zaterdag 13 oktober 2012

Eten gaat altijd door


Misschien denk je nu dat dit een foto is van een consuminderaar hartje winter in haar eigen huiskamer. Er zijn natuurlijk best veel mensen die dit beeld bij consuminderen hebben. En ongetwijfeld zijn er mensen die dit ook echt doen. En daar spreek ik geen oordeel over uit. Wij zitten op een koude avond ook meestal onder een deken op de bank terwijl de verwarming een graadje lager staat. Maar niet met een muts. De muts is om mijn hoofd lekker warm te houden, het arme hoofd dat strijdt tegen een oorontsteking. Schatje kon zich niet inhouden, keek bijna verliefd naar me, zo vrolijk werd hij van deze aanblik. En ik bedacht dat ik dit best kan plaatsen hier. Ik schrijf anoniem en iemand die mij zonder muts tegen komt, denkt echt niet meteen: hé dat is Spaarcentje. Dus nu weten jullie in ieder geval hoe Spaarcentje er uit ziet als ze oorontsteking heeft.

Tenzij ik veertig graden koorts heb, gaat eten en denken over eten en nagenieten van eten altijd door bij mij. Gisteravond genoten we van een winterse pasta met restjes uit de groentelade, dat was een heerlijke combinatie van courgette, knolselderij en flespompoen. Met als toet een appelcrumble die de 'schuld' is van mevrouw Opdebank die op twitter de wereld in toeterde dat ze kersentaart ging eten. Waarna ik ook meteen vond dat ik recht had op iets, maar dat was er niet. De trek ging niet weg en zo stond daar 24 uur later de appelcrumble op tafel.

Het eten van afgelopen week was weliswaar gepland maar zoals altijd liep het toch weer net wat anders dan gedacht, aten we sommige recepten niet en andere recepten in andere combinaties en zitten we nu nog met wat eetplannen die alsnog uitgevoerd moeten worden en deze week een nieuwe kans krijgen.

Vanavond hebben we amandelpannenkoeken, die we eigenlijk vorige week zaterdag gingen eten maar dat werd gewijzigd in gewone pannenkoeken die door Schatje werden gebakken. 

Zondag storten we ons dan op de eerder geplande chinese kool met rode paprika, knapperige tofu en satésaus. (vegetarisch)

Maandag: ovenschotel met courgette en geitenkaas en sodabrood (vegetarisch)

Dinsdag: tosti en soep uit de vriezer (we kunnen kiezen uit courgettesoep, aardappelsoep of bietensoep met kokos)

Woensdag: kookt Oma

Donderdag: éénpansgerecht van aardappel, courgette en kipfilet

Vrijdag: iets makkelijks, restjes of soep

Deze week eten we vooral de koelkast leeg, ik bestelde geen groentetas. De reden dat we de voorraden opmaken is omdat we in de herfstvakantie met Oma op stap gaan. Opnieuw naar Normandië maar nu wat zuidelijker, de Calvados. We worden ook dit keer door Oma getrakteerd en hoeven alleen voor het eten te betalen. Natuurlijk zou ik Spaarcentje niet zijn als ik niet wat extra's had gespaard, dus er is geld voor een lekkere lunch of iets anders dat ongetwijfeld ook weer met eten te maken heeft.

Ook dit keer hebben we een oppas voor het huis en de katten. Een vriendin van ons die tijdelijk geen eigen plekje heeft. Zij blij, wij blij en de katten blij.

Fijn weekend iedereen!

vrijdag 12 oktober 2012

Horror

Stop nu met lezen als de woorden bloed en pus je onpasselijk maken.

Gisteren verwijderde ik in een moment van onoplettendheid mijn complete leeslijst met blogs. Je kent het vast wel, in plaats van op toevoegen, klik je op verwijderen en foetsie! Ter verdediging kan ik aanvoeren dat ik een oorontsteking heb en daardoor het gevoel heb alsof mijn hoofd tussen de deur klem zit. Dat ik verder enorm verstrooid door het leven ga heeft er vast niets mee te maken ;-).

Afijn, ik heb zoveel mogelijk toegevoegd en het klopt weer aardig geloof ik. Ben je jezelf ineens kwijt (tussen de leeslijst bedoel ik) terwijl je er voorheen wel tussen stond, geef het dan even aan me door.

