vrijdag 20 september 2013

Mode volgens De Volkskrant

Afgelopen weekend verscheen bij De Volkskrant het magazine als modebijlage. Voor mij is dat teleurstellend. Ik heb er niet zo veel mee. Met mode an sich niet en zeker niet met artikelen over mode. Dat zette me aan het denken. Waarom eigenlijk? Omdat ik geen geld heb om er veel aan te uit te geven? Hoewel ik niet iemand ben die uren kan (of wil) shoppen of voor de spiegel van alles uitprobeert, vind ik het wel bij tijd en wijle leuk om aandacht aan mijn uiterlijk te besteden. Tegenwoordig heb ik zelfs een vast jaarbudget voor mijn kleding. Deze maand heb ik mijn kast doorgewerkt en gekeken wat weg moet omdat de gaten erin vallen, wat mag blijven en wat er ontbreekt. Wat ontbreekt ga ik zorgvuldig zoeken. Ik kijk naar aanbiedingen, kijk op internet maar ga ook langs bij de kringloopwinkel. Zo had ik een donkerbruin vest nodig (omdat de vorige in de wasmachine te heet werd gewassen) en vond ik deze bij de kringloop, voor het enorme bedrag van € 3,-. Ook laat ik kleding oplappen: een wollen winterjas  waar de wind dwars doorheen gaat wordt op dit moment voorzien van een voering en mijn leren jas krijgt nieuwe knopen...

Mijn irritatie over het modenummer heeft te maken met de budgetten die daar om je oren vliegen. Ik stel me zo voor dat de gemiddelde Volkskrantlezer best hoog opgeleid is. Maar ook aan hoog opgeleiden is de crisis niet voorbij gegaan. Bovendien hoeft hoog opgeleid niet synoniem te staan voor het normaal vinden dat je tijdens een middag winkelen € 8000 uitgeeft, zoals de New Yorkse Philippe Lim op pagina 77 van het magazine vertelt. Een dergelijk bedrag maakt mij boos.

Als ik het magazine lees dan tref ik onder meer aandacht aan voor mevrouw Prada, onbetaalbare tassen van Hermès, wie er wat koopt in de duurste straat van Parijs en een supermodel dat samen met haar verse baby kleren toont waarvan een groot deel een prijs op aanvraag heeft.

Waarom niet eens een andere opzet, met aandacht voor duurzaamheid en recycling? Waarom geen leuke interviews met mensen die erin slagen voor een habbekrats er wel goed gekleed bij te lopen? Waarom is de norm blijkbaar Vuitton, Hermès en Prada, in een tijd waarin zoveel mensen zoveel minder geld tot hun beschikking hebben? Waarom geen reportage over kringloopwinkels waar je toch echt wel hele mooie, soms echt prachtige dingen kunt kopen. Of als kringloopwinkels niet hip genoeg zijn: aandacht voor vintage....

De bedoeling van het modemagazine zal ongetwijfeld zijn om mensen te inspireren (en om geld te verdienen aan de mode-advertenties), maar is dat alleen maar mogelijk door te pronken met merken en artikelen die voor 'gewone' mensen onbereikbaar zijn? Dat moet toch beter kunnen Volkskrant!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...