woensdag 30 januari 2013

Hard rinkelende kassa's in reformwinkels

Omdat er vorige week veel sneeuw lag, lukte het me niet om op de fiets boodschappen te doen. Dus werd Meneer Spaarcentje op zijn vrije dag ingeschakeld. We gingen naar de biologische winkel. Daar komt hij normaal weinig. Meestal alleen als ik iets ben vergeten en het toch echt even snel gehaald moet worden. Maar nu deden we dan volop boodschappen. Ik had best veel nodig. Van groenten tot potten pindakaas, tomatenketchup, mayonaise. Soms is ineens alles op.

Dus liepen we door de winkel en pakten wat op het lijstje stond. Toen we bij de kassa stonden, waarschuwde ik al voor wat er ging komen. Evengoed zag ik hem bijna groen van ellende uitslaan toen hij het bedrag op de kassa zag.

Dat had ik ook toen ik net was overgestapt op biologisch. Nu weet ik eigenlijk niet anders meer. Biologisch is gewoon duurder, klaar. Ik probeer zoveel mogelijk te maken maar er zijn beperkingen. Ik kan wel zelf mayonaise maken maar dat eten we bijna nooit. Die heerlijke zelfgemaakte mayo is minder lang houdbaar en kan ik dus weggooien. Dat is zonde. Zo experimenteerde ik ook met zelf pindakaas maken, maar dat was geen succes. Al waardeerde ik het zeer dat Zoon de hele pot leeg at en beweerde dat het best oké was. Zijn gezicht vertelde iets heel anders. Zelf jam, chocopasta, cruesli en tussendoortjes maken is daarentegen wel een succes.

Ik beperk de kosten door zoveel mogelijk basisproducten te kopen en verder denk ik er niet meer over na. Natuurlijk sla ik mijn slag als er een aanbieding is maar ik leg me neer bij de hogere kosten. De één koopt merkkleding of gaat elke week uit eten en en wij geven hier ons geld aan uit. Ik denk nog wel eens aan vroeger, toen ik nog werkte. Na een carrièreswitch kreeg ik fors meer loon en ik deed thuis de mededeling dat ik het gestegen inkomen wilde besteden aan biologisch eten. Meneer Spaarcentje vond dat ook prima en aldus deden we. Om daar na een paar maanden weer mee te stoppen. Biologisch eten was niet te betalen, was onze eensgezinde conclusie.

Wat voel ik me dan tegenwoordig rijk met veel minder inkomen. Elke cent die je uitgeeft is een keuze (met uitzondering van medicijnen natuurlijk). Toen ik ziek werd, besloot ik mijn lichaam niet meer te belasten met voedsel dat e-nummers bevat. Ik stop alleen nog maar eten in mijn mond dat onbespoten is en onbewerkt. Niet dat ik bij anderen die 'anders' eten iets zal uitspugen, zo onbeleefd ben ik nu ook weer niet. Maar wat ik zelf koop voldoet aan wat ik belangrijk vind. Voor mij geen 'ambachtelijk gemaakte koek volgens grootmoeders recept' meer (die tot 2018 houdbaar is) maar alleen nog echt eten dat iets voor mijn lichaam doet, in plaats van dat mijn lijf overuren maakt om bijvoorbeeld transvetten af te breken die niet worden herkend als voedsel.

Zo is het en niet anders, voor mij dan. Maak jij nu ook wel eens een keuze waarvan je voorheen dacht het niet te kunnen betalen?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...