Het saunabezoek van deze week had dus een vervelend staartje. Liggend dinsdag in het kruidenbad voelde ik al dat mijn oor vol liep met water en niet meer leegliep. De afgelopen dagen zat ik in een vacuüm waarbij communicatie alleen mogelijk was door hard gillen. Dat werd natuurlijk uitgebuit door de heren thuis, die voor me gingen staan en dan deden of ze hard schreeuwden tegen me en ondertussen geen geluid maakten. Echt heel origineel die grap. Uitspuiten dacht ik (mijn oor, niet de mannen) en vertrok naar de huisarts. Het uitspuiten was een hel en daarna bleek dat er niet alleen een prop inzat, maar ook dat het oor ontstoken was en vol zat met bloed en pus. Eerst keek de stagiaire van de assistente, toen de assistente, toen de arts in opleiding en toen de huisarts zelf. Heel fijn, 4 keer achter elkaar dat geprik in een ontstoken oor.  Ze waren er niet over uit of ze nu wel of niet een gat zagen in het trommelvlies. Echt opwekkend dus. De komende dagen moet ik druppelen en is het dan begin volgende week niet beter, dan ga ik aan de antibiotica.

De huisarts vond het onvoorstelbaar dat ik pas last had gekregen na het saunabezoek, gezien de aard van de ontsteking. Maar ik wist van niets, voelde me juist kiplekker! Mijn andere oor bleek overigens ook de gelukkige bezitter van een prop (deze kant zonder ontsteking) en werd dus ook maar meteen uitgespoten.

Het enige opwekkende aan het verhaal is dat ik sindsdien weer beter hoor en geen flauwe grappen van huisgenoten meer hoef te verdragen. Maar verder is het au. Ziek Zijn met een Hoofdletter  gaat me redelijk goed af zonder al te veel geklaag maar wat pijntjes of een suffe ontsteking veranderen me in een zielig geval dat aandacht wil. Om met Brigitte Kaandorp te zeggen: ik heb een heel zwaar leven. Zo is het maar net!



donderdag 11 oktober 2012

Herinneringen aan een andere generatie

Ooit kookte en zorgde ik voor Meneer B. Eerder schreef ik een stukje over hem in de rubriek Tweedehands Woensdag, omdat ik diverse spullen van hem kreeg. Toen ik student was zocht ik net als veel andere studenten een bijbaantje. Ik werkte bij een tuincentrum, maakte als alpha-hulp schoon bij bejaarden, paste een keer tussen twee studies in op een baby van 6 maanden en vond dé beste bijbaan ooit door voor meneer B. te gaan werken als kokkin en uiteindelijk gezelschapsdame & verzorgster. Dit baantje deelde ik met mijn vriendin, ik de ene dag en zij de andere dag, om en om, het hele jaar door, ook tijdens de feestdagen.

Meneer B. maakte enorme indruk op me en nog steeds - 20 jaar later - denk ik regelmatig aan hem. Hij was de eerste oude mens waarmee ik echt kon praten. Ik kende alleen de grootouder-kleinkind relatie (altijd leuke dingen doen) en de werkrelatie die ik als alphahulp met bejaarden had, maar dat ging niet verder dan 'ga de ramen lappen en wil je nog een kopje thee'. Meneer B. was een belezen man, hield van een goed gesprek en klassieke muziek, volgde het nieuws op de voet en ging elke week met de tram naar Artis en elke maand naar een uitvoering in het Concertgebouw. Toen ik hem leerde kennen was hij 87.

Een groter contrast was er bijna niet. Ik studeerde, woonde net op mezelf en mijn leven verkeerde in een permanente staat van chaos. Maar met deze hoogbejaarde had ik een klik. Ik kwam om half vier, we dronken wat thee en we bespraken het menu. Dan ging ik boodschappen doen en daarna volgde een glaasje port, waarbij ik de enigszins gekuiste versie van mijn studentenleven vertelde en hij me op de hoogte hielde van het nieuws in de wereld, de apen in Artis of het nieuws uit Sneek, waar zijn kleine neefje (van 72) woonde. Daarna dook ik de keuken in, aten we een hoofdgerecht en een toet, waste en droogde ik af, keken we het jeugdjournaal en dan vertrok ik weer de wereld in.

Meneer B. was een heer van stand en rijk. Hij woonde in een gigantisch grachtenpand waar je met gemak 3 families in onder kon brengen. Ondanks de overvloed aan geld, noteerde hij elke uitgave nauwgezet in een kasboekje. Hij was niet gierig maar gaf nooit ondoordacht geld uit. Toen ik een keer voorstelde Chinees eten te halen, omdat ik geen tijd had om te koken door een laat hoorcollege, duurde het even voordat hij die uitgave voor zichzelf kon verantwoorden.

