zaterdag 17 november 2012

De toekomst van Spaarcentje 2

Wat een leuke reacties kreeg ik gisteren op mijn vraag wat jullie mij in de toekomst zien doen. Ik kreeg niet alleen veel mooie plannen aangereikt, maar ook heel wat veren in mijn kont gestoken. Ik heb hier meerdere malen met een blozend hoofd achter de laptop gezeten! En ook dank aan de mensen die de moeite namen om mij een persoonlijke reactie te mailen.

Sommige tips lijken logisch maar zijn minder geschikt. Ik heb jaren in de horeca gewerkt en dit is enorm stresserend. Ook een cateringbedrijf is verre van relaxt. Dus hoe leuk ook, helaas niet geschikt voor mij.

Mijn reactie op alle tips bevestigt overigens dat de realiteit van werken nog heel ver weg is. Want het lezen van de reacties genereerde zoveel prikkels dat het nog uren bliksemde in mijn hoofd. Een ME-patiënt reageert anders op prikkels dan een 'normaal' mens. Ik reageer niet alleen heftiger op prikkels, maar krijg ook stress van dingen die voor anderen misschien helemaal geen bedreiging vormen. Iets in mijn hoofd is verkeerd afgesteld geraakt, waardoor bijna alles als (bedreigende) prikkel wordt ervaren. Wat gebeurt er als je stress ervaart? Juist, je maakt adrenaline aan! En als je adrenaline aanmaakt, worden andere lichaamsprocessen stil gelegd. En omdat dit continue doorgaat, lopen allerlei lichaamsprocessen in de soep, met nog meer stress tot gevolg. Zo wordt een vicieuze cirkel geboren, waarbij je steeds zieker wordt.

Dus voordat ik echt aan het werk kan gaan, moet ik eerst de bewegwijzering in mijn hoofd anders aanleggen. Dat is ook heel hard werken overigens. De behandeling die ik volg neemt dagelijks uren tijd in beslag. Ik leer de vicieuze cirkel van prikkels en (onbewust) reageren op die prikkels te doorbreken. En met resultaat! Ik kom uit een situatie van bijna de hele dag plat liggen, altijd pijn hebben en vrijwel niets aankunnen. En kijk nu eens! Ik kom dagelijks buiten, kan dagelijks douchen en ben mijn bezigheden aan het uitbreiden door soms naar de voetbaltraining van Zoon te kijken of eens op een drukker tijdstip naar een winkel te gaan.

Ik hoop in het voorjaar zover te zijn dat ik eens met de trein naar een vriendin kan gaan, zonder terugval. Als dat goed gaat wil ik een cursus gaan volgen (ik heb er al één uitgezocht, zo ben ik dan ook wel weer) die bestaat uit 4 bijeenkomsten, in Alkmaar. Daar moet ik dan met de trein naar toe. Lukt dat ook, dan wil ik vrijwilligerswerk gaan doen. Zo kan ik langzaam wennen aan verplichtingen. Tussendoor loopt er dan een revalidatietraject met een fysiotherapeut. Zodra het me lukt om van Hoorn naar Schellinkhout zonder accu te fietsen (15 minuten fietsen), ben ik rijp voor een revalidatie om fysieke conditie op te bouwen, zo heb ik met de fysio afgesproken.

Zo zijn er nog heel wat stappen te gaan, voordat Spaarcentje weer uit werken gaat. Tot die tijd blijf ik gewoon Spaarcentje, stukjes tikkend vanaf de bank. Maar werken of niet, consuminderen zal ik altijd blijven doen. Dat is inmiddels een stijl van leven geworden. Zo geeft mijn Kenwood keukenmachine bijna de geest. Hij kan nog maar op één stand deeg kneden en doet dat steeds sneller. Er komt zóveel lawaai uit het geval en hij maakt zulke heftige bewegingen tijdens het kneden, dat ik regelmatig moet ingrijpen om te voorkomen dat hij van het aanrecht lazert. Voorheen zou ik onmiddellijk een andere machine hebben gekocht, maar nu zoek ik alternatieven.

Nu heb ik al jaren een droom: een Kitchen Aid Artisan keukenmachine. Ik ga kwijlen als ik er één zie. Maar o, wat zijn ze duur. Zoeken op M.arktplaats deze week leverde een (té) mooie aanbieding op. Er werd er één aangeboden voor 250 euro, 4 maanden oud (nieuwprijs rond de € 500). Helaas nam degene die ik mailde, niet de moeite antwoord te geven en even later was de advertentie verwijderd. Ook de persoon die een Kenwood aanbood, nam niet de moeite een antwoord te sturen op mijn vraag welk serienummer de Kenwood had.

