donderdag 20 december 2012

Mag het licht uit....

Het is het einde van het jaar. Tijd om op te laden en de boel de boel te laten. Dat kan makkelijk want de kerstvakantie begint morgenmiddag om drie uur. Ik heb dan wel geen werk maar evengoed sta ik alle dagen rond zeven uur op en zijn er allerlei verplichtingen die nu eenmaal horen bij een gezin met kind. Even uit kunnen slapen en niets te hoeven is zeer welkom.

Naarmate ik meer energie krijg, is er ook meer op mijn bordje terecht gekomen. Ik doe iets meer in huis, haal de boodschappen en kook weer alle dagen. Dat is heel positief maar ook iets waar ik weer mee moet leren omgaan. De afgelopen maanden ben ik in een stroomversnelling geraakt op meerdere gebieden. Financieel, omdat wij de woekerpolis afkochten en de hypotheek hebben omgezet. Emotioneel, omdat ik na jaren ziek zijn voel dat beter worden ook voor mij mogelijk is.  Mijn wereldbeeld is gekanteld. Eerst door het ziek zijn en nu door het beter worden. Weten waar je staat is prettig. Zo kan een mens zich veilig voelen. Maar in mij verschuift er nu van alles. Het toekomstperspectief is veranderd. Dat is goed en positief maar ook eng en heftig. Ik leefde jaren in een bepaalde zekerheid die ik weliswaar niet zelf koos, maar die wel duidelijk was.  Ik wist waar de grenzen lagen en wat ik kon verwachten van de dag. Dat is enorm veranderd de afgelopen maanden. Mijn mogelijkheden zijn vergroot en de grenzen verschuiven. Ik ben er nog niet maar ben wel onderweg...

Mijn leven is in beweging maar waar ik nu naar toe ga, dat weet ik niet. Ik ga maar met de stroom mee en zie nog niet waar ik uitkom. Voor veel mensen zijn de kleine dingen van de dag  vanzelfsprekend. Ze staan op, gaan douchen en doen hun bezigheden in het vertrouwen dat het lijf het allemaal aankan. Voor mij is het nog steeds een wonder als ik merk dat douchen me niet zo uitput dat ik daarna 2 uur op de bank lig om bij te komen. Of dat ik wakker word in een wereld zonder pijn. Niets in het leven is vanzelfsprekend en het lijkt wel alsof alles weer opnieuw aangeleerd en aangewend moet worden. Ook dat kost energie.

Ook op creatief gebied zijn er verschuivingen. Het schrijven van dit blog is gaandeweg iets minder vrijblijvend geworden en steeds meer een hobby met groeiende impact op mijn leven.  Steeds meer lezers vinden de weg naar Spaarcentje (en mijn mailbox). Dat is leuk, maar schept ook de verplichting (zo voelt dat althans) om leuke stukjes te blijven schrijven en mensen een antwoord te sturen als ze me een persoonlijke mail sturen met vragen over aflossingen of consuminderen of de financiële pech waar ze tegenaan lopen. Ik merk dat er lezers zijn die mijn blog al langere tijd lezen en daardoor het gevoel krijgen dat ik vertrouwd ben, ik ben immers een vast onderdeel van de dag geworden. Vanuit dat vertrouwde gevoel sturen lezers mij soms mails die ik niet zomaar onbeantwoord kan laten. Maar daar moet ik wel een balans in leren vinden.

Ook voel ik steeds meer een druk om te presteren (scoren met leuke stukjes en hoge bezoekersaantallen) en daar was het blog niet voor bedoeld. Maar ik ben nu eenmaal een streber. Ook daar moet ik mee om leren gaan. De vraag die ik mezelf wil stellen is 'hoe hou ik het leuk en hanteerbaar, passend bij mijn energie'?

Een adempauze is daarom meer dan welkom. Kijken wat er naar boven komt drijven als ik een tijd niets anders doe dan de dag volgen. Even opladen dus. Dan kom ik ongetwijfeld volgend jaar gewoon weer terug met stukjes over consuminderen, aflossen, de crisis, woekerpolissen en vragen die we onszelf kunnen stellen als we een prettig leven willen combineren met een goede financiële huishouding. Ook zullen de recensies niet ontbreken. De eerste recensie van het nieuwe jaar zal gaan over het boek 'Woekerpolis. Hoe kom ik er vanaf?'

