maandag 14 januari 2013

Kou lijden doen we niet

Hier en daar lees ik reacties van lezers op mijn opmerkingen dat bij ons de thermostaat op 18 graden staat. Het lijkt ze onbehagelijk. Het grappige is dat ik een enorme koukleum ben en het altijd koud heb! Ik lig in bed met thermisch ondergoed, een pyjama, een trui én 3 dekens over me heen. Schatje vraagt regelmatig waar ik ben als hij in bed stapt, omdat hij me nauwelijks ziet onder die berg dekens. Ook draag ik sokken (voor mij gebreid door Besparen maar en waar ik héél blij mee ben). Mijn lichaam is niet goed in staat de eigen temperatuur te regelen, iets wat bij veel ME patiënten voorkomt. Wat bezielt me dan om overdag de temperatuur op 18 graden te zetten? Ben ik gek of zo?

Het is heel simpel. Ik houd niet van kachelwarmte. Nooit gedaan. Nou vooruit, met uitzondering van een houtkacheltje, dat vind ik heerlijk.  Maar als ik wel eens binnenwip bij de buren, waar standaard de verwarming op 21 graden staat, heb ik binnen 5 minuten knallende hoofdpijn.

Vroeger stond de verwarming bij ons ook op 20 graden. En ik had veel hoofdpijn. Dus zette ik hem steeds vaker lager en deed gewoon nog eens een wollen laag aan, en nog één toen ik er weer een graadje van afhaalde. Dat ik hiermee energiekosten bespaarde was natuurlijk ook een motivatie.

Maar kou lijden om geld uit te sparen doen we niet. Word ik - of een ander gezinslid - ondanks de vele wollen lagen niet warm, dan gaat toch echt de kachel hoger. Het is geen sport en het moet wel leuk blijven. Toch ben ik ervan overtuigd dat je kunt wennen aan lagere temperaturen. Ik vind het nu vrijwel overal waar ik kom veel te warm. En het gebeurt me de laatste tijd regelmatig dat ik 's ochtends opsta en pas 2 uur later de kachel aanzet omdat ik zie dat het maar 16 graden is in huis.

Zo heeft ieder mens een eigen omslagpunt. Bij mij is dat blijkbaar bij 18 graden of lager. Ik vind het niet erg om in een koel huis te leven met warme truien aan. Ik zal het daarentegen niet in mijn hoofd halen om te besparen op de kwaliteit van ons eten. Ik kijk wel eens naar anderen als ze hun kar volladen met plofkip in de aanbieding en weet dan: ik maak een andere keuze en dat kost geld. Wel besparen of warmte of wasmiddel, niet op de kwaliteit van eten of vakantie.

Consuminderen is een leuke manier om jezelf te leren kennen. Als vanzelf word je je bewust van wat je wel wilt doen en wat absoluut niet. Je gaat nadenken over waarom je wel geld uitgeeft aan het één en niet graag aan het ander. Het voorkomt dat je achteloos met geld omgaat. En juist door dat zorgvuldiger uitgeven, geef je minder uit dan voorheen.

Denk jij dat je zou kunnen wennen aan een lagere temperatuur in huis?

PS: morgen een recensie van het boek 'Woekerpolis. Hoe kom ik er vanaf?'





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...