dinsdag 31 december 2013

2013

Wat was het een goed jaar! Niet omdat we veel spaarden, de buffer daalde nogal. Maar omdat we dankzij de buffer konden anticiperen op dat wat voorbij kwam en dat wat er gebeurde. Natuurlijk hadden we bepaalde doelen dit jaar. Het belangrijkste doel - € 5000 aflossen - werd gehaald. Maar er kwam ook pech voorbij in de vorm van een  kapotte heteluchketel en grote onverwachte uitgaven, zoals de operatie van een kat.

Niet de hoogte of groei van de spaarrekening bepaalt het financiële succes van dit jaar, maar de rust in mijn hoofd. We maken vooraf een begroting en hebben de ruimte om deze aan te passen in geval van pech. Wat een rijkdom! Na jaren van consuminderen is er rust gekomen en het gaat gewoon hartstikke goed.

Ook op persoonlijk vlak was het een goed jaar. Het herstel - hoewel gekmakend traag - zet door. Komende februari vier ik mijn 6-jarig jubileum van thuis zitten met een aandoening. Had ik vorig jaar voorzichtig hoop, nu weet ik dat die hoop terecht is. Heel langzaam ben ik beter aan het worden!

Tot slot is het jaar 2013 natuurlijk het jaar dat Dibbes zijn entree maakte! Van dit:
goed kijken, hij zit achter de struik verstopt...   



Naar dit:


Dat dit gelukt is, geeft extreem veel voldoening! En wat Dibbes er van vindt, lijkt me duidelijk....

Maak er een mooie avond van! Wij doen weinig, zijn thuis en gaan lekker naar de top 2000 kijken en daarna naar 'Life of Pi'. Een glaasje bubbels om 12 uur en dan hop weer naar bed, een nieuw jaar tegemoet!

maandag 30 december 2013

Uit de oude doos: accepteer niets zomaar

Gewenning is niet goed voor je portemonnee en je spaarpot. Neem geen enkele uitgave voor lief of vanzelfsprekend en zoek naar goedkope alternatieven. De tijd is voorbij dat we accepteren dat bepaalde uitgaven er nu eenmaal bij horen. Maak voor jezelf duidelijk wat jouw prioriteiten zijn en waar jij je geld aan uitgeeft. Zorg vervolgens dat je op de hoogte bent van het aanbod en de prijzen. Wen jezelf aan om op vergelijkingssites te kijken of een product of dienst goedkoper kan. Dit kan met zorg, energie, mobiele telefoons, de autoverzekering of met cadeaus die je wilt kopen. Het loont echt de moeite!

Plan eens per jaar een middag die je besteedt aan de financiën. Kijk waar je staat op financieel gebied. Hoe doe je het? Liggen de accenten daar waar ze horen? Of glipt het geld nog steeds door je vingers? Misschien zijn er uitgaven waar je niet bij stil staat, maar die helemaal niet nodig zijn. Zo hebben wij twee jaar geleden de TVgids opgezegd en nog geen moment gemist. En kreeg ik rond diezelfde tijd een brainwave dat een doorlopende reisverzekering voor een gezin van drie personen dat één keer per jaar op vakantie gaat, totale onzin is. Dat was nu bij uitstek een uitgave die er altijd was en waar we niet bij nadachten. Totdat ik me afvroeg of het een zinnige uitgave was en of die nu nog wel noodzakelijk was. Je leefpatroon verandert door de omstandigheden waarin je verkeert en het is de kunst te zorgen dat je uitgavenpatroon daar mee in de pas loopt. Onze doorlopende reisverzekering dateert nog uit de tijd dat wij allebei werkten en drie keer per jaar op vakantie gingen.

Veel besparingen bereik je door met een frisse bril naar je eigen uitgavenpatroon te kijken. Net zoals je in de supermarkt een gewoontedier bent en vaak zonder nadenken hetzelfde merk koffie pakt, zo gedraag jij je waarschijnlijk ook met uitgaven die je al jaren doet en waar je misschien niet meer bij nadenkt, zoals de TVgids, de energieleverancier, de cadeautjes die je voor familie en vrienden koopt. Dat je tot nu toe voor mensen bijvoorbeeld een cadeautje van € 25 kocht, wil niet zeggen dat je dat altijd moet blijven doen. Als jouw inkomen verandert, dan verandert je budget ook. Maar vaak kom ik juist dan tegen dat mensen koste wat kost  evenveel blijven uitgeven aan cadeaus en feestdagen. Waarom zou je? Wie verwacht dat van je?

Blijf je verwonderen over de keuzes die je maakt. Dat is de beste manier om er het meeste uit te halen. Alleen jij bepaalt de prioriteiten, samen met je huisgenoten en passend bij de hoogte van je budget. Als je die prioriteiten goed in het snotje hebt en er niet van uitgaat dat sommige uitgaven onvermijdelijk zijn, dan krijg je meer speelruimte binnen het beschikbare budget. En heb je misschien de vrijheid om te kiezen voor zaken waar je echt blij van wordt.

Heb jij blinde vlekken waardoor er geld weglekt?

zaterdag 28 december 2013

Zaterdag

Hoewel we best genoten van Kerstmis en ook leuke dingen deden met elkaar en met Oma leek het hier toch meer op eerste klusdag en tweede klusdag. M. is druk bezig met net gekochte tweedehands paneeldeuren en ik help hier en daar een handje. Het leverde veel stress en gevloek op maar de deuren hangen. Het was enorm veel gedoe om het hang- en sluitwerk passend te krijgen. Zonder in details te treden kan ik wel vertellen dat het een verhaal is van deuren die overal uit gesloopt waren, zelfs op plekken (de badkamer) waar geen deur hoeft worden te vervangen.....en waar de nieuwe deuren niet bleken te passen....
aan tafel eten lukt al dagen niet meer

Afijn, we leven nog, hier en daar zijn er wat klusego's gekwetst, de deuren hangen, zijn inmiddels afgebrand en klaar om geschuurd en geschilderd te worden. Dat gaat deels vandaag gebeuren maar vandaag komen ook schoonouders hier nog Kerstmis vieren, dus tussendoor heb ik gisteren ook nog een kerstdiner voorbereid, dat wel met het uur simpeler werd. Ik ben van 4 gangen naar 3 gangen gegaan, schrapte de gevulde portobello’s en de pompoensoep. Dus eten we morgen salade met makreel, mango en blauwschimmelkaas met korianderdressing vooraf, dan kip uit de oven met tomatenchocoladesaus & paddenstoelen. En tot slot ijs met paleofruitcrumble toe.

Buiten het klusgedoe hadden we wel een heerlijke week. We hebben elkaar verwend met mooie cadeaus, sliepen uit, speelden wat spelletjes en vermaakten ons over het algemeen prima. We keken eerste kerstdag naar de Hobbit, deel 1 (wat S. van ons kreeg voor Kerstmis) en kunnen zondag meteen in de bioscoop deel 2 zien, leuk!

Met de katten gaat het onderling steeds beter. We zien nu dat Smoes iets meer toenadering aankan van Dibbes, met als hoogtepunt een gezamenlijk dutje op de poef. Dat werd wel weer onderbroken toen Dibbes van pure vreugde zachte liefdesbeetjes in de staart van Smoes gaf. Wat Smoes betrof lag hier een grens en was het meteen gedaan met de pret. Maar later in de week werd er aarzelend samen gespeeld.

Dibbes gedijt er wel bij. Hij wordt regelmatig echt overmand door emoties en wilde buien en weet dan van gekkigheid niet wat hij moet doen. Hij blijft wel erg gefascineerd door eten en is altijd op zoek, soms ook op plekken waar echt niets te vinden valt! Waarvan akte:



 Fijn weekend!

vrijdag 27 december 2013

Uit de oude doos: verander je huisgenoten in vrekken!

Misschien is dit wel de belangrijkste tip van allemaal. Als je met meerdere mensen in een gezinsverband leeft, op wat voor manier ook, dan is het heel belangrijk dat iedereen achter hetzelfde doel staat. In je eentje als een dolle gaan besparen op de boodschappen, heeft geen zin als je liefste aan de andere kant gewoon doorgaat met geld uitgeven aan zaken die jullie je niet (meer) kunnen veroorloven.

Consuminderen is een gezamenlijke onderneming, zie het als een gezinshobby. Bedenk met je lief wat de redenen zijn dat jullie consuminderen en wat jullie absoluut niet willen opgeven. Bepaal samen waar jullie grenzen liggen en waar jullie voor willen sparen, of dat nu een vakantie is of versneld de schulden afbetalen of gewoon eens uitkomen zonder aan het eind van de maand rood te staan. Als jullie er samen uit komen, kunnen jullie een duidelijke boodschap meegeven aan de kinderen, zodat die weten waarom het belangrijk is om het licht uit te doen, de kraan niet zomaar te laten lopen en te sparen voor iets wat ze graag willen.

In het begin stuit je misschien op weerstand. Daarom is de manier waarop je de boodschap brengt cruciaal. Doe niet alsof er iets wordt afgepakt ('daar geven we dus ons geld niet meer aan uit en daarmee basta!') maar leg uit dat er veel voor terugkomt. Je geld lekt niet meer ondoordacht weg maar wordt besteed aan zaken die jullie allemaal belangrijk vinden. Je krijgt er rust voor terug, door de zekerheid van een buffer. Het is een omschakeling van ondoordacht geld uitgeven naar bewuste keuzes maken en daar enorm van kunnen genieten.

