zaterdag 15 december 2012

Gastblog Gerhard Hormann


Een half jaar geleden schreef ik een recensie van het boek Hypotheekvrij van Gerhard Hormann. Dat dit boek een enorm succes is kan bijna niemand ontgaan zijn. Als je de tv aanzet, dan zie je regelmatig Hormann in zijn inmiddels beroemde trui voorbijkomen in diverse programma's waarin aandacht is voor het aflossen van de hypotheek. Van luis in de pels die iets heel eigenaardigs deed (namelijk aflossen), is hij inmiddels een voortrekker geworden. Toen Gerhard een half jaar geleden een gastblog voor Spaarcentje schreef, introduceerde ik hem als 'Chef Aflossen'. Dat die benaming kloppend is, blijkt wel uit het feit dat van zijn boek inmiddels 10.000 exemplaren zijn verkocht.

Aflossen is in. Maar aflossen is ook vooral voor heel veel mensen bittere noodzaak. Niet iedereen ziet dat of wil dat zien.  Daarom, 'ter leering ende vermaeck' opnieuw een gastblog van Hormann:

~

Ik schrijf nooit meer zo’n boek

Eindelijk weet ik hoe het is om als artiest op je 20ste een wereldhit te scoren en dat succes daarna nooit meer te evenaren. Toen ik ruim een jaar geleden begon aan mijn boek Hypotheekvrij! moest ik me nog tegenover alles en iedereen verdedigen voor het feit dat ik – tegen alle adviezen in - versneld mijn hypotheek aan het aflossen was. Als je me toen had verteld dat ik op 13 december 2012 in de krant zou lezen dat “extra aflossen huis de nieuwe trend is” (en dat ik op dezelfde dag te gast zou zijn in het RTL4-programma Koffietijd), dan zou ik je waarschijnlijk voor gek hebben verklaard.

Boeken hebben tegenwoordig ongeveer dezelfde omloopsnelheid als maandbladen. Wanneer een nieuwe titel niet meteen wordt opgepikt, verdwijnt hij na zes weken uit de winkel en ligt hij een halfjaar later in de uitverkoopbakken. Bij mijn boek Hypotheekvrij! gebeurde precies het omgekeerde: hoe langer hij uit was, hoe meer aandacht ik kreeg. Ik word nog net niet elke dag gebeld door weer een andere journalist (of door zomaar iemand die een vraag heeft over zijn hypotheek), maar nu ben ik opeens in tien dagen tijd drie keer op televisie te zien. In de media gaat het de hele tijd over de huizenmarkt en ook banken zelf hebben het opeens over “aflossen”.

Het sentiment verandert snel en eerlijk gezegd beangstigt me dat een beetje. Het lijkt net alsof alle economische en maatschappelijk ontwikkelingen die ik in mijn boek noem in een soort stroomversnelling terecht zijn gekomen. Natuurlijk heb ik in het verleden zelf regelmatig geschreven dat de huizenmarkt op instorten stond en andere mensen geïnterviewd die dat eveneens dachten (zoals Eric Mecking en Elmer Hogervorst), maar als het dan écht gebeurt is dat toch even schrikken. Bijna alsof je als fan van de Rolling Stones ineens achter Mick Jagger in de rij staat van de plaatselijke McDonald’s .

Inmiddels ben ik bezig aan een vervolg op Hypotheekvrij! (dat over aflossen zal gaan en méér) en daarvoor probeer ik een beeld te vormen van de situatie waarin ons land verkeert als er vanaf nu nog eens 25% van de gemiddelde huizenprijs afgaat. Gaan we dan terug tot het welvaartsniveau van midden jaren negentig? Of komt ook die “verarming” in een soort stroomversnelling en maken we straks mee hoe een kwart eeuw welvaartsgroei in een paar jaar tijd compleet verdampt?