Tot zover. Fijne dagen, een goede jaarwisseling en tot ziens.

woensdag 19 december 2012

Gaan we rationeel met geld om of niet?

Bijna dagelijks lees ik berichten over de economie en geld waarin voorspellingen worden gedaan. Bijvoorbeeld eergisteren nog: 'Huizenprijzen blijven tot 2014 dalen' , aldus kredietbeoordelaar Fitch (bron: www.nu.nl).  Maar ik lees niet alleen voorspellingen, maar ook meningen, die door experts worden gedaan en gezaghebbend overkomen, zoals econoom Ewoud Jansen die betoogt dat 'goud zijn waarde vooral aan angst voor economische narigheid ontleent' (bron: De Volkskrant 18 december jl.).

Kloppen bovenstaande berichten? Geen idee, maar de kans is groot dat hoe stelliger het bericht wordt verkondigd, hoe eerder ik geneigd ben het te geloven. Hoe dat komt kan ik lezen in 'Psychologeld', een boek van Anna Dijkman en Chris Zadeh. De ondertitel luidt 'waarom we stoppen met nadenken als we beginnen met uitgeven'. Dat alleen al motiveert om snel het boek te lezen.

De auteurs hopen met dit boek de lezer inzicht te geven in wat er op de achtergrond mee speelt bij het nemen van financiële beslissingen. Dat doen ze aan de hand van allerlei voorbeelden over gedrag van mensen als het om geld gaat. Dit gedrag wordt vervolgens verklaard aan de hand van inzichten uit de 'behavioral finance', psychologie en sociologie. Wie denkt rationeel met zijn geld om te gaan, komt bedrogen uit. We zijn kuddedieren die stoppen met denken op het moment dat er met grote stelligheid iets wordt beweerd, ook al is dat iets anders dan we zelf geloven.

Het boek zit vol herkenbare alledaagse situaties. Hoe ga je om met winst en verlies? Als je een rekenmachine wil kopen die bij jou in de buurt € 15 kost, rij je dan om als je hem elders voor € 10 kan kopen? En doe je dat omrijden ook voor een jas van € 125, die je elders voor € 120 kan aanschaffen? Het lijkt om hetzelfde voordeel te gaan, namelijk € 5. Toch reageren we anders, want in het geval van de rekenmachine rijden we massaal om en in het geval van de jas zijn we daar minder toe bereid.

Dit en andere zaken kun je lezen in het boek. In negen hoofdstukken worden even zoveel psychologische valkuilen behandeld waar we massaal in trappen. Elk hoofdstuk besluit met een aantal praktische tips hoe de valkuilen omzeild kunnen worden. Tot slot worden de hoofdstukken afgewisseld met interviews met bekende Nederlanders (onder meer Jort Kelder, Raymond Spanjar en Annemarie van Gaal) die ingaan op hun grootste succes én blunder en de belangrijkste les die ze hebben geleerd als het over geld gaat.

Wat zijn dan die valkuilen waar we in trappen? Bijvoorbeeld die van hoe we geld uitgeven. We geven een briefje van honderd minder makkelijk uit dan hetzelfde bedrag aan kleingeld, ook al hebben we voor het bedrag in kleingeld even hard gewerkt als voor het zelfde bedrag in papiergeld. In ons leeft een mentale boekhouder die al het voorbij komende geld indeelt in potjes als 'vakantie', 'boodschappen', 'meevaller'. Afhankelijk van het potje waar het in zit, wordt het geld wel of niet uitgegeven. Alleen neemt de mentale boekhouder niet altijd rationele beslissingen. Zoals beschikken over een flinke spaarrekening en tegelijkertijd een lening afsluiten, wat financieel nadelig is.

Overzicht heeft de mentale boekhouder ook niet altijd. Zo kan een enorm bedrag maandelijks aan koffie uitgeven over het hoofd worden gezien, omdat we de uitgaven voor elke kop afzonderlijk niet doorrekenen naar een totaal bedrag per maand of per jaar. Dat wordt de 'lattefactor' genoemd, naar een berekening van financieel adviseur David Bach. In een vrij extreem rekenvoorbeeld (en uitgaand van een rentepercentage van 10 %) rekende Bach een cursiste voor, die klaagde dat ze geen geld overhield om te sparen, dat 5 dollar per dag besparen op drank en voeding (zoals koffie en een muffin die je koopt onderweg naar je werk) op je 65e tot een kapitaal van 1,2 miljoen dollar kan zijn gegroeid.

