zaterdag 6 oktober 2012

Wat eten we deze week?

Even in de tas gekeken, mijn hoofd, de koelkast en de vriezer gecontroleerd en dan kom ik tot het volgende weekmenu:

Zaterdag:
Pannenkoekjes van amandelmeel naar dit recept van Eet goed, voel je goed
met als toet: carameldruiven verstopt onder een laagje kruimeldeeg (recept volgt op het kookblog) en een bolletje vanille-ijs (t is zaterdag dus we maken ons even niet druk om suiker)

Zondag:
Zuurkool met worst

Maandag:
Chinese kool met rode linzenpuree, gekookt ei en rijst (vegetarisch)

Dinsdag:
Spaghetti met pompoen en salie  (vegetarisch)

Woensdag:
kookt Oma

Donderdag:
Ovenschotel van knolselderij, gehakt, appel & aardappelpuree

Vrijdag:
Roerbak van chinese kool met paprika, knapperige tofu, satésaus & rijst (vegetarisch)

ps: vandaag op Wel en Wee een update over de behandeling die ik volg

vrijdag 5 oktober 2012

Energieverbruik bijhouden

Sinds een kleine 2 jaar houd ik ons energieverbruik bij. Elke maandag noteer ik de meterstanden. Soms verbaas ik me ergens over, een kleine piek naar boven of naar beneden, die ik dan meestal met enige nadenken wel kan verklaren.

Cijfers krijgen pas zin als je ze ergens mee vergelijkt. Zo gingen wij afgelopen zomer op vakantie en hadden wij een logeeroppas voor de katten geregeld. Een kennis van ons met haar zoon van 10. Zij logeerde 2 weken in ons huis, het zoontje was van die 2 weken 1 week aanwezig, de andere week was hij bij zijn vader. Voor ons vertrek noteerde ik de meterstanden, toen we terugkwamen ook weer. Wat bleek? In 2 weken tijd hadden zij met zijn tweetjes (2 weken een volwassene en 1 week een volwassene en 1 kind) meer verbruikt dan wij normaal met 3 personen verbruiken. En dat in een zomerperiode, waarbij er weinig lampen branden, laat staan dat er een kachel aan staat.

Daar heb ik niets van gezegd. Iemand die op ons huis past moet zich thuis voelen en het verbruik was niet verontrustend hoog. Wel ben ik benieuwd hoe het straks in de herfstvakantie is. Oma trakteert ons weer op een weekje Normandië en wij hebben dan dezelfde dame die op het huis en de katten past. Ditmaal met de kachel aan waarschijnlijk.

Want die kachel heb ik nu soms ook al aan, al is het maar voor een uurje. Meestal proberen we het aanzetten uit te stellen tot 15 oktober, maar nu met de regen lukt dat niet. Er hangt door de regen buiten een klamme sfeer in huis, die kouder aanvoelt dan de 18 graden zoals de thermometer aangeeft.

Nu de tijd van de kachel is aangebroken, ging ik kijken wat wij de afgelopen zomerperiode verbruikten, in vergelijking met dezelfde periode vorig jaar:

mei 2011-sept 2011 stroom: 1133/ gas: 117
mei 2012-sept 2012: stroom: 894/ gas: 143

De daling van stroom en de stijging van gas is waarschijnlijk te verklaren door de vervanging van de stroomvretende glaskeramische inductiekookplaat voor een gaskookplaat. Omdat de omstandigheden iets zijn gewijzigd, is vergelijken dus moeilijker.

Dan maar even kijken in ons dossier bij Greenchoice. Ons geschatte jaarverbuik is gebaseerd op het verbruik van vorig jaar. Bij een beoordeling van het huidige verbruik wordt gekeken naar het totaalverbruik tot nu toe van dit jaar, dus niet alleen de zomerperiode. Als ik onze laatste meterstanden invoer krijg ik de opwekkende boodschap dat ons stroomverbruik 14 % onder ons oude jaarverbruik ligt en het gasverbruik is 20 % lager. Toen ik voor het laatst in juni keek was de boodschap dat het stroomverbruik 7 % lager en het gasverbruik 22% lager was. Dit verschil wordt dus denk ik net verklaard door de vervanging van inductiekoken door koken op gas.

Waar 't nog meer aan kan liggen? Tja, naast de vervanging van de kookplaat zijn alle lampen inmiddels vervangen door spaarlampen, er staat vrijwel niets op stand by en we doen niet onnodig licht aan. Maar dat deden we het jaar er voor ook al. 

