zaterdag 1 december 2012

Vrijheid

Deze week is er veel gedaan. Buiten het regelen van de zorgverzekeringen, het omzetten van drie andere verzekeringen en het doen van een aflossing op de hypotheek, mestte ik ook twee kasten uit, pakte ik alles cadeaus voor Sinterklaas én de Kerstdagen in en stopte ik en passant met de groentetas.

Na het opzeggen van de glazenwasser, nu ook ineens de groentetas. Waarom? Ben ik begonnen met een actie om kleine ondernemers de nek om te draaien? Nee hoor, mijn belangrijkste motivatie is vrijheid. Ik wil zelf weer kunnen kiezen wat we eten. Na ruim anderhalf jaar groentetas miste ik dat steeds meer. Het is herfst en de tijd van pompoen, paddenstoelen en pastinaak en dat trof ik nooit in de tas aan. Wel veel snijbiet (wat we echt verafschuwen), kolen en peen, veel peen. Meer peen dan we op kunnen in een week. En we houden niet van hutspot, dus knabbelde ik de peen meestal op als tussendoortje.

Toen ik begon met de groentetas was dat voor mij een handige oplossing. Biologisch eten was een keuze maar met beperkte energie stapte ik niet zomaar even op de fiets om naar de biologische winkel te gaan. Nu is dat heel anders, ik loop (nog) geen marathon maar een ritje naar de bio-winkel is geen probleem meer. Daarnaast heeft de gewone supermarkt ook steeds meer biologische groente in het assortiment. Kortom de noodzaak verdween. Dat in combinatie met het steeds maar weer aantreffen van groenten in de tas die we echt niet lekker vinden en dus aan de buren uitdelen, maakte dat ik deze week een mail naar de meneer van de tas stuurde. Ik heb eerlijk uitgelegd dat we de vrijheid om te kiezen missen en dat we voor nu stoppen met de tas, maar misschien in de toekomst wel weer beginnen. Ik kan me namelijk zomaar voorstellen dat als ik ooit weer werk, het juist wel heel fijn is, zo'n tas die afgeleverd wordt.

Geen tas meer dus, maar wel een weekmenu:
Vandaag
de keuze van Zoon: zelfgemaakte zachte witte bolletjes

Zondag
In de oven gegrilde pastinaak met aardappelpuree en gehaktballetjes

Maandag
Hartige taart met groene kool, rode paprika en seitan (recept volgt)

Dinsdag
Broccoli uit de wok met kipfilet, rijst en een restje satésaus

Woensdag
Sinterklaasfeest: warme chocomel, zelfgemaakte speculaas en, als we dan nog trek hebben, pannenkoeken

Donderdag
Stamppot zuurkool

Vrijdag
Trakteert Oma op Indisch eten ter ere van bezoek van Zus

Waar ik benieuwd naar ben is of ik het opzeggen van de tas in de financiën ga merken. Ik vond € 13 niet duur voor vier dagen groente en fruit voor twee personen. In de praktijk aten wij daar met drie personen de hele week van. Wel kocht ik meestal fruit bij en kookt Oma ook één dag in de week voor ons. Nu is de E.koplaza niet zo duur heb ik gemerkt, dus misschien valt het mee. Ik ging van de week voor de gein eens prijzen vergelijken tussen de E.koplaza en de W.eegschaal, een biologische internetwinkel waar ik voorheen vaak bestelde. De verschillen waren groot. Een grote pot K.krekeltje pindakaas is bij de E.koplaza inmiddels 50 cent goedkoper dan bij de W.eegschaal. En zo was het met meer producten. Ik vraag me af hoe een internetwinkel kan blijven bestaan, als ze zoveel duurder zijn.

Heb jij een groentetas? Mis jij de vrijheid van kiezen niet?

donderdag 29 november 2012

En dit stukje huis is nu ook van ons....

De tijd vliegt zo snel voorbij dat ik helemaal vergat hier even stil te staan bij de aflossing die we onlangs deden. Na de voordeur, deurbel, trap en het bovenraam is dan nu ook helemaal officieel van ons:

stukje muur in de woonkamer ter waarde van €1000,-
(met foto van een Spaarcentje die als een echte consuminderaar 
een dikke trui met vest (en thermisch ondergoed aan heeft....)

van ons en niet meer van de bank!

