maandag 19 augustus 2013

Schulden aflossen: het verhaal van J. (1)

Na het lezen van het verhaal van Luccy over het aflossen van een schuld van fl 50.000,- nam J. contact met mij op. Ze schreef me dat ze haar verhaal wil doen ‘al is het maar om andere mensen te waarschuwen of de ogen te doen openen’. Wat me trof in haar verhaal is de herkenbaarheid er van. J. is een slimme vrouw met een goede baan en haar pech of makke is dat kopen op krediet niet altijd voelde als een uitgave. En dat is herkenbaar. Met deze zienswijze werden in dit land immers massaal huizen met een beleggingshypotheek gekocht en zijn hypotheken die 120 % van de verkoopwaarde van het huis bedragen heel lang normaal geweest. Wie keek er nog vreemd op dat van de fictieve overwaarde van een huis een keuken werd gekocht, of een caravan? Zo is betalen met de creditcard ook ‘normaal’ geworden, om noodzakelijk spullen te kopen maar ook zaken/dingen die het leven tijdelijk leuker maakten. Echt als schulden hebben werd dit door veel mensen niet gevoeld, want de schuld werd ook meestal weer redelijk snel afbetaald.

Het probleem is dat er door het totaal ontbreken van reserves snel problemen kunnen ontstaan als de maandlasten stijgen. En dat is wat J. overkwam. J. heeft een kind van 4 jaar oud en woont samen met haar vriend. Op haar eigen blog doet ze regelmatig verslag van het aflossen van haar schuld waar ze sinds 2011 serieus mee aan de slag is gegaan. Maar hoe is het zo gekomen? Dat is een verhaal in drie delen dat deze week op maandag, woensdag en vrijdag verschijnt.


Om maar met de deur in huis te vallen: hoeveel schuld heb je?
Momenteel bedraagt mijn schuld iets meer dan €10.000,-. Ik verwacht dat het totaalbedrag in augustus onder de €10.000,- uitkomt. De initiële schuld was in 2011 rond de €30.000,-. Ik weet niet exact hoeveel de initiële schuld was dus dit is een grove inschatting. De schuld kan dus iets hoger maar ook lager uitvallen.

Waar heb je dat geld aan uitgegeven?
De schuld bestond uit twee creditkaarten met respectievelijk een bestedingslimiet van €5.000,- en €2500,-. Van de creditkaarten werden uitstapjes, weekendjes weg en vakanties betaald. Ook gebruikte ik de creditkaart wel eens om contact geld op te nemen als ik geen geld meer van mijn lopende rekening kon opnemen.

Dan had ik nog een persoonlijke lening van €19.000,-. Deze schuld ben ik in 2009 aangegaan om een auto aan te schaffen.

Op mijn lopende rekening kon ik tot €2000,- rood staan. Het bestedingslimiet had ik volledig opgebruikt.

Daarnaast had ik nog een hypothecair krediet van €10.000,-. In 2002 heb ik een doorlopend krediet afgesloten bij de aanschaf van mijn nieuwbouwhuis. Hiermee heb ik de aanschaf van de keuken en de badkamer/toiletten gefinancierd. In 2008 heb ik het restbedrag laten bundelen in een hypothecair krediet samen met nog andere openstaande creditcard schulden. In 2008 had ik dus een totale schuld van €12.000,- (= doorlopend krediet en roodstand op de betaalrekening). Daarnaast had ik nog een bestedingslimiet op mijn creditkaarten van respectievelijk €5000,- en €2500,-. Het openstaande saldo fluctueerde in 2008 van een paar euro tot rond de €2000,-.

Buiten deze schulden had ik ook nog een studieschuld. Deze bedroeg in 2009 rond de €2500,-.

Kun je vertellen waarom je schulden hebt? Wanneer is het begonnen? 
In 1996 ben ik de eerste schuld aangegaan in de vorm van een doorlopend krediet van fl.10.000,- . Mijn vriend woonde toen nog in Londen en zou naar Nederland verhuizen. We waren alle twee net afgestudeerd en hadden geen financiële reserves. We gebruikten het krediet voor de verhuizing en voor een paar spulletjes voor het huis. Helaas hebben we geen blokkade op het krediet gezet dus regelmatig namen we het openstaande bedrag weer op waardoor de schuld rond fl. 10.000,- bleef steken.

