woensdag 11 september 2013

Betalen voor gastvrijheid

Van een lezeres kreeg ik dit artikel toegestuurd. Het is afkomstig uit de serie Moderne Manieren van Trouw. Het dilemma is: wat doe je als je vrienden bij jou als het ware de koelkast plunderen, maar omgekeerd in hun huis geld vragen als je iets te drinken neemt?

Tja, wat vind ik daarvan. Heel treurig, zeker omdat er wordt uitgelegd dat het een principekwestie is van deze zelf gekozen vrekken. Met gastvrijheid heeft dit natuurlijk niets meer te maken. Je kunt je dan ook afvragen of dit nog wel vriendschap is als de één de ander zo beledigt. Want dat is wat er gebeurt.

Toch is het iets wat ik vaak ben tegengekomen, vooral in mijn studententijd. Er waren altijd uitzuigers en meelopers die gretig elk aangeboden drankje in de kroeg aannamen en verdwenen als zij aan de beurt waren om te trakteren. En ik heb toen meerdere malen meegemaakt dat ik op uitnodiging een maaltijd naar binnen schoof waarna de gastvrouw zei, 'dat is dan vijf gulden'. Ik werd daar niet alleen onaangenaam  door verrast, het verwonderde me ook. Ik voelde me echt in de val gelopen en vroeg me dan af of de ander dat ook zo bedoelde en er misschien zelfs aan verdiende. Toentertijd zei ik daar weinig van, ik betaalde ook nog, sukkel die ik was! Het voelde niet goed. Het is immers iets heel anders om met een stel mensen samen te gaan eten en vooraf af te spreken dat je de kosten deelt, of per toerbeurt met een vast clubje koken: de ene week hier en de volgende weken bij iemand anders. Dan is de opzet om gezellig samen te eten en de kosten te delen. Iets wat ik vroeger ook heel vaak heb gedaan.

Ongetwijfeld waren dit medestudenten met geldproblemen, dacht ik eerst. Maar nee, ik maakte ook wel mee dat de gastheer of gastvrouw in kwestie wel gewoon naar concerten ging of boeken kocht. En trouwens, geldproblemen - of liever chronisch tekort aan geld - had ik ook. Als de docent ineens op vrijdag een titel van een boek doorgaf dat we toch echt voor het volgende college moesten aanschaffen, dan at ik regelmatig een week lang brood met pindakaas en vla (vult goed). Alleen, dan nodigde ik niet iemand te eten uit.

Sommige mensen maken hele duidelijke keuzes wat ze doen met hun geld. Dat kan en dat mag. Het probleem van sociale interactie is dat het vaak geld kost: een drankje, een hapje, etc. Wel profiteren en niets terugdoen, voelt niet goed. We voelen immers altijd haarfijn de balans aan, wat klopt nog en wat is scheef.

Toch is het niet zo dat zaken altijd in evenwicht moeten zijn. Als jij een cadeau koopt van € 50 voor je beste vriendin, mag je dan een cadeau van dezelfde waarde terug verwachten als het jouw verjaardag is? Zo werkt het natuurlijk niet (al voelen sommigen het wel zo). Uiteindelijk gaat het niet om hoeveel iets kost, maar hoeveel moeite er is gedaan. Als de vrekken uit het artikel in Trouw hun gasten hadden verwend met eigen gemaakte vlierbessenlimonade en een soepje van pompoen uit eigen tuin, was het gevoel heel anders geweest. Uiteindelijk gaat het niet om de geldbalans maar om de ik-heb-moeite-voor-jou-gedaan-balans. En die is bij sommige mensen zoek.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...