Hoewel het niet de bedoeling is dat kinderen de lasten van geldzorgen dragen, kunnen ze best meedenken en wat verantwoordelijkheid nemen. Dat kan het beste als er enig besef is van wat er binnenkomt en weer uitgaat. Afhankelijk van de leeftijd van je kind, kun je hem betrekken bij de gezinsfinanciën. Zo hebben we S. toen ik mijn baan kwijtraakte  uitgelegd 'dat er minder centjes binnenkwamen'  en dat we daarom minder vaak zomaar in de stad iets gingen drinken. Naarmate hij ouder werd, vertellen we meer en betrekken we hem meer bij het waarom van keuzes. Doen we een hypotheekaflossing, dan kleurt hij de vakjes van de aflostekening in en hebben we in de avond een lekkere toet om te vieren dat er nu weer meer huis van ons is en niet meer van de bank. Nu hij bijna 12 is kan hij nog veel meer aan. Ik heb hem laatst onze begroting laten zien en hij sloeg steil achterover van de hypotheeklasten. Dat is mooi, want wij doen dat ook.

Voor ons was in 2008, het jaar dat ik ziek werd, de belangrijkste consuminderreden: de mogelijkheid om bepaalde dingen te kunnen blijven doen terwijl er veel minder inkomen binnen komt. De eerste prioriteit was de hypotheek kunnen betalen. Of dat kon betwijfelde ik, met zoveel minder inkomen en zoveel meer woonlasten, we waren immers net verhuisd naar een duurder huis. Al snel kwam er echter meer ruimte en verschoven de doelen. We willen niet alleen uitkomen maar ook sparen. Het volledig ontbreken van een buffer toen ik ziek werd, heeft de ogen goed geopend.  Ook kiezen we voor biologisch, één keer per jaar op vakantie gaan en in de zomer gaat M. graag naar North Sea Jazz. We hopen voldoende te kunnen sparen voor een studie van Zoon. Tot slot willen we de hypotheek aflossen, zodat we geen hoge woonlasten meer hebben tegen de tijd dat we met pensioen gaan. 

Onze eerste bespaarkeuzes maakten we vanuit een situatie waarin we eigenlijk nooit geld over hielden. We stonden niet vaak rood maar het lukte ook nooit om te sparen. Toch meenden we wel duurder te kunnen gaan wonen. We waren dus “consuminder-maagden”. Toen mijn inkomen door ziekte deels wegviel en het tot mij doordrong dat we iets grondig moesten gaan veranderen, was M. daar bepaald niet blij mee. Hij was bang dat alle fijne dingen in het leven zouden worden afgepakt en dat de spontaniteit weg zou gaan. Het is een heel proces geweest van ons samen om te ontdekken wat voor de ander echt belangrijk is. Het is ook een uitdaging geweest om dat met respect voor elkaar te doen. Hij wordt nog steeds wel eens wanhopig van mijn “biologische gezeur” en ik vind een nieuwe versterker helemaal niet nodig ook al is de oude duidelijk aan vervanging toe. Maar ik ben behoorlijk doof en hoor niet eens wáár geluid vandaan komt, laat staan dat ik hoor of de kwaliteit van het geluid oké is. ‘Vroeger’ hoorde ik dat ook niet maar ging ik meteen overstag, we renden naar de winkel en kochten er één. Grote uitgaven werden altijd impulsief gedaan. Nu bedenken we dat we ook voor iets kunnen sparen, als we menen dat er echt iets moet worden vervangen.

Ik kan niet in mijn eentje de wereld redden. Zou ik alleen wonen dan zou ik veel drastischer zijn in 'zero waste' en in mijn consuminderacties. Maar ik leef niet alleen. Ik heb rekening te houden met anderen, die andere accenten in het leven leggen. Om het voor ons alle drie leuk te houden is het belangrijk rekening te houden met elkaars accenten.Wat ik wél kan doen is zorgen dat we ons allemaal bewust worden van de waarde van geld en wat er gebeurt als je minder uitgeeft, zorgvuldiger uitgeeft of bespaart door verspilling te stoppen. Dat mijn huisgenoten inmiddels door hebben dat er steeds meer mogelijk is door steeds minder geld uit te geven, is mooi meegenomen. Het is gelukt, mijn huisgenoten zijn tot vrek getransformeerd. En vreemd genoeg is er daardoor nu weer vaker ruimte om spontaan toch ergens op een terrasje te zitten.....met geld dat er is.....

Hoe leg jij thuis uit dat er bezuinigd moet worden?

donderdag 26 december 2013

Wat vieren we?

Op deze plek vandaag geen overpeinzingen over het kerstfeest. Dat ik niet geloof weten jullie wel. En dat ik niet zo dol ben op Kerstmis hebben jullie al vaker kunnen lezen hier, daarom houd ik dit jaar mijn mond over dit onderwerp. Dus geen geklaag over de kerstboom maar genieten dat hij staat, ook al vind ik het een onding. Het leven is vol met tegenstrijdigheden en ik ook.

Wij vieren geen geboorte. Wel vieren we het leven. We geloven niet in een hogere macht, maar we geloven wél in elkaar. We genieten van de vrije dagen, van het samenzijn, van ons gezin dat dit jaar zo fijn werd uitgebreid met de komst van Dibbes, ons eigen wonder.

Fijne dagen, waar je ook bent en hoe je het ook viert of niet viert, alleen, met je gezin of je liefste vrienden. Bedankt voor alle lieve, inspirererende, leuke, motiverende, opbeurende, vrolijke, kritische, zinnige én soms onzinnige reacties die jullie achterlaten. Maar vooral: bedankt voor jullie aandacht en het regelmatig bezoeken van het blog.



woensdag 25 december 2013

Wijs op woensdag: Kersthater of -kater



En ook op eerste kerstdag een bijdrage van vaste gastblogger Pennie Wijs!

Eindelijk, ’t is zover. Kerstmis. Ik heb er gemengde gevoelens bij. Pas vroeg iemand of ik een kersthater ben. Hè, watte? Een kerstkater? Nee, een kerstHáter. Iemand die de pest heeft aan kerst. Ik moest even nadenken over die vraag. Wie wil er nou aangezien worden voor kersthater? Dat klinkt wel erg zuur, ongezellig en helemaal niet levensgenieterig. Maar ja, een kerstfan kun je me zeker niet noemen. Er zitten sociale verplichtingen verbonden aan de feestdagen, die in de loop van de tijd behoorlijk moeizaam zijn geworden. Zaken waar je niet onderuit kunt zonder dat je de sores op andere familieleden afschuift. Dus hobbelen we altijd braaf mee, zonder dat we in een jubelstemming verkeren van hosanna, gloria en al die dingen meer.

Ik heb werkelijk niks van een keukenprinses, nog geen sprankje, en hoewel iedereen zegt daar het volste begrip voor te hebben – ‘nee, wat geeft dat joh, het gaat om de gezelligheid’ – heb ik toch altijd het gevoel dat er een minimum mate van kokkerellerigheid van me wordt verwacht die ik niet waar kan maken. Dus trillende knieën achter het fornuis en zweet op de rug tijdens het opdienen. Die zweterigheid wordt nog eens versterkt door de feestelijke kleding die je op zo’n dag geacht wordt te dragen. Daar krijg ik altijd stress van. Ik voel me nu eenmaal beter thuis in mijn dagelijkse kloffie, een uitgelubberd joggingpak.

Roep dat beeld even voor je geestesoog, voordat je gaat roepen dat ik vooral lekker mezelf moet durven zijn. Het hele jaar verblijf ik als een lorrebaal in mijn werkkamer achter mijn laptop om stukkies te typen, maar je mag nog zo’n hekel hebben aan glitter en glamour, zo kun je je toch niet aan het kerstdiner vertonen? Dan heb ik het nog niet eens gehad over de aankleding van het huis. Ga ik ook niet doen. Maar ik voel van harte mee met deze collega, die ook last heeft van kerststress.

Allemaal leuk en aardig, zullen jullie zeggen, maar wat heeft dat nu met besparen en consuminderen te maken? Alles! Want nu kom ik op het punt, waardoor ik door derden aangezien word voor kersthater. De kerstpost. Wat heb ik daar een #$%^-hekel aan! Die zoetige, weeïge plaatjes. Of erger: de zogenaamd jolige. De vaste prik van het lijstje. Je weet precies bij wie je in de computer staat. Die adresetiketten! Sommigen werken in alfabetische shifts. De namen die beginnen met A krijgen begin december de kaart (merkte ik bij een vriendin...) En de W van Wijs is dus logischerwijs pas tegen kerstavond aan de beurt.

Het onspontane ervan is wat me het meest tegen de borst stuit. Zelden staat er een persoonlijk berichtje op zo’n kaart. Mijn werkelijke aversie is ontstaan in een jaar waarin we een dramatische gebeurtenis in de familie beleefden. Met kerst ontvingen we precies dezelfde kaartjes als anders. Alsof er niets gebeurd was. Prettige feestdagen! Iedere middag maakte ik met tranen in m’n ogen de post open. Begreep nou niemand dat fijne feestdagen er voor ons voorlopig niet in zaten?

Gelukkig waren er wel uitzonderingen. Mensen die een bemoedigend woordje toevoegden. Of de kaart achterwege lieten en een hartelijke brief schreven. Het meest ontroerende was de reactie van een kennis die op straat naar me toekwam – in een periode dat sommige anderen in de supermarkt juist wegdoken als ze me zagen. Ze keek een beetje verlegen.
‘We hebben je geen kerstkaart gestuurd’, zei ze. ‘Ik had het gevoel dat ik dat niet moest doen. Dat dat niet passend is. Maar ik weet ook niet wat ik wél tegen je moet zeggen.’
Ik heb er begrip voor dat niet iedereen zo attent is als zij. Vroeger wist ik ook nooit wat ik in dergelijke gevallen moest zeggen. Inmiddels heb ik geleerd dat je gewoon kunt zeggen wat je denkt. Dat je iets heel erg vindt voor iemand. Dat je meeleeft. En dat je verder echt niet weet wat je moet zeggen.