Eén ding weet ik zeker: ik schrijf nooit meer zo’n boek. Hypotheekvrij! wordt met de dag actueler en dat kan ik hierna nooit meer evenaren. Al heeft het natuurlijk ook iets van een self fulfilling prophecy. Want hoeveel mensen zijn versneld gaan aflossen nadat ze mijn boek hebben gelezen? Als alle 10.000 kopers inmiddels 10.000 euro spaargeld naar hun bank hebben overgemaakt, praat je al over een duizelingwekkende 100 miljoen en daarmee zou dan meteen de stijging zijn verklaard van het aantal extra aflossingen waarover ING deze week berichtte.

Zou het zo werken? Ik weet wel dat ik, vlak voordat mijn boek uitkwam, een pdf van Hypotheekvrij! naar De Volkskrant stuurde. In mijn boek voorspel ik zonder enige terughoudendheid dat het eerstvolgende kabinet de hypotheekrenteaftrek voor bestaande gevallen zou gaan beperken. En wat las ik een paar dagen later in dezelfde krant? Precies: een verhaal over wat er zou gebeuren als de HRA zou worden afgeschaft voor bestaande gevallen. En kort nadat ik een exemplaar boek had gestuurd naar een verslaggeefster van het AD, deed diezelfde journaliste een interview met directeur Joanne Kellermann van DNB dat voor een belangrijk deel over “aflossen” ging.

Als het inderdaad zo werkt, dan ben ik dik tevreden want het ging mij bij het schrijven van Hypotheekvrij! vooral om bewustwording. Mensen moeten niet alleen heel anders gaan denken over hun hypotheekschuld, maar ook over de definitie van welvaart. Uiteindelijk zullen we met z’n allen zelfs heel anders moeten gaan leven, tenzij je denkt dat de huidige crisis zomaar een korte, vervelende onderbreking is van eeuwige groei. Al zie ik het nog niet zo snel gebeuren dat mijn naam ooit net zo spreekwoordelijk wordt als die van Sonja Bakker. Want “gerhardhormannen”is misschien goed voor je portemonnee, het klinkt tegelijk alsof de Duitsers opnieuw met veel geweld ons land zijn binnengetrokken.

vrijdag 14 december 2012

Wanneer krijgt je kind een mobieltje?

De laatste tijd wordt in Huize Spaarcentje regelmatig een discussie gevoerd over het moment waarop Zoon een mobieltje krijgt. Er zijn twee kampen die deze discussie voeren. Kamp 1 is voor zo snel mogelijk en bestaat uit Zoon. Kamp 2 bestaat uit zijn ouders die het moment van aanschaf zo lang mogelijk willen uitstellen.

Het argument dat Zoon gebruikt is dat het vréééééselijk onhandig is dat hij geen mobieltje heeft. 'Dan kom ik uit school en wil ik bij iemand spelen en dan moet ik eerst naar huis om te vragen of dat mag.' Ja, dat is inderdaad heel erg verschrikkelijk. We wonen maar liefst op 5 minuten fietsafstand van school. Mijn tegenargument dat ik ook altijd eerst even langs huis moest vroeger, wordt niet als zinnig ervaren. Ik kom uit het stenen tijdperk, van voor de mobieltjes en wist dus niet beter.

Zoon zit in groep 7 en is inmiddels één van de weinigen zonder een mobieltje. Soms komt er iemand hier spelen die wel een mobiel heeft en word ik geconfronteerd met hoe dat kan zijn. Zo heeft vriendje B. een mobiel en is al volledig met dat ding vergroeid. Hij kijkt er continue op, luistert muziek, kan op internet en dat gaat allemaal tussen het spelen door. Overigens wekt dat zo mijn irritatie op, dat ik regelmatig zin heb dat mobieltje door de plee te spoelen. Die neiging heb ik trouwens ook bij volwassenen die met hun mobiel vergroeid zijn.

Wat ik om me heen zie, bijvoorbeeld bij B., dat kinderen de beschikking krijgen over een apparaat en heel nonchalant doen over de kosten. Ik vroeg aan B. hoeveel beltegoed hij op zijn mobiel heeft. Dat is € 10 per week. 'Wat veel geld' schreeuwde ik toen heel hard, omdat ik zowat achterover viel. Nou, daar dacht hij heel anders over. Hij vond het allemaal heel normaal. Toen ik vertelde dat ik voor € 8,50 per maand bel en sms, werd ik aangekeken alsof ik door de plee moest worden gespoeld, en niet zijn mobiel (als hij mijn gedachten had kunnen lezen tenminste).

