dinsdag 19 februari 2013

Een kapot gemaakt bedrijf

Toen ik in 1999 begon met werken bij bedrijf  X, was dit een gezonde onderneming. Een verkoopafdeling van een paar honderd man, een enorme klantenservice, verschillende vestigingen door het land en een product waaraan niet kon worden getwijfeld. De sfeer was goed en er werd hard gewerkt.

Ik maakte de omslag mee. Het bedrijf werd verkocht aan een andere eigenaar en een reorganisatie was noodzakelijk. Mensen afkomstig vanuit het moederbedrijf van de eigenaar kwamen bij ons werken. Dat gaf wat gemopper en botsing van culturen. De nieuwelingen waren meer 'ambtenaren' en niet zo commercieel ingesteld. Managers bleken dat zijn geworden op grond van dienstjaren en niet naar aanleiding van talent.

Dat was nog maar het begin. In de jaren die volgden, werd het bedrijf zo eens in de twee, drie jaar verkocht en de eigenaars werden steeds abstracter. Toen ik in 2010 ontslagen werd omdat ik arbeidsongeschikt raakte, was de eigenaar op dat moment een Australische investeerdersgroep die we niet zagen maar die wel de sfeer goed wist te verzieken. De directie werd engelstalig, de eisen steeds hoger en de ontslagen steeds veelvuldiger. Bij elke nieuwe eigenaar vloog sowieso standaard tien procent van het personeel er uit.  Ook werd er van de mensen verwacht dat ze op hun eigen baan solliciteerden, om zeker te weten dat 'de juiste man op de juiste plek' zat. Onnodig om te schrijven wat dit doet met personeel. Als iets slecht is voor de motivatie dan is het angst en niet gezien worden.

Onlangs had ik bezoek van een ex-collega. Ook ontslagen na jaren trouw dienstverband. Ze is 58 en heeft de ongelofelijke mazzel dat ze binnen 3 maanden een andere baan heeft gevonden. We spraken over de achtergronden van het ontslag. Het bedrijf is weer eens gewisseld van eigenaar en er moet een inmiddels enorme schuld worden weggewerkt. Dertig procent van het personeel is ontslagen. Zij is een nuchtere vrouw en kan redelijk met haar ontslag omgaan. 'Het is niet persoonlijk bedoeld' vertelde ze. Geweldig als je er zo tegen aan kunt kijken.

Als ik er wat langer over denkt, kan ik niet anders vinden dan dat het misschien niet persoonlijk bedoeld is, maar de gevolgen zijn wel voor iedereen persoonlijk. Zij heeft veel geluk gehad, maar er zijn veel mensen boven de 45 die niet zo snel meer een andere baan vinden. Er zijn dit keer mensen ontslagen die er 30 jaar werkten. Noem dat maar eens niet persoonlijk.

Onbegrijpelijk dat dit zomaar mag. Een goed lopend bedrijf dat jaren winst maakte, wisselt van eigenaar en die wil meer winst. Dus wordt het bedrijf uitgeknepen en uitgemolken. Vervolgens wordt het doorverkocht, zodat de winst kan worden 'gecasht'. Dat gaat zo door, jaar in jaar uit. Honderden mensen verliezen hun baan, vaak nadat ze eerst zo ziek van de stress zijn geworden dat ze schuddend op de bank zijn komen te zitten met een burn out. Misschien is het niet persoonlijk, maar als de gevolgen zo'n impact hebben op het persoonlijke leven is het persoonlijk.

Enorme aantallen mensen verliezen hun baan, terwijl er een selecte groep mensen miljoenen heeft verdiend. Dit gedrag is zo gericht op winst maken dat de bijkomende schade (voor anderen) als niet relevant wordt gezien. Het winstbejag is sterker dan verantwoordelijkheid voor eigen personeel. Dat vind ik niet alleen persoonlijk, maar ook crimineel. Vreemd genoeg vormt dit bedrijf geen uitzondering in onze samenleving. Dit is normaal in de wereld waarin wij leven en zaken met elkaar doen. Dat is niet alleen persoonlijk en crimineel, het is ook schrijnend en onthutsend. Ik weiger dit normaal te vinden. U ook?

Welk bedrijf is dit toch, hoor ik u denken. De T.elefoongids, dat u het maar weet....In dit stuk gaat het toevallig over dit bedrijf, maar De T.elefoongids is natuurlijk helemaal niet uitzonderlijk. Er zijn zoveel bedrijven die op deze manier kapot gemaakt geworden, met alle medewerkers erbij....
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...