Aflossen wordt een stuk leuker als je manieren verzint om de aflossing te visualiseren. Zo maak ik na elke aflossing een foto van een stukje van het huis dat helemaal van ons is. Anderen maken een tekening met bakstenen in excel waarbij elk blokje staat voor  € 500. Elk ingekleurd blokje is dan een aflossing. Je kunt ook het steeds lager wordende bedrag opschrijven en ergens goed in het zicht ophangen, word je ook erg vrolijk van. En vervolgens is het een kwestie van volhouden. Voor ons is het eerste aflosjaar voorbij. Wat hielp ons bij het aflossen:
  • We hebben een basisbuffer zodat pech opgevangen kan worden
  • Ik maakte een aflosplan, een overzicht vanaf begin dit jaar tot het einde van de looptijd van de hypotheek en vulde bedragen in die we per jaar gaan aflossen, rekening houdend met bijvoorbeeld een eventuele studie van Zoon of de aanschaf van een nieuwe auto. Zo'n meerjarenplan is heel verhelderend en het maakt niet uit dat het zo is verouderd. Ik werk gewoon alles bij als er iets onverwachts gebeurt. En soms is het juist leuk als het plan niet meer up-to-date is: wij waren van plan om dit jaar € 5000 af te lossen en zitten inmiddels op de € 18.000!
  • We weten wat we kunnen missen. We houden rekening met verbouwingen, pech, studerende kinderen, vervanging apparaten en hebben de uitgaven en inkomsten goed in het snotje.
  • Wij kozen ervoor vaker kleinere bedragen af te lossen, zo houden we het vuur brandend
  • We bedachten vooraf wat we met meevallers gingen doen: (10 % naar de spaarrekening, 10 % voor de pret en 80% naar de aflossing).
  • Ik stort zodra het geld binnen is, zo snel mogelijk het aflosbedrag door. Hoe minder lang het geld op onze rekening staat, hoe minder we het als ons geld beschouwen
  • Ik weet waar ik wel en niet op wil besparen. Gerhard Hormann twitterde deze week vrolijk dat hij in zijn werkkamer zat en dat het daar 13,5 graden was. Als ik dat zou doen, zou ik verschrikkelijk chagrijnig worden en helemaal geen zin meer hebben in aflossen. Ik ontzeg mezelf dus geen zaken die ik heel belangrijk vind. Mijn grens ligt bij 18 graden en verder ga ik niet. Dat is een keuze. Kou lijden: nee. Brood bakken: ja. Omdat dit beter bij me past. Niet iedereen is een bikkel of wil dat zijn.
Lees voor inspiratie en tips de boeken Eigenwijs je hypotheek aflossen van Marieke Henselmans en Hypotheekvrij! van Gerhard Hormann. 

Heb jij nog tips voor de beginnende aflossers onder ons?

woensdag 28 november 2012

Hoeveel is een mens waard?

Afgelopen weekend stond er een interessant artikel van Rutger Brugman in  'De Volkskrant' over de ziekmakende effecten van werk. Waar vroeger werk een middel was om je eten en huis te kunnen betalen, is werk daarnaast tegenwoordig ook gekoppeld aan zelfontplooiing en 'het voortdurend managen van je eigen merk'. Je moet zorgen voor een voortdurende match tussen je werk en jou en daarom is 'het aan jezelf werken' nooit ten einde. Maar garanties zijn er niet, ontslag ligt altijd op de loer. De gevolgen zijn ziekmakend, veel werknemers vallen uit door stress, burn out, depressie en raken langdurig arbeidsongeschikt.

De gevolgen zijn er niet alleen voor de zieke werknemers, maar ook voor de economie en de samenleving. Want werknemers die enorm gestresst zijn, zullen op den duur niet goed presteren en dat kost geld. Bovendien leidt dit tot levensgevaarlijke situaties.  Zo konden we gisteren in de krant lezen dat veel artsen, notarissen en advocaten ook met een burn out door blijven werken. Daar moet je toch niet aan denken als je met een hartaanval in het ziekenhuis wordt opgenomen!

Natuurlijk is het voor herstel noodzaak dat je als werknemer beter leert om te gaan met stress en meer tijd vrijmaakt voor ontspanning. Maar vreemd genoeg verandert er vanuit de andere kant - die van het werk zelf - weinig tot niets. De eisen worden niet bijgesteld. Een werknemer die na een burn out het werk hervat heeft in veel gevallen weliswaar tijdelijk een minder zwaar takenpakket maar  uiteindelijk verwacht de werkgever toch echt wel dat de werknemer op die trein springt en weer flink gaat meedoen.

En dat zijn dan de werknemers die terug weten te komen. Bij veel mensen is het proces van een burn out krijgen te vergelijken met een elastiek waar de rek uit is. Eenmaal de rek eruit, kun je er wel een knoop inleggen maar de veerkracht komt nooit terug. Ook dat kost geld en brengt risico's met zich mee. En door langdurig ziek thuis zijn, daalt het inkomen en kunnen financiële verplichtingen niet altijd meer worden nagekomen. Daarnaast leidt het langdurig ziek zijn soms tot een uitkeringssituatie die de samenleving ook weer geld kost. Of tot een baan op een ander niveau met veel minder inkomen.