Tja, dan ga ik me maar bekwamen in brood bakken zonder kneden en ondertussen verder sparen voor een Kitchen Aid. Ik vraag voor Kerstmis in plaats van cadeaus geld (lezen jullie mee  Schoonouders?) en ga mijn zakgeld (€10 per week) opsparen. Op dit moment zit er € 40 in mijn spaarpot, dus dit wordt wel een project van een jaar.....Schatje vindt het trouwens onzin dat ik hier zelf voor spaar. Gezien hoe vaak ik een keukenmachine gebruik, vindt hij het een noodzakelijk onderdeel van de keuken, net als een gasfornuis of een oven.....

Terug naar brood dat je niet hoeft te kneden. Ik had er wel vaker iets over gelezen maar dat is deeg dat minstens 18 uur moet rijzen. En ik heb veel goede eigenschappen, maar geduld zit daar niet bij. Misschien voor een volgende keer, maar gisteren wou ik meteen resultaat. Gelukkig plaatste Meibloempje net die dag een recept voor een 'no-knead-bread' dat een gewone rijstijd kent. Hop, alles bij elkaar gegooid, laten rijzen en afbakken. Lekker brood en heel belangrijk: niet droog en luchtig.

Tot zover de toekomst van Spaarcentje. Volgende keer plaats ik weer een 'gewoon' stukje over consuminderen en geld. Wel heb ik nog een oproep: ken jij iemand die ME/CVS heeft? Verwijs die persoon alsjeblieft door naar mijn ME-Blog waar je kunt lezen hoe ik enorm opknap van de behandeling van Ashok Gupta. De behandeling is betaalbaar, voor iedereen vanuit huis te doen, je wordt niet volgepropt met medicatie en benadert ME als een neurologische aandoening. Het is wel hard werken, het vergt veel inzet, maar dan krijg je ook wat. Zoals je leven terug.

vrijdag 16 november 2012

De toekomst van Spaarcentje

Vanmorgen werd in de krant weer eens bevestigd wat ik om me heen al langer zie en hoor: 45-plussers komen niet of nauwelijks nog aan het werk. Te oud en te duur. Tja. Ik ben zo'n 45-plusser. En ondanks dat ik nu arbeidsongeschikt thuis zit, gaat mijn gezondheid momeneteel zo vooruit (doet een dansje.....) dat denken over werk wel af en toe voorbij flitst. Ik ben nog lang niet zo ver, maar ik kan me wel voorstellen dat ik over enige tijd wel weer aan de slag kan. En dan?

Teruggaan naar mijn oude werkgever is geen optie. De banden zijn al jaren doorgesneden en ze zitten niet te wachten op mij. Dat is overigens geheel wederzijds. En dan? In mijn laatste baan werkte ik als procesmanager. Daar rolde ik in omdat ik heel goed ben in vooruitdenken en oplossingen bedenken. Helaas is deze eigenschap ook bepalend geweest voor het volledig op hol slaan van mijn zenuwstelsel. Ik wil dus geen beroep meer uitoefenen waarbij bepaalde trekken van mijn persoonlijkheid de kans krijgen om zich verder te ontwikkelen dan goed is. Stress moet worden vermeden. Te veel prikkels trouwens ook.

Tja, wat hebben we dan inmiddels: 45-plus, al jaren niet meer actief op de arbeidsmarkt, langdurig arbeidsongeschikt geweest, kan niet tegen stress of te veel prikkels. Soms zakt de moed in mijn schoenen. Ik knok me een ongeluk om beter te worden maar weet dat er straks niemand op mij zit te wachten. Ik zou natuurlijk Spaarcentje niet zijn als ik dan niet iets anders bedacht. Maar ook dat is niet heel duidelijk voor mij. Ik heb een aantal grote 'liefdes': koken en schrijven. Maar het is een uitdaging om daarvan te leven. Hoewel sommige lezers af en toe heel lief roepen dat ik rijp ben voor een column in een krant, is de werkelijkheid dat je daar niet zomaar tussen komt. Misschien moet ik in de toekomst dingen combineren: dus stukjes schrijven over comsuminderen, als bezuinigingscoach werken en workshops goedkoop biologisch koken geven.