Een andere valkuil is keuzeangst. We denken dat we zelfstandig beslissingen nemen maar kunnen hier heel makkelijk in worden gemanipuleerd. De auteurs noemen een voorbeeld van mensen die een auto hebben besteld, waarvoor een wachtlijst bestaat. Als de dealer belt dat de auto binnen is en dat er keuze is uit vier kleuren, namelijk rood, wit, beige en zilver, kiest slechts een klein percentage voor de zilverkleurige auto.

Als de dealer echter belt dat de bestelde auto binnen is gekomen en dat deze zilverkleurig is,  reageren we ineens anders. Bij het ophalen van de auto, blijken er ook rode, beige en witte auto's te zijn binnengekomen, die worden aangeboden ter vervanging van de eerder aangeboden zilverkleurige. Nu kiest het merendeel van de proefpersonen voor de zilverkleurige auto. Wat blijkt: mensen hechten meer waarde aan iets als het al in het bezit is of is toegezegd en willen dan liever niet meer van keuze veranderen.Op financieel gebied blijken wij dus voorkeur te hebben voor dat wat ons als eerste wordt aangeboden.

Met dit in het achterhoofd is het makkelijk voor te stellen dat we massaal enorm gemanipuleerd worden bij het nemen van financiële beslissingen. Ga dus niet automatisch voor de standaard optie die je aangeboden krijgt en vraag door, is dan ook de tip die we bij dit hoofdstuk krijgen.

Het is niet te doen om in een internetrecensie dit boek tot zijn recht te laten komen. Het staat zo vol wetenswaardigheden dat ik niet weet waar te beginnen. Het gaat in op keuze-angst, zelfoverschatting, op angst om situaties te veranderen maar ook op het curieuze feit dat we de helft van de tijd niet zien wat we zien, maar wat we denken te zien. Daardoor missen we belangrijke feiten die een beslissing zouden kunnen beïnvloeden. Persoonlijk vond ik het interessantste hoofdstuk datgene waarin ingegaan wordt op 'expertverslaving'. We schakelen iemand in met verstand van zaken en schakelen tegelijkertijd ons 'ínterne beslissingsproces' uit. 'De expert zegt het en dus zal het wel kloppen' is de onderliggende gedachte.

Met dit boek vol voorbeelden en tips ga je misschien anders naar je eigen financiële gedrag kijken. De huizencrisis en woekerpolisaffaire worden door de gedachtegang in dit boek ook ineens heel verklaarbaar. We zijn immers massaal gestopt met nadenken doordat we af gingen op de experts en met name die experts die met grote stelligheid iets beweerden. De auteurs leggen uit dat mensen die het stelligst zijn in hun adviezen, het meest worden geloofd. En ook al bleken ze achteraf ongelijk te hebben gekregen, ze werden daardoor niet minder succesvol. Best schokkend als je daar over nadenkt.

Helpt dit boek mij met consuminderen? Ja. Geld is emotie en pas nu besef ik hoeveel emotie, angst, en misplaatste gevoelens gepaard kunnen gaan met het nemen van financiële beslissingen. Het geeft inzicht in je eigen gedrag en ook houvast als je de krant leest. Ik weet nu dat diegenen die het hardst iets roepen over de crisis, niet altijd gelijk hebben. In ieder geval niet meer gelijk dan mensen zonder kennis van zaken. Want gelijk hebben of krijgen is in de financiële wereld ook vaak een kwestie van toeval, zo leert een geweldig grappig experiment waarin mensen blind gooiden met dartpijltjes om een aandelenportfolio samen te stellen. Dat portfolio deed vervolgens niet onder voor het door specialisten samengestelde portfolio. Meer weten? Ga dit boek lezen! Het leest als een trein en is ook nog eens heel vermakelijk.

Psychologeld. Waarom we stoppen met nadenken als we beginnen met uitgeven.
Anna Dijkman en Chris Zadeh
ISBN 978490574260
€15


PS: vandaag op Wel en Wee een stukje over spierballen.

dinsdag 18 december 2012

Verzekering hoppen

Na de overstap naar een andere zorgverzekeraar was ik dit jaar niet klaar met verzekering hoppen. Ik ging op zoek naar een andere verzekeraar voor onze woonhuisverzekeringen. Die zijn ondergebracht bij de tussenpersoon wiens werk wij beneden peil vinden. Omdat de verzekeraar waar wij zaten alleen maar via tussenpersonen werkt, ben ik op zoek gegaan naar een ander.