Terug naar mijn punt. Ik verstuur in principe geen kerstkaarten. Nou ja, een oude tante uitgezonderd, die niets zou begrijpen van mijn aversie en ieder jaar vrolijk opbelt dat ze m’n kaartje ontvangen heeft. Maar verder krijgt niemand ‘zomaar’ wat. Vandaar die vraag of ik een kersthater was. En liet ik deze mooie traditie soms ook achterwege uit zuinigheid? Was ik te gierig om een postzegel te bekostigen voor mijn vrienden en kennissen?

Verdraaid! Dat argument is nog nooit bij me opgekomen. Wel heb ik me al vaak afgevraagd wat het voor het milieu betekent, dat jaarlijkse heen en weer geschuif over de aardbol van al die kartonnetjes. Maar inderdaad, ook financieel kan deze traditie er aardig inhakken. Ik betrapte me erop dat ik het niet leuk vond om verdacht te worden van knieperigheid in dezen. Kerstknieperigheid. Klinkt niet sympathiek. Evenmin als kersthater. Nee, zo wil ik liever niet te boek staan.

Ik wens jullie dus allemaal oprecht een kerstfeest toe, zoals je het zelf het liefste ziet. In brede familiekring met kaarsen, ballen, jinglebells, bomen, eterijen, Wein, Weib und Gesang en wat dies meer zij. Of een rustig, chic diner met enkele vrienden. Of gewoon in je uppie in je joggingpak op de bank met een bord stamppot. Voor degenen die dit jaar geconfronteerd werden met angst en pijn, verdriet en andere moeilijkheden: scheur al die #$%^-kaarten lekker in duizend snippers. Dat lucht op! Bespaart je een kerstkater. Van mij kreeg je alvast niks, dat scheelt.

PS: er is een mooi troostlied voor wie met kerst alleen is: klik hier.

Bezuinigden jullie dit jaar op kerstpost? Aan wie stuurde je wel en niet? Waarom?


dinsdag 24 december 2013

Uit de oude doos: ga als de sodemieter sparen!

Spaar vooraf en niet achteraf. Elke maand via automatisch sparen een vast bedrag opzij zetten – hoe klein ook – is makkelijk en haalbaar. Wachten totdat je vanzelf wat overhoudt gaat je daarentegen niet lukken.

Waarom sparen?
Jarenlang spaarden Nederlanders relatief weinig. De economische crisis heeft dat patroon veranderd. Doordat het consumentenvertrouwen daalde, hielden mensen de vinger op de knip. Voor je weet maar nooit wat er gebeurt. En dat is precies de reden dat sparen zinvol is. Je weet niet wat er gebeurt, daarom is het zinvol iets achter de hand te hebben. Dat kunnen jullie vast ook zelf wel bedenken. Maar bedenken en doen zijn verschillende dingen en je moet maar net zin hebben om tijd uit te trekken voor een goed doordacht spaarplan.

Wanneer heeft sparen geen zin?
Als je al een tijdje consumindert, dan zou het zomaar kunnen zijn dat je geld overhoudt aan het einde van de maand. Niet meer in de valkuil trappen van het hebben om het hebben en je uitgaven goed bijhouden, zorgt voor een vollere portemonnee, ook als de maand bijna voorbij is. Nu kan het natuurlijk zo zijn dat je consumindert omdat je schulden hebt of niet kunt uitkomen met je geld. Dan vraagt je situatie eerst om andere actie. In geval van schulden moet je altijd natuurlijk eerst je schulden afbetalen. Heb je meerdere schulden, betaal dan vooral die schuld het eerst af waarover je de meeste rente betaalt. Zit niet stil maar onderneem actie met behulp van een stappenplan hoe je zo snel mogelijk uit deze situatie komt.

Heb je géén schulden, maar sta je toch voortdurend rood, dan is het ook handiger eerst andere zaken te regelen voordat je gaat sparen. Kijk eerst kritisch naar je uitgavenpatroon en bedenk op welke zaken je kunt besparen: opzeggen van abonnementen, goedkoper boodschappen doen, omzetten van verzekeringen of in geval van nood een goedkoper huis zoeken (al is dat in deze tijd niet eenvoudig als je in een koophuis zit). Maak een realistische begroting. Als je dat moeilijk vindt, kijk eens op persoonlijk budgetadvies voor tips.

Sparen dus….
Stel, er is geen financiële nood, je bent niet failliet, je hebt inmiddels inzicht in je uitgaven en inkomsten gekregen en je bent al een tijdje lekker aan het consuminderen. Dan is het een goed idee om na te gaan denken over sparen. Realiseer je wat je spaarmotieven zijn. Ook is het begrip sparen rekbaar en verwijst het naar meerdere mogelijkheden:
  • Sparen - als een flinke pot geld voor later of het laten uitkomen van een grote wens.
  • Buffer - als een noodfonds voor onverwachte grote uitgaven.
  • Reserveringen - als een potje voor periodieke niet maandelijkse uitgaven die regelmatig terugkomen en er flink in kunnen hakken.

Voordat je begint met geld opzij zetten, kun je jezelf afvragen waarom je dat gaat doen en wat de meest slimme manier is.

  • Wat wil je met het sparen? Wat is je doel? Waar werk je naar toe en over welke periode? Wil je een aanvulling op je pensioen of een nieuwe keuken of een wereldreis gaan maken als je 50 bent?
  • Wat voor buffer zou jij met jouw inkomen moeten hebben? Kun je met gemak een andere wasmachine kopen als de oude de geest geeft of moet je dat geld van je tante lenen? Het is handig als je de nieuwwaarde kent van zaken die voor jouw huishouden onmisbaar zijn maar je hoeft natuurlijk niet alles nieuw te kopen. Het gaat er ook om wat je er voor over hebt als je iets moet vervangen. Wil je absoluut een nieuwe vaatwasser, rij je juichend naar de kringloop of was je voortaan op de hand af? Om de gewenste hoogte van je buffer te bepalen kun je op de site van het Nibud een test doen. Je kunt ook gewoon je gezonde verstand gebruiken, een rondje door huis lopen en zelf een schatting maken van de hoogte van bedragen als er spullen vervangen moeten worden.
  • Het is prettig als je een overzicht hebt van kosten die niet maandelijks terugkeren maar er wel inhakken. Vroeger raakte ik altijd in paniek als het december was, ‘t is sowieso al een dure maand en dan werd ook nog het geld voor de ANWB en de TV gids afgeschreven en moesten de katten voor hun jaarlijkse prik naar de dierenarts. Weg geld! Sinds ik hier maandelijks geld voor reserveer, komen we nooit meer in de problemen. Denk bijvoorbeeld aan het onderhoud van je cv-ketel, bezoek dierenarts, abonnementsgelden, cadeautjes voor familie, kapper, schoolgeld. Tel al deze bedragen bij elkaar op, bepaal welk bedrag je maandelijks moet reserveren en zet dit op een aparte rekening.
Als het goed is, heb je inmiddels een redelijk idee van wat jouw buffer zou moeten zijn, wat je aan reserveringen opzij moet zetten en wat overblijft om te sparen. Een instantie als het Nibud maar ook Erica Verdegaal hanteert de ‘regel’ dat je in staat zou moeten zijn om 10 % van je inkomen opzij te zetten om te sparen. Doe dat vooral als het mogelijk is. Ik heb het laatst eens nagekeken, wij zetten per maand inmiddels bijna 30% in totaal opzij voor sparen/buffer/reserveringen/studiefonds kind/aflossingen hypotheek. Ter vergelijking: 7 jaar geleden spaarden we niet. Nu ja, we spaarden elke maand aan het begin een klein bedrag en aan het eind haalden we dat weer terug....

Vaak is 10 % te hoog gegrepen, zeker als je net begint met zuiniger leven. Kijk daarom wat voor jou haalbaar is en begin gewoon, liefst met een vaste maandelijkse overschrijving. Wacht niet tot je geld overhoudt, maar beschouw het bedrag dat je opzij zet niet als van jou en stort het meteen door nadat je salaris of uitkering op je rekening is bijgeschreven. Wen jezelf er aan dat je ook kleine meevallers opzij zet en niet meteen over de balk smijt. Wij houden in geval van meevallers een klein bedrag achter voor ‘de leuk’ en de rest wordt meteen doorgestuurd naar de spaarrekening.

Wij hebben nu na een paar jaar sparen voldoende buffer voor panieksituaties. Daarom zijn wij onze hypotheek gaan aflossen. Zo gaan onze maandlasten langzaam omlaag en houden we uiteindelijk steeds meer geld over. Hebben we dan ineens meer uitgaven door pech, zieke katten of wat dan ook, dan sparen we weer een tijdje totdat de buffer het gewenste niveau heeft.

Lukt het jou om te sparen?


maandag 23 december 2013

Uit de oude doos: maak alles zelf en gooi niets weg

Het schijnt dat we in Nederland jaarlijks per persoon 50 kilo voedsel weggooien! Onvoorstelbaar. Ga dat maar eens omrekenen in geld, dat zal best een leuk bedrag zijn. Of visualiseer eens een berg van 50 kilo voedsel.... Het is toch erg dat aan de ene kant van de wereld mensen dood gaan van de honger en aan de andere kant van de wereld zijn mensen zo gemakzuchtig dat ze vergeten wat er in de koelkast staat. Nu is het niet mijn bedoeling om jullie er toe aan te zetten dat jullie niet alleen zelf nooit meer iets weggooien maar ook in de vuilnisbakken van de buren gaan grazen, op zoek naar weggegooid eetbaars om daar zelf een lekkere maaltijd van te maken (alhoewel dumpster diving heel lucratief kan zijn, zo zegt men). Maar aansporen tot zuinigheid kan wel. 

