zaterdag 20 april 2013

En dat was de kinderbijslag...

Euforisch stukje dat niets met consuminderen te maken heeft, je bent gewaarschuwd.....

Heel langzaam trekt de drukte van de verbouwing en de afgelopen maand uit mijn lijf. Grappig genoeg ben ik vergeten hoe het is om ziek te zijn. Ik ben zo gewend geraakt aan vooruitgang, dat ik nu iets sneller als een dip ervaar, maar dan toch na even nadenken moet concluderen dat ik nu in een dip alsnog drie keer zo veel dan vorig jaar om deze tijd kan doen. Evengoed moet ik wel uitkijken. Mijn lijf doet in de ochtend weer pijn en ik sla af en toe wartaal uit in de zin van dat de in mijn hoofd gekozen woorden er ineens in een volledig andere vorm uit komen rollen.

Ondanks dat, deed ik gistermiddag iets wat ik de afgelopen vijf jaar niet heb kunnen doen: ik ging met S. de stad in om kleding te kopen! Waren het vorig jaar vooral de voeten die explosief groeiden, dit jaar was de rest aan de beurt. Inspectie van de kast leverde de conclusie op dat er, buiten wat spijkerbroeken,  vrijwel niets meer in ligt wat deze zomer gedragen kan worden.

We hebben jarenlang veel kledingstukken gekregen van grote neef T. maar wat er nu ligt, is nog te groot. Dus moest er echt flink worden ingekocht. S. wordt ouder en begint nu duidelijke eigen voorkeuren te ontwikkelen. Dus Oma W (= voorheen op het blog Oma maar eigenlijk mijn moeder, die Wanneke heet, in het kader van meer openheid) de stad in sturen met het vriendelijke verzoek in een bepaalde maat spullen te kopen, werkt niet meer. Jongens van 11 willen zelf kiezen. We sloegen van alles 2 stuks in: 2 shirts met korte mouwen, 2 shirts met lange mouwen, 2 lange broeken, 2 korte broeken en 1 zomerjas. Samen met wat er in zijn kast nog ligt is dit voldoende om de zomer en nog wat langer door te komen.

Niet eerder kocht ik in één keer zoveel tegelijk voor S. maar het bedrag viel wel binnen het budget. Ik was overigens zo overdonderd dát ik daar in de winkel stond en dát het voor mij mogelijk is om dit soort dingen - waar een ander misschien niet eens stil bij staat of van baalt - te kunnen doen dat ik op het punt stond in janken uit te barsten. Van geluk dan hè. Mijn kind heeft zomerkleding en ik kocht dat met hem. Zo dus. Als S. op dat moment met nog 3 broeken was aankomen zetten, had ik waarschijnlijk in mijn euforie alles best gevonden. Maar zo gehaaid is hij nog niet.

Gaat dit stukje nog ergens heen, hoor ik je denken. Nee, eigenlijk niet. Sorry, na 5 jaar platliggen wil ik dit de wereld in toeteren: ik ben in staat om op een drukke vrijdagmiddag met mijn kind te winkelen. Niet dat winkelen nu meteen mijn hobby wordt, maar toch! Nu nog even mijn moeder vertellen dat ze met pensioen kan

En dan nu weekend  houden, goede dagen allemaal!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...