Het probleem is natuurlijk dat mensen niet willen betalen voor adviezen. Daar zijn financieel adviseurs nu ook eindelijk achter gekomen, nu de beloning transparant dient te zijn. Deze week trok ik de stoute schoenen aan en vroeg aan een bekende professional op het gebied van consuminderen en schrijven om advies over mijn schrijfstijl en plannen. Met de schrijfstijl zit het goed was het antwoord. Alleen is het heel moeilijk om geld te verdienen als budget- of bespaarcoach. Mensen willen daar niet veel voor betalen. En of je aan een boek verdient is natuurlijk altijd de vraag. Aldus iemand uit het vak.

Ik weet eerlijk gezegd ook niet of ik in staat zou zijn mensen met schulden te begeleiden (niet zonder gedegen opleiding, die ik dus eerst zou moeten volgen). Volgens mij ligt mijn kracht meer in mensen laten zien wat er mogelijk is nadat de cijfers duidelijk zijn geworden.

Mensen laten zien hoe je gezond en lekker kunt eten - mijn andere liefde - lijkt me ook geweldig. Maar daar heb je denk ik hetzelfde euvel. Hoewel overgewicht inmiddels een mondiaal megaprobleem is, zijn mensen nauwelijks geïnteresseerd in goede adviezen als je daar voor moet betalen. Vreemd genoeg trekken mensen wel de portemonnee voor enge eiwitshakes en afvalproducten omdat ze een snelle oplossing zoeken.

Op zich heb ik plannen zat. Maar er moet wel geld op de plank komen. Mijn huidige uitkering is een niet te missen onderdeel van het gezinsinkomen. Als deze wegvalt en ik het weer zelf moet gaan verdienen, is het wel noodzaak dat ik op zijn minst € 1000 netto bij elkaar scharrel per maand. Omdat wij al terug gingen in inkomen doordat ik ziek werd, is de rek er wel uit. We leven als op 70 % van het oude inkomen. Er zijn nog wel wat mogelijkheden om te besparen, maar niet heel veel.


Ook weet ik natuurlijk nog helemaal niet in hoeverre ik opknap en hoeveel ik zal kunnen werken straks of wat mijn belastbaarheid zal zijn. Te veel hieraan denken maakt me onrustig, dus moet ik dit ook helemaal niet doen en me concentreren op beter worden.  'Later' komt wel en is niet nu.

Toch kan ik het niet laten hier een vraag te stellen. Mensen zijn namelijk geneigd in kringetjes te denken en een blinde vlek te hebben voor zaken die voor buitenstaanders misschien heel duidelijk zijn. Dus jij, als regelmatige bezoeker van Spaarcentje: wat zie jij Spaarcentje in de toekomst doen?


donderdag 15 november 2012

Kinderen en geld

Van 12 t/m 16 november wordt door Wijzer in geldzaken de Week van het geld georganiseerd. Specialisten op het gebied van geld geven in deze week voorlichting op scholen waarbij de insteek is 4- tot 12 jarigen (beter) te leren met geld om te gaan. Maar buiten school zijn er ook activiteiten: voor ouders, programma's op de TV en tips met spelletjes of opdrachten rondom geld.

Als ouder probeer je je kind financieel bewust te maken. Dat doe je onder meer door zakgeld te geven. Zakgeld is immers leergeld. Maak dus duidelijke afspraken met je kind over wat jij van het kind verwacht in ruil voor het zakgeld. Zo weet je kind wat hij wel en niet van zijn zakgeld moet kopen en heb je niet eindeloze discussies.

Bij ons thuis hebben we met Zoon een zakgeldcontract. Dat wordt jaarlijks herzien en door alle partijen ondertekend. In dit contract staan duidelijke afspraken:
  • Wat moet hij van zijn zakgeld kopen
  • Hoeveel mag hij vrij besteden en hoeveel is bestemd voor sparen

Maar niet alleen afspraken staan er in, ook regels zoals:
  • We lenen niet van ouders of vriendjes om iets te kopen
  • Bij een grote uitgave denken we een paar dagen na voordat we het aanschaffen

Eigenlijk hele algemene regels waar wij ons als volwassenen ook aan moeten houden. De afspraken rond het zakgeld lopen prima, alleen zijn wij hier thuis te laks met een aantal zaken:
  • De ontvangende partij (Zoon) vergeet vaak zijn zakgeld in de spaarpot te doen
  • De ontvangende partij houdt niet zijn uitgaven en inkomsten bij en dat leidt soms tot paniek en missende bedragen
  • De gevende partij controleert niet voldoende of de ontvangende partij alles netjes bijhoudt

Tot nu toe heeft dit niet tot grote rampen geleid. Wel zou ik dus graag willen dat Zoon zijn uitgaven beter bijhoudt, maar dat is vooral omdat ik denk dat dit later van pas komt. Maar ik ben geen moeder die volgens een strak financieel opvoedkundig schema haar kind de waarde van geld leert, zo leerde ik afgelopen jaar. Liever betrek ik hem bij onze eigen uitgaven. Niet door hem te belasten met verhalen over de noodzaak van besparen, wel door hem te betrekken bij keuzes die we maken. Dat leggen we uit op een manier die het voor een 10-jarige te behappen maakt.

