zaterdag 3 november 2012

Bezuinigingen voor 2013

Nu de marges kleiner worden door de BTW verhogingen, het verhoogde eigen risico van de zorgverzekering en de stijgende prijzen van het leven, zoek ik weer naar manieren om te bezuinigen. Wat deed ik de afgelopen tijd:
  • verlagen van het weekbudget boodschappen met € 10 per week
  • overstappen naar Route Mobiel (in plaats van de ANWB)
  • niet verlengen van de Taptoe van Zoon
De volgende actie is:
  • opzeggen van De Volkskrant
  • opzeggen van de glazenwasser (het gaat om 2 bovenramen waar we niet makkelijk zelf bij kunnen, maar ik vind schoongewassen ramen ook weer niet zó belangrijk dat ik daar € 60 per jaar voor over heb om ze elke 4 weken te laten wassen terwijl we de rest van de ramen hooguit 2 keer per jaar doen. Bovendien is de glazenwasser een onbeschofte onvriendelijke hork die ik zijn geld niet gun. Toen we begonnen was het een aardige man, maar die heeft het nu uitbesteed aan een ander waar ik de kriebels van krijg).
Besparing tot nu toe:
€ 520 boodschappen
€   36 Overstap naar andere pechhulp
€   35 Opzeggen Taptoe
€ 331 Opzeggen Volkskrant
€  60 Opzeggen glazenwasser
________________________ totaal
€ 982 per jaar
€ 81,83 per maand

We hebben niet direct geld nodig maar ik wil gezien de onzekere tijden meer buffer hebben en meer kunnen aflossen. Zo stel ik dit veilig. Het lukt dan om per maand minimaal € 150 te sparen en € 420 af te lossen.

De krant opzeggen is echt wel een 'offer'. Niets fijner dan op zaterdagochtend naar beneden lopen, de krant pakken en met een kop thee weer in bed kruipen. Daar heb ik enorm van genoten. En wie weet, komt er ooit weer de tijd dat het wel kan. Voor nu maken we andere keuzes!

Wat overblijft aan door ons betaalde abonnementen, contributie en sport is:
  • Voetbal - € 90 per jaar plus kleding
  • Lidmaatschap van ME-patiëntenverenigingen - € 5 per maand
  • Lidmaatschap Vereniging Eigen Huis -€ 2 per maand
  • WNF - Ranger club € 2,50 per maand
  • Bibliotheek - € 3 per maand
Zelf heb ik ook nog een cadeau-abonnement op de Genoeg. Als dit verstreken is, vraag ik bij de eerstvolgende gelegenheid gewoon weer een jaar-abonnement als cadeausuggestie. Of ik betaal het van mijn eigen zakgeld. Daar betaal ik ook vaak de kleding van die ik voor mezelf koop en gezinsuitjes als de bioscoop of een saunabezoek voor mezelf. Ik heb € 10 per week en door flink te sparen en niet ondoordacht uitgeven, kan ik veel doen met dit geld.

En jij? Ben je al concreet rekensommen aan het maken en diensten/abonnementen aan het opzeggen?

vrijdag 2 november 2012

Ben jij voorbereid?

Een veel gehoorde tip is dat je moet gaan leven op 70% van je inkomen. Dan bouw je een buffer op en als je dan een inkomensdaling meemaakt,  ben je al gewend aan een ander bestedingspatroon.  Een goede tip vind ik zelf. En ik zou deze zeker toepassen als ik de tijd een paar jaar terug kon draaien. Want ik deed veel een paar jaar geleden, maar daar hoorde op 70 % leven van mijn inkomen zeker niet bij.

Toen ik een paar jaar geleden mijn baan kwijt raakte omdat ik ziek werd, waren wij hier niet goed op voorbereid. Wij hadden 2 jaar voor het ontslag een nieuw huis gekocht en er was geen buffer. Dat ik werkloos zou raken, zagen we na 2 jaar ziekte weliswaar aankomen, maar toch kwamen we niet snel genoeg in beweging (en nu niet allemaal gaan roepen: had je maar geen huis moeten kopen want ik werd 3 maanden na de verhuizing ziek). We leken wel verlamd. Misschien hadden we het gevoel dat 'het' niet echt gebeurde. Gelukkig werden we uiteindelijk wakker en kwam alles financieel redelijk op zijn pootjes terecht. Dat was niet makkelijk en ging niet van de ene op de andere dag maar het lukte wel. Wat me bijbleef, is de onzekerheid. Ik wist niet of het zou lukken ons huis te blijven betalen. Het heeft heel wat slapeloze nachten en doemscenario's in mijn hoofd gekost voordat ik het gevoel had weer grip te hebben op onze financiën.

