woensdag 4 september 2013

Wijs op woensdag: knokken voor je portemonnee


Met ingang van vandaag schrijft gastblogger Pennie Wijs om de week een logje in de serie 'Wijs op Woensdag':

Knokken voor je portemonnee


Mijn spierkracht is nul komma niks. Als er een geweldsscène op tv is, sluit ik gauw mijn ogen. En als iemand hard ‘boe’ tegen me zegt, doe ik meteen verschrikt een stapje achteruit. Dat je even een beeld hebt van wat voor type ik ben.

Ooit hoorde ik van een specialist in veiligheidszaken waar je op moet letten als je als vrouw alleen over straat gaat: nooit je huissleutels, bankpasje, identiteitsbewijs of andere belangrijke papieren in je handtas. Daarin mogen alleen wat onbelangrijke spulletjes zitten en een klein bedrag aan contant geld. Mocht een of andere onverlaat het op je handtas voorzien hebben, dan doe je niet moeilijk en geef je die gedwee af. Maar ondertussen zet je een keel op van jewelste en kijk je de onverlaat in kwestie recht in zijn facie, zodat je later een goed signalement kunt geven.

Met die tips ergens ver weggezakt in mijn onderbewuste liep ik eens op het Centraal Station van Rotterdam naar het perron van de metro. Het was spitsuur en op de smalle trap sukkelde ik in een stroom van reizigers in gestaag tempo naar beneden. Plotseling voelde ik dat mijn armen bij de ellebogen op mijn rug werden getrokken. Tegelijkertijd werd ik voorwaarts geduwd, zodat ik in hetzelfde tempo moest doorlopen. Ik probeerde achterom te kijken, maar dat is lastig als je een trap afdaalt met je armen op de rug gedraaid. Wel zag ik dat een hand mijn schoudertas openritste.

Op dat moment was net mijn linkerbeen aan de beurt om weer een stapje te maken. Zodra ik de volgende trede raakte, zette ik me schrap, tilde mijn rechterbeen op en trapte daarmee zo hard ik kon achteruit. Er kraakte iets, er klonk een kreet, mijn armen werden losgelaten en tussen mij en mijn buurvrouw tuimelde een manspersoon naar beneden, die ik in een supersnelle reflex nog een flinke trap na gaf. Binnen een seconde was de tuimelaar in de menigte verdwenen. In de mensenstroom op de trap leek niemand iets gemerkt te hebben, behalve de vrouw naast me. Ze keek me aan met een mengeling van schrik, verbazing en ontzag. Precies zoals je dat in tekenfilms ziet: ogen als schoteltjes, mond half open gezakt. Ze zei geen woord. Ik ook niet. Mijn benen mochten dan zojuist spontaan een paar karate-trappen uitgevoerd hebben, mijn stembanden kon ik met de beste wil van de wereld niet in beweging krijgen.

Op mijn bestemming aangekomen deed ik verslag van mijn avontuur. Kreten van afgrijzen en ongeloof.
-        ‘Werd je vástgehouden?’
-        ‘Heb je hem getrápt? Jíj?’
-        ‘Kijk eens in je tas. Mis je echt niks?’
Ik controleerde de inhoud. Mijn portemonnee was er nog. Er ontbrak alleen een etuitje met tampons.
-        ‘Die kan hij mooi in zijn reet steken’, deed ik stoer.
Het kwam alleen nogal pieperig mijn strot uit. Toen begon alles aan me te rillen en te beven. Precies zoals in tekenfilms.

Ben je ook wel eens (bijna) beroofd van je portemonnee? En wat deed je toen?


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...