Mijn vriendin en ik leerden hem ook dat je kippenpoten met je vingers kluift en niet met mes en vork eet, dat een keer afwijken van je schema best leuk kan zijn en dat het studentenleven begin jaren negentig nogal afweek van het studentenleven in de jaren twintig van de vorige eeuw. Wij op onze beurt leerden van Meneer B. dat het mogelijk is met iemand bevriend te raken die meer dan 60 jaar ouder was, dat spullen pas weggegooid werden als ze echt uit elkaar vielen en dat achter elk meubelstuk, elke lampetkan of wasmand een verhaal stak dat op zijn minst een eeuw terugging.

Waarom ik dit vertel. Gewoon, omdat we nu al 2 weken druiven uit eigen tuin eten. Dat was het lievelingsfruit van Meneer B. In de druiventijd moest er elke avond als toet iets op tafel komen met druiven, tot het mijn neus uitkwam. En als ik een keer met een stalen gezicht beweerde dat 'er echt geen druiven meer verkrijgbaar zijn in de winkel', dan schuifelde hij voetje voor voetje naar een groenteboer die ze nog wel verkocht, zodat we toch de druiven als toet naar binnen konden werken.

Meneer B. trouwde op zijn 55e. Zijn vrouw werd dement en overleed vlak nadat ik voor hem ging werken. Hij heeft nooit kinderen gekregen. Ook heeft hij nooit in zijn leven hoofdpijn gehad of zelfs maar één dag van ziekzijn meegemaakt, behalve de laatste maanden van zijn leven. Toen hij overleed was er alleen zijn 'kleine neefje' nog met wie ik nog een hele fijne correspondentie onderhield totdat ook hij overleed een paar jaar later.

Meneer B. is nu al bijna 20 jaar dood en ik denk nog steeds aan hem. Aan de zuinige rijkaard die zoveel van druiven hield, mooi piano speelde en elke dag één glaasje port dronk, maar nooit twee...Ik had graag zijn commentaar gehoord op het nieuws in deze tijd van ontwoekeren, crisis, kabinetsformaties en bezuinigingen, onder het genot van een glaasje port.

Heb jij ook herinneringen aan iemand die een onuitwisbare indruk op je heeft gemaakt?


woensdag 10 oktober 2012

Meevallers en meedenkers

Gisteren keerde ik het potje waarin ik mijn zakgeld bewaar om en verdomd, er zat voldoende in om naar de sauna te gaan. Het lijf voelde redelijk aan en het humeur dat enigszins wordt aangetast door een winterdepressie (jaarlijks terugkerend fenomeen helaas) klaarde zienderogen op bij het vooruitzicht van zoveel warmte. Ik pakte een goed boek, wat handdoeken en een badjas en vertrok naar 5 minuten verderop. De sauna is hier de straat uit, 1 keer rechts en 1 keer links. Wat een gemak.

Na de 1e saunaronde installeerde ik me met mijn boek, maar voordat het verhaal me kon grijpen werd ik aangesproken door een vrouw. Ze had met een vriendin afgesproken maar die was niet op komen dagen en nu kon ze niets met de kortingsbon die ze had. Die gaf voor 2 personen toegang met 50 % korting, maar was niet geldig nu ze alleen was. Of ik haar kon helpen door met haar op 1 kaart te gaan, dan kreeg ik en zij de 50 % korting.

Zo gezegd, zo gedaan, dus met badjassen en slippertjes naar de receptie gegaan, dit geregeld en zo zat ik ineens voor € 12,50 in de sauna. Fijn! Ook bijzonder fijn was dat mijn lijf het saunabezoek heel goed aankon. Geen terugslag, geen overweldigende vermoeidheid erna, gewoon zelf er heen gefietst en weer terug. Wat een vooruitgang.

Thuisgekomen vond ik 2 berichten van het Nibud. Het eerste was een antwoord op mijn mail van gisteren waarin ik de vraag stelde of ze gezien de ontwikkelingen op het gebied van woekerpolissen, niet willen overwegen voorlichting te geven. Uit eigen ervaring weet ik inmiddels dat het als argeloze consument niet eenvoudig is om van je woekerpolis af te komen en je hypotheek om te zetten. Gelukkig vindt het Nibud dit ook, ik werd vriendelijk bedankt voor de tip en ze gaan uitzoeken of dit kan.

Het andere berichtje was een tweet van het Nibud dat ik de Nibud Agenda van 2013 heb gewonnen. Vorige week hadden ze een retweetactie waarbij mensen werden opgeroepen een bericht over de agenda te retweeten. Dan maakte je kans om de agenda te winnen. Aldus deed ik en ik won! Dit is het 2e jaar achter elkaar dat ik als Spaarcentje een agenda win. Als dat geen besparing is....