In het kader van de week van het geld is er een Ouderkrant uitgegeven met tips en weetjes. De meeste zaken die hierin worden besproken passen wij al toe zoals afspraken maken, met een zakgeldcontract werken, spaardoelen bespreken en het zakgeld altijd op een vaste dag geven. Maar ik weet en zie in mijn omgeving dat deze zaken voor veel kinderen niet vanzelfsprekend zijn. De meeste vrienden van Zoon krijgen geen vast bedrag en hebben niet afgesproken met hun ouders wat ze wel en wat ze niet van het zakgeld moeten doen.

Onze volgende stap in de financiële opvoeding is om begin volgend jaar een eigen spaarrekening op naam van Zoon te openen. Een klein deel van zijn zakgeld zal daar op gestort worden. Zo hopen we hem te helpen sparen met grotere bedragen.

Hoe doe jij dat met je kinderen?

ps op Wel en Wee: Vooruitgang 

woensdag 14 november 2012

Wat is jouw omslagpunt?

Als je gaat bezuinigen, dan schrap je vast allereerst de onnodige en in het oog springende uitgaven. Je zegt dure abonnementen op, koopt geen koffie meer op het station voor onderweg in de trein, je stapt over naar een andere energieleverancier, zet de verwarming op 17 graden in plaats van op 20 en kijkt met een kritisch oog naar je boodschappenlijstje. Heb ik dit echt allemaal nodig? Zo nee, dan leg je soms wat spullen zo vanuit je kar weer terug op de schappen.

Omdat de noodzaak én de oorzaak tot bezuinigen bij iedereen verschilt, is ook de aanpak verschillend. Waar de één zonder problemen 2 warme truien aantrekt en onder een deken op de bank zit, gruwt de ander alleen al bij de gedachte hier aan. Dat komt omdat iedereen een ander omslagpunt heeft. Dat omslagpunt is het moment dat je een bezuinigingsactie uitvoert en denkt: hier word ik doodongelukkig van. Gadverdamme, wat ben ik nu helemaal aan het doen! Afhankelijk van de situatie waarin je zit en de ruimte die je hebt, is het handig om te kijken waar jouw omslagpunt ligt. Doe je dat niet, dan kan het consuminderen je gaan tegenstaan. Je bent immers met acties bezig die je niet zinnen of een armoedig gevoel geven.

Zo ligt mijn omslagpunt onder meer bij elke dag kunnen douchen. Ik douche niet lang (hooguit 3 tot 5 minuten, en ja dat deed ik tijden lang met een kookwekker) maar wel elke dag. Ik geniet ervan, ontspan ervan en vind het een fijne start van de dag. Toen ik uit bezuinigingsoverwegingen besloot om niet meer dagelijks te douchen werd ik daar bepaald niet blij van. Het gemis was groter dan het gas dat ik uitspaarde. Ik voelde me alsof er iets van me werd afgepakt, kwam in de grom-stand terecht en vond het ineens moeilijker om te bezuinigen. Ja, waar mijn omaatje zich haar leven lang met een washandje aan de wastafel schoonmaakte ook nadat zij van de woningbouwvereniging een douche had gekregen, zo wil Spaarcentje het liefst gewoon dagelijks een warme douche.

Mijn ervaring is dat zo lang er ruimte is, je beter kunt besparen op de zaken die je minder raken, minder kunnen schelen en dat niet moet doen op de dingen waar je blij van wordt. Dat geldt natuurlijk niet als je blij wordt van impulsaankopen, in dat geval ga je nu voor de spiegel staan en voer je met jezelf een lang gesprek dat niet wordt beëindigd totdat je weet waar die neiging vandaan komt. Pas dan kun je het afleren.

En zelfs dan is er een mouw aan te passen. Ik geef mezelf elke week zakgeld en dat zakgeld is mijn ontsnapping. Soms doe ik er een impulsaankoop van en soms spaar ik heel bewust voor iets dat ik graag wil hebben of nodig heb.