Met iets financieel voordeel (€ 6 per maand) is nu alles ergens anders ondergebracht. Dus stuurden wij een brief naar de oude verzekeraar met opzeggingen en een andere brief naar de tussenpersoon waarin wij hem informeerden over de opzegging. Met de opzegging is ook de relatie ten einde, meenden wij.

Twee weken later kregen wij een brief terug die zeer kenmerkend is voor deze tussenpersoon. Wat stond er in? Niet: 'wat vervelend dat wij u als klant kwijtraken' maar wel: 'uw pensioen is ook bij ons ondergebracht en we sommeren u dat onmiddellijk elders onder te brengen'.

Heel typerend. Het was me even ontschoten dat het pensioen van Schatje bij deze man was ondergebracht omdat we daar nooit iets van hebben gemerkt. Alle polissen en correspondentie kregen we van de pensioenverzekeraar zelf en ik heb nergens correspondentie gevonden die het pensioen linkt aan de tussenpersoon. Ik heb hem dus ook niet op enige activiteit kunnen betrappen die werk wordt genoemd. Nou is dit natuurlijk een grove onderschatting van het werk van een tussenpersoon in het algemeen en ik wil niemand beledigen maar het dekt aardig de lading van 'onze tussenpersoon'.

Voor wie het gemist heeft: toen wij afgelopen zomer af wilden van onze woekerpolis en beleggingshypotheek heeft deze man er alles aan gedaan om dit te voorkomen, ons foute adviezen gegeven en grote fouten gemaakt in het traject dat we desondanks in werking hebben gezet. Het eindigde met een succesvolle omgezette hypotheek maar niet dank zij hem. We hebben zelf dagelijks contact gehad met de hypotheekverstrekker en echt relaxt is dat niet als je op vakantie bent.

Omdat wij weigerden de factuur van de tussenpersoon te betalen is er toen nog een tijd gedoe geweest wat uiteindelijk resulteerde in een erkenning van de man dat 'wellicht het één en ander beter had kunnen verlopen'. Dichter kwam hij niet in de buurt van een excuses. En dat zette kwaad bloed. Ik kan mensen fouten vergeven maar dan moeten ze wel erkennen dat ze zijn gemaakt. Veel beter was het geweest als hij eerlijk had gezegd dat hij fouten heeft gemaakt en dat erg vervelend vindt voor ons. In plaats daarvan schrijft hij in dezelfde brief waarin hij ons het merendeel van de factuur kwijtscheldt, de opmerking: 'We zien er naar uit in de toekomst opnieuw zaken met u te doen.' Nou, wij niet! Over een bord voor je kop gesproken. Wat een onverschilligheid. En dat met ons geld!

Afijn daar wilden wij vanaf. En dat was bijna gelukt als dat pensioen niet ineens omhoog was komen drijven. Namens Schatje heb ik de pensioenverzekeraar gemaild met de vraag of het pensioen niet gewoon zonder tussenpersoon kan blijven, aangezien we in de afgelopen jaren ook altijd rechtstreeks correspondentie ontvingen. Weer even afwachten dus...

Voor volgend jaar is het plan om onze pensioenen door te lichten. Wij willen ons er dan goed in gaan verdiepen en hebben weinig trek om dan nu ineens het pensioen hals over kop bij een andere tussenpersoon onder te brengen. Net als met de hypotheek willen we dit zelf gaan aanpakken. Want zelf ben je de beste belangenbehartiger van je eigen geld. Dat is wat wij geleerd hebben. Niet eens omdat 'anderen' niet competent zijn, maar omdat het goed is om zelf je financiën te regelen. Niet meer blind varen op de zogenaamde expertise van een ander met het idee dat die er voor heeft gestudeerd en het dus wel beter zal weten.  Want vaak is dat helemaal niet zo. Of wel, maar worden jouw belangen helemaal niet behartigd.