Bespaar op eten door slim in te kopen, niets weg te gooien en zoveel mogelijk groenten van het seizoen te eten. Nu ben ik echt niet roomser dan de paus en ook ik ontdek wel eens een komkommer in de groentelade die zijn beste tijd heeft gehad. Toch is de meeste verspilling redelijk makkelijk te voorkomen, vooral door vooruit te denken. Hier volgen wat tips:
  • Maak elke week een eetplan gebaseerd op de inhoud van je koelkast en vriezer, aanbiedingen en de groenten van het seizoen. Zo gooi je minder weg.
  • Snij zelf al je groenten. Een pak gesneden bamigroenten is bijna net zo duur als een prei, een kool, een ui en een pepertje maar je eet er minder vaak van! Kies je uit tijdgebrek voor het gemak van gesneden groenten en kruidenmixen overweeg dan wat ik étappekoken noem
  • Étappekoken is mijn manier van koken. Ik heb weliswaar wel veel tijd maar minder energie. Ik verdeel het koken daarom in stukjes en dat werkt ook goed als je werkt en daardoor geen zin heb na thuiskomst nog een uur in de keuken te staan terwijl er een jengelende kleuter aandacht en eten wil.  Kook bijvoorbeeld in het weekend wat extra rijst en pasta af en vries de extra porties in. Snij ’s avonds na het eten alvast de groenten van de volgende dag of draai alvast de ballen gehakt of marineer de kipfilet. Haal in de ochtend de al afgekookte rijst uit de vriezer en als je thuiskomt bak je de groenten met het vlees, doet de rijst erbij en ben je binnen 15 minuten klaar.
  • Let op de data van producten die bijna over tijd zijn. Zet deze producten desnoods in het zicht op je aanrecht, zodat je niet vergeet dat dit het eerste op moet. Of als ze koel bewaard moeten worden: hou een lijstje bij met dat wat op moet en zet het voor aan in de koelkast.
  • Houd bij wat je open maakt aan verswaren. Plak het desnoods op een briefje op de koelkast. Zo van: zondag salami opengemaakt. Dan hoef je niet in vertwijfeling je neus ergens in te duwen om aan de hand van ruiken te analyseren of je kans loopt op een voedselvergiftiging.
  • Veel weggooien wordt voorkomen door minder in te kopen.
  • Eet dat wat op moet. Dat hoeft niet hetzelfde te zijn als dat waar je trek in hebt.
  • Als je een weekmenu maakt, plan dan voor 6 dagen in plaats van voor 7 dagen. De week loopt altijd anders dan je denkt en zo gooi je minder weg.
  • Bewaar alle eetrestjes en vries die in, ook al zijn het maar een paar hapjes.
  • Las regelmatig een restjesdag in of nog mooier, een restjesweek. Wij eten bijvoorbeeld deze hele week al restjes uit de vriezer. Weliswaar in de meest vreemde combinaties en per maaltijd soms 3 verschillende gerechten, maar dat heeft wel wat. Niets mee mis om te beginnen met wat zuurkool met runderstoofvlees en te eindigen met een roerbakgerecht van koolraap en gehakt en een hapje pizza.
  • Verwerk eetrestjes tot lekkere hapjes. Oude sneden brood worden heerlijke knoflookcroutons, die bewaard in een plastic bakje weken goed blijven.  Ieniemienie restjes groenten kunnen met wat geraspte kaas in een plakje bladerdeeg worden gestopt en afgebakken.
  • Verwerk groenten die aan het verleppen zijn als eerste in een gerecht. Heb je echt geen trek in die aardappelen omdat je dat deze week al 3 keer at maar lopen ze wel bijna je kast uit? Afkoken, pureren en in de vriezer stoppen of maak eens aardappelsoep!
  • Groenteresten die liggen te verpieteren in de groentelade smaken nog prima in de soep. Gewoon erbij mieteren!
  • Koop een likker, die lege pakken vla en yoghurt leeg schraapt. Het zal je verbazen hoeveel er nog uit komt!
 Als dit alles niet helpt: houd eens een lijstje bij van wat je in een maand weggooit. Wedden dat het ineens wel lukt?

zaterdag 21 december 2013

Zaterdag

Voor het eerst in tijden zette ik vooraf geen stukje klaar. Ik werd vanmorgen wakker en bedacht me dat ik niets had geschreven. Best uniek! Waarschijnlijk had ik last van prévakantiegevoel?

Gisteren arriveerden de door ons gekochte tweedehands paneeldeuren. Voor M. het startsein zich er als een dolle op te storten. Deuren goed laten hangen is een vak apart, dat weten we nu ook weer. Ook gingen we 'even' op zoek naar mooie handvatten maar we schrokken best van de prijzen. Eerst maar weer even sparen.....

Hoewel ik weinig met de feestdagen heb, kan ik me best voorstellen dat anderen dat wel hebben. Hier staat een kerstboom te pronken omdat de mannen daar erg blij van worden. Wij kunnen de boom gelukkig makkelijk betalen. Maar voor sommigen is het puzzelen. Een vriendje van S. is net verhuisd. Zijn ouders liggen in scheiding. Al het geld ging op aan noodzakelijke klussen voor het nieuwe huis waar hij met zijn moeder woont. Er moet nu eenmaal iets op de vloer liggen, ook al ga je voor het goedkoopste. Na wat tegenslag met de auto die niet door de keuring kwam, de wasmachine die kapot ging en een beugel die moet worden aangeschaft, was het geld meer dan op. Maar het is wel de eerste kerst in een nieuw huis. Dus hoewel kerst me gestolen kan worden, vind ik het blijkbaar toch wel belangrijker dan ik dacht. We kochten na uitgebreid overleg met het vriendje (heeft ze een voet om de boom in te zetten, hebben ze nog wel kerstversiering?) een kerstboom en leverden die daar af. Ik vond het wel spannend. Je weet nooit hoe mensen reageren. Wat ik goed bedoel kan wel heel fout vallen. Gelukkig werd het opgevat zoals het is bedoeld: een cadeautje.

Komende weken houd ik vakantie. Dat betekent dat op het blog een combinatie van Oud en Nieuw (haha, heel gevat hè) verschijnt. Wat blogteksten uit de oude doos en op sommige dagen wel een nieuw artikel. Eerste Kerstdag lezen jullie in ieder geval de kerstbijdrage van Pennie Wijs en verder rommelen we wat aan.

Tijdens de kerstdagen zijn we eerste kerstdag gewoon thuis en doen we niets bijzonders. Wat spelletjes wellicht, als M. zich van de deurenklus kan losrukken.  Tweede kerstdag zijn we bij Oma die voor ons kookt. Er was vooraf wat overleg over wat wel en wat niet in mijn glutenvrije en zuivelvrije dieet past. Volgens mij komt ze er wel uit. Echt veel boodschappen hoeven we nu dus niet in huis te halen. Gisteren was ik even in de stad om een cadeautje te halen voor Teun die vandaag 6 jaar wordt en waar we straks op visite gaan. Het was afgeladen! Overal mensen in de stad. Dan is de crisis ver te zoeken.

Kattennieuws: het gaat met vallen en opstaan hier. Moos en Dibbes gaat nu beduidend beter samen maar Smoes is enorm nerveus. Dat was hij altijd al, maar de laatste jaren kreeg hij wat meer zelfvertrouwen. Hij houdt Dibbes met argusogen in de gaten en vat elke toenaderingspoging op als een aanval. Dibbes van zijn kant wordt keer op keer afgewezen. Speelt hij leuk verstoppertje (denkt hij) blijft Smoes hem alleen maar aankijken met gif in de ogen. Dus die dreun van Dibbes wordt dan ook minstens één keer per dag uitgedeeld, als de frustratie zich zo heeft opgestapeld. Jammer, want Smoes is wel heel speels en Dibbes ook. Ook lijken ze best op elkaar wat toenadering betreft, ze zijn allebei wat onbehouwen. Volgens mij zijn ze best een goede combinatie.

Omdat ook Moos zich naar Dibbes toe als een dooie sukkel gedraagt, spelen wij maar zoveel mogelijk met hem. Veel met touwtjes maar gewoon een brokje door de kamer gooien is ook een groot succes, hij 'tennist' er dan tijden mee. En hij speelt soms met de buurkat die nu ongeveer 6 maanden is. Maar die proberen we zoveel mogelijk uit dit huis te weren want hij is erg opdringerig en denkt dat het hier leuker is dan in zijn eigen huis. Drie katten is genoeg. Helaas lukt het buiten houden niet altijd (moeilijk met een kattenluik), laatst trof ik hem in de huiskamer aan spelend met vier kerstballen die hij uit de boom had weten te meppen.....

Dibbes is dus 'alleen' in een huishouden van drie katten. Hij richt zich dus vooral op ons. Maar wat we ook doen het is nooit genoeg. Hij heeft altijd honger, honger naar eten, naar knuffels en naar spelen. Als ik in de ochtend wakker word, staat hij op me te prakken. Als ik naar beneden loop, rent hij achter me aan. Zit ik op de WC, staat hij ervoor te gillen. Ben ik aan het koken, dan staat hij pal achter me. Wil ik één van de andere katten aaien dan gooit hij zich ervoor. Zit ik te eten, dan ligt hij onder mijn stoel. Hij is aandoenlijk lief en verschrikkelijk opdringerig. We hebben héél véél Dibbes gekregen toen we hem in huis namen. Wie had gedacht dat deze rijkdom leefde in die schuwe angstige kat, die soms een dag lang achter een struik verstopt zat, kijkend naar het leven dat hij zo graag wilde hebben?