Omdat ik inmiddels weet waar mijn omslagpunt ligt, hoef ik niet elke keer keuzes te maken. Ons geld gaat  - naast de vaste lasten - naar zaken die wij belangrijk vinden. En sommige consumindertips laat ik links liggen. Omdat ik het teveel gedoe vind en het niet bij me past.

Zo douche ik dagelijks maar wel kort, steek ik liever een kaars aan dan een lamp, maar vang ik geen regenwater op in emmers en maak ik ook niet mijn eigen dagcrème terwijl ik wel zonder problemen de meest ingewikkelde gerechten in elkaar draai. Hoewel ik verzot ben op koken, zal je mij nooit zien dumpster diven en ga ik ook niet in het bos op zoek naar paddenstoelen. Hooguit pluk ik eens een braam.

Wat is jouw omslagpunt? Heb jij wel eens een consuminderactie uitgevoerd waarvan je nu denkt: dat was eens maar nooit meer?

maandag 12 november 2012

Is armoe minder erg als je het al langer gewend bent??

Gisteren publiceerde Marieke Henselmans haar reactie op het boek van Sascha Meyer: 'De nieuwe arme, blijven lachen in tijden van nood'. Deze dame was voor mij een tijdje geleden ook aanleiding van een stukje. Zij verwoordt namelijk een verontwaardiging over terugval in inkomen die mij raakt. En blijkbaar meer mensen. In een klein twittergesprekje met Marieke kwam van mijn kant uit het woord verwend voor en van Marieke's kant uit de opmerking dat 'ze (Sascha Meyer) ook zegt over mensen die langdurig op een minimum zitten: 'dat is anders, die zijn het gewend'.

Met andere woorden: armoe is blijkbaar minder erg als je er al aan gewend bent. Deze opvatting raakt me enorm, keer op keer en ik kom dit momenteel vaak tegen, op straat, in de krant, op blogs. Als je al langere tijd weinig geld tot je beschikking hebt, dan weet je blijkbaar niet beter en is het minder erg. Maar als je altijd hard hebt gewerkt, dan is het oneerlijk dat je moet inleveren. Want je bent iets anders gewend.

Natuurlijk wil ik mensen hun geld niet ontzeggen. Zeker geen hardwerkende mensen. Maar ook niet mensen die niet hard werken omdat ze ziek zijn of ontslagen zijn. Wanneer dringt het eens door dat het leven net een dubbeltje op zijn kant is? Hard werken is geen garantie voor succes. Succes is niet altijd het gevolg van je eigen verdienste. Hard werken betekent niet dat de zoveelste reorganisatie aan jou voorbij zal gaan. En hard werken betekent zeker niet dat je niet ziek gaat worden. Want hoe harder je werkt, hoe groter de stress, hoe vatbaarder je wordt voor enge vervelende aandoeningen die niet opstappen als je dat vriendelijk vraagt.

Van de collega's waarmee ik werkte voordat ik ziek werd, zijn er hooguit nog twee over. De rest is wegbezuinigd. Vaak op een manier waar je buikpijn van krijgt. Goed opgeleide mensen die tot hun stomme verbazing boventallig werden verklaard. Of ze weer aan het werk komen is meestal geen kwestie van opleiding of netwerk, maar van leeftijd. Boven de 45? Dan heb je toevallig net even verschrikkelijk pech, ook al verwachten we tegenwoordig wel dat je tot je 67e inzetbaar bent. Alleen niemand die nog van je diensten gebruik wenst te maken.

De kloof wordt steeds groter. De kloof tussen mensen met de wind mee en mensen met de wind tegen. Maar wind is grillig mensen! Denk toch niet dat je het recht en geluk aan je zijde hebt, alleen om het stomme toeval dat jij je baan nog hebt.

De Volkskrant kopte vandaag op pagina 7: 'Een botsing van opvattingen over de eigen verdienste van succes.' Een interessant artikel dat precies over deze kloof gaat. Namelijk de tegenstelling tussen het (nu even sterk gechargeerde ) liberale idee van 'succes is mijn verdienste en dus is het oneerlijk dat ook ik moet inleveren' en het sociaaldemocratische idee dat 'ook aan de onderkant van de samenleving mensen hard hun best doen er iets van te maken maar dat succes niet altijd alleen het gevolg is van talent maar vooral ook van kansen en toeval'.

