zaterdag 17 augustus 2013

Gastblog mevrouw Pennie Wijs


Vandaag komt op Spaarcentje eens iemand anders aan het woord. Eén van de bloglezers blijkt te beschikken over schrijftalent, humor én relativeringsvermogen, een combinatie die ik niet kan weerstaan. Daarom ben ik heel blij dat mevrouw Pennie Wijs op mijn uitnodiging om een gastartikel te schrijven, in is gegaan. Pennie Wijs denkt vaak heel slim te werk te gaan om achteraf te moeten constateren dat het effect nogal foolish is. En als ze wat relaxter is, dan blijkt de wereld om haar heen ineens veel aardiger te reageren dan verwacht.

De kracht van het woord
Er brak een nieuwe periode aan in mijn leven, met een mooie baan en een leuk salaris. Tijd voor een andere manier van vakantie vieren. Wij wilden wel eens bivakkeren in een comfortabel huisje in plaats van in die primitieve tent. Mijn zoektocht op internet voerde me langs allerlei accommodaties; van eenvoudige optrekjes tot riante villa’s. Wat zocht ik? Betaalbaarheid of luxe? Eigenlijk wilde ik gewoon voor een dubbeltje op de eerste rang. En dat viel niet mee.

Totdat ik het droomhuisje zag. Een sprookjesachtig stulpje, gelegen tussen eindeloze lavendel- en zonnebloemvelden met uitzicht op de Mont Ventoux. Ik las over rust en romantiek en over dineren bij kaarslicht in je eigen kersenboomgaard. Wie zou dat niet willen? Wij in ieder geval wel. De boeking was snel gemaakt, bij een sympathiek éénmansbureautje. Het kostte iets meer dan bedoeld, maar vooruit, met krenterigheid kom je nergens in het leven.

Toen we ter plekke arriveerden, zag ik meteen dat dromen geen bedrog hoefden te zijn. Tussen het paars en het geel van de velden stond daar ons hans-en-grietje-huisje idyllisch te wezen. Vive la France! Dít ging nu eens écht vakantie vieren worden. Het was duidelijk dat alle prozaïsche campingperikelen hier tot een ver verleden zouden gaan behoren.

Binnen in het huisje was het donker. We moesten eerst de luiken openen – hoe landelijk klonk het knarsen en piepen – om wat te kunnen zien. En toen zagen we het. We stonden in een muf hok, met schimmelige muren. Op een plankje wiebelde een aangekoekt kooktoestelletje. Een aanrecht was er niet. Een voormalige voertrog diende als gootsteen, die op kniehoogte aan de brokkelige muur hing onder een koudwaterkraan. Ik opende een kast en ja hoor, daar stonden wat pannetje en borden. Ertussen gonsden, zoemden, kropen en krioelden allerlei diertjes waarvan ik de namen niet kende en ook niet wílde kennen.

We lieten onze stemming niet bederven. Want hé, het was vakantie, kijk eens even naar dat magnifique uitzicht en stonden daar niet de kersenbomen precies zoals beloofd fris en fruitig achter het huisje te ruisen in het zomerwindje? Mijn man greep de ragebol en ik ging met pannensponsjes en schuurmiddelen aan de slag. In de kast stond een batterij spuitbussen met afbeeldingen van al het gedierte dat we zojuist in levenden lijve aanschouwd hadden. Ik spoot de hele collectie leeg tot er niets meer kronkelde of fladderde en kwam tot het inzicht dat mijn diervriendelijkheid en milieubewustheid slechts een dun laagje vernis was, alleen goed voor thuis.

Tot mijn opluchting was er wel een heuse badkamer. Doodmoe liet ik me ‘s avonds in een schuimbad zakken en het was best even schrikken toen er meteen zes tegeltjes van de muur sprongen en tussen mijn knieën door de badkuip in plonsden. Toen mijn man zich wilde scheren, klonk er een luide knal en constateerde hij na enig prutsen dat de elektriciteit was uitgevallen en dat de stoppenkast onvindbaar was. Wij gaven de strijd op en gingen naar bed.

De volgende morgen kregen we hulp van een buurman, die een paneel los morrelde, een kluwen snoeren greep en die eens fiks door elkaar schudde. Hij lachte hartelijk toen wij terugdeinsden voor de blauwe vonken die in het rond knetterden. Ah, c’est la campagne ici, quoi? En of we wel wisten dat je hier zomaar drie dagen zonder drinkwater kon komen te zitten? Wij bogen ons hoofd, schikten ons in ons lot en pakten de draad van het kamperen weer op. In dit huisje bleek dat nog moeizamer dan in onze tent.

Eenmaal thuis schreef ik een brief aan het eenmansbureautje. Ik klaagde niet, vroeg nergens om, maar beschreef gewoon in geuren en kleuren onze belevenissen. Na enige weken kwam er een reactie. De boekingsmeneer had inmiddels meer klachten ontvangen over dit huisje en was van al die brieven knap chagrijnig geworden, zo moest hij bekennen. Behalve van die van mij, daar had hij hartelijk om moeten lachen. Ter compensatie van ons leed mochten we voor volgend jaar gratis een accommodatie naar keuze boeken. Dat hadden we vooral te danken aan mijn beschrijving van onze billen. Het feit dat die van mijn man gehavend waren door vlooienbeten en die van mij door splinters van de houten wc-bril, ja sorry, hij kon er niks aan doen, maar dát vond hij nou een geinig vakantiesouvenir.

Heb je ook weleens gereclameerd als een geleverd product niet aan je verwachtingen voldeed? Hoe deed je dat en leverde het wat op?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...