En nog steeds verandert er niets. Het is schijnbaar normaal dat van een werknemer verwacht wordt dat hij stressbestendig is, maar we vragen niet aan een werkgever wat hij doet aan veiligheid en preventie. In plaats daarvan verschuift wat als stress wordt beschouwd, langzaam op en gaat de stressthermometer uiteindelijk kapot, tot het moment dat het bij de werknemer helemaal 'oppeldepop' is.

Helaas maakte ik dit zelf ook mee. Na een depressie en een burn out dacht ik jaren lang dat dit aan mij lag. Er was vast iets mis met mij aangezien ik niet kon meekomen. Ik ben altijd iemand geweest die enorm genoot van werken en me er met hart en ziel in stortte. Toen het de eerste keer fout liep dacht ik - na een jaar schuddend op de bank te hebben gezeten - dat het aan mij lag. Als ik enthousiast ben, verlies ik de grenzen uit het oog. Dus koos ik daarna voor een werkgever met een product, zó slaapverwekkend saai, dat ik die grenzen wel zou respecteren. Maar zo werkt het helaas niet. De werkgever respecteerde mijn grenzen niet. Ik hobbelde van reorganisatie naar reorganisatie en ontsprong telkens weer de dans. Sterker nog, ik maakte promotie op promotie, want aan mij had je een goeie, al zeg ik het zelf.

En toen was de rek er uit en die kwam nooit meer terug. Omdat ik geen tijd kreeg om te herstellen van de werkgever. Waar ik aangaf ziek te zijn, gaven de werkgever en de bedrijfsarts aan dat ik het werk moest hervatten. Dus stapte ik in de trein en stond na een treinreis van een half uur te kotsen op Amsterdam Sloterdijk omdat ik ziek was. Mijn lijf kon niet meer.

Met wat ik nu weet en begrijp van ME is dit de periode geweest dat de ME zich in mij heeft kunnen nestelen. Ik was ziek en uitgeput na een periode van grote stress, bleek niet op te kunnen krabbelen van een longontsteking. In plaats van te kunnen herstellen, moest ik weer aan de slag. Mijn lichaam vertoonde vervolgens een opeenstapeling van symptomen, pijnen, allergieën die almaar absurder werden. En genegeerd en niet geloofd door de werkgever. 'Ik heb dat ook wel eens en zet me er dan overheen' was de opwekkende reactie van mijn manager.

Natuurlijk is ziek zijn niet altijd het gevolg van werk. Ziek zijn is meestal een combinatie van genetische aanleg, leefstijl, omstandigheden, karakter en soms gewoon stom toeval of pech. Maar de rol van stress is altijd duidelijk, aangezien stress ziek zijn in de hand werkt. Stress is letterlijk gif voor  het lijf, de adrenaline zorgt voor afvalstoffen die klachten veroorzaken in het lichaam. En een lichaam dat stijf staat van de stress, komt niet toe aan andere taken zoals goed verteren van voedsel, zorgen dat de voedingstoffen worden opgenomen en alle andere lichaamsprocessen.

Het ligt niet aan mij, weet ik nu want zoals ik zijn vele anderen. Maar ik zit wel met de resultaten. Ik kan op geen enkele manier meer tegen stress en vervelend genoeg genereert alles stress bij mij. Van een rinkelende telefoon tot fel licht tot een onverwacht gesprek. Dus moet ik als een klein kind weer leren wat nu echte stress is en wat niet. Dat is hard werken en ondertussen kost ik de samenleving veel geld, ik zit immers al bijna 5 jaar ziek thuis.

Helaas wordt de tendens van mensen volledig uitpersen steeds normaler en de norm. Tot aan de zorg aan toe. Zo heeft onze huidige regering het debiele plan opgevat de noodzaak van zorg op andere wijze vast te leggen. Inspiratiebron hiervoor is de 'trechter van Dunne'. Hierbij gaat een zorgaanvraag door diverse filters heen om te bepalen of er noodzaak is en of het vergoed gaat worden.  Het eerste filter is de vraag 'of de zorg nodig is voor deelname aan de maatschappij?' Hiervan sprongen letterlijk de tranen in mijn ogen. De mens is verworden tot arbeidskapitaal. Kun je niet werken, of val je buiten de boot, dan heb je pech. Als dit het nieuwe criterium wordt, wordt verharding blijkbaar de standaard in de samenleving. Een mens is zoveel waard als hij produceert voor de samenleving, blijkbaar.

