woensdag 13 november 2013

Wijs op woensdag: Roze bril

Vandaag weer een bijdrage van gastblogger Pennie Wijs:

Roze bril
Je hebt allemaal wel eens een miskoop. Ach, als het om een kleinigheid gaat... Pech gehad, denk je, en daar laat je het bij. Een relaxte houding, maar weinig lucratief. Van een collega leerde ik dat het ook anders kan. Zij was bijvoorbeeld niet te beroerd om een grote chipsfabrikant er op te wijzen dat een door haar aangeschaft zakje bij nadere beschouwing niet goed gevuld bleek te zijn. En wat denk je? Een briefje met excuses? Ja, ook. Dat zat gevoegd bij een enorme kartonnen doos vol XL-chipszakken die met een vrachtwagen aan haar deur werd afgeleverd. De hele straat heeft nog een jaar lang van haar voorraad mogen meegenieten.

Haar verhaal schoot me te binnen toen ik – jaren geleden alweer – een brief ontving van de fabrikant van mijn autootje. Eigenlijk was het een klein pakje. Er zat een grote bril in met roze glazen. Dat was omdat alle R.-rijders het leven voortaan door een roze bril zouden bekijken, zeker als ze het allernieuwste type R. zouden aanschaffen dat in bijgaande brief werd aangekondigd. Aha, nu was het duidelijk míjn beurt om in de pen te klimmen.

Ik schreef de firma R. dat ik bijzonder blij was met het cadeautje. De roze bril kwam als geroepen, hij had mijn bestaan aanmerkelijk opgefleurd. Mijn rode R.’tje vertoonde namelijk intens lelijke roestplekken en het werden er met de dag meer. Dat was me vies tegengevallen van R.! Maar met de roze bril op mijn neus zag ik ze nauwelijks meer en kon ik rustig de tijd nemen om te overwegen of ik zo’n nieuw R.-model ooit nog wel zou aandurven. Dank voor de sympathieke geste en een hartelijke groet.

En wat denk je? Natuurlijk! Een keurige reactie. Wat was dat nou? Roestplekken? Dat was helemaal niet goed! Ik moest me als de wiedeweerga bij de dealer vervoegen en die zou de zaak zorgvuldig bekijken. Dat was uiteraard niet aan dovevrouwsoren gezegd. Binnen vijf tellen zat ik in mijn R.’tje en onderweg bedacht ik al hoe breed ik mijn succesverhaal zou uitmeten op kantoor.

Bij de R.-dealer werd ik ontvangen door een norse man. Ik liet hem de brief zien. Nou, hij wist van niks. En hij hoefde ook helemaal niet te lachen toen ik de roze bril opzette bij onze inspectie van de bruine plekken. Roest? Ja, kon gebeuren. Dat had je nou eenmaal wel eens, hè? Maar waren dit dan eigenlijk niet heel véél, heel gróte plekken voor zo’n jong R.’tje, sputterde ik? Mmm, hij zou eens kijken. Hij prikte eens hier en hij porde eens daar. En toen wist hij het. ’t Was roest van buitenaf. Ja en? Werd het daar minder erg van dan? Nee dat niet, maar dit viel gewoon niet onder de garantie. Was ’t nou van binnenuit gekomen, ja dán. Maar van buitenaf, dat was gewoon het risico van het vak.

Ik plukte de roze bril van mijn neus en begon te stampvoeten. Kom op zeg, roest is toch zeker gewoon roest? Daar was hij het wel mee eens, maar regels zijn gewoon regels. Ik deponeerde de bril voor zijn voeten en beloofde plechtig dat ik dit verhaal tot in lengte van jaren aan iedereen zou vertellen die het maar horen wilde.
‘U doet maar’, zei hij.
Nou, bij deze dan.

Heb je ook wel eens pech gehad bij de aanschaf van een auto?

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...