Begrijp ik dan niets van de wensen van mijn kind? Juist heel goed. Ik snap best dat het sneu is als de hele wereld een mobiel heeft en hij niet. Ik vind alleen dat hij er nu nog geen nodig heeft. Hij gaat nooit 's avonds op stap. Ik ben altijd thuis zodat hij nooit voor een gesloten deur staat. En als hij ergens wil spelen, dan staat het hem vrij daar naar toe te gaan en vanaf daar even te bellen met mij, om te laten weten waar hij is.

Ik kan me voorstellen dat voor sommige kinderen een mobiele telefoon wel noodzaak is. Kinderen van gescheiden ouders kunnen makkelijker - als ze bij de ene ouder zijn - even met de andere ouder bellen of gebeld worden. Of kinderen die net te oud voor de naschoolse kinderopvang zijn en met werkende ouders, kunnen makkelijk even met een smsje laten weten waar ze zijn, thuis, in de stad of bij een vriendje.

Dat is niet een situatie waar wij in zitten. Daarbij komt dat Zoon heel slordig met spullen omgaat. Na 5 horloges die allemaal op miraculeuze wijze verdwenen, hebben wij het opgegeven. Dan maar geen horloge. En zeker geen mobiel. Al een flinke tijd geleden hebben wij de afspraak met Zoon gemaakt dat hij een mobiel krijgt als hij naar de middelbare school gaat. Maar is hij daar dan aan toe? Beseft hij dan de waarde van zo'n apparaat en de kosten van gesprekken en smsjes? Is hij dan wel zorgvuldiger met spullen?

Dat zijn natuurlijk allemaal zaken die we hem kunnen aanleren en bijbrengen. Maar ik besef me ook dat er druk van buitenaf is,  over wat normaal is bij anderen. En als het moment van aanschaf van een mobiel voor een kind al zo'n moeilijke beslissing is, dan is de keuze voor een abonnement of prepaid dat zeker. Daar moet ik me eens in gaan verdiepen.

Wat vind jij een goede leeftijd of situatie om een kind een mobiel te geven? En wat is een normaal tegoed voor een kind? Hoe heb jij dat opgelost met jouw kind(eren)?


donderdag 13 december 2012

Wat is wenselijk voor de economie? En voor ons?

Eergisteren was bij 'Eén Vandaag' een item over het aflossen van de hypotheek. Ik werd eerder die dag benaderd door de redactie of ze me mochten interviewen over dit onderwerp. Ik bedankte vriendelijk voor de eer, maar was natuurlijk wel zo getriggerd dat ik om kwart over 6 voor de TV zat.  Insteek van de uitzending was dat extra aflossen op de hypotheek jarenlang taboe was, maar inmiddels niet meer. ING berichtte eerder deze week al 42 % extra aflossingen te moeten verwerken dit jaar, ten opzichte van dezelfde periode vorig jaar. Andere banken bevestigen dit bericht. Het taboe mag dan verdwenen zijn, maar is aflossen wel altijd zo verstandig, was de centrale vraag. Want wie aflost, koopt geen nieuwe bank, is de stelling. Is dat niet nadelig voor de economie?

Twee geïnterviewden mochten daar iets over roepen, die qua verhaal tegen over elkaar stonden. Enerzijds besparingsexpert Marieke Henselmans die voor is en anderzijds econoom Mathijs Bouman die flink wat vraagtekens bij aflossen plaatst.

700.000 huizen in Nederland staan onder water, dat betekent dat je meer hypotheek hebt dan dat je huis waard is. 'Aflossen is het enige wat je kunt doen om dit op te lossen' zegt Henselmans en ik ben het met haar eens. Wie niet aflost, heeft aan het einde van de periode van renteaftrek, een hoge schuld waar een huis tegenover staat dat minder waard is. Met een beetje pech is dat ook nog net in de periode dat jij met pensioen gaat en minder inkomen hebt.

