is mooi meegenomen. Het is gelukt, mijn huisgenoten zijn tot vrek getransformeerd. En vreemd genoeg is er daardoor nu weer vaker ruimte om spontaan toch ergens op een terrasje te zitten.....met geld dat er is.....

Hoe leg jij thuis uit dat er bezuinigd moet worden?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...