dinsdag 2 juli 2013

Hoe moet het dan wel?

Naar aanleiding van mijn stukje over de herkeuring van Wajongers kreeg ik een opmerking dat ik ongenuanceerd was. Dat klopt ja. Ik word steeds bozer en voor minder rede vatbaar in een tijd waarin mensen gepakt worden die in eerste instantie niets met de crisis te maken hebben. Natuurlijk hebben we er inmiddels allemaal mee te maken want we kunnen er niet meer omheen. Maar afschuiven en doorschuiven werkt niet. De huizenmarkt vlot trekken met geld dat voor pensioenen bedoeld is, voelt krom. Beknibbelen op de zorg, leidt er toe dat mensen een zwaardere indicatie krijgen, om toch maar de hulp te krijgen die ze nodig hebben. Dat is dus helemaal geen bezuiniging.

Waar zijn we mee bezig als het normaal wordt gevonden dat bedrijven mensen op straat zetten, niet omdat ze verlies draaien maar omdat ze anders niet voldoende winst maken. En dat vervolgens de top die dit uitvoert een bonus mee krijgt. Dat is toch vreemd? Of zie ik dat verkeerd?  Bedrijven die volgens dit principe werken, hebben geen betere productie voor ogen, maar willen minder kosten maken. Want dat is de snelste en makkelijkste weg naar meer geld. Dit is natuurlijk vooral het geval met investeringsmaatschappijen die het bedrijf weer aantrekkelijk willen maken voor de volgende investeerder. Zo streek topvrouw Marissa Mayer van Yahoo 28 miljoen op om flink de bezem door dat bedrijf te halen, ten koste van veel werknemers. Waar blijft de regering die zegt 'ho eens even dit gaat zomaar niet'

Snel geld binnen harken door te snoeien in het personeelsbestand levert veel op voor weinigen en laat een enorme ravage achter van mensen die buiten de boot vallen, weer aan het werk moeten worden geholpen maar moeilijk bemiddelbaar zijn (te oud) en heeft op termijn gevolgen voor het beleid van regeringen die geconfronteerd worden met groeiende aantallen werklozen en doorgedraaide ontslagen werknemers. Bovendien wordt de druk op de achtergebleven werknemers ongehoord hoog, wat ook weer gevolgen heeft voor het ziekteverzuim. In plaats van de werkgevers aansprakelijk te stellen voor de rampzalige gevolgen van deze manier van werken, geven we het groeiende leger werklozen en arbeidsongeschikten de schuld.


Wat werkt dan wel? Een open menselijke samenleving waarin we allemaal hooguit 20 uur  per week werken misschien? We zijn nu onderdeel van een samenleving waarbij een steeds kleiner wordende minderheid profiteert en floreert ten koste van een steeds grotere groep die buiten de boot valt.
Als zó veel mensen buiten de boot vallen, dan kun je wel proberen die mensen terug in de boot te duwen of te straffen omdat ze niet in de boot passen, maar je kunt ook gaan kijken of er iets aan de boot mankeert.

We leven in een tijd waarin we met onze vooruitgang en ontwikkeling onze omgeving en de mensen die daarin proberen te leven, kapot maken. De menselijke maat is volledig zoek. Ben ik volledig de weg kwijt als ik snak naar een liefdevolle samenleving waarin een respectvolle omgang met mens, dier en natuur centraal staat? Als niet winst maar floreren centraal staat? Als we niet kijken naar wat we willen hebben, maar naar wat we nodig hebben? Als niet geld centraal staat maar hoe we omgaan met elkaar en onze omgeving? Als we kijken niet alleen kijken naar wat goed is voor de economie, maar vooral ook kijken naar wat goed is voor de mens, dier en natuur, niet alleen nu maar ook in de toekomst?


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...