Wij begonnen in oktober 2007 in dit huis met een voorschotbedrag van € 232. Dat was gebaseerd op basis van de gegevens die wij doorgaven over het huis. Na 3 maanden zakte dit bedrag naar €174. Sindsdien krijgen we elk jaar wat terug - vorig jaar nog € 300 - en blijft het voorschotbedrag zakken. Dit jaar verwacht ik eerlijk gezegd  dat er een einde aan komt aan het dalen van het voorschotbedrag, door de stijgende energieprijzen en de BTW. Tenzij er een hele zachte winter aankomt en we nog manieren vinden om enorm veel te besparen.  Maar ik betwijfel of die bespaaracties er zijn, we volgden eigenlijk al alle tips op die je overal op internet vindt en ook hier in het Consuminder ABC. Mijn laatste actie is eten garen in een deken, maar verder weet ik het eerlijk gezegd niet meer.

Ons voorschotbedrag is € 130 per maand. Dat laat ik zo. Ik krijg liever iets of niets terug, dan dat ik alsnog moet gaan bijbetalen omdat ik tussentijds het voorschotbedrag verlaagde. Nu eerst maar eens de winter afwachten.

Vergelijk jij je verbruik wel eens met voorgaande periodes?

donderdag 4 oktober 2012

Consuminderen en obstakels

Na de constatering dat dé consuminderaar niet bestaat, dat consuminderen voor mij betekent dat ik elke dag opnieuw dezelfde keuze maak en dat consuminderen tijd en energie kost maar tegelijkertijd ook veel oplevert, is het tijd voor nog een  -voorlopig laatste - stukje over consuminderen in het algemeen. Want wat maakt dat we er na een tijd met de pet naar gooien, dat we koopneigingen hebben, dat we 'ineens' de grip verliezen? Juist ja, je komt obstakels tegen. Welke obstakels zijn dat?

De grootste beer op de weg, ben jijzelf
Niets is zo veranderlijk als een mens en net zoals je de ene dag een goed humeur hebt en de andere dag niet, zo wisselt je 'geldpet' ook vaak. Je komt voortdurend in situaties en omstandigheden die je vastberadenheid op de proef stellen en het is best lastig om altijd alert te zijn, altijd de goede keuze te maken.

Niet meewerkende en soms zelfs tegenstribbelende partners
Van de week schreef Zakelijk Bezuinigen in een heel herkenbaar logje dat zijn vriendin de zwakste schakel is. Dat herken je misschien wel. Ben jij linksom aan het bezuinigen en blij dat je onder het boodschappenbudget bent gebleven, komt je schatje als een blij ei thuis met een stapel cd's die in de aanbieding waren, maar niet begroot. Of jij hebt veel energie bespaard door overdag de verwarming uit te laten en hij krijgt een boete voor te hard rijden, ook al was het maar 10 km te hard.....Is je partner dan de zwakste schakel? Wel door jouw ogen. Maar je partner ziet dat misschien anders. Die voelt zich misschien enorm in zijn of haar vrijheid beknot, als blijkt dat iedere uitgave vooraf begroot of besproken moet worden.

Consuminderen gaat niet als je niet hetzelfde doel hebt als je partner. Het is zinloos als jij met een kookwekker onder de douche staat en hij er net zo lang onder staat tot hij de complete Bolero heeft gefloten. Los van de urgentie van het consuminderen, moet je samen jullie doelen bepalen. Waarom gaan jullie consuminderen en waar besteden jullie het geld aan? Bepaal samen waar de prioriteiten liggen, dan heb je gewoon minder kans op gelazer. Geeft hij graag geld uit aan een biertje met zijn vrienden? Dat hoeft niet minder belangrijk te zijn dan jouw sportschool. Dus maak samen een lijst van prioriteiten en bespaar zo veel mogelijk op die gebieden die jullie allebei minder belangrijk vinden. Dit geldt natuurlijk niet als je schulden hebt, dan is er maar één prioriteit en dat is zo snel mogelijk aflossen.

Hoe krijg je je partner zover?
Laat hem of haar de voordelen van het consuminderen zien. Schatje was snel overtuigd toen bleek dat we na een forse inkomensdaling door het consuminderen wél op vakantie konden blijven gaan en dat ook zijn jaarlijkse North Sea Jazz festival niet in gevaar kwam. En dan is er ook nog op zijn tijd ruimte voor een speciaal biertje. Bij ons was het vooral een kwestie van stoppen met ondoordacht geld uitgeven om de andere voor ons belangrijke zaken door te laten gaan.