Tot zover ons 'tussenpersoondrama'. Weten jullie misschien of er een tussenpersoon moet zitten tussen de pensioenverzekeraar en jou? Iemand tips?

maandag 17 december 2012

Hogere hypotheek voor potentiële toppertjes

Zijn eindelijk de eisen zo bijgesteld dat het niet meer mogelijk is om tot in de hemel en terug te lenen, draaien 'ze' de hypotheekregels weer terug. Althans, voor mensen die uitzicht hebben op een flinke groei in het salaris. Waar ik het over heb? Het kabinet heeft aangekondigd dat het starters op de woningmarkt meer tegemoet wil komen. Alleen gaat het niet om de gemiddelde starter maar om starters met een 'veelbelovend toekomstperspectief'. Denk aan artsen.

Het goede aan het plan is dat een hypotheeklening niet meer hoger mag zijn dan de waarde van het huis. Verder is er weinig heugelijks aan dit bericht. Waarom niet? Omdat er dan weer leningen worden verstrekt op grond van veronderstellingen en dat in een tijd waarin we er net massaal achter zijn gekomen dat het leven niet maakbaar is.

De potentiële toppers van nu zijn ook de potentiële nieuwe armen van straks. Want wie zegt dat de crisis voorbij trekt aan beroepsgroepen die nu door de bank als veelbelovend worden ervaren? Zijn artsen zeker van de groei van hun inkomen? Als ze werk hebben wel. Maar ook voor beginnende artsen is er geen werkgarantie. Zeker niet nu ziekenhuizen steeds meer gedwongen worden om te specialiseren en hele afdelingen in streekziekenhuizen gesloten worden. Het UWV acht na een paar maanden uitkering elke vorm van arbeid geschikt, ook al is dat niet in het juiste vakgebied of  'beneden het door studie en ervaring bereikte niveau'.

Curieus genoeg lees ik in de krant (weliswaar abonnement opgezegd maar wel de zaterdagkrant gekocht) dat Vereniging Eigen Huis sceptisch op dit bericht reageert: 'Welke werkgever gaat nu aangeven dat er volgend jaar een loonsverhoging komt?' (De Volkskrant, 16-12-12). Dat klinkt goed dacht ik en bezocht de website van VEH waar ik iets heel anders lees: 'Vereniging Eigen Huis vindt het een goede zaak dat banken meer ruimte krijgen om hun klanten een hypotheek op maat te verstrekken. Vooral jonge mensen met goede inkomensperspectieven moeten door deze versoepeling van de hypotheekregels straks gemakkelijker een passende hypotheek kunnen afsluiten dan nu het geval is. De hypotheekverstrekking is de laatste jaren sterk teruggeschroefd en alle aanvragen worden nu door banken op dezelfde starre manier getoetst. Straks kan in voorkomende gevallen  wel weer rekening  worden gehouden met een reëel te verwachten inkomensstijging'(Persbericht Vereniging Eigen Huis)

Ik weet ook geen oplossing om een woningmarkt die op slot zit open te breken, anders dan lagere rentetarieven en banken die eens goed in de spiegel kijken of diep in het hartje (als dat aanwezig is tenminste). Ik dacht dat de nieuwere hypotheekregels er juist waren om mensen te beschermen (en vooruit, ook om de banken te beschermen zodat ze zeker zijn van de aflossing van uitstaande leningen), zodat ze geen hypotheeklening meer kunnen afsluiten die is gebaseerd op gebakken lucht en ze ook geen lening meer afsluiten die ze bij ontslag niet kunnen aflossen. De crisis is nog niet eens voorbij en er mag al weer worden gegokt. Door starters op de woningmarkt nota bene. Dat zorgt niet alleen voor rare en scheve gezichten (Ben jij een potentieel toppertje? Nee? Goh, ik dacht van wel!), het zorgt ook voor de probleemgevallen van de toekomst.

Wat denk jij hiervan? Is het terecht dat iemand met uitzicht op salarisgroei meer mag lenen?

zondag 16 december 2012

De kerstboom blues

Gisteren gingen wij de kerstboom kopen en voldeden perfect aan het cliché van het gezin dat ruzie krijgt bij het tuincentrum. Dat is niet mijn schuld ook al denken sommigen van wel in dit gezin, omdat ik anti-kerstboom ben. Het ligt aan de kerstboom.

Vroeger was de aanschaf zo simpel. Op hooguit één kilometer loopafstand werden op een braakliggend stuk terrein prachtige kersbomen verkocht. Veel keus, mooie prijzen en je kreeg dan ook nog een lekker koekje in je handen gedrukt. Met een beetje geluk lag er sneeuw en zat Zoon op de heenweg op de slee en lag op de terugweg de net aangeschafte kerstboom er op.