Econoom Mathijs Bouman stelt daar tegenover dat aflossen eigenlijk alleen noodzakelijk is voor twee groepen huizenbezitters: de eerste groep is die mensen die een tophypotheek namen waarna de waarde van het huis flink is gedaald (wij namen weliswaar geen tophypotheek maar kochten in 2007 ons huis en dat is alleen maar in waarde gedaald) én de tweede groep wordt gevormd door mensen die bovenop hun hypotheek ook nog eens extra hebben geleend om een dakkapel of keuken te bekostigen. De schuld is vele malen hoger dan het woningbezit.

Al je spaargeld pompen in aflossen is niet zinvol volgens hem. Een goede reden waarom niet, heb ik niet gehoord. Omdat hij het niet nodig vindt? Nee, omdat het slecht is voor de economie! Met een te verwachten krimp van 0,6 %  krijgen we weer eens te horen dat wie de hand op de knip houdt, de economie om zeep helpt.

Zijn wij er om de economie te laten groeien of is de economie voor ons en van ons? vraagt Henselmans zich terecht af. Ik ben geen econoom en kan zelfs niet eens heel goed rekenen, maar zie wel dat sommige mensen zoals Bouman nog steeds geloven in de luchtbel en de fabel van meer en groter is beter.

Steeds meer geloof ik dat we toe moeten naar andere waarden in de economie. Nu wordt alles uitgedrukt in geld. Maar het systeem zoals wij het kennen, werkt niet meer. We hebben jaren lang met zijn allen op de pof geleefd en dat los je niet op door vervolgens maar door te gaan met kopen om het systeem in stand te houden.

Toevallig publiceerde Duurzaam nieuws eergisteren een bericht dat hier naadloos op aansluit. Heel duidelijk wordt daarin uitgelegd dat het huidige economische systeem een feodaal systeem is, ontworpen ' om te voorzien in de voortdurende behoefte bij de toenmalige elite. De bankiers die vanaf de 18e eeuw het geldscheppingsproces in handen kregen - en hun aandeelhouders - werden onvoorstelbaar rijk door de rente die aan de bank werd betaald over schulden, die in de meeste gevallen niet konden worden afgelost omdat de inkomsten uit belastingen lager waren dan de staatsuitgaven. Geld dat uit het niets werd gecreëerd leverde particuliere bankiers en de relatief kleine groep rondom hen in de afgelopen drie eeuwen een vermogen op dat het voorstellings-vermogen te boven gaat.' (citaat afkomstig van de website)

Kern van het verhaal is dat de menselijke maat is verdwenen. De economie zoals wij die kennen, is gebaseerd op angst. Angst voor verlies. En geld is ook psychologie. Wie angstig is maakt andere keuzes, dan wie relaxt in het leven staat (overigens ben ik daar nu een heel leuk en interessant boek over aan het lezen, waarvan binnenkort een recensie volgt). Voor grote aankopen zoals een auto of een tv gaan we naar een winkel en maken zelf een keuze of we kijken uren op internet op vergelijkingssites, maar voor de aanschaf van een huis varen we blind op een adviseur 'die het wel beter zal weten' of op economen die zeggen dat aflossen slecht voor de economie is.


In de geldeconomie waarin we leven, is de toegenomen hoeveelheid geld de enige manier om groei te meten. Alles moet dus groter, grootschaliger en mondialer. Systemen die vastlopen en in elkaar klappen, hebben zo ook steeds meer verstrekkende gevolgen. De oplossing is volgens mij om terug te gaan naar de menselijke maat: kleinschaligheid, lokale initiatieven, geen grote verzekeraars maar broodfondsen, etcetera.

Ik ben niet de enige die zo denkt: ´Kenmerkend voor een geldeconomie is, dat geld daarin centraal staat en niet de welvaart en het welzijn van de samenleving. Het succes van een geldeconomie wordt gemeten aan groei. Hoe die groei tot stand komt is daarbij niet van belang.´(citaat afkomstig van
Duurzaam nieuws).  