Dat was het voor nu, fijn weekend allemaal!

vrijdag 20 december 2013

Recensie Schuld & Boete

Toen wij in 2003 ons eerste huis kochten namen wij ontbindende voorwaarden in het koopcontract op. Voor de meeste mensen is dat een normale gang van zaken. Je tekent een koopcontract maar op het moment van tekenen is heel veel nog niet duidelijk. Krijg je de financiering wel op tijd rond? Wat komt er uit de aankoopkeuring? De ontbindende voorwaarden in het koopcontract zorgen ervoor dat je onder de koop uit kunt komen als er iets gebeurt dat je in deze voorwaarden noemt.

Aan die ontbindende voorwaarden zit een termijn vast. Is die tijd verstreken, dan moet je het huis kopen. Maar er kan alsnog na het verstrijken van de ontbindende voorwaarden iets gebeuren waardoor de koop niet doorgaat. Om de verkoper hiertegen te beschermen, moet je bij het tekenen van het voorlopige koopcontract 10% van de aankoopsom van het huis storten op de rekening van de notaris die alles regelt. Misschien is de verkoper namelijk al een andere financiële verplichting aangegaan en zit hij door het afketsen van de verkoop ineens met twee huizen en twee hypotheken.

Omdat bijna niemand zo'n groot bedrag zomaar even ophoest, wordt die 10% vaak door middel van een bankgarantie gegeven. Gaat de koop van je huis niet door omdat je bijvoorbeeld de financiering niet rond krijgt en zijn de ontbindende voorwaarden verstreken, dan zul je die 10% moeten betalen. Dat doe je aan de instantie die de bankgarantie heeft gegeven. Dan heb je dus een schuld (en geen huis). Dat komt vaker voor dan je denkt. Soms doordat mensen een zooitje van hun eigen financiën maken, soms door een adviseur die in gebreke blijft en soms gewoon omdat mensen vette pech hebben.

Die bankgarantie wordt vaak afgegeven door de hypotheekverstrekker en soms zorgde dat voor problemen. Een hypotheekaanvraag is nu eenmaal een langdurig proces en veel geldverstrekkers willen pas een bankgarantie geven, nadat de hypotheekaanvraag is goedgekeurd. Zo kan het gebeuren dat de koop afketst op de bankgarantie en niet op de hypotheekaanvraag zelf.

Om dit proces beter te laten verlopen is Nationale Waarborg opgericht, een bedrijf dat bankgaranties afgeeft los van de hypotheekaanvraag. Het komt erop neer dat de adviseur aangeeft dat de koper financieel oké en dat Nationale Waarborg vervolgens een bankgarantie geeft. En dan?

Dat het alsnog mis kan gaan, is duidelijk. Mensen overlijden, sjoemelen met hun cijfers, blijken elders schulden te hebben gemaakt waardoor de bank geen hypotheek wil verstrekken en zo kan de koop alsnog niet doorgaan. In dat geval betaalt Nationale Waarborg de 10% aan de verkopende partij die de koop door zijn neus ziet gaan en vanaf dat moment heeft de 'niet-koper' een schuld uitstaan bij Nationale Waarborg, waarvoor een betalingsregeling kan worden afgesproken.

Om duidelijk te maken dat 'mislukte kopers' geen dossiers zijn maar vooral mensen van vlees en bloed en dat er achter elke mislukte koop een verhaal zit, schreef Antoinette Kalkman, directeur van Nationale Waarborg het boek Schuld & Boete. Buitengewone alledaagse verhalen uit de financiële praktijk. Gebaseerd op echte ervaringen schreef zij 19 verhalen over mensen die hun droom - een eigen huis - uit elkaar zien spatten. Met sommige hoofdpersonen leef je mee en anderen wil je wel een knal voor hun kop verkopen, zo dom of egoïstisch zijn ze. Wat de verhalen bindt is dat elk financieel bewustzijn- of het vermogen om vooruit te kijken - ontbreekt.


Het boek leest lekker snel weg, ik had het zo uit en vond het erg leerzaam, vooral door de uiteenlopende situaties. Het leert me dat het kan iedereen overkomen. Je hoeft geen financiële onbenul of sjoemelaar te zijn om in deze situatie terecht te komen. Je kunt na het verstrijken van de termijn van de ontbindende voorwaarden je baan verliezen. Of in de handen vallen van een adviseur die zijn werk niet goed doet. Een pluspunt van het boek is de prachtige vormgeving, hier is veel aandacht aan besteed en met resultaat.

Wel heb ik me ergens over verbaasd. Ik vind vrouwen er niet best vanaf komen in dit boek. De meeste vrouwen die in de verhalen voorkomen zijn niet echt van plan hun schuld af te lossen, wentelen die af op een partner (waarvan niet gehouden wordt, maar die wel de rekeningen mag betalen) en nemen weinig verantwoording voor de situatie waarin ze zitten. Ze komen vervelend uitgekookt over. Is dit gebaseerd op de ervaringen die Nationale Waarborg heeft opgedaan met vrouwen of is het gewoon toeval? Het verbaast me omdat ik via het blog juist veel in contact kom met vrouwen die de financiën beheren en juist wel heel erg de touwtjes zelf in handen houden. En het zijn bijna altijd de vrouwen die bijvoorbeeld de hypotheek willen aflossen en de man daarvan moet overtuigen, zo leid ik af uit de vele mails die ik over dit onderwerp ontvang.

Maar goed dat is wat gezeur en doet niets af aan het feit dat ik het een interessant boek vind en een aanrader voor iedereen die van plan is een  huis te kopen. Laat je inspireren hoe het niet moet! Lees dit voor je een voorlopig koopcontract tekent! Het boek is verschenen om het 10-jarig bestaan van Nationale Waarborg te vieren. Omdat Kalkman duidelijk een boodschap heeft - het kweken van financieel bewustzijn - gaat een deel van de opbrengst van dit boek naar Stichting LEF (Leven en Financiën), dat zich richt op financiële educatie voor MBO-scholieren.

Schuld & Boete. Buitengewone alledaagse verhalen uit de financiële praktijk
Antoinette Kalkman
Jubileumuitgave ter ere van 10 jaar Nationale Waarborg
ISBN 9789462282469 / € 19,95

donderdag 19 december 2013

Schulden: het verhaal van Mirjam (3)

In de twee voorgaande delen (hier en hier)lazen we dat Mirjam na haar huwelijk berooid achterblijft met schulden die vooral door haar ex-man zijn aangegaan. Zelf gaat ze ook schulden aan om een nieuw leven op te bouwen, soms ook voor minder urgente zaken. Als ze opnieuw een relatie krijgt en trouwplannen heeft, neemt ze beslissingen die verkeerd uitpakken. Ze is van plan bij haar nieuwe man in te trekken, zegt de huur van haar huis op en doet bijna al haar spullen weg. Als het huwelijk op het nippertje niet doorgaat, staat ze weer met lege handen. Opnieuw worden er schulden aangegaan om iets op te bouwen. Om haar moeilijke verleden te verwerken gaat ze in therapie. Als ze vervolgens ziek wordt, is dat een keerpunt. Eindelijk kan ze nu ook de stap nemen om te gaan aflossen. Haar plan is om 2017 schuldenvrij te zijn.

Vertel je aan mensen in je omgeving dat je een schuld hebt? Hoe reageren ze?
"De zus bij wie ik schulden heb, weet het. Ik heb met haar heel duidelijk mijn aflosplan doorgenomen, juist om te voorkomen dat het weer te vrijblijvend zou zijn. Een andere zus heb ik het ook verteld. Zij weet wat dit traject inhoudt uit haar eigen situatie, dus we kunnen elkaar ondersteunen als het moeilijk is. Drie bevriende stellen weten het ook, niet de exacte cijfers, maar wel de strekking. Mensen reageren positief op mijn plan. Soms schrikken ze ook van de situatie, het is nog veel ‘ellende’ uit het verleden. Ik vertel dan dat het de laatste hobbel is om mijn ‘slachtoffer’-zijn van vroeger los te laten en weer de regie op dit terrein van mijn leven terug te krijgen."

Krijg je hulp van mensen en kun je dat aannemen?
"Soms krijg ik hulp van mensen. Ik kan dat nu wel aannemen maar heb vaak ook het gevoel: 'ik heb het zelf zover laten komen, het is mijn verantwoordelijkheid om het ook zelf op te lossen'. Maar ik kan nu wel vaker oprecht dank je wel zeggen ....."

Heeft het aannemen van hulp van mensen consequenties voor de omgang of de vriendschap?
"Ja-nee-soms, zo ambivalent voelt dat wel. Mijn zus en zwager zitten nu zelf ook in een lastiger financiële positie. Ik ben dus blij dat ik aflos en dat het straks klaar is. Ongemerkt is zo'n lening er altijd wel. Een vriendin weet dat ik aflos, niet de finesses, zij wil van alles voor mij gaan doen. En nee, dat wil ik niet. Ik maak zelf de keuze om naar een verjaardag te gaan of niet. Ik maak de keuze om daar benzine voor over te hebben, soms maak ik andere keuzes dan men misschien zou willen."

Hoeveel schuld heb je nu nog op dit moment?
"Ik heb nog een totale schuld van € 14.875,- . Dat zijn verschillende schulden: ik heb €7.200,- bij mijn zus en zwager uitstaan, €7.000,- bij de bank en bij Wehkamp €675,-."

Hoe los je tegenslag op? Heb je bijvoorbeeld wel een kleine buffer?
"Ik heb € 0 buffer!! Tegenslagen moeten af van het huishoudgeld. In geval van nood zou ik aan mijn zus kunnen vragen of ik een maand mag overslaan. Tegenslagen zijn een aanslag op je gezondheid, nachtrust, emoties, perspectief."