En nu? Nu worden we geconfronteerd met opnieuw onzekerheid. Overal slaat de crisis toe, dus ook in het bedrijf van Schatje. Hij werkt voor een groot Amerikaans bedrijf met vestigingen in Europa. deze week werd bekend gemaakt dat er 3 fabrieken gaan sluiten, in Engeland en België. Nu werkt Schatje niet in een fabriek, maar als de productie wordt stilgelegd (en in dit geval gedeeltelijk verplaatst) dan heeft dat ook gevolgen voor andere onderdelen van een bedrijf, zeker als het hoofdkantoor van dat bedrijf in Nederland staat en Schatje daar werkt.

Wat dit betekent weten we niet. Wel dat er mensen uit moeten. Of de 'pijn' verdeeld wordt over alle Europese vestigingen is nog onduidelijk. We kunnen ons er wel druk om gaan maken maar we hebben de uitkomst toch niet in de hand.

Wat we wel in de hand hebben, is hoe we er dit keer mee omgaan. In tegenstelling tot mijn ontslag, hebben we nu wel een buffer, is alles strak geregeld en is het voor ons heel duidelijk waar nog ruimte is om eventueel te bezuinigen. Natuurlijk zijn de grote voor de hand liggende bezuinigingen al aangepakt maar er is heus nog ruimte. We sparen namelijk nog steeds, gaan elk jaar op vakantie, lezen een krant, eten biologisch en lossen de hypotheek af.

Dus in geval van nood kunnen wij nog steeds gaan schrappen. Onze eerste prioriteit zal zijn om te kunnen blijven sparen en af te lossen. Of dit echt nog haalbaar is als we weer met een inkomensdaling te maken hebben weet ik niet. Ik ga maar weer eens rekenen. Want hoe meer we aflossen, hoe lager de lasten zijn voor ons en hoe minder afhankelijk we zijn van een ander om in ons huis te kunnen blijven wonen. We gaan er van uit dat het niet nodig is, we blijven optimistisch maar zijn wel voorbereid. Dit keer wel.


En jij? Kom jij in beweging nu de crisis zo hard toeslaat? Of ben je al een ervaren consuminderaar die op een minimum leeft en laat je je niet meer gek maken?

donderdag 1 november 2012

Feestdagen

Door het land raast een golf van reacties over de inkomensafhankelijke zorgpremie. Je zou bijna vergeten dat voorheen de zorgpremie altijd inkomensafhankelijk was, totdat deze een paar jaar geleden werd afgeschaft. Voor alles is wat te zeggen en dat deed ik eergisteren al uitgebreid dus nu niet meer.

Over naar de feestdagen! Afhankelijk van je geloofsovertuiging, de familie waarin je leeft en de (gezins)cultuur worden er vaak cadeautjes gegeven aan familieleden en kinderen tijdens de kerstdagen. Word jij enorm geraakt door de bezuinigingen, dan is het nu tijd om in actie te komen. En dan bedoel ik niet als een dolle heel vroeg cadeaus gaan inslaan, maar de tijd nemen om onder ogen te zien of:
  • cadeaus dit jaar haalbaar zijn
  • en zo ja: wat een gewenst budget per persoon is
Sociale druk kan enorm zijn en het doorbreken van gewoonten in een familie ook. Doe je niet groter en rijker voor dan je bent en spreek met je familie een haalbaar budget af, waar iedereen zich prettig bij voelt. Of bespreek alternatieven voor cadeaus: schenk elkaar tijd in plaats van geld of spullen. Ga met zijn allen wandelen in plaats van je volvreten. Organiseer een spelletjesmiddag of een dvd-marathon, of iets anders waar jullie vrolijk van worden.

Of erken dat je een hekel aan die feestdagen hebt zoals je ze voorheen vierde en zeg gewoon eerlijk tegen jezelf en anderen: dit jaar koop ik geen kerstboom, ballen, cadeaus of veel te veel vreetwerk, bekijk het maar, ik doe iets fijns met het gezin of met vrienden.

Zie de crisis als een moment om met tradities te breken die je toch al niet meer zag zitten. Spreek uit wat je fijn vindt, op een nette manier zodat je anderen niet voor het hoofd stoot. En spreek vooral uit wat haalbaar is op financieel gebied.