In 2000 ben ik bij mijn vorige werkgever weggegaan met een gouden handdruk. Met dat geld heb ik de lening volledig afgelost. Niet snel daarna vond ik een baan bij een financiële instelling. Ik ging daar bijna 2,5 keer meer verdienen. In het begin wist ik uit pure gekkigheid niet meer wat ik met al dat geld moest doen. Voorheen verdiende ik niet heel erg veel en ineens ging ik naar 2x modaal. We gingen dus vaker uit eten en ik kocht veel kleding. Sparen deden we niet. We begonnen ook na te denken over de koop van een eigen huis. Ik wilde graag dichterbij mijn werk wonen maar ik voelde me ook niet meer prettig en veilig in mijn toenmalige woonomgeving. Een bezoekje aan de bank toonde aan dat we op mijn salaris een aardig bedrag kon lenen. We gingen dus kijken naar een woonhuis. Uiteindelijk vonden we na veel huizen te hebben gezien een nieuwbouwproject. Binnen dit project was nog een aantal huizen vrij en we namen een optie. Mijn salaris was voldoende om het huis te kopen en het minimale meerwerk te doen. Inmiddels had ik al wel een reserve opgebouwd door vakantiegeld, de 13e maand en 14e maand opzij te zetten. Hiervan kon ik de verf, stucwerk en de vloeren betalen.

Om het huis aan te passen naar haar ideeën, nam J. naast de hypotheek een doorlopend krediet. De bank werkte daar maar al te graag aan mee.
We konden het huis wel aanschaffen maar dan zonder verdere franje. Alleen ik had in mijn hoofd hele andere ideeën. Ik had een bepaalde keuken, badkamer en toiletten in gedachte en dat moest en zou er komen. De bank gaf aan dat ik dit met een doorlopend krediet wel kon financieren. Bovendien was de redenering: de woningmarkt is nog steeds krap dus de meerwaarde van het huis zou alleen maar groeien. Uiteindelijk zou het doorlopend krediet en de extra investering in het huis zich wel weer terug verdienden. Wij geloofden dat graag en sloten dus het krediet af. Ook hadden we toen nog in ons achterhoofd dat we daar waarschijnlijk toch niet langer dan 5 jaar zouden wonen. Het totaalbedrag van het krediet was fl 20.000,-.

In die tijd hadden we ook al een creditcard met een bestedingslimiet van fl 2500,- Ten tijde van de aanschaf van de woning stond daar geen bedrag open omdat ik dan niet de maximale hypotheek en doorlopend krediet kon afsluiten.

Een deel van de schulden is dus aangegaan om het huis te bekostigen en in richten. Heel herkenbaar voor veel mensen. De overige schulden ‘slopen’ er in door middel van de creditcard.

Toen we er eenmaal woonden zat ik dus met het doorlopend krediet en daar kwamen in de loop der tijd de creditcardschulden bij. Zoals ik al eerder aangaf bestonden de creditcardschulden uit vooral “fun” dingen als weekendjes weg en vakantie. Ook kocht ik met de creditcard kleding en boeken in het buitenland. Vaak was ik positief gestemd. Ik betaalde de limieten wel in een paar weken of maanden zodra ik weer vakantiegeld, 13e of 14emaand of bonus had ontvangen. Dat deed ik dan vervolgens ook om weer in het zelfde patroon van vooraf uitgeven terug te vallen.

De situatie was lang onder controle, totdat J. in 2007 van werkgever wisselde en daardoor hogere maandlasten kreeg.
Mijn hypothecaire maandlasten stegen omdat mijn hypotheek met personeelscondities naar normale voorwaarden werd omgezet. Ik schrok van deze stijging. Dus liet ik in 2008 mijn hypotheek weer omzetten bij mijn nieuwe werkgever naar personeelscondities. Mijn adviseur adviseerde me om de restschuld van het doorlopende krediet om te zetten naar een hypothecair krediet en hierbij ook de nog uitstaande creditcardschulden mee te nemen. Hierdoor zouden de maandelijkse lasten worden verlaagd. Ik stemde daarmee in en was toen een hypothecair krediet van €10.000 rijker. Hierop stond gelukkig wel een opnameblokkade.