Hoe kun je je schulden aflossen? Waar bespaar je op? Welke keuzes maak je?
"Ik probeer een jaarplan te maken, heb nu goed op een rijtje wat er in komt en uitgaat. Ik heb met de bank een afspraak dat ik aflos, daar heb ik maatregelen voor getroffen. Ik ben prioriteiten gaan stellen. Natuurlijk zijn er valkuilen en emotionele uitglijders die geld kosten. Ik heb al een paar jaar een vast bedrag aan huishoudgeld per maand, dat gaat niet altijd goed. Soms gaat er toch teveel ‘zomaar opeens’ mijn portemonnee uit en waar naar toe?

Ik houd een kasboek bij, op momenten dat ik minder goed in mijn vel zit, laat dat als eerste te wensen over. Per maand kijk ik hoeveel ik moet rijden. De benzine calculeer ik in en ik maak keuzes als het teveel lijkt te worden. Ik heb in de afgelopen twee jaar alle abonnementen opgezegd. Ik heb een budget voor verjaardagen. Kaarten hergebruik ik, ik maak er nieuwe van. Kaarten per e-mail versturen gaat ook goed en kan gratis. Toen de kinderen klein waren had ik een cadeautjesdoos voor alle leeftijden voor vriendjes en feestjes. Doorgeef cadeaus vind ik ook niet erg. Ik laat iets in een mooi transparant folie zitten en leg het weg voor ‘later’. Ik maak voorraden met diepvriesmaaltijden. Ik weet van de kortingen bij de grote supers en maak boodschappenlijstjes. Ik heb geen wasdroger en afwasmachine. Ik rijd een kleine goedkope auto. Ik heb half lang opgestoken haar, dat spaart kapperskosten. Mijn zoon heeft kort haar, ik heb een tondeuse gekocht. Zolang hij het niet erg vindt, knip ik hem. Ik ga niet naar het theater of de bioscoop. Uit eten doe ik hooguit één keer per jaar, dat mis ik niet echt. Ik lees graag de krant, heb hem opgezegd, daar heb ik last van! Ik koop geen boeken maar ga naar de bieb. Ik ga vaak op zaterdagmiddag daar zitten om kranten en tijdschriften te lezen. Mijn zoon heeft nu maandelijks kleedgeld, dat helpt hem en mij om meer inzicht te krijgen en bewustere aankopen te doen. Mijn kledingkast is vrij bescheiden, ik koop in de uitverkoop. Sinds kort kom ik bij een hele leuke inruil zaak met goede kleding.  Ik wissel niet jaarlijks van energieaanbieder maar probeer zuinig te zijn met gas, licht en water."

Hoe ga je om met sociale activiteiten? Wat doe je met verjaardagen en momenten waarop mensen van je verwachten dat je op koffie trakteert of een cadeautje meebrengt?
"Daar word ik steeds beter en makkelijker in. Jaren had ik een rot gevoel omdat dit me overkwam, alsof ik er geen keuze in had. Ik ben klaar met dat slachtoffergevoel en maak nu keuzes, dat klinkt veel beter hè. Ik ben nu weer iemand die iets doet ja/nee, omdat ik dat wil . Niet omdat ik iets niet kan. Dat is een wereld van verschil. Ik weeg de aanwezigheid bij sociale activiteiten af. Soms zeg ik eerlijk dat iets niet past in mijn budget of dat ik die maand al te veel activiteiten heb. Ik bak vaak zelf een cake als cadeautje of maak een lekkere soep of een quiche. Mijn zus plukt vaak een bloem uit de tuin, in een glazen potje met een leuk lintje er om heen en voilà, klaar. Het gebeurt ook dat mensen zeggen ‘dat je komt is al een cadeautje,’ Daar heb ik lange tijd moeite mee gehad, omdat ik me toch vaak geneerde dat ik het niet kon. Nu denk ik ‘inderdaad, dat ik er ben is goed genoeg.’ Ik ga me ook niet meer verontschuldigen. Ik merk dat steeds meer mensen zo doen."

In hoeverre beïnvloeden de schulden je relatie met je omgeving?
"Veel mensen weten het niet, zoals bijvoorbeeld collega’s. Op sommige momenten denk ik wel eens ‘ze zouden eens moeten weten’, alsof ik nog steeds bang ben dat ze me dan niet meer moeten, dat ik afga of zo. Ik schiet nooit grote bedragen voor wanneer ik langere tijd op teruggave moet wachten, die ruimte heb ik niet. Waarschijnlijk ben ik altijd wel in bepaalde mate op mijn hoede."

Waar ben je trots op?
"Dat nu de knop echt om is, dat ik het heft in handen neem. Dat ik weer zelf verantwoordelijk ben voor mijn leven. Dat mijn dochter nooit schulden heeft gemaakt, zij is zuinig en spaart! Dat ik de mogelijkheid heb om weer een buffer op te bouwen als ik 55 ben en dan misschien de keuze heb om naar een andere stad te verhuizen en voldoende te hebben voor de inrichting. Dat ik geen eeuwige heimwee meer ervaar maar dankbaar kan zijn voor mijn leven en mijn ex-man heb vergeven. Dat ik op de bankafschriften twee keer per maand een aflosbedrag afgeschreven zie staan, weer een stukje schuld minder, yes! Ook al is het soms moeilijk en frustrerend en hard bikkelen, ik doe het wel zelf!
Ik ben trots dat ik langzaam aan de finish ga halen, jarenlang was daar helemaal geen zicht op.

Elke maand ga ik meer de goede kant uit. Het gaat naar: er is geen roodstand als de rekeningen zijn betaald, ik kom uit met mijn salaris. En over een jaar: ik kan € 100 op de spaarrekening laten staan zonder die toch weer nodig te hebben." 

Wat is je eerste stap - denk je - als je schuldenvrij bent?
"Geld uitgeven, ha ha ha, naar een theatervoorstelling of een musical gaan. Met mijn kinderen uit eten, een abonnement op een krant nemen en mezelf plechtig beloven nooit meer in zo'n situatie terecht te komen!"

Tot slot: Wat zou jij mensen vanuit de ervaring die je nu hebt, willen meegeven over geld en schulden? 
"Geld is emotie. Een paar van jouw blogs ging daar ook over: laat je je beheersen door je geld of beheers jij het geld? Zorg dat je inzicht krijgt wat jouw relatie is met geld. Zoek op tijd hulp,stap over de schaamte en het schuldgevoel heen! Verdiep je in de mogelijkheden, bijvoorbeeld blogs als deze, NIBUD, lees boeken over omgaan met geld.

Als je door emotionele problemen dit niet zelfstandig kunt doen ga dan naar bijvoorbeeld het maatschappelijk werk. Zij bieden (gratis) hulp, ze geven cursussen voor budgetbeheer. Door de hele omslag in de maatschappij wordt het nu waarschijnlijk ook makkelijker om hulp te vragen en te krijgen, er zijn zoveel mensen in de problemen. En zorg dat je één of twee mensen in je omgeving hebt die je echt vertrouwt, wees eerlijk over de situatie waarin je terecht dreigt te komen of al zit."

~
Dank je wel Mirjam voor je openhartigheid en je bereidheid je verhaal met ons te delen. Wie weet inspireer je mensen of weet je ogen te openen! Ik wens je veel sterkte met het aflossen!



woensdag 18 december 2013

Schulden: het verhaal van Mirjam (2)

In het voorgaande deel lazen we dat Mirjam na haar huwelijk met K. financieel en emotioneel gesloopt achterbleef. Op de vlucht voor het geweld van haar ex-man probeerde ze met haar twee kinderen een leven in een andere stad op te bouwen. Dat viel niet mee, van de ene op de andere dag was al het bekende weg en moesten ze in het diepe springen. Ze moest haar nieuwe woning inrichten en leende geld om bijvoorbeeld een rijbewijs te halen, om zo haar kans op een baan te vergroten. Die lening kwam bovenop de schulden die er al waren. 

Weer een lening erbij dus, bovenop de al uitstaande leningen. Wat was het uiteindelijke bedrag dat je aan schulden had?
"De oorspronkelijke schuld was op het absolute dieptepunt € 28.500,-. Dat was bij Wehkamp €4.500 (inclusief ook nog een gedeelte restschuld van mijn ex-man), bij de Rabobank € 10.000 (hier ook inclusief een gedeelte restschuld van mijn ex-man) en bij mijn zus en zwager € 14.000’."

Wist je altijd het totaalbedrag aan schulden of was dat meer een sluimerend besef?
"Ik wist wel wat het bedrag was, maar het ‘landde' niet in mijn hoofd, het ging buiten mij om. Ik had mijn handen vol om op de been te blijven, om mijn werk een beetje goed te doen en om aandacht voor de kinderen te hebben. De eerste jaren deed de bank niet moeilijk. Ik loste nauwelijks af en had het krediet telkens weer nodig om de gaten op te vullen. Mijn zus en zwager deden ook niet moeilijk, zij hadden in die tijd allebei een goeie baan en hebben nooit druk uitgeoefend dat ik moest betalen. Dus probeerde ik wel de financiën op orde te krijgen, maar er was altijd een uitweg."

Kun je me vertellen waar het geld naar toe is gegaan? Was het voor verbouwingen of ging het om kleding, luxe artikelen?
"In eerste instantie was het vooral voor praktische en noodzakelijke spullen om het huis in te richten, zoals een tweedehands wasmachine, een koelkast , bedden en kledingkasten, zeil in de gangen, laminaat in de woonkamer, muren verven. Later had ik fietsen nodig voor de kinderen, een computer,
eerst rijlessen en later de auto, geld voor de school van mijn dochter, voor onderzoeken door een jeugdpsychologe waar ik maar een heel klein gedeelte van vergoed kreeg. Maar ik gaf het ook wel uit aan een vakantie."

