zaterdag 18 mei 2013

Het nut van een boodschappenlijstje

Gisteren ging ik boodschappen doen. In de winkel kwam ik er achter dat ik mijn lijstje was vergeten. Ik probeerde in gedachten te visualiseren wat er opstond, maar kwam niet ver. Al tijdens het schrijven van het lijstje vond ik dat ik van het schrijven een zooitje maakte, met een onlogische indeling. Dus de visualitatietoer in mijn hoofd schoot niet op.

Dan maar zo door de winkel lopen en zien wat er gebeurt. En inderdaad ik kwam met een heleboel zaken thuis die niet op de lijst stonden. Van wat er wel op stond, was ik één nogal cruciaal ding voor het avondeten van vanavond vergeten. Lasagne lukt echt beter als je lasagnevellen hebt. Stom dus. Lesje weer geleerd. Altijd boodschappen doen met briefje. Want op de één of andere manier remt het briefje af.

Niet alles wat er niet op het briefje stond, maar wel in de kar belandde was trouwens onnodig. Ik pakte kattenbrokjes en dat was een goede keus. Stond niet op het briefje maar was wel nodig. Normaal koop ik biobrokken voor onze heren katers, maar aangezien wij nu ook twee zwerfkatten te eten geven, begint dat te veel op het budget te drukken. Over naar gewone brokken dus. Het dilemma: minder katten biologisch eten geven versus meer katten voer kunnen geven, sloeg snel door in het voordeel van de zwerfkatten.

Ze knappen al wat op, zijn minder mager maar nog steeds erg schuw. De één heeft het nog niet helemaal door en durft niet op het eten te rekenen. Hij gluurt regelmatig langdurig door de spijlen van het tuinhek, om te kijken wat ik doe en waar het bakje staat. De ander krijgt iets meer zelfvertrouwen en zit twee keer per dag te wachten onder de tuintafel, waar ik meestal het bakje neerzet. Ik mag hem nu op een meter afstand naderen. Doe ik dan één stap naar voren, dan zet hij één stap naar achteren. Vier stappen van mij betekent hard wegrennen en aan het eind van de tuin kijken wat ik doe. Gelukkig voor hem zet ik altijd weer een bakje neer en ga dan naar binnen. Eerst wou hij niet eten als ik bleef kijken maar nu eet hij terwijl we elkaar strak aankijken.

De katers zijn allebei ongecastreerd en zien er erg verwaarloosd uit. Daarom denk ik dat het zwervers zijn. Geen weldenkende katteneigenaar trekt het om een ongecastreerde kater in huis te hebben, aangezien die overal tegenaan sproeit (en ja mijn tuin meurt nu dus gigantisch naar kattenpies). De ene kater is wat ouder dan de ander maar ze lijken sprekend op elkaar, hebben allebei dezelfde tekening. Daarom dacht ik eerst dat het er één was, maar ze verschillen in grootte.

Het plan is bijvoeren, socialiseren, laten nakijken door een dierenarts en verder oplappen. Als ze dat aankunnen. Sommige katten zijn niet meer in staat te wennen aan een huis en binnen zijn. Dat is ook goed. Dan timmeren we buiten een hok zodat ze wel beschut kunnen zitten en liggen.

Dit alles gaat geld kosten. Dan kom ik op een belangrijk punt: huisdieren kosten geld. Ze moeten ontvlooid worden, krijgen jaarlijks een enting, moeten worden gesteriliseerd of gecastreerd en hebben de onhebbelijke neiging om net als mensen ouderdomskwaaltjes te krijgen die veel geld kosten.

Wij zetten al jaren een bedrag per maand opzij om uitgaven als deze te kunnen bekostigen. Twee katten erbij, betekent zomaar een verdubbeling van de kosten, als alles gaat zoals we nu hopen. Dat betekent dat ik weer keuzes moet maken. Opnieuw naar de begroting moet kijken, want dat bedrag moet weer ergens vandaan komen. En dat vind ik prima zo. Ik heb altijd gezegd dat ik niet zomaar nog meer katten erbij neem (in de zin van uit een nestje of een kat uit het asiel halen) maar alles wat aan komt lopen mag blijven, mits goedgekeurd en getolereerd door Moos en Smoes. Maar die protesteren tot nu toe niet, terwijl ze andere katten wel de tuin uit jagen.

En zo begon ik met een boodschappenlijst en eindigde ik dit stuk met zwerfkatten, dat was een naadloze overgang, toch? Fijn weekend allemaal!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...