Zaken kleiner zien, zorgt voor een ander perspectief. Als de norm niet meer  ongeremd groeien is maar in plaats daarvan voor jezelf en anderen zorgen, krijg je toch een heel andere samenleving. Eén waar aflossen betekent dat je schuldenvrij door het leven gaat, misschien minder hoeft te werken en daardoor voor anderen kunt zorgen of in staat bent met buurtgenoten een moestuin te beginnen.

Uiteindelijk begint een andere samenleving bij jezelf,  met stoppen met kopen om het kopen, stoppen met jezelf gek maken om het zoveelste hebbeding te bemachtigen, besluiten dat je geen I-pad of een tablet of wat dan ook nodig hebt om toch een prettig leven te hebben.

Wat denk jij? Is groei altijd goed en oneindig? Als we groei niet meer in geld uitdrukken, hoe bepalen we dan groei of vooruitgang? Wat als geld niet meer het belangrijkste ruilmiddel wordt, maar tijd?


Het stukje van Eén Vandaag kijken? Klik hier

woensdag 12 december 2012

Einde van een tijdperk

Gisteren begaf mijn Kenwood Keukenmachine het met een ongelofelijke knal. Dat was niet onverwacht, het zat er al tijden aan te komen maar evengoed zat door dat geluid mijn hart in de keel. Reanimeren gaat niet lukken, de machine is zeker 30 jaar oud en vertoonde al langere tijd steeds meer gebreken. Ooit kreeg ik hem van de moeder van onze vorige buurvrouw. Die moeder ging naar een verzorgingshuis en had hem niet meer nodig. Moeders is deze maand precies 2 jaar geleden gaan hemelen en nu dus ook de keukenmachine.

Zonder keukenmachine kan ik niet bakken. Ik bak om de dag 2 broden en met de hand kneden gaat me niet lukken. Omdat ik al verwachtte dat de machine stuk zou gaan, hou ik al een maand of twee aanbiedingen en Marktplaats in de gaten. Liefst zou ik een Kitchen Aid aanschaffen, gewoon, omdat het zo'n prachtige machine is en goed staat aangeschreven. Ik was dus aan het sparen. Nu de Kenwood eerder is gaan hemelen dan dat er voldoende geld in mijn spaarpot zit, moet ik gaan voor wat haalbaar en praktisch is. Ik heb € 70 bij elkaar gespaard. Komende zaterdag vieren we Kerstmis bij Oma en krijg ik € 50. De zaterdag daarop volgend vieren we Kerstmis bij Schoonouders en ook daar mag ik een bijdrage verwachten. In plaats van een cadeau heb ik geld gevraagd voor een keukenmachine.

Nu ik eerder dan gehoopt een keukenmachine moet kopen, kies ik voor Kenwood. Dat is goedkoper en ook een goed degelijk merk. Voor mij is vooral van belang dat ik er op zijn minst een kilo deeg in kan kneden. Op Marktplaats was helaas niets geschikts beschikbaar, dus hakte ik de knoop door en kocht een nieuwe. Maar ook hier geldt dat even flink rondkijken zo maar heel veel geld scheelt. Degene die ik op het oog had (de KMX51) kocht ik voor € 247 inclusief verzenden, dat was de laagste prijs die ik vond. De duurste kwam uit op € 407 inclusief verzenden, voor dezelfde keukenmachine!

Voor de snelle rekenaar, ik heb nog geen € 247 bij elkaar gespaard. Ik weet weliswaar niet wat de bijdrage van Schoonouders zal zijn, maar dat is niet voldoende om aan de € 247 te komen. De rest leg ik bij van de buffer. Schatje vond dat sowieso al prima, maar ik wou liever sparen, zo lang de oude het nog deed.  Wie een paar keer per week bakt, kan niet zonder dus ik vind het dan ook prima om nu voor het ontbrekende geld de buffer aan te spreken. Zeker ook gezien het feit dat ik 2 weken geleden 25 kilo meel heb gekocht.