Heb je kunnen genieten van de spullen die je kocht? Of besefte je op dat moment al dat je een probleem had?
"Ik heb altijd alles als een probleem ervaren. Nee, niet genieten. Het was altijd latent aanwezig. Op sommige momenten voelde ik dat zwaarder dan andere keren. Het gevoel altijd achter de feiten aan te lopen, nooit kunnen uitkomen met het salaris, het ene gat vullen met het andere. Doodmoe en gestrest word je daar van. Geld (of het ontbreken van geld) was een monster wat altijd op de loer lag. Altijd had ik angst dat iets opeens kapot zou gaan, schooluitgaven die opeens betaald moesten worden. Nu ben ik open, maar toen wilde ik helaas ook nog wel de schijn ophouden en wist bijna niemand hoe de zaken er voor stonden. Uit schaamte, omdat het zo'n puinhoop was. Maar ook uit boosheid op mijn ex die ons dit allemaal aangedaan had. Hij heeft nooit een € mee betaald aan het oplossen van de problemen."

Wat voor betekenis speelde geld in het gezin waarin je opgroeide?
"Mijn vader had een eigen bedrijf met sterk wisselende inkomsten. Er was veel spanning om geld, dat werd niet rechtstreeks tegen de kinderen gezegd maar het was altijd voelbaar. Onze spaarbankboekjes werden regelmatig leeg gehaald omdat er geen geld was. Was er wel eens een meevaller, dan gaf mijn vader het ook makkelijk uit aan bijvoorbeeld LP's, wat weer een reactie van mijn moeder opriep. Er was geen armoede, maar we hadden het met negen kinderen niet breed. Mijn moeder naaide alle kleding voor de meiden zelf, deels omdat ze dat leuk vond, deels uit noodzaak."

Waarom denk jij dat je schulden hebt gemaakt? Hoe heeft het kunnen gebeuren? 
"Ik wilde mijn ex-man niet afvallen, ik durfde geen crisis met hem te riskeren over geld omdat alles al zo beladen was. Het ontstond sluipend. We hadden altijd het gevoel dat we het wel konden oplossen. Als mijn ex-man tijdelijk werk had was er weer even een probleem opgelost, maar nooit voor langere tijd."

Niet alleen de tijd met haar ex-man leverde schulden op. Zes jaar geleden leerde Mirjam een andere man kennen waarmee ze een relatie kreeg. Ze zouden gaan trouwen en het plan was dat ze bij hem zou intrekken. Ze deed veel van haar spullen weg.

"Mijn goeie wasmachine weggegeven aan de buren. Fornuis weggedaan voor een schijntje. Heel veel spullen, boeken naar het grof vuil en de kringloop omdat mijn vriend mijn spullen niet in zijn huis wilde hebben. Ik heb zoveel van mijn verleden weggegooid voor hem. Hij bleek niet te vertrouwen en het huwelijk is op het nippertje niet doorgegaan. Ik had geen huis meer, geen spullen en begon weer met niets. Die klap was zo mogelijk nog groter dan de eerste keer. We hebben de scherven weer bij elkaar geraapt .... maar weer heb ik moeten lenen, bij mijn zus, de bank, Wehkamp .....er leek geen einde aan te komen, ik zat weer met tweedehands spullen terwijl ik net een paar jaar geleden voor het eerst zelf een paar nieuwe dingen had kunnen aanschaffen."

Mirjam heeft hard gewerkt om zichzelf weer op de rails te krijgen, onder andere met de hulp van een psychologe. Er viel veel te verwerken en ze kreeg meer inzicht in de redenen van haar problemen.

"Aan de buitenkant hadden mensen niet in de gaten hoe ik me altijd gevoeld heb. Ik kon hier niet wennen en heb jaren heimwee gehad naar de stad waar ik vandaan kwam. Ik ging geen verbinding aan met mijn nieuwe leven, ook al had ik een baan en deed ik de gewone dagelijkse dingen. Dat heeft heel veel invloed gehad op mijn financiële situatie. Door de psychologische hulp leerde ik me meer thuis te voelen in mijn eigen huis en ging ik veel beter voelen waar het oude zeer nog zat. Mijn ex-man overleed in die periode. Daar heb ik toen ook op een bepaalde manier afscheid van kunnen nemen, zonder wrok of bitterheid over alles wat ik ook door zijn gedrag in mijn leven heb meegemaakt. Toen ik daar los van was, kwam er ruimte voor de laatste hobbels uit het verleden."

Toen Mirjam afgelopen jaar ziek werd, kwam ze tot nog meer inzicht. Ze besefte dat de schulden een te grote impact op haar hadden.

"Afgelopen zomer ben ik een paar maanden uit de roulatie geweest omdat ik kanker kreeg. In principe ben ik nu genezen, één operatie was afdoende. Toen ik al die tijd thuis zat was er opeens wel de gelegenheid om zaken aan te pakken. Bovendien realiseerde ik me iets belangrijks. Stel dat ik uitzaaiingen had en dood zou gaan, dan zadelde ik mijn kinderen en familie met zo'n schuld op. Opeens wist ik: nu ga ik het aanpakken.

Zoals ik emotioneel mijn verleden heb verwerkt en meer in het nu leef, zo wil ik dat ook doen met de schulden. Ik besefte opeens dat het de laatste hobbel is die ik moet nemen om mijn verleden helemaal af te sluiten. Ik moet afrekenen met het slachtoffer zijn."

Mirjam heeft sindsdien de juiste drive te pakken en haar plan is om in 2017 schuldenvrij te zijn. Van haar maandsalaris van € 1900 lost ze € 400 per maand af. Hoe ze dat doet lezen jullie morgen in het laatste deel.

dinsdag 17 december 2013

Schulden: het verhaal van Mirjam (1)

Nadat ik op het blog een paar verhalen heb geplaatst over mensen die een grote schuld - anders dan een hypotheek- aflossen, stuurde Mirjam mij een mail. Ze herkende zich in de verhalen.   

"Wat ik herken in de verhalen: de schaamte, het gebeurt ‘gewoon’, ook ik was niet alert genoeg, had onvoldoende grip op emoties en mede daardoor ook op mijn uitgaven, dat realiseer ik me steeds meer."

Van het één kwam het ander en Mirjam bleek bereid haar verhaal hier te vertellen. Ze is 50 jaar en heeft jaren als verpleegkundige gewerkt. Op dit moment werkt ze 32 uur per week als teamleider bij een thuiszorgorganisatie. Ze heeft een grote schuld uitstaan. Na een huwelijk met een man die veel geld uitgaf aan gokken heeft ze een nieuwe start in het leven gemaakt. Door bedreigingen van haar ex-man moest ze met hun twee kinderen een leven opbouwen in een andere stad. Zonder te beschikken over een buffer moest er wel een nieuw huis worden ingericht. Daar werd een lening voor aangegaan. Daarna nog één, om haar rijbewijs te halen, om zo haar kans op werk te vergroten. Maar er zijn geleidelijk aan ook schulden aangegaan voor minder noodzakelijke spullen.

In juni van dit jaar werd Mirjam een spiegel voor gehouden. Ze werd ziek en moest worden geopereerd. Dat was voor haar een belangrijk omslagpunt. 


"Ik werd met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik niet door kan gaan met dit uitstelgedrag. Ik wilde het ook niet, omdat ik me realiseerde dat ik met deze schulden nooit zou kunnen verhuizen, niet een auto kan aanschaffen, het is altijd een fysieke en mentale last om mijn nek. Zoals ik emotioneel mijn verleden heb verwerkt en meer in het nu leef, zo wil ik dat ook doen met de schulden." 

Tijd voor een plan dus, om af te lossen.Het verhaal van Mirjam verschijnt deze week in drie delen. Vandaag lezen we hoe het zover heeft kunnen komen.

"Ik volgde een opleiding tot verpleegkundige en verdiende een matig salaris, maar kon daar wel van leven. Ik had geen spaargeld, van dat leerling-salaris hield je niet veel over als je op kamers woonde. Aan het einde van de opleiding leerde ik K. kennen. Hij was vertrokken uit zijn land van herkomst en kwam hier in een asielprocedure terecht. Hij woonde in een groot pand met zes landgenoten. Ze deelden het geld en het eten en iedereen had om beurten wel ergens een baantje in een afwaskeuken, café, op de markt of in de kassen. K. was met één koffer met kleding hier aangekomen, dus ik viel niet voor hem vanwege het grote geld! We werden verliefd en wilden trouwen"

Ze gingen eind jaren ‘80 samenwonen in een klein huisje en richtten dat in met spullen van de kringloop en van wat ze kregen. Mirjam was inmiddels klaar met haar opleiding en vond een baan met een vast contract, ze verdiende fl.1300 per maand. Haar man mocht niet werken omdat hij in een asielprocedure zat. In deze periode begonnen de problemen.

"K. vond het vreselijk dat ik kostwinner was. Hij voelde zich volkomen nutteloos. Hij had vroeger altijd goeie banen gehad en meer dan genoeg inkomen. Hij heeft dus wel een hoge prijs betaald met het besluit naar Nederland te vluchten. Vlak na ons trouwen ontstond zijn alcoholprobleem, hij was depressief. Dat was een periode met veel ups en downs. Hij leende geld bij vrienden voor drank en hij begon te gokken. Hij won soms iets, maar verloor nog meer. Ik hield dat angstvallig geheim voor familie en vrienden. Sommigen waren al helemaal niet zo blij met mijn keuze voor K. en dit gedrag zou alleen maar hun idee bevestigen dat buitenlanders niet deugen. In die tijd zijn de eerste leningen ontstaan bij kennissen van hem, maar ook bij Wehkamp, waar je toen nog zonder problemen of controle geld kon lenen."

Het is natuurlijk niet alleen ellende, er waren ook goede periodes met een gezellig gezinsleven. Hun dochter werd geboren, K. kreeg in 1992 een verblijfsvergunning en kon eindelijk gaan werken. Alleen niemand zat op hem te wachten en de problemen met drank, gokken en lenen namen toe.

