woensdag 23 oktober 2013

Wijs op Woensdag: Zwart-wit (of de angst voor een voetenbankje)


Deze week een extra bijdrage van gastblogger Pennie Wijs in de serie 'Wijs op Woensdag' omdat Spaarcentje wat gammel is en veel aan haar hoofd heeft. Dank je wel Pennie!

Zwart-Wit (of de angst voor een voetenbankje)
Dit weekend was de tweedeling in consumentengedrag duidelijk zichtbaar in bijlagen van de NRC. De glossy-achtige De Luxe was zoals gewoonlijk niet te lezen zonder vuile handen te maken. De voorzijde van de omslag werd voor zevenachtste bedekt met zwarte inkt, de achterzijde totaal. Op de voorzijde een afbeelding van een fotograaf, op de achterzijde een reclame voor een apparaatje dat nog het meest weg had van een horloge, maar het volgens mij toch niet helemaal was. Ook binnenin nog eens veel zwart: dubbele pagina met dame flanerend langs de Eiffeltoren, die ons lekker moet maken voor een kledingmerk – of gaat het om de tas, de zonnebril, haar parfum? Joost mag het weten, maar ík wil het niet weten – dubbele pagina met auto, dubbele pagina met horloge en dan op pagina 9 eindelijk de inhoudsopgave.

Ben je bij de inhoud aanbeland, dan ben je trouwens nog niet verlost van pikzwarte pagina’s die luxe hebbedingen aan je opdringen. Zo’n bijlage heeft altijd extra zaterdagse wasbeurten tot gevolg, want voor je het weet is je hele huis zwartbeduimeld. En iedere keer als ik mijn handen sta te wassen vraag ik me af: hoeveel liters inkt worden er met deze bijlage het milieu ingepompt en wie wordt hier eigenlijk blij van? Nu heeft de hoofdredacteur ons lezers – in antwoord op de storm van protest die eerder over deze ‘advertentie-bijlage’ opstak – wel uitgelegd dat dit de enige manier is om de krant betaalbaar te houden, maar het maakt de prijs in een ander opzicht toch wel erg hoog.

Dit keer werden ook de consuminderaars en minimalisten op hun wenken bediend. In de bijlage LUX, op gewoon krantenpapier, werd aandacht besteed aan het leven ‘met zonder spullen’. Leven met een minimum aan bezit wordt een hype. Dat idee zag je mooi terug in de vormgeving: witte omslag en het genoemde artikel werd voor driekwart omlijst met onbedrukt papier. Ja, dat hoeft voor mij nou ook weer niet, daar had gerust gewoon tekst mogen staan. Heel eerlijk gezegd betaal ik gewoon om iets te lezen en niet om naar wit (of zwart) papier te koekeloeren. Afijn, genoeg gemopperd.

Vast onderdeel is de rubriek Binnenkijken met een interieurfoto. Wat is er leuker dan bij anderen achter de voordeur loeren? Deze week natuurlijk een ‘opgeruimd’ inkijkje, passend bij het thema. Twee mannen – met ‘stevige’ banen, zoals mijn oma dat altijd noemde – delen een doosachtige woonruimte van 100 vierkante meter. Met-zonder spullen leven deden mijn grootouders uit armoede en noodzaak, maar nu is het hot en trendy. Daarom wilden deze mannen de leegte van de ruimte niet breken. De aankoop van een voetenbankje was zelfs uitgesteld omdat ze niet zeker wisten of dat wel in de lege doos mocht.

Zelf houd ik ook niet van zooi in huis dus ik bekeek de foto aandachtig. Kon ik hier nog inspiratie opdoen? Uiteraard is de definitie van rotzooi voor iedereen anders. Bij deze term denk ik aan stapels oude kranten, stoffige boekenkasten, aangekoekt vaatwerk, meubilair bedekt met sleutels, sjaals, pakjes zakdoeken, notitieblokjes, brillen, agenda’s, telefoons en daartussen plastic vazen met kunstbloemen. O ja, en in de vensterbank de vrolijke jaren tachtig gans met strik om de hals. Niets van dat alles was op deze foto te bespeuren. Toch was er iets mis (voor mij dan hè, want over smaak valt niet te twisten, weet ik, weet ik...). Maar wat?

Opeens zag ik het. Geen gordijnen voor de ramen. Geen kussens op de bank. Nergens kaarsen, planten, bloemen. Voor mij onmisbare rekwisieten voor gezelligheid. Voor de mannen in kwestie wellicht rotzooi. Intrigerend. Wat zegt een interieur over je? Wie je bent? Lastig. Het zou heel goed kunnen dat deze mannen in de praktijk enorme gezelligheidsdieren zijn, die bezoek gastvrij onthalen op overheerlijke maaltijden met een goed glas wijn en een nog beter gesprek. Waarom zou dat niet kunnen in een leeg huis? Toch gaf de foto mij een raar gevoel. Een leeg gevoel. Dat kan natuurlijk ook komen omdat ik eerst de tekst gelezen had. Want zeg nou zelf. Twee intelligente, hoogopgeleide mannen met angst voor een voetenbankje... Dit zijn de momenten waarop ik mijn oma zo mis. Wat zou ik graag nog eens met haar praten over zo’n wonderlijk fenomeen als dit.

Houd je zelf van de zwarte of de witte kant van consumeren? En ben je ook wel eens bang geweest voor een voetenbankje?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...