En zeg nou zelf, is het geen dotje:



KENWOOD Combi Keukenmachine KMX 51

Dus zo op de valreep van dit jaar toch nog een grote uitgave. Vorig jaar hadden we in de laatste maand van het jaar flinke pech en gaven we ineens sloten met geld uit aan de spoedoperatie van één van de katten, een tv die ineens zweeg en 2 autobanden die vervangen moesten worden. Datzelfde jaar betaalden we ook de auto af en moesten we onze laptop vervangen. Onze buffer is toen flink gezakt! Ik ga duimen dat de kapotte keukenmachine nu niet de opmaat is voor een nieuwe opeenstapeling van pech.

Ga jij het jaar uit met minder geld op je spaarrekening dan vorig jaar of heb je juist flink kunnen bij sparen?

dinsdag 11 december 2012

Tweedehands stel

Zondag reden wij met onze tweedehands auto richting Amsterdam, naar een feestje. Ik besefte me dat wat ik aanhad, voor het merendeel ook tweedehands was. Een leren jas en een vest, gekocht bij de tweedehands winkel en - mijn trofee- een kekke leren tas met allemaal handige vakjes die ik voor € 3 op de kop tikte bij de kringloop afgelopen vrijdag toen we 6 dozen kwam afleveren. Ook Schatje scoorde zondag hoog op tweedehands, hij droeg een tweedehands spijkerbroek en trui, vorige maand gekocht in Amsterdam.

Als je een rondje door ons huis loopt, is zeker de helft van wat je tegenkomt tweedehands tot aan de katten toe. Veel is gekregen, dan stond het in de weg bij familie en waren ze blij als het meegenomen werd. Sommige zaken kochten we, zoals de tapijten in de huiskamer die minstens 50 jaar oud zijn maar zo'n prachtige felle rode kleur hebben dat ze er uit zien als nieuw. Nieuw kunnen we deze tapijten niet kopen, maar tweedehands zijn ze voor ons betaalbaar, zeker omdat ze weeffoutjes bevatten, die je toch niet meer ziet als het tapijt eenmaal op de grond ligt.

Sommige mensen moeten een flinke drempel over om tweedehands te kunnen en willen aanschaffen. Ik niet. Ik heb tweedehands gekocht vanaf het moment dat ik in Amsterdam op kamers ging wonen. Het was voor mij de enige manier om kleding te kunnen kopen. Ik ging bijna wekelijks even naar het Waterlooplein en langs andere vaste adressen en haalde daar niet alleen kleding vandaan maar ook LP's, serviesgoed en een kek brilletje waar ik glazen op sterkte in heb laten zetten en dat nog jaren meeging.

Later had ik wel meer geld tot mijn beschikking maar ik bleef regelmatig tweedehands kleding kopen. Zeker toen ik geacht werd op het werk in het net te verschijnen en ik een winkel in de Jordaan ontdekte waar precies dat hing wat netjes was en mij goed stond. Het geld dat ik hiermee uitspaarde, kon weer aan andere zaken besteed worden.

Nu is tweedehands voor mij misschien iets meer noodzaak geworden. Ik heb minder geld dan voorheen, maar ben ook helemaal niet meer bereid ergens zomaar het volle pond voor te betalen. Ik ga toch geen nieuwe vaas kopen als ik voor €2 een prima vaas bij de kringloop kan vinden? Je moet alleen over wat geduld beschikken. Niet alles wat jij graag wil hebben is meteen voorradig. Soms moet je goed zoeken. Maar de kans is groot dat je meer vindt dan je verwacht, dat je op je favoriete kledingmerk stuit maar dan voor een kwart van de prijs en zo goed als nieuw. Er zijn nog steeds mensen die veel kleding kopen, één keer dragen en dan wegdoen.

Elke gemeente heeft wel een kringloopwinkel, daar is de kleding echt heel goedkoop. Denk aan € 3 voor een broek. In tweedehandskleding winkels liggen de prijzen iets hoger maar is de kleding ook vaak minder afgedragen. Dan heb je nog rommelmarkten en Koninginnedag, dan is het maar net wat er wordt aangeboden en de 'gek' er voor over heeft. Tot slot kun je tweedehands kleding kopen in hippe winkels, dan heet het ineens vintage en betaal je je blauw. Trap daar vooral niet in.

Tweedehands kopen is niet altijd nodig. Soms moet je gewoon even in je omgeving rond toeteren dat je iets zoekt. Tien tegen één dat het uiteindelijk wordt aangeboden. En gebeurt dat niet, wees dan creatief, organiseer kledingruilmiddagen met mensen in je omgeving.

Moet jij over een drempel heen om tweedehands te kopen? Wat belemmert je?

PS Vandaag op Wel en Wee: Met mijn voet tussen de deur...

maandag 10 december 2012

Wie krijgt het boek 'Vrolijk besparen'?

In de 101 reacties op de tweede verjaardag van Spaarcentje, gaven 51 lezers aan dat ze in aanmerking wilden komen voor het boek 'Vrolijk besparen' van Marieke Henselmans.  Er zaten wat dezelfde namen tussen, er deden 2 Mirjams mee, 2 Bianca's maar gelukkig schreef één van de Bianca's haar achternaam er bij en hebben allebei de Mirjams een blog, zodat het onderscheid duidelijk bleef.

Omdat ik uit het stenen tijdperk kom en heb gekeken op random.org om te kijken hoe je via een programmaatje een winnaar kan trekken en daar niets wijzer van werd, heb ik maar gewoon het ouderwetse briefjessysteem uit de kast gehaald: schrijf 51 namen op briefjes, gooi ze in een vaas en trek er één uit. Op nadrukkelijk verzoek van Zoon schrijf ik nu dat hij de briefjes heeft dubbel gevouwen, in de vaas heeft gedaan en vanmorgen de winnaar heeft getrokken.

Het was trouwens leuk om te lezen dat veel mensen het boek voor een ander willen winnen of willen doorgeven als ze het uit hebben. Ook zaten er inspirerende reacties tussen van doorgewinterde consuminderaars zoals bijvoorbeeld Wilma die schrijft 'Wij hebben met één simpel inkomen vorig jaar zelfs een sabbatical van 5 maanden in Frankrijk en VS kunnen houden, met onze 4 kinderen (waarvan 3 tieners). Enne.... ons huis is bijna afbetaald.' Of Anita die schrijft 'onze dochter wordt 4 en ze wil graag eten in een restaurant (zij mocht kiezen) nu heb ik haar voorgesteld om naar het thuis restaurant te gaan, maken zelf een menukaart zetten kaarsjes en servetten op tafel, ze mag uit een wijnglas drinken en we geven haar echt de keus van de menukaart. ze vind dit geweldig en het is heel wat goedkoper als de MD.'

De vele reacties maken goed duidelijk dat consuminderen niet eenduidig is en dat we allemaal vanuit een eigen motivatie besparen en consuminderen.

Wie won het boek? Eerst husselen dan pakken:





De winnaar is Mirjam van  het blog Groener GroentjeMail even je volledige naam en adresgegevens, dan komt het boek jouw kant op.

Mirjam heeft meegedaan in de hoop het boek voor iemand anders te winnen: 'Zit zelf aardig op de rit w.b. consuminderen maar ik zou me toch graag willen opgeven voor het boek van Marieke Henselmans als het mag. Niet voor mezelf maar voor mijn zoon en zijn vriendin. Beide afgestudeerd maar werkeloos. Zo sneu, prachtige diploma's maar de economie vreselijk tegen. Ze pakken alles aan maar er is gewoon erg weinig :( Vind ik wel een hele trieste kant van deze crisis hoor, dat de jeugd weinig/geen kansen krijgt :(.'

Ik hoop dat ze blij zijn met  het boek, zeker weten dat ze er veel tips en inspiratie uit zullen halen!

Zoals beloofd is er voor de verliezers ook een kleine verrassing. Voor iedereen die het boek 'Vrolijk besparen' wil hebben (en het zich kan veroorloven) is het nu te krijgen met € 2,50 korting, de normale prijs is €17,95. Hoe doe je dat? Ga naar www.rechtopgeld.nl, doe 'Vrolijk besparen' in het winkelmandje en vul als kortingscode 'spaarcentje' in (op de pagina waarje gegevens gevraagd worden).

Met dank aan Marieke Henselmans die deze give-away en kortingsactie mogelijk maakte.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...