"We hadden een en/of rekening met een gezamenlijke pas en er ontbrak regelmatig geld van de rekening. Ik zorgde daarom dat ik meteen als mijn salaris binnen kwam, als eerste boodschappen deed, om zoveel mogelijk voorraad voor de maand in te slaan. Toch ontstonden er betalingsachterstanden voor de huur en vaste lasten. K. schaamde zich diep voor zijn gedrag en was gefrustreerd over het feit dat hij geen baan had en er een puinhoop van maakte. Bij de bank konden we zonder problemen een krediet krijgen (begin jaren '90), terwijl we nog steeds leefden van één salaris en we continu in het rood stonden. Mijn familie had intussen wel in de gaten welke problemen er waren, maar ik probeerde te redden wat er te redden viel en hield K. nog steeds de hand boven het hoofd. Hij probeerde ook telkens de boel op te pakken en we hielden werkelijk van elkaar. Af en toe had hij wat werk en dan leefde hij helemaal op. Dan werden de rekeningen weer betaald en had hij het gevoel er toe te doen."

In 1997 werd hun zoon geboren. Geleidelijk aan verergerde de situatie en in 1999 zijn ze gescheiden van tafel en bed. Omdat er nog steeds een gezamenlijke rekening was, bleef het op financieel gebied ellende. In 2001 escaleerde de situatie zo erg dat Mirjam met haar kinderen moest vluchten, eerst naar een vrouwenopvang en later naar een andere stad. Ze had niets behalve financiële en emotionele ellende. Ze moest een nieuw leven opbouwen maar had geen basis om op terug te vallen.

"Dit verleden heeft een grote impact gehad op ons gezinsleven. Ik had een negatief saldo op de bank en een krediet waar nog niets van afbetaald was. Dit was een schuld van mijn ex-man. Er was geen geld om een flat in te richten. We hebben wel steun van familie gehad, maar men was niet op de hoogte van de werkelijke bedragen. Bij de bank kon ik een aanvullende lening krijgen. De schuld bij Wehkamp nam toe, soms ongemerkt. Ik voelde me gesloopt door al die jaren en kon moeilijk wennen in de nieuwe woonplaats. We waren van het ene op het andere moment los gerukt uit onze vertrouwde omgeving en wisten dat we daar nooit meer terug zouden komen. Alles was opeens over en weg: ons huis, vrienden, werk, de school van de kinderen. Alle zekerheid en veiligheid was onder ons vandaan geslagen. Ik was niet in staat om te werken, ik was al blij dat ik de dag door kwam. De kinderen kon ik verzorgen en daar hield het wel mee op. Ik heb een jaar lang in de ziektewet gezeten, ik was apathisch en depressief. Na een jaar kreeg ik weer een baan, alleen daarvoor had ik een rijbewijs nodig én een auto. Dat had ik niet! Mijn zus en zwager leenden me geld voor het halen van mijn rijbewijs en de aanschaf van een bescheiden formaat auto, in totaal zeker € 10.000."

Mirjam probeert een nieuw leven op te bouwen maar dat gaat moeizaam. Ze heeft nog steeds schulden en aflossen lukt niet goed. Waarom dat zo is en waarom ze uiteindelijk wel is gaan aflossen, lezen jullie morgen in het tweede deel.
 



maandag 16 december 2013

Het aflosverhaal van Hanna

Hanna is 65 jaar waarvan 44 jaar getrouwd en het grootste deel daarvan thuisblijfmoeder. Sinds haar 39ste is ze chronisch ziek, wat de nodige kosten met zich meebrengt. Ze hebben altijd zuinig geleefd. Deels omdat ze dat van huis uit gewend was en deels omdat ze zich er altijd bewust van is geweest dat grondstoffen eindig zijn en we de aarde niet straffeloos kunnen vervuilen. Daarom consuminderde ze al voor ze ooit van het woord gehoord had. Ze is er altijd vanuit gegaan dat de grootste milieubesparing het niet kopen van spullen is.

Omdat ze graag in een kindvriendelijke buurt wilden wonen, stapten ze in 1978 over van een huur- naar een koopwoning. De woning kostte fl. 140.000. Ze namen daarvoor een hypotheek op van fl.135.000. Omdat de woning niet onder de NHG viel, was het niet mogelijk een hogere financiering te krijgen. Ook hadden ze geen keus wat voor hypotheek ze namen. Het werd er één op basis van een levensverzekering tegen 8% rente. Een paar jaar later stortte de markt in en werd het buurhuis verkocht voor fl.70.000 gulden.

In 1999 kochten ze hun huidige woning. Hiervoor namen ze een aflossingsvrije hypotheek van fl. 200.000. De rest financierden ze uit de opbrengst van de vorige woning en spaargeld.

Waarom ben jij gaan aflossen?
Eerst losten we af via de levensverzekering, extra aflossen was niet mogelijk. De schuld bleef dus gelijk. Ik maakte me daar niet druk over omdat we toen eigenlijk geen geld over konden houden. Het was crisis (ja, toen ook al) en de salarissen van ambtenaren en onderwijzers werden verlaagd. In ons geval met fl. 100 per maand. Van “onder water staan” hadden we nog nooit gehoord. Die uitdrukking werd toen niet gebruikt. We moesten alle zeilen bijzetten om rond te komen. Als de hypotheekrente was afgeschreven en de ziektekostenverzekering betaald, was er al twee derde van het inkomen weg. Met een groot gezin was het elke maand weer een kunst om rond te komen. Toen de oudste kinderen gingen studeren, werd het echt zwaar. Tot hun achttiende kregen ze geen OV-kaart en moesten we de treinkosten, naast collegegeld en boeken, zelf betalen. Je had pech als je kinderen snel de middelbare school afmaakten. Toen ben ik voor het eerst na gaan denken hoe ik de hypotheek omlaag kon krijgen. We zijn naar de hypotheekadviseur gestapt die ons adviseerde om de levensverzekering af te kopen en de hypotheek over te sluiten. Met een nieuwe, weer aflossingsvrije, hypotheek van fl.75.000 werd het leven een stuk makkelijker. Bij een aflossingsvrije hypotheek betaalde je minder rente en aflossen deden we gewoon op eigen initiatief. Bij de aankoop van het huis waar we nu wonen, heb ik me gelijk voorgenomen verder te gaan met aflossen. De krapte in het verleden wilde ik niet meer meemaken. Bovendien ben ik er altijd van uitgegaan dat we bij het ouder worden minder inkomen en meer kosten zouden hebben. Dan is het fijn om een afgelost huis te hebben.


Wat voor hypotheek heb jij?
Nu hebben we nog een aflossingsvrije hypotheek van € 3.000,-. Die laatste paar duizend hebben we laten staan omdat we in geval van verhuizing goedkoper een nieuwe hypotheek af konden sluiten.


Wil je alles aflossen/ Heb je de hele som afgelost?
Dit jaar hebben we ons huis zodanig laten verbouwen, dat we hier kunnen blijven wonen tot zelfstandig wonen niet meer gaat. Vandaar dat we nu ook dat laatste bedrag aflossen. Over een maand zijn we hypotheekvrij.


Hoe reageerde je hypotheekverstrekker op je aflosplannen?
 Niet. We hebben destijds bedongen dat we maximaal 20% per jaar af konden lossen.


Ben je helemaal vrij om af te lossen wat je wilt, of moet je je aan een minimaal aflosbedrag houden van de bank? Is het aflossen een ingewikkeld administratief proces?
Het minimale bedrag wat we per jaar af kunnen lossen is € 500,-. Het aflossen is makkelijk. Je maakt het geld over onder vermelding van het hypotheeknummer en het woord “aflossing”. Vervelend was, dat we maar één keer per jaar af mochten lossen.


Maakte je van te voren een aflosplan en lukt het je om je daaraan te houden?
Het enige plan wat ik had, was zoveel mogelijk af te lossen voor mijn man met pensioen ging. Aan het eind van ieder jaar keek ik wat voor grote kosten er het volgend jaar te verwachten waren en bepaalde dan het bedrag wat we af konden lossen. Door een erfenis is dat sneller gegaan dan verwacht.


Hoever ben je met aflossen?
Alles is afgelost, op € 3.000 na die we, zoals gezegd, dit jaar aflossen.


Hoe reageerde je omgeving dat je ging aflossen?
Zo’n vijftien jaar geleden vonden de meeste mensen het raar. Je huis werd immers toch steeds meer waard. Als we dan zeiden dat we dat wel anders meegemaakt hadden, kon men zich daar niets bij voorstellen. Dat zou toch nooit weer gebeuren. Als ik nu zeg dat we ons huis vrijwel afgelost hebben, reageren mensen anders. Vaak hebben mensen van onze leeftijd spijt dat ze vroeger niet afgelost hebben.


Hoe houd je het vol? Hoe ga je om met tegenvallers?
Niet aflossen was nooit een optie. Ik heb me gewoon altijd aangepast aan de omstandigheden.

Wat is jouw tip voor mensen die nog niet aflossen en twijfelen of ze het moeten gaan doen? Bedenk dat geld lenen altijd geld kost. Laat je niet wijsmaken dat je een dief van je eigen portemonnee bent als je door af te lossen minder hypotheekrente aftrek krijgt. Bedenk eens hoeveel vrijheid het geeft als je niet iedere maand een enorm bedrag aan de hypotheekverstrekker hoeft te betalen. Je bent vrijer om minder te gaan werken of eerder te stoppen. Mijn man heeft de laatste jaren voor zijn pensionering drie dagen per week gewerkt. Dat kon doordat we al zoveel afgelost hadden. Bovendien gaat het steeds makkelijker doordat je iedere maand minder betaald.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...