zaterdag 15 juni 2013

Het wrede leven

Vandaag ga ik met pijn in de buik en een vol hoofd op weg naar Almere waar de herdenkingsbijeenkomst voor Lodewijk Severein en Ingrid Visser gehouden wordt. Vandaag geen bespaartips maar een dag met een zwart randje. Samen met vele anderen sta ik stil bij het leven van deze mensen die zo wreed vermoord werden. Voor mij is dit een afscheid van een held uit mijn jeugd maar ik besef me dat het voor de families hierna pas gaat beginnen, een oorverdovende pijnlijke stilte en een loodzwaar verdriet. De impact van dit nieuws is op mij al groot, als buitenstaander want oud-leerlinge van Lodewijk, hoe zwaar moet dit dan wel niet voor de familie zijn.

Ik heb nauwelijks geslapen deze week en als ik sliep had ik telkens dezelfde absurde droom. Ik kwam Lodewijk tegen in zijn onvermijdelijk gebreide trui terwijl ik onderweg was naar de herdenkingsbijeenkomst. Hoe kon dat nou, hij was toch dood? Dat probeerde ik te zeggen. Maar hij wuifde mijn woorden weg, hij moest nog het één en ander doen. Ik reed in zo'n oude Ford truck met open laadbak vol met groenten en moest een brug oversteken. Maar telkens als ik dat probeerde, ging de brug open, waarna ik er toch overheen probeerde te rijden, als was ik een monstertruck chauffeur. Ik moest en zou naar die herdenking.

Dromen kennen geen logica en het wrede leven kent dat ook niet. Op naar Almere.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...