Een andere grote hobbel die ik moest nemen, was Schatje overtuigen van het aflossen van de hypotheek. Was hij eindelijk gewend aan zuiniger leven, ging ik ook ineens zeuren over de hypotheek. Maar ook hier gold: gewoon voor de ander voorrekenen wat de voordelen zijn op langere termijn. Een afgelost huis betekent meer vrijheid en voor hem de mogelijkheid om minder te gaan werken, of eerder te stoppen met werken. Dus wat oneerbiedig gezegd: houd de ander de worst voor die maakt dat hij of zij overstag gaat.

Ook belangrijk bij het 'bewerken' van je partner: afhankelijk van jullie beschikbare budget geven jullie jezelf zakgeld.  Spreek af waar dit zakgeld voor bedoeld is en en bemoei je dan niet met elkaars uitgaven. Dit bracht bij ons veel rust in de tent.

Andere grote obstakels: je directe omgeving
Heb jij je partner net zover gekregen dat hij/zij meedoet en zich aan het afgesproken budget houdt, belt een vriendin op met een uitnodiging voor een vrijgezellenfeestje, kosten €100 per persoon. Of ben jij net voor het eerst uitgekomen met je weekbudget, is het jouw beurt om op het voetbalveld te trakteren op een bak niet te drinken koffie uit de kantine.

Herkenbaar? Vaak gaat het juist in dit soort situaties mis. Veel sociale situaties maken dat jij je gedwongen voelt om mee te doen. Maak dit in je omgeving bespreekbaar. Veel mensen vinden het ook zonde geld uit te geven aan een lauwwarme bak leut en zijn opgelucht als hier een einde aan komt. Laat je niet meer verrassen en laat een ander niet de baas zijn over jouw portemonnee. Stop met gezamenlijke cadeaus als het budget per persoon jou groen van ellende doet uitslaan. Geef in je directe omgeving gewoon eerlijk aan dat je consumindert en wat jouw redenen daarvoor zijn. Probeer mensen niet te bekeren maar laat je aan de andere kant ook niet het geld uit je portemonnee kletsen. En bedenk dat je de tijd mee hebt. Het is crisis en veel mensen zijn gedwongen om zuiniger aan te doen.

Wat belet jou om te consuminderen?

woensdag 3 oktober 2012

Energie en consuminderen

Nu ik over iets meer energie beschik, gaat consuminderen veel makkelijker. Ik stap nu makkelijk op de fiets om ergens een aanbieding te halen. Ik bak sneller 'even' koekjes of maak zelf broodbeleg. Alles gaat makkelijker, van groot naar klein.

Eerder deze week schreef ik dat 'de consuminderaar' niet bestaat en dat consuminderen er voor mij op neerkomt dat ik elke dag weer dezelfde keuzes maak. Vandaag wil ik het hebben over welke voorwaarden aan consuminderen vooraf gaan. Het is namelijk niet alleen wilskracht of bereidheid. Het is vooral een kwestie van energie, afscheid nemen van de vanzelfsprekendheid van gemak en geduld. Want:
  • je moet het oké vinden dat het in de winter zomaar 24 uur duurt dat je was droog is als je afscheid nam van je droogtrommel
  • je moet bereid zijn elk jaar weer je verzekeringen onder de loep te nemen
  • zelf je brood en beleg maken vergt planning en vooruit denken
  • vaker de auto laten staan betekent meer fietsen, ook als het regent
en zo kan ik nog wel even door gaan. Voor je nu denkt dat dit een stukje wordt over de negatieve gevolgen van consuminderen, dat is het niet. Ik vind consuminderen juist alles behalve negatief. Je buigt veel situaties op een positieve manier om: je manier van denken, de hoogte van je spaarrekening, je neemt afscheid van je schulden en het eeuwige rood staan, je leert met minder tevreden te zijn omdat veel koop-impulsen verdwijnen en het is een mooie stimulans voor je creativiteit.

Maar het kost wel tijd. Soms veel tijd, afhankelijk van de keuzes die je maakt. En tijd is wat veel mensen niet hebben, zeggen ze. En het kost ook energie, vanwege de inspanning die je soms moet doen omdat je kiest voor vers en niet voor voorgesneden, omdat je kiest voor zelf maken in plaats van een kruidenpakje.... En energie is nu net ook datgene waarover veel mensen niet beschikken, zeggen ze.

