zaterdag 2 november 2013

Zaterdag

Nadat bij Dibbes na zijn zware oogoperatie na tien dagen de hechtingen waren verwijderd, moesten wij hem nog een paar dagen binnen houden. Dat was om hem een paar keer per dag te zalven en wat pillen te geven om ontstekingen te voorkomen. Afgelopen dinsdag mocht hij voor het eerst weer naar buiten en konden wij eindelijk ontspannen. Het was het einde van een spannende periode. En vooral een zeer gewenst moment want een kat binnen houden die heel graag naar buiten wil, is een enorm gedoe. Zeker in een huis met nog twee katten die ook graag naar buiten willen en dat mogen. Ook was het spannend hoe hij zou reageren: bedankt mensen en tot nooit meer ziens? Gelukkig kwam hij na een half uur aangestormd toen ik hem riep. Hij is nooit ver van huis of uit het zicht. Volgens mij is hij een enorme theemuts...hij gedraagt zich nu al als de andere twee: kleine ommetjes en de rest van de dag wordt doorgebracht op de bank, de vensterbank, een lekker kussen of een schoot.

Nu zijn we begonnen aan de tweede fase van de adoptie: Dibbes eraan laten wennen dat niet alles een bedreiging is. Hoewel hij ons steeds meer vertrouwt staat hij nog erg in de overleefstand. Een kat die vanaf de bar op de grond springt is voor hem een aanval. Hij reageert fel en soms met meppen en onze katten weten niet goed hoe daarmee om te gaan. Wel zien we ook toenaderingspogingen die nog vooral erg onhandig zijn: Dibbes die op tafel gaat rollen voor Smoes die niet weet hoe te reageren en dan maar onder tafel gaat zitten. Als Smoes als antwoord uiteindelijk op de stoel springt richting Dibbes, heeft het Dibbes te lang geduurd en ontstaat er gedoe. Dat soort dingen dus, die gaandeweg wel gaan verbeteren. We zullen wel veel geduld moeten hebben. Gisteren was hij ineens heel erg bang voor mij. Hij zat bij mij op schoot en ineens zag ik zijn ogen helemaal veranderen en stoof hij ervandoor. Ik deed op dat moment niets, hij zat tegen mij aangedrukt. Ik bewoog niet en heb er geen verklaring voor anders dan dat het ineens helemaal fout kan voelen voor hem. Gelukkig kwam hij na een half uur weer naar me toe.

Het normale leven kwam weer op gang hier, S. ging weer naar school en ik heb hier en daar pogingen gedaan om wat op te ruimen en schoon te maken. Ik sprak mezelf ferm toe en verwijderde 15 oude glazen potjes met niet meer bijpassende deksels die toch wel verschrikkelijk in de weg stonden. Ik bedoel maar, hoeveel humus kun je maken! We doorstonden de storm goed, buiten wat door de tuin rondvliegend meubilair hadden we geen schade. In de straat wel en verderop is een grote boom op een villa terechtgekomen.

Dinsdag had ik ook een afspraak met de voedingstherapeute. Ik ga voorlopig door met glutenvrij en zuivelvrijvrij eten. Ik behaal goede resultaten, veel klachten verdwijnen en ik ben ook nog eens 3 kilo afgevallen, zeer welkom. Als deze lijn doorzet mag ik volgende maand wat kaas gaan proberen. Ook stelde ze voor om een eventueel biopt te laten doen om definitief te testen of ik coeliakie heb. Hoewel er niets uit  de bloedtest wees, knap ik enorm op van glutenvrij eten. Misschien geen intolerantie maar wel een overgevoeligheid? Voor mij voegt een officiële diagnose weinig toe. Ik heb na 5,5 jaar ziek zijn mijn buik meer dan vol van ziekenhuizen en onderzoeken. Ik laat het er daarom bij zitten. Het is niet dat ik doodziek word van gluten maar wel dat ik me beter voel zonder. Nou, prima toch. Misschien kan ik in de toekomst bij speciale gelegenheden eens een echte pasta eten of een heerlijk broodje, net zoals ik nu ook met suiker doe. Maar het dagelijks eten hoeft niet voor mij, ik eet heerlijk zonder.

Hoewel ik me beter voel door het andere eten en vooral ook beter slaap (lees doorslaap) ben ik wel heel erg moe. Ik heb nog enorme last van het verzetten van de klok en ben niet vooruit te branden. Evengoed startte ik deze week wel weer heel voorzichtig met revalidatieoefeningen bij de fysiotherapeut. Het is sinds mei de derde poging en ik hoop dat het dit keer wel gaat lukken.

De buren komen morgen weer thuis en dat betekent een einde aan het verzorgen van hun katten. Normaal doe ik dat met liefde maar dit keer viel het zwaar. Eén van de katten is een kitten van vijf maanden en die heeft de afgelopen drie weken voor onze deur zitten gillen, als een in de steek gelaten baby (wat ie ook is natuurlijk). Naar binnen laten is geen optie, met een andere kat die zich hier net wat thuis begint te voelen en de kitten als een bedreiging ziet. Waarop de kitten zo wanhopig is geworden dat hij in de avond regelmatig onder ons slaapkamerraam zit te gillen. Niet echt ontspannen...

Tot slot bracht de post deze week een fijne verrassing van lezeres A. Ik heb haar het boek Mijn hypotheek geleend en via de post opgestuurd. Als dank kreeg ik een enorme stapel kaarten van haar, ik hoef voorlopig niets meer te kopen!

Fijn weekend!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...