Helaas werd het stuk braakliggend terrein drie jaar geleden verkocht en staat daar nu sinds een klein jaar een L.idl vestiging. Waar de kerstbomenmeneer naar toe is gegaan, weten we niet. Hij is een jaar gesignaleerd op het terrein van een uitgefikt woonwarenhuis, maar daarna zijn we hem uit het oog verloren. En sindsdien is het aanschaffen van een fatsoenlijke boom een stuk moeilijker geworden.

En dat valt niet mee, want ik ben dus antikerstboom. Iets in mij gaat op de gromstand als we het er over hebben. Dat zal zeker zijn veroorzaakt door het feit dat ik jarenlang als bijbaan kerstbomen verkocht op een tuincentrum. Dat is een goede killer voor alle zin in Kerstdagen en overigens ook voor de zin in Pasen en vader- en moederdagmomenten. Antikerstboom dus, al moet ik toegeven dat ik het dan wel weer heel leuk vind om tijdens het versieren van de boom de meest vreselijke kerstliedjes op te zetten. Eigenlijk is dat voor mij het enige leuke aan de boom: het versieren. De rest mag overgeslagen worden.

Terug naar de aanschaf. Sinds het verdwijnen van de favoriete kerstbomenmeneer, zijn we nu wat verweesd en rijden maar wat rond op zoek naar een kerstboom. Ik had gehoord dat ze werden verkocht bij de P.raxis en de G.amma dus daar reden we naar toe. Helaas, niets. Dus dan maar door naar het tuincentrum, zucht. De parkeerplaats stond vol en ik siste de rest van het gezin nog even het maximale budget toe. € 30 en hoger gaan we niet!

Het is gelukt om onder de € 30 te blijven maar vraag niet hoe. Al rondlopend kreeg ik zo verschrikkelijk de pest in over de pietepeuterige kleine kabouterboompjes niet hoger dan kniehoogte en allemaal minstens € 30. Voor een beetje boom werd al snel € 50 gevraagd. En dan ben ik niet op mijn best. Eigenlijk wil ik dan onder grof geweld meteen mijn gezin het tuincentrum uit sleuren en gillen dat we dan nu op democratische wijze hebben besloten dat 'we niet meer aan kerst en dus aan een kerstboom doen'.

Zelfs ik besef dat dit niet kan en dus stapte ik over op stil verzet. Heel kinderachtig, ik weet het. Dus alles wat aangeboden werd, was niet goed. Dat was overigens echt zo, zelfs Schatje begon te mopperen en die is uit het pro-kerstboomkamp. Waar het op neerkwam was dat bomen die voldeden aan onze normen van beetje mooi in vorm, niet te groot, niet te klein en vol in de takken ver boven het beschikbare budget uit kwamen.

Uiteindelijk is het geheel aan het doorzettingsvermogen van Zoon en Schatje te danken dat ze A) een afgeschermd vak met bomen van € 30 vonden die met 40 % korting werden verkocht en B) in dat vak met depressieve ongelukkige gebouwde bomen nét die boom vonden die fier overeind staat (nadat hij onderaan de stapel vandaan werd geplukt) en ook nog eens mooi in de takken zit. Was jij gisteren in een tuincentrum en zag je een blond joch met krullen kruipen over een stapel bomen terwijl er een vrouw naast stond te tieren dat hij hier moest komen en wel nu!? Grote kans dat je Spaarcentje zag....

Afijn, de illusie van harmonieus gezin had een kleine deuk opgelopen, de boom werd aangeschaft en thuis stuitten we op het volgende probleem: waar laten we hem dan? Want sinds de vorige kerstboom is de kamer zodanig veranderd door de bouw van een kast, dat de plek waar voorheen de boom stond niet meer vrij is. Dus dat werd schuiven met meubels terwijl Schatje hoofdpijn had en eigenlijk even wou gaan liggen en ik alsnog zin kreeg de boom het huis uit te gooien.

Maar goed, hij staat. De huiskamer heeft een nieuwe look gekregen en het is ons gelukt om onder het budget te blijven. Nu nog energie verzamelen voor de volgende ronde: het versieren van de boom. Eerst maar even de kerstcd's opsnorren........

Herkenbaar? Of maken jullie nooit ruzie over de aanschaf van een boom? En ook geen ruzie over waar de kerstballen zijn gebleven?


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...