woensdag 16 oktober 2013

Wijs op woensdag: Een salaris met een menselijke maat

Om de week op woensdag lezen jullie hier een bijdrage van gastblogger Pennie Wijs:

Een salaris met een menselijke maat
Links en rechts hoor je het mensen zeggen: vergeleken bij het leed in Syrië valt de pijn van het consuminderen totaal in het niet. Zelfs als je je baan, je huis, je financiële onafhankelijkheid kwijtraakt – en dat lijkt me verschrikkelijk – dan is dat nog niets vergeleken bij het leed van mensen die op de vlucht zijn voor oorlogs- of natuurgeweld. Daarom is het echtpaar Wijs nooit te beroerd om in de buidel te tasten voor organisaties die hulp bieden in deze ellende. Je moet wel een hart van steen hebben om een bijdrage te weigeren. En toch zei ik onlangs voor het eerst: ‘Nee!’

Het Rode Kruis vroeg per brief om een bijdrage voor de opvang van slachtoffers van tyfonen die binnenkort aan de andere kant van de aardbol gaan razen. Omdat er de laatste tijd nogal wat te doen was over de strijkstokken die gehanteerd worden bij goededoelenorganisaties, nam ik even een kijkje op de website van het Rode Kruis. Ik wilde graag weten wat het salaris van de directeur is. Daar schrok ik behoorlijk van: € 135.000,- Er staat een uitgebreide uitleg bij, waarschijnlijk omdat het Rode Kruis enkele jaren geleden nog gedwongen werd door de overheid het directeurssalaris naar beneden bij te stellen (zie  hier).

Niemand zal beweren dat het een simpele baan is. Uiteraard moet op die post een professional zitten met de nodige kennis en vaardigheden. En die mag van mij een behoorlijk salaris verdienen. Nu komen we op mijn punt: wat is een behoorlijk salaris? Een ondernemer die zijn nek uitsteekt en daarbij succesvol is, wordt een riante vergoeding meestal niet misgund. Eerlijk zelf verdiend immers. Maar mensen die zich inzetten voor de publieke zaak of goede doelen worden snel als graaiers betiteld als ze een dik salaris opstrijken. Eerlijk gezegd vind ik  €135.000,- een héél dik salaris. Het weerwoord van vele goede doelen: ‘volgens de geldende normen mag het nog meer zijn’. Mág inderdaad, ja. Maar het mag ook minder zijn.

Want wat houdt zo’n functie in? Ik besef dat ik het enigszins simplificeer als ik zeg: geld inzamelen en zorgen dat het op de juiste plaats op de juiste wijze besteed wordt. Iets gedetailleerder dan: je moet beschikken over kennis van fondsenwerving, marketing, PR, en van de situatie ter plaatse voor wat betreft de geografische, meteorologische, politieke, militaire, sociale en medische situatie. Je moet hulpverleners werven en selecteren en hulpmiddelen inkopen. Daar heb je deskundigen voor in dienst die je moet aansturen en voor wie je eindverantwoordelijk bent. Hoe zwaar weegt de verantwoordelijkheid en complexiteit van de functie? Gezien de hoogte van het salaris, volgens het Rode Kruis bijna even zwaar als die van een staatssecretaris

Zelf heb ik het gevoel dat dat zwaar overdreven is. Er zijn genoeg mensen met vergelijkbare functies die veel minder verdienen. Waarom zou de directeur van een humanitaire organisatie daarop een uitzondering moeten zijn? Los van de vraag over de juistheid van de functiewaardering houdt me nog een andere vraag bezig. Wanneer overschrijdt een salaris eigenlijk de menselijke maat? Hoeveel geld heeft een mens in ons land maandelijks nodig om een comfortabel leven te leiden? Wanneer is genoeg echt genoeg?

Ieders behoeften liggen anders en iedereen zal hierbij een andere grens trekken. Mijn grens wordt door de directeur van het Rode Kruis overschreden. Ik vind de hoogte van zijn salaris onjuist en ongepast, zeker in een tijd waarin iedereen de broekriem moet aanhalen. Ik vind het ongepast tegenover al die vrijwilligers die zich op vele manieren met hart en ziel inzetten voor het goede doel. Ik vind het ongepast tegenover alle donateurs die iets in de collectebus doen of een bedrag overmaken naar de bankrekening. Geld dat ze vaak niet zo makkelijk kunnen missen, maar tóch geven, omdat ze hun medemens niet in de kou willen laten staan. En verder vind ik het ongepast tegenover alle goede doelen die wél in staat zijn een competente directeur te vinden voor een redelijk bedrag. De veelverdieners in de goedendoelenbranche verpesten het imago van de hele sector. Bij veel mensen is het wantrouwen zo hoog gestegen, dat ze aan geen enkele organisatie nog iets willen geven. Want ‘al die directeuren zijn toch maar graaiers en zakkenvullers.’

Kortom, bij mij was de grens bereikt. Ik pas ervoor om de directeur te sponsoren, in plaats van het slachtoffer dat hulp nodig heeft. Dat geeft nog een heel vervelend gevoel, omdat het slachtoffer op korte termijn geen baat heeft bij mijn besluit. Op de lange termijn hopelijk wel. Dit alles heb ik het Rode Kruis per mail laten weten. Als maar genoeg anderen ook blijk van hun ongenoegen geven, dan merken de organisaties in kwestie vanzelf dat hun maatschappelijk draagvlak verdwijnt.

Waar ligt voor jou de grens?

Het is niet zo moeilijk om je van tevoren oriënteren. Zoek de doelen die je een warm hart toedraagt en kijk of de betreffende directeur naar jouw oordeel een salaris beurt met een menselijke maat. Bij bonafide organisaties kun je het jaarverslag inzien of opvragen via hun website.

Voor een snelle indruk kijk je hier. En als je nog meer wilt weten, bekijk dan de website van het CBF-keurmerk.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...