Hoewel J altijd al wel schulden had, loste ze ze ook altijd weer af. Na de geboorte van haar dochter begint het langzaam uit de hand te lopen. J. ging na de bevalling, zoals zoveel moeders, minder werken. De auto werd vervangen, bepaalde lasten zoals de autoverzekering en de motorrijtuigenbelasting gingen omhoog. Dat samen met de al openstaande schulden en het volledig opmaken van de bestedingslimieten op de creditcards zorgde voor een verslechtering van de financiële situatie.
Einde 2008 kwam ik er achter dat ik zwanger was. Ik wilde graag de mooiste en beste dingetjes voor mijn kindje. Beleggingen die ik nog had van mijn voormalige beleggingshypotheek liet ik uitbetalen op het laagste punt van de financiële markt. Hiervan kochten we het kamertje. Andere aankopen hebben we deels als cadeau gekregen of werden betaald met het vakantiegeld. We kochten veel in Duitsland dus alle weekendjes weg werden bekostigd met behulp van de creditcard.

Nadat mijn dochter werd geboren ben ik minder gaan werken zodat ik een dag bij haar kon zijn. Het eerste jaar heb ik dit kunnen financieren door het geld dat ik had opgebouwd via mijn levensloop te gebruiken. Na een jaar was dit geld op. Hierdoor ging ik er een paar € 100 euro op achteruit.

Toen onze dochter er eenmaal was, wilde vooral manlief een andere auto. De huidige auto was te klein voor alle babyspullen en was daarnaast ook al wat ouder. Mijn man had via een monteur gehoord dat er een hele ruime maar ook goede auto op de markt zou komen. De monteur zou een seintje geven als de auto te koop kwam. Voor de aanschaf van de auto moest een persoonlijke lening worden afgesloten. Dat hebben we ook gedaan. De totale lening was €19.000,-. De lasten gingen ook omhoog want de andere auto werd niet verkocht dus we moesten voor twee auto’s motorrijtuigenbelasting en verzekering betalen.

Ook met dochterlief bleef we in de modus van weekendje weg en vakanties. In 2010 zijn we op vakantie gegaan. Deze werd volledig bekostigt door de creditcard. Ik schaam me om te zeggen dat deze vakantie €3000,- kostte. Naast de vakanties gingen we regelmatig uit eten en elke twee maanden bestelde we voor rond €150,- aan wijn. In 2010 kreeg ik ook een ongeluk. Het ongeluk was mijn schuld en ik had geen no-claim waardoor de maandpremie ineens fiks omhoog ging. Eind 2010 stond het water tot aan onze lippen en werd het elke maand een financiële worsteling om de maand goed door te komen.

Drong het in de periode dat je schulden maakte tot je door dat je een probleem had? Wist je bijvoorbeeld het totaalbedrag dat je aan schulden had uitstaan?
In eerste instantie drong het niet tot me door dat we schulden hadden. Ik zag de doorlopende kredieten soms zelfs wel eens als een reserve. Handig om op terug te vallen als ik zogenaamd iets nodig had of ik geen geld meer op de rekening had. Toen ik de eerste keer mijn schuld afloste met mijn gouden handdruk was ik wel opgelucht en was er een gevoel van euforie. Helaas heb ik dat gevoel niet lang kunnen volhouden. Achteraf denk ik dat ik iets te makkelijk deze schuld heb ik kunnen aflossen waardoor ik niet besefte hoeveel moeite het kan kosten om dit op eigen kracht te doen.

Enig besef van de schulden kwam eigenlijk pas op het moment van het afsluiten van de persoonlijke lening van de auto in 2009. Terwijl ik  een proefrit maakte met de auto, had ik het gevoel dat het niet de bedoeling was dat dit mijn auto was. Ook toen ik de lening afsloot voelde het verkeerd.

Het volledige besef van de schulden kwam einde 2010/ begin 2011. Om de drie maanden moest ik positief staan op mijn betaalrekening om mijn roodstand te kunnen behouden. Op een bepaald moment had ik net voldoende geld overgemaakt om de roodstand voor 24 uur op te heffen. Na die 24 uur maakte ik het bedrag dan weer over na een andere rekening. Heel gecompliceerd. In die 24 uur werd er een rekening automatisch afgeschreven waardoor ik dus niet voldeed aan 24 uur geen roodstand. De consequentie was dat ik niet meer bij mijn geld kon. Uiteindelijk heb ik dit kunnen oplossen door contact op te nemen met de bank en via de creditcard geld over te maken. Toen kon ik wel bij mijn geld en kon ik mijn rekeningen betalen.

J. gaat langzaam steeds meer schulden aan. Ze verdient goed en kan in eerste instantie telkens alles ook weer aflossen. Maar gaandeweg wordt de situatie moeilijker. Hoe is J. in deze situatie geraakt?  Woensdag verschijnt deel 2 van haar verhaal.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...