donderdag 16 mei 2013

Thuisblijven of werken?

Half Nederland viel over Jet Bussemaker heen. Haar pleidooi voor emancipatie is bij velen in het verkeerde keelgat geschoten. En in de discussie die losbarstte worden er allerlei argumenten tegen werken en voor het thuisblijven van vrouwen op één hoop gegooid. Emancipatie is blijkbaar niet meer alle vrouwen aan het werk krijgen, maar keuzevrijheid. Veel vrouwen schreven boos dat als zij ineens niet meer thuis blijven, hun man niet meer naar het werk kan. Helemaal mee eens kan ik het hier niet zijn. Natuurlijk heb je tijdelijk als man een probleem, maar dat los je toch op? Waar het volgens mij om gaat is dat zorgtaken (voor kinderen en bejaarde ouders) steeds moeilijker zijn te combineren met twee banen.

Ik ben voor keuzevrijheid maar ook voor meer werkende vrouwen. Dat kan allebei toch? Helaas is het nog steeds zo dat te veel vrouwen vanuit een eerder gemaakte keuze, later in de problemen komen, als de man arbeidsongeschikt raakt, overlijdt, er vandoor gaat, of als de vrouw opstapt (dat kan natuurlijk ook).

Malou van Hintum slaat de spijker op de kop als ze schrijft dat 'Hoe waar dit doemscenario ook is, het is nauwelijks een reden voor vrouwen die nu fulltime zorgen om aan het werk te gaan. En dat begrijp ik wel. Want wie alleen om deze reden betaald gaat werken, verdient haar geld op basis van angst'.(Volkskrant 15 mei jl.).

Jammer dat Bussemaker zich niet afvraagt waarom in Nederland in vergelijking met het buitenland nog steeds minder vrouwen werken. Ook jammer dat ze niet met elegante oplossingen komt. Het is nog altijd zo dat vrouwen minder verdienen dan mannen, dat kinderopvang duur is en vaak van slechte kwaliteit. Dat kinderopvang op een alternatieve manier regelen (met andere ouders onderling) vaak pas kan als je een netwerk van andere ouders hebt. Dat netwerk krijg je als verse ouder niet zomaar in je schoot geworpen.

We werken om een dak boven ons hoofd te betalen en voor de eventuele extra's. Werken om het werken is geen doel op zich. Natuurlijk kun je jezelf ontwikkelen door te werken, maar dat kan ook op andere manieren.

Ik persoonlijk vind het jammer dat nog steeds bij het merendeel van de ouders de vrouw er voor kiest om thuis te blijven om 'de balans in het gezinsleven' te houden. In mijn beleving kan een man net zo goed die balans aanbrengen. Misschien hebben vrouwen meer last als die balans ontbreekt door te drukke agenda's, of meer last van schuldgevoel naar hun kinderen toe. Wie weet?  Maar in plaats van die vrouwen een tik op de vingers te geven, kunnen we beter er voor zorgen dat de omstandigheden zo zijn dat vrouwen makkelijker huis en haard verlaten om te gaan werken. Betere kinderopvang, goede werktijden en een andere mentaliteit op de werkvloer zou al veel schelen.

Ik vind het niet logisch dat mannen het geld moeten binnen brengen en vrouwen de zorgtaken op zich nemen, ik ken zelf veel mannen die ook graag willen zorgen voor hun kinderen. Dus wat dat betreft ben ik het eens met Bussemaker dat er wel meer vrouwen mogen gaan werken, zodat meer mannen ook zorgtaken op zich kunnen nemen. Alleen vind ik de timing ongepast. In een tijd waarin zoveel mensen wél willen werken maar geen werk vinden, in een tijd waarin er zó bezuinigd wordt op de kinderopvang dat werken onbetaalbaar wordt, moet je niet gaan zeuren over een te beperkte deelname van vrouwen aan de arbeidsmarkt.

We doen het ook nooit goed. Werken we, dan horen we zorgverlof op te nemen voor zieke ouders, werken we niet dan zijn we parasieten die teren op de zak van mannen en veroorzaken we het faillissement van de kinderopvang. En geven we geen geld uit, dan doen we de economie tekort.

Ik ben voor een zinvolle dagbesteding. Of je dat nu betaalt doet of niet. Laten we onszelf andere vragen gaan stellen: is de huidige manier van werken wel zo zinvol? Zijn we echt productiever als we van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat bereikbaar zijn voor onze collega's en baas? Hoe zorgen we ervoor dat eigen tijd weer eigen tijd wordt, in een tijd dat je 24 uur per dag bereikbaar moet zijn en een lunchvergadering normaal wordt gevonden? Werken we om de lasten te betalen of om de economie draaiende te houden? Zijn veel thuisblijvers van nu eigenlijk geen pioniers die bewust een stap terug doen om meer kwaliteit van leven over te houden?

Veel ouders hebben het geprobeerd, het combineren van werken en zorgen. En velen houden daar een burn out aan over. Ligt dat aan die ouders? Nee, dat ligt aan de steeds hogere eisen die er vanuit de werkgever aan werknemers worden gesteld. De keuze van veel vrouwen om dan maar thuis te blijven, is vaak een negatieve keuze. De combinatie is vaak loodzwaar, het dagelijks leven wordt te ingewikkeld en vaak is dan de goedkoopste oplossing - jammer genoeg - dat de vrouw stopt met werken.

Je kunt 'thuisblijvers' niet allemaal over één kam scheren. Net als dat het niet oké is om te generaliseren over alle Marokkanen, of over alle bejaarden. Natuurlijk zijn er thuisblijfmoeders die het wel best vinden, man naar het werk en zij lekker thuis, beetje poetsen, dingen doen met de kinderen en verder niets. Maar wat te denken van de thuisblijfmoeders die een moestuin hebben, zoveel mogelijk zelfvoorzienend proberen te leven, actief meewerken op school en in de wijk? Die bewust qua gezinsinkomen een stap terug doen om dit te verruilen voor een andere manier van leven waarbij er meer rust in het hele gezin komt? Wat is daar mis mee anders dan dat het nóg beter zou zijn als dit thuisblijven over man en vrouw verdeeld zou worden. Maar wie bepaalt dat?

Ik ben voor een samenleving waarin mannen en vrouwen samen de zorg kunnen delen, waarin beiden kunnen werken op een manier die bij ze past. Maar maak van thuisblijvers geen aangeschoten wild. Ik denk dat veel thuisblijvers graag weer aan het werk gaan als de tropenjaren met kleine kinderen achter de rug liggen. Maak dat dan mogelijk. Wat is het  voor onzin, dat dat gat van een paar jaar op een cv zorgt voor een carrière die niet meer op gang kan komen. Heb je door thuis te blijven acute hersenverweking opgelopen? Dacht het toch niet.

Willen we dat meer vrouwen aan het werk gaan, laten we dan bovendien beginnen met een andere manier van opvoeden. Meisjes krijgen op de kleuterschool nog steeds regelmatig de poppenhoek door hun strot geramd. Kinderspeelgoed is nog steeds gericht op meisjes die met poppen spelen (zorgen) en jongens die bouwen (werken). Reclame is nog steeds zorgvuldig op de verschillende genders gericht. Natuurlijks is dit veel te gechargeerd, maar vrouwen aan het werk krijgen is meer dan ze met grof geweld de werkvloer opduwen. 

Laten we ons afvragen wat er voor nodig is om meer balans te krijgen tussen werk en huishouden. Stimuleren in plaats van afzeiken, dat werkt toch veel prettiger?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...