zaterdag 24 augustus 2013

Zwerfkat

Houd jij niet van katten of van verhalen over katten, dan stel ik voor dat je maandag terugkomt hier. Dan staat op deze plek het aflosverhaal van Pien.

Eerder schreef ik over onze pogingen een zwerfkat te adopteren. Het plan was hem te voeren, aan ons te laten wennen, te vangen en te laten controleren en castreren en hem dan een thuis te bieden. Inmiddels zijn we een paar maanden verder en blijkt het niet zo makkelijk. Dibbes (zo heet meneer) blijkt extreem schuw en absoluut niet te voldoen aan het profiel van de gemiddelde zwerfkat.  Volgens het asiel went een zwerfkat binnen een paar dagen aan eten op een vast tijdstip, waarna de dierenambulance de kat met een zwerfkooi vangt en het beest zijn route op weg 'naar ballen er af en gelukkig verder leven' vervolgt.

Zo niet 'onze' zwerver. Hij is zo schuw dat regelmaat ontbreekt. Komt hij aanwandelen en loopt er iemand in de steeg richting de achtertuin, dan spurt hij weer weg en zien we hem 2 dagen niet. Met veel pijn en moeite was de enige regelmaat dat hij dagelijks langskwam maar het is geen man van de klok, dat kon in de ochtend, middag of avond zijn. En ik heb hem ook wel eens midden in de nacht verwachtingsvol in de tuin zien zitten, als ik even uit bed kwam om naar de WC te gaan.

De buren namen op een dag een kitten en dat was meteen het einde van het fragiele vertrouwen dat was opgebouwd. Kittens hebben de onhebbelijke neiging op alles te springen dat beweegt en dat is meer dan Dibbes kan verdragen. Hij is tijdens onze vakantie nog een paar keer langsgeweest vertelde de huisoppas maar ook net zo hard weer weggerend, achtervolgd door een enthousiaste kitten die dacht met een leuk spel bezig te zijn.

Terug van vakantie riep ik, rammelde ik met brokjes maar geen Dibbes. Eén keer zag ik hem op straat lopen maar hij reageerde niet, tot mijn grote verdriet. Loslaten dus, het is niet anders. En toen, op een dag toen ik me had neergelegd bij zijn afwezigheid, zat meneer in de voortuin te wachten op lekkere hapjes. Die boden we natuurlijk onmiddellijk aan! Hij was erg mager geworden dus hup, meteen 2 bakken voer tegelijk gegeven. Toen werd het weer een paar dagen stil en toch, ineens zat hij er weer. Toen na twee dagen weer. Uiteindelijk was het weer elke dag!

Dibbes kreeg zoveel goede moed dat hij het ook weer aandurfde om onze achtertuin in te lopen. Omzichtig om zich heen kijkend, zoekend naar de verschrikkelijke kitten, ontdekte hij te laat dat het echte gevaar van boven kwam. Boven op de schuur zaten onze goed doorvoede mormels vol interesse te kijken naar hoe Dibbes at. 'Dat wil ik ook', dacht Smoes en liet zich als een baksteen naar beneden vallen om bovenop de zwerver te landen.

Afijn, paniek in de tent, Dibbes weg en ik rennend er achter aan met zijn eten. Woon je in West -Friesland en zag je laat op de avond een verwilderde vrouw op straat lopen in pyjama en op blote voeten? Dat was ik. Het is maar goed dat ik geen enkele schaamte ken want mijn inspanningen hadden wel resultaat. Bibberend kroop hij na een kwartier onder een auto vandaan en at het eten op dat inmiddels in de voortuin stond.

Sindsdien vind het adoptieproces in de voortuin plaats. Hij meldt zich dagelijks, op een tijd die hem uitkomt, eet wat en komt daarna nog regelmatig langs om even naar ons te kijken (je weet maar nooit of we nóg een keer eten geven op dezelfde dag...), te liggen, zich te wassen en om zich heen te kijken. Om hem uiteindelijk met een vangkooi te pakken te krijgen, is vanuit de voortuin wel een stuk ingewikkelder. Maar goed dat is een volgende stap waar we nu nog niet aan toe zijn. Eerst maar eens het beest weer op zijn goede gewicht terugbrengen....

Fijn weekend! 


ps Op mijn andere blog kijk ik terug op het afgelopen jaar toen ik met de behandeling begon om te herstellen van ME. Voor wie het interessant vindt: Update, al langer dan een jaar bezig...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...