En is Kerstmis voor jou wel het hoogtepunt van het jaar en heb je voldoende geld om hieraan uit te geven? Leef je vooral uit!

dinsdag 30 oktober 2012

Geld en armoe

Alles draait om geld lijkt wel. De verkiezingen werden erdoor bepaald en het regeerakkoord staat er vol mee. Hoe harken we weer geld binnen om het tekort aan geld aan te zuiveren? Zonet aan tafel vroegen Zoon en zijn vriendje waarom Nederland (en Europa) zoveel moet bezuinigen. Ze vangen wel wat op maar begrijpen het niet goed. Ik heb het geprobeerd uit te leggen met een vergelijking met het zakgeld dat zij krijgen. En inderdaad begrijpen zij wel dat als je 5 jaar lang meer uitgeeft dan dat je krijgt, je een schuld hebt die moet worden afgelost.

De pijn zit er natuurlijk in, dat wij persoonlijk niet bewust hebben bijgedragen aan die collectieve schuld. Maar wie dan wel? Het zit in de mens om een verklaring te zoeken en 'iemand' de schuld te kunnen geven, of dat nu de werkgever, dé bank of dé hypotheekadviseur is. En degene met de meeste schuld mag betalen, want dat is eerlijk. Zo voelen we dat.

Maar het leven is niet eerlijk en pijn wordt niet eerlijk verdeeld. Het regeerakkoord dat er nu ligt is ook niet eerlijk maar dat zal geen enkel regeerakkoord zijn. Natuurlijk ben ik blij dat de zorgpremie inkomensafhankelijk wordt gemaakt. Alleen ken ik in mijn eigen omgeving een sappelende ondernemer met schulden die hierdoor net nog even verder de ellende wordt in geduwd. En zo is elke situatie uniek.

Zo zijn er de chronisch zieken, voor wie de zorg nog duurder zal worden omdat nog meer zelf betaald moet gaan worden. Werknemers die na 6 maanden werkloosheid geacht worden alle arbeid aan te nemen die wordt aangeboden en die een kortere WW-uitkering ontvangen. De bijstand is nog nooit zo dicht bij geweest voor nog nooit zo veel mensen.

Ons wereldbeeld verandert. We maken kennis met de nieuwe armen: mensen met een mooi huis en een goede opleiding en geen nagel aan de kont om te krabben. Mensen die na hun 40e werkloos worden door de zoveelste reorganisatie en een angstvisioen hebben tot hun pensioen werkloos te blijven.

Dit weekend stond er een interview in de Volkskrant met Sascha Meyer, een 'nieuwe arme' die een boek schreef over haar ervaringen. Gescheiden en werkloos met geen zicht op een baan en een ex-man die de alimentatie niet kan ophoesten. Zij omschreef in dit interview (en het boek naar ik aanneem, maar dat heb ik niet gelezen) haar gevoel uitgekotst te worden door de samenleving. Te oud om een baan te vinden en dus niet meer nodig. Zuinigaan plaatste een link naar een NCRV-interview met haar dat ik ook met interesse bekeek.

Met plaatsvervangende gêne bekeek ik wat er gebeurde tijdens dit interview. De interviewer plaatste vraagtekens bij haar aanspraak op hulp van de Voedselbank (na een gesprek met mensen van de Voedselbank) omdat haar kinderen dure hobby's hadden, zoals paardrijden. Dit is heel interessant. Ik vond het gênant en tegelijkertijd begreep ik de vraag van de interviewer. Want wat is arm? Gelden daar nog dezelfde normen voor als voorheen? Deze vrouw is arm volgens de maatstaven waarnaar zij altijd leefde. Zij kan niet meer meedraaien in haar sociale omgeving want daar is geen budget voor. Ze krijgt hulp, onder meer van de Voedselbank en in ruil voor de hulp kunnen mensen zich blijkbaar gaan bemoeien met de keuzes die ze maakt, zoals de hobby's van haar kinderen. Want, is de vraag die wordt opgeworpen: is zij dan wel echt arm?

In het kranteninterview met Sascha Meyer kwam haar woede over haar situatie wat meer tot uiting. Haar gevoel uitgekotst te zijn door de samenleving en in een kansloze situatie te verkeren. Als chronisch zieke die ook te maken kreeg met een fors inkomensverlies, kijk ik daar met interesse naar. Veel van wat zij uitsprak, heb ik ook doorleefd: het gevoel niet mee te draaien, het gevoel dat geheel buiten je schuld om je iets ergs overkomt en je daardoor met allerlei nare gevolgen te maken krijgt. En dat dit verdomd oneerlijk is.

Maar deze vrouw zou gebaat zijn met wakker worden uit haar nare droom. Ik zou graag tegen haar zeggen: word wakker en zie onder ogen dat dit je leven is. Niet waarvoor je koos en niet waar jij dacht recht op te hebben, maar wel wat je krijgt.