Wie iets kwijt raakt maakt verschillende stadia van rouw door: ongeloof en ontkenning, wanhoop, woede en tot slot acceptatie, loslaten en verder gaan. Wat we nu zien gebeuren in de samenleving lijkt op deze stadia. We raken allemaal iets kwijt, namelijk het geloof in de maakbaarheid van de samenleving, en moeten om zien te gaan met een nieuwe werkelijkheid die velen als oneerlijk ervaren.

Aan die stadia van rouw moet ik denken als ik de scherpe gesprekken hoor, zie en lees over nivellering en bezuinigingen.  Is armoe minder erg als je het al langer gewend bent? Welnee. Niet minder erg.  Mensen die geraakt worden door een terugval in inkomen zijn ooit iets kwijtgeraakt: hoop, een goede gezondheid, een baan, een opleiding die aansluit bij de arbeidsmarkt, goede kansen...

Laat ik het op mezelf betrekken, al wil ik mezelf niet arm noemen. Wel kun je zeggen dat ik - als uitkeringstrekker - heb geleerd om te gaan met andere verwachtingen over hoe mijn leven zich ontwikkelt. Na het ongeloof, de woede en de wanhoop, kwam de acceptatie en maakte ik er het beste van. En is dat erg? Is mijn leven nu mislukt? Wel als ik mijn eigenwaarde afmeet aan maatschappelijk of economisch succes. Maar wat is dat? Uiteindelijk zou ik het enorm triest vinden als er op mijn grafsteen zou komen te staan: 'Hier ligt Spaarcentje, een succes tot haar laatste snik, overleefde alle reorganisaties en ging niet terug in inkomen'. Daar gaat het toch niet om! Zie de crisis - hoe klote ook (en nu niet allemaal gaan mailen dat ik een niet netjes woord gebruik) als een nieuw begin. Kijk niet achterom. Als jij altijd zo hard werkt en succesvol bent, zet dan die eigenschappen in om je met succes en creativiteit door de bezuinigingen te slaan.

Armoe is niet minder erg als je dit al langer gewend bent. Je zit alleen in een ander stadium van acceptatie.

Weet jij in welk stadium jij zit?

zondag 11 november 2012

Vergeefse poging

Omdat de feestdagen naderen, voerde ik maar weer eens mijn jaarlijkse gesprekje met de mannen over zinloos geld uitgeven aan kerstbomen & vuurwerk en het treurig stemmende feit dat er een boom in je huis staat te sterven. Ik werd wat glazig aangekeken en weg gelachen. Meestal weet ik mijn zin door te drukken, ik kan behoorlijk dominant zijn of anders wel de tegenpartij omver kletsen met argumenten. Maar op dit onderwerp delf ik het onderspit, jaar in jaar uit.

Wat ik als treurig stemmend ervaar is voor de mannen een jaarlijks hoogtepunt. Mijn argument dat wij zelf als ongelovigen niets vieren met Kerstmis wordt omver geblazen door een uitleg over het nut van de kerstboom als verspreider van licht in donkere tijden. Dit wordt dan nog eens verstrerkt door de cadeaus die er onder liggen.

Tja....de cadeaus zijn ook welkom bij mij. Zo ook het gevoel van bij elkaar zijn, leuke dingen doen en wat lekkers eten (wil ik altijd wel, dus ook met Kerstmis zolang het maar geen vreetfeest wordt). Mijn verzet zit hem meer in het geld uitgeven aan die boom omdat ik die boom gewoon niet zie zitten. Of het vuurwerk. Dus probeer ik elk jaar weer het gesprek op kunstbomen te brengen, of leasebomen of zelf een boom maken.... Mijn verzet wordt ook veroorzaakt door de druk die er voor mijn gevoel op Kerstmis ligt als een tijd waarin het gezellig moet zijn. Ik word er spontaan chagrijnig van. Ik heb er niets mee en zal er ook nooit iets mee krijgen.

De laatste poging om nog wát invloed uit te kunnen oefenen is door strak te onderhandelen over het budget van de boom en het vuurwerkpakket. En dan is het ook zaak dat ik meega met de aanschaf, want voor ik het weet komen er weer kitscherige huisjes met jengelmuziekjes mijn huis in geslopen, omdat 'het maar € 8,95 kostte'. Dat valt nog niet meer hoor om zo alert te blijven!
 
Heb jij ook al last van de blues omdat de feestdagen er aan komen of ben jij iemand die er heel erg van geniet en nu al voorpret heeft. En wat mag het kosten van jou?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...