zaterdag 22 juni 2013

Loslaten

De afgelopen tijd was voor mij weer eens een les in loslaten. Niets loopt zoals ik het vooraf bedacht had. Zwerfkatten kunnen blijkbaar niet klokkijken (hoe wonderlijk) en komen dus niet eten op het door mij en het dierenasiel bedachte tijdstip. Zo schiet ik in de stress, want hoe kan ik dan ooit een afspraak met de dierenambulance maken?

Mensen gaan dood en daarmee omgaan kost verdriet en veel energie. Ik moest en zou naar de herdenkingsdienst vorige week zaterdag en kon maar moeilijk accepteren dat daarvan bijkomen meer duurt dan één dag.

Boodschappen doen is momenteel ook telkens schrikken. Wat ik ook doe, de supermarkt gaat voor de overtreffende trap. Wat is alles duur geworden! Ik kom niet goed uit met mijn budget, ook al heb ik het onlangs verhoogd.

Ook ben ik aan het revalideren en dat betekent twee keer in de week een afspraak en nu ook één keer in de week zwemmen. Hartstikke fijn maar ik ben nu mijn balans kwijt. Wist ik voorheen precies wat kon en wat niet kon, nu ben ik weer zoekende.

Voeg daar een ruzie met de buren aan toe over botsende opvattingen hoe je met kittens van 8 weken omgaat en ik kan nog maar één conclusie trekken: ik moet een stap terug doen en loslaten.

Loslaten, want hoe meer ik vasthoud, hoe meer alles door mijn vingers glipt. Dus besloot ik afgelopen week vakantie te vieren. Ik gooide toen de zon scheen een voor mijn doen ongelofelijke voorraad vlees op de bbq, opende een witbiertje en klokte dat naar binnen. En zie, dat ging goed. Tijd voor nog één! We hadden een heerlijke zomeravond in de tuin en ik genoot. We gaan de zesde zomer meemaken sinds we hier wonen en deze zomer zit ik voor het eerst in de avond in de tuin. Ik las lekker veel boeken en luierde wat. Dat ging me prima af en deed wonderen voor het humeur.

Ik besloot vervolgens de doctrine van het dierenasiel te negeren over voedertijden en na een gesprek met de dierenarts weer over te gaan op de zwerfkat voeren wanneer we hem zien. En binnen een dag had hij dat door, hij komt nu braaf in de ochtend en in de namiddag langs en eet sinds een dag zelfs binnen, in de keuken, samen met onze katten.  

Ook heeft hij door dat het hok in de tuin voor hem bedoeld is en zat hij er gisteren tijdens de fikse regenbuien heel tevreden in. Een zwerfkat die al jaren op straat leeft en gewend is ad hoc en hap snap zijn eten overal vandaan te graaien, is niet binnen een week in een ritme te duwen. Dat weet ik nu. Dus gaan we eerst maar eens goed aan elkaar wennen en hem vooral verwennen, voordat we project TNR gaan uitvoeren. Waarna hij mag blijven als hij wil.

Zo liet ik ook de boodschappen los. Ik kan wel enorm mijn best doen maar het lukt me nu niet er verder op te bezuinigen of het oude budget te handhaven. Niet in een periode waarin de prijzen zo zijn gestegen. Dus doe ik dat ook niet meer. Heel spijtig maar tegelijk ben ik blij dat er ruimte is om het op te vangen.
Langzaam meer ontspanning

Loslaten dus. Hoe minder verwachtingen ik heb, hoe meer het lukt om te genieten. Dat wist ik al maar soms moet ik even op herhaling. Loslaten is ook erkennen wat is en stoppen met vechten. En zie, meteen had ik gisteren weer energie om een lekkere taart te bakken!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...