Los van de keuzes die zij maakt (daar kan ik niet over oordelen) en of zij nu wel of niet een echte arme is, wat moet er van haar worden als zij het gevoel blijft houden dat ze eigenlijk recht heeft op een ander leven, dat haar kinderen recht hebben op dure hobby's. Heb je recht op iets als je het voorheen ook kreeg? Interessante vraag. Natuurlijk wil je je kinderen zo veel mogelijk meegeven, maar wat niet meer is, kan niet meer worden gegeven. Weg met de mentaliteit dat je eigenwaarde wordt bepaald door wat je doet en wat je hebt. Zoek zingeving in jezelf en hang het niet op aan je baan of je financiële situatie. 

Ik hoop niet dat ik weinig begripvol overkom. Ik heb respect voor eenieder die naar buiten treedt met een onderwerp als armoede en voedselbanken. En ik vind ook dat we een situatie vaak niet zien zoals die echt is. Zoals zij zelf al aangaf in het interview: misschien betalen opa en oma wel mee aan de paardrijles.

Terug naar het regeerakkoord. Wat ik mis in dit pragmatische regeerakkoord is idealisme. Laten we daarom dit idealisme uit onszelf halen. Laten we er voor waken dat we met zijn allen verzuren. Laten we elkaar helpen waar het kan met gesloten beurzen. Laten we creatief en goedgemutst omgaan met tegenslag. En vooral niet vergeten toch gewoon van het leven te genieten.
 
Wat ik wil meegeven is: slikken die drol! Kijk niet om! Word geen slachtoffer! Het is zoals het is en maak er met creativiteit het beste van. Misschien denk je wel, nou Spaarcentje, jij hebt makkelijk praten. Met je buffer en je hypotheekaflossingen. Maar elke situatie kan 2 kanten opdraaien. Als ik 4 jaar geleden het koppie had laten hangen en met mij Schatje mee had getrokken in pessimisme, dan schreef ik nu niet aan dit blog en hadden we een TE KOOP bord in de tuin staan. En geloof me, ik heb met regelmaat gedacht: als ik niet meer wakker word, heb ik ook geen problemen meer. Zodra ik uit de slachtofferrol stapte, ging het beter met me. En met ons. En met de financiën.

Dus voor iedereen die de woorden nodig heeft: alle hens aan dek! Spreek uit wat je nodig hebt. Wees creatief. Begin met de buurt een moestuin op een braakliggend stuk land. Leer naaien en breien. Leer onderhoud te plegen aan apparaten die stuk gaan. Zet de kookwekker als je onder de douche staat. Kook in een gaarkist of gaardeken, eet minder vlees, vraag oudere mensen in je omgeving naar tips om zuiniger te leven. Maar vooral: geniet. Haal adem. Zorg zo goed mogelijk voor jezelf. Dat hoeft geen geld te kosten.

Ik persoonlijk denk dat er armoe is, als er door geldgebrek een kans is op sociale uitsluiting. Maar wat is uitsluiting? Als je niet mee kunt doen met vriendinnen-uitjes? Of als je door gebrek aan geld geen initiatieven kunt nemen om uit je situatie te komen en afhankelijk van hulp van buitenaf wordt?

Ook zijn er meerdere vormen van armoe. Misschien is het armoe als wij met zijn allen menen te mogen oordelen waar iemand die arm is, zijn geld aan uitgeeft. Te snel oordelen is mentale armoede. En daar heb ik mij ook schuldig aan gemaakt. We leven in een tijd van geven en nemen. Laten we elkaar vooral ook iets gunnen. Dat is voor iedereen een verrijking.

Oordeel jij wel eens over een situatie zoals hierboven? Vind jij dat de basisbehoeften van een mens nog steeds hetzelfde zijn als vroeger? Of ben je tegenwoordig arm als je jezelf geen laptop kunt veroorloven?

ps: op Wel en Wee een verhaaltje over Snel en Efficiënt, mijn grootste vijanden

maandag 29 oktober 2012

Doel van volgend jaar: pensioen

Teruggekomen van vakantie lag er een stapeltje post op ons te wachten. Sommige post is leuk en vrolijkmakend. Zo kregen we een kaart van een goede vriend die naar vanuit Portugal naar Santiago di Compostela is gelopen. Gewoon, omdat hij er zin in had.

Andere post was minder fijn. Schatje ontving een pensioenoverzicht en merkte op dat we beter zelf kunnen gaan sparen, want dit schiet niet op. Alleen als we zelf gaan sparen, wordt dat bij je vermogen opgeteld en dat is belastingtechnisch niet interessant. Wat dan wel?