Dan komt het toch weer neer op een keuze. Kies jij voor door blijven rennen en 's avonds volledig uitgeblust op de bank voor de tv hangen? Of kies je ervoor je tempo iets te vertragen? Je hoeft geen vijf tijdschriftabonnementen te nemen, als je de helft van de tijd er geen tijd voor hebt om ze te lezen. Je hoeft niet op het laatste moment veel te dure feestdagencadeaus te kopen, en zeker niet via internet, want geheid dat je veel meer uitgeeft dan je van plan was. Je hoeft niet elk seizoen de stad in te gaan en de nieuwste gadgets en kleding te kopen. Is winkelen je hobby? Moet je eens zien hoeveel tijd je over houdt, en geld als je bent afgekickt.

Consuminderen kost tijd en energie. Tegelijkertijd levert het een prettig soort vertraging op. Minder mee rennen met de eisen van een veel te snelle en ziekmakende samenleving zorgt voor een afstand. Even afstand nemen van alle eisen, die anderen aan je stellen, die jij aan jezelf stelt. Kijk dan wat je belangrijk vindt, maak keuzes en leef daarnaar. En laat je niet meer gek maken door  de snelheid waar anderen mee leven.

Zo ga ik nu jam maken en later vanmiddag met Zoon en een vriendje pindakaas. Zo leren we hoe we dat maken (ik maakte nog niet eerder pindakaas!), genieten meer van het eindresultaat en doen er ook zuiniger mee, omdat we er onze tijd en energie in hebben gestopt.

ps
op Echt eten, puur koken: havermoutmuffins met stukjes walnoot
op Wel en Wee: Wennen 

dinsdag 2 oktober 2012

Elke dag dezelfde keuze maken

Gisteren schreef ik dat dé consuminderaar niet bestaat. Zoveel mensen, zoveel verschillen en het één is niet beter dan het ander. Maar daar waar dé consuminderaar niet bestaat, denk ik wel dat het begrip consuminderen zelf voor één uitleg vatbaar is die je weliswaar op veel manieren kunt omschrijven, maar die meestal op hetzelfde neerkomen. Consuminderen zou je kunnen omschrijven als:
  • meer uit minder halen
  • prioriteiten stellen
  • niet (meer) onachtzaam geld uitgeven
  • keuzes maken waar je wel en niet geld aan uitgeeft
  • leren je uitgaven aan te passen aan je inkomsten

Maar vooral is consuminderen voor mij elke dag weer dezelfde keuze maken zonder daar al te diep over na te denken. Dus niet:  ga ik voor gemak of doe ik dat niet? Maak ik mijn wasmiddel of koop ik het? Doe ik elke dag weer overal de lichten uit of heb ik daar vandaag geen zin in? Houd ik elke week weer de meterstanden bij om grip op het energieverbruik te krijgen of vergeet ik dat? Consuminderen is gewoon doen en af en toe controleren of we nog op koers liggen.

Gisteren haalde ik Zoon op van school en we gingen op de terugweg naar huis even langs de biologische winkel. Ik had wat basisspullen nodig. Zoon had trek in iets lekkers en er was niets lekker meer in huis. 'Mag ik lekkere koekjes uitzoeken' vroeg meneer. Iets lekkers stond niet op het lijst, maar de vraag was niet onredelijk. Hij is 10 en wil graag iets lekkers als hij uit school komt. Toch zei ik nee, maar beloofde wel bij thuiskomst koekjes te gaan bakken.

Hij nam eerst wat fruit en een boterham en tegen die tijd dat dit op was, waren de koekjes klaar. Vers, zonder enge toevoegingen en voor een fractie van wat het in de winkel kost.

Consuminderen gaat bij mij het best als ik me gewoon aan mijn plan houd en daar niet van afwijk. Dus gewoon dat kopen wat er op mijn briefje staat. Niet elke keer opnieuw mezelf afvragen of ik niet beter dit of dat kan doen, maar gewoon doen wat ik eerder besloot.

Die houding komt niet aanwaaien. Ik kreeg bijvoorbeeld jaar in jaar uit een preek van de tandarts over het belang van flossen. Ik begon elke keer weer met goede moed. Tot die keer dat ik geen zin had en de dag er na ook niet. Vlak voor het nieuwe tandartsbezoek begon ik natuurlijk als een dolle te flossen, maar altijd net te laat om de preek te kunnen tegenhouden.

Dat ging zo door totdat ik tegen mezelf zei dat 'geen zin hebben' niet relevant is. Ik kleed me ook aan, ik douche, ik poets mijn tanden en dat zijn allemaal handelingen die niet elke dag opnieuw beoordeeld hoeven te worden door mij op 'wel of geen zin'. Dus ik ging flossen, ongeacht zin of geen