Nog even terugkomend op woekerpolissen en de behoefte aan een vraagbaak of een onafhankelijk adviesorgaan dat consumenten de weg wijst: in reactie op mijn stukje hierover, vertelde bloglezeres 'Kruidig Meisje' bij Erica Verdegaal te hebben gelezen dat er een Nationale Geld Adviesdienst in oprichting is.

"Daarom zou de overheid twee dingen moeten doen. Iedereen moet, op kosten van de geldbranche, recht krijgen op inzicht in zijn financiële situatie. Onmogelijk? Nee hoor. De Britten doen het met de Money Advice Service (www.moneyadviceservice.org.uk). In ons land staat de Geld Advies Dienst (www.geldadviesdienst.nl) in de steigers. Naast gratis hulp, moeten er standaard financiële adviezen uitrollen, wat de mensen veel advieskosten scheelt. Daarnaast zouden financiële consumentenproducten verplicht eenvoudig, goedkoop en flexibel moeten zijn, zoals de annuïteitenhypotheek, een eerlijk indexfonds en een spaarrekening zonder valkuilen" 
(bron: blog van Erica Verdegaal, 8 oktober jl)

Dat is precies wat ik bedoelde Kruidig Meisje! Dank voor de tip. En nu maar hopen dat dit instituut in de steigers staat voordat al die huizen onder water zijn gelopen....

Vandaag is 't trouwens de dag van de duurzaamheid. Meer weten? Klik hier.

dinsdag 9 oktober 2012

Naar een andere manier van dingen regelen

Gisteravond was er een interessante documentaire bij Tegenlicht over de kracht van kleinschaligheid. Over burgers die minder afhankelijk willen zijn van multinationals, grote energiebedrijven, anonieme verzekeraars en alles zelf - met elkaar - gaan regelen. Voor wie de uitzending niet zag, ga vooral kijken!

Als ik straks beter ben ( ik ga er gewoon van uit dat dit gebeurt!) dan hoop ik op mijn manier hier ook mee aan de slag te kunnen gaan. Een ruilkring opzetten, mensen die ergens behoefte aan hebben in contact brengen met mensen die iets in de aanbieding hebben. Hoe en wat weet ik niet, dat komt nog wel.

Kijk hier de aflevering.

maandag 8 oktober 2012

Waar blijft het Nationaal Ontwoekerinstituut?

Gisteren raakten Schatje en ik aan de praat over onze ontwoekeravonturen van deze zomer. Het heeft grote indruk op ons gemaakt. Wat me het meest heeft geraakt is dat het als 'onwetende consument' heel moeilijk is om betrouwbare informatie te vinden over dit onderwerp. Er zijn wel instanties en adviseurs die zich met ontwoekeren bezighouden maar dit kost geld. En of het betrouwbare instanties en adviseurs zijn, dat is voor ons 'onbenullen' moeilijk in te schatten.

Je kunt wel iets doen. Je kunt bijvoorbeeld controleren of je adviseur niet op een zwarte lijst voorkomt. De autoriteit Financiële markten publiceert daar een lijst van op zijn website. Maar niet op een zwarte lijst voorkomen hoeft niet hetzelfde te zijn als 'goed zijn in ontwoekeren'. Dus je zoekt als consument, zet voorzichtige stappen en je hoopt maar dat het goed gaat.

'Waarom bemoeit een instantie als het Nibud zich hier niet mee' vroeg ik aan Schatje. Net als dat je bijvoorbeeld via Vereniging Eigen Huis iemand kunt inschakelen voor een aankoopkeuring of een taxatie van je huis, zou het toch mogelijk moeten zijn om bij het Nibud een ontwoekerpakket te bestellen, met tips en adviezen. Nu is natuurlijk elke situatie anders, dus zou het ook fijn als het Nibud door verwijst naar ontwoekerspecialisten die aan bepaalde criteria voldoen (zoals integriteit, doorzichtigheid en andere zaken die het Nibud vast beter kan bedenken).

Of wat denken jullie van een Nationaal Ontwoekerinstituut? Een overheidsinstantie die werkt als een soort A.N.W.B. en 1e hulp verleent bij  vastgelopen woekerpolissen. Waar zijn de integere ontwoekerspecialisten die dit op zich willen nemen? Loop ik nu mijn tijd ver vooruit of zit dit allang ergens in de pijplijn?

Omdat niet geschoten altijd mis is, stuurde ik vanmorgen een mail naar het Nibud hierover. Ik ben benieuwd of ik een reactie krijg. Wat denk jij?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...