En over mijn pensioen hebben we het maar niet. Ik doe niet aan pensioenopbouw sinds ik een WIA-uitkering ontvang . Ik heb wel bij mijn laatste werkgever 12 jaar premie betaald en iets opgebouwd en zal hopelijk als ik straks weer werk ook een regeling kunnen treffen, maar met een breuk van een flink aantal jaren, moet ik er niet te veel van verwachten. Eerst maar eens zien welke werkgever er zit te wachten op een ex-ME patiënt van boven de 40 die jaren niet heeft gewerkt.  Nu roep ik zelf altijd dat een afgelost huis mijn pensioen is, maar daar kan ik niet blind van uitgaan natuurlijk.

Na het aanpakken van de woekerpolissen en het omzetten van de hypotheek is dit een mooi nieuw project voor het nieuwe jaar. Daar gaan we eens goed induiken. En ongetwijfeld verslag van doen hier.

zondag 28 oktober 2012

Vakantie, weekmenu en geld

Teruggekomen van vakantie hebben we nog wat voorraden over. Een witte kool, een rode kool, wat bieten. Dus dat wordt:
Oma kookt ook nog een keer en dan is de week al weer voorbij.

De afgelopen week waren we in Normandië, in de Calvados. Het weer was bizar: regen, sneeuw, hagel, knallende zon en storm, alle weertypen in één week. Het huis was wat minder, wel groot en mooi om te zien maar niet echt comfortabel en we hebben meerdere malen contact gehad met de Nederlandse eigenaren vanwege een lekkende WC en een verwarmingsketel die kuren vertoonde waardoor het in de ene helft van het huis niet warm werd en de andere helft te warm. 's Avonds bleef de verwarming ook loeien, ook al draaiden we de thermostaat uit en de radiatoren dicht. Allemaal niet heel verschrikkelijk maar alles bij elkaar voldoende om niet naar dit huis terug te keren in de toekomst. Maar wel naar de streek! Wat een pracht. Eerder waren we in de omgeving van Dieppe, nu zaten we tussen Caen en Rouen in en dit vond ik nóg mooier. Alles klopte: veel te zien en te doen, prachtige kastelen, mooie stranden, leuke havenstadjes. En niet leuk, maar wel indrukwekkend: de D-Day stranden.

Ook tijdens vakanties worden de uitgaven bijgehouden. We deden het goed maar veroorloofden ons dit keer wat luxe: ik kocht een kekke muts, Zoon kreeg een mooie schooltas en Schatje kocht een fles Calvados. Aan boodschappen gaven we vanzelfsprekend iets meer uit dan normaal: lekkere niet te versmaden taartjes die gekocht moesten worden en de overheerlijke kazen. Nu gaan we weer over tot de orde van de dag. Omdat ik uit mijn spijkerbroek was gescheurd, vermoedde ik al dat het oordeel van de weegschaal genadeloos was. Ter verdediging kan ik zeggen dat de broek 6 jaar oud was en geheel versleten tussen de dijen, waardoor tijdens het in de auto stappen een beschamende scheur ontstond. Maar alleen aan de ouderdom van de broek kan het niet gelegen hebben, ik denk zomaar dat ik dat 3e taartje niet had moeten nemen.

Zojuist werkte ik de administratie bij en bekeek de maand vooruit. De 23e stroomt hier het geld binnen dus onze maand loopt van de 23e tot en met de 22e. Ik schoof alvast €500 naar de spaarrekening en hoop volgende maand zo weer op een buffer van €10.000 uit te komen. De buffer was gezakt door de noodzakelijke maar ongeplande vervanging van mijn elektrische fiets.

Binnenkort krijgt Schatje nog zijn 13e maand en dan kunnen we eind van het jaar gaan kijken welke reserveringsrekeningen moeten worden aangevuld (kleine buffer, kledingrekening) tot een bedrag waarmee we het hele jaar vooruit kunnen. Dan kunnen we daarna weer verder gaan met aflossen, waarbij het uitgangspunt is dat we de grote buffer met ongeveer € 100 per maand spekken en maandelijks een bedrag van ca. €300 tot €350 gebruiken om de hypotheek af te lossen.

Tot slot een mededeling van huishoudelijke aard: bij terugkomst zat mijn mailbox behoorlijk vol. Niet alleen met reacties op eerder geschreven stukjes, maar ook met persoonlijke mail van lezers. Ik kan niet alles in één keer beantwoorden, dus heb wat geduld.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...