Natuurlijk snap ik de noodzaak tot bezuinigen. En kan de vraag of de zorg nodig is voor deelname aan de samenleving ook veel onzin er uit filteren. Maar sommige mensen zijn ziek en zullen nooit deelnemen aan de samenleving, omdat ze bedlegerig zijn. Die geven we dus maar geen zorg meer?

Het geld ligt voor het oprapen als je er anders tegenaan gaat kijken. Laat werkgevers met hun werknemers omgaan alsof het hun kinderen zijn: zorgzaam, met liefde en aandacht. De productiviteit zal alleen maar stijgen. Laten we zorgen dat de verspilling in de zorg wordt aangepakt, zodat medicijnen en hulpmiddelen niet zomaar worden weggegooid. Vraag arbeidsongeschikten hoeveel zorg zij zelf hebben betaald in een jaar, in plaats van ongevraagd elk jaar € 350 te storten. Laat instanties zich niet langer verschuilen achter bureaucratie zodat een uitkeringsaanvraag die niet op het juiste papier is geprint niet in behandeling wordt genomen...

De mens is zoveel waard als de kwaliteit van zijn leven. Een samenleving die zich niet solidair voelt met mensen die buiten de boot vallen is een samenleving die alles in geld uitdrukt. Wat een armoe.

dinsdag 27 november 2012

klus klaar!

Hèhè, dat is af. De afgelopen dagen stortte ik me in de wereld van de vergelijkingssites en regelde de overstap naar een andere zorgverzekeraar. Vervolgens gooide ik mezelf met frisse tegenzin op de woonhuisverzekeringen en regelde ook daar een overstap.

Voor het derde jaar op rij stappen we over naar een andere zorgverzekeraar. Omdat ik precies weet wat we willen en nodig hebben zou het zoekwerk snel gedaan moeten zijn, maar de werkelijkheid ziet er toch altijd weer anders uit. Het is echt opvallend hoeveel moeite je als consument moet doen om te weten te komen wat er nu precies voor hoeveel wordt verzekerd. Aanvullende verzekeringen zijn in mijn geval barre noodzaak, met wekelijkse bezoeken aan de fysiotherapeut voor een aandoening in de schouder die maar niet weg wil gaan en een aandoening als ME helpt ook niet echt om de medische kosten te drukken.  Maar 'extra top 3' van aanbieder A vergelijken met 'compleet zorg 3' van aanbieder B maakt dat ik na een paar uur de computer uit het raam wil smijten.

Afijn, het is gelukt en ik ging meteen verder met de woonhuisverzekeringen. Waarom? Omdat die ondergebracht zijn bij een tussenpersoon met wie we in ernstige onmin leven (al gaat die onmin voornamelijk van ons uit, de tussenpersoon zelf heeft een bord voor zijn kop). De reden van deze geëscaleerde relatie is dat deze man afgelopen zomer werkelijk van alles heeft gedaan om ons te beletten onze beleggingshypotheek om te zetten naar een annuïteitenhypotheek. Hij vertelde onwaarheden, zei dat we onverstandig bezig waren, vulde verkeerde formulieren in en was volledig nalatig met van alles en nog wat. Mocht je dit hebben gemist, klik maar eens op het label 'hypotheek' rechts op het blog en je kunt het hele verhaal in geuren en kleuren lezen.

Met de hypotheek is het helemaal goedgekomen en deze is niet meer ondergebracht bij de tussenpersoon. Maar we hadden sinds jaar en dag een aantal woonhuisverzekeringen bij hem ondergebracht en dat zat me dwars. Toentertijd zijn die rechtstreeks bij de verzekeraar afgesloten, maar die besloot voortaan alleen nog via tussenpersonen te werken. Wij kregen iemand toegewezen en deze man ontvangt per maand € 2,97 assurantiebelasting voor, ja waarvoor eigenlijk? Dossieropbouw? Papieren in mapjes stoppen? Als er een wijziging moet worden doorgevoerd, ontvangt hij een papier van de verzekeraar, stuurt het naar ons, wij vullen het in en sturen het naar hem, zodat hij het weer kan doorsturen naar de verzekeraar. Ik zie hier het nut niet van in. We kregen nog nooit een zinnig advies en kunnen uitstekend zelf onze verzekeringszaken regelen.

Dus ging ik op zoek naar een andere verzekeraar, eentje waar we wel rechtstreeks zaken mee kunnen doen. We zijn bovendien nu ook nog iets goedkoper uit (€ 7 per maand) maar dat was niet de motivatie. Dat was vooral pisnijd van mijn kant. Ik wou van die man af. Schatje was wat milder in deze, maar ik geef liever elke maand wat extra aan een goed doel, dan dat ik iemand nog spek die alleen maar voorlichting vanuit zijn eigen portemonnee.

Zo, dat is maar weer gedaan. Nu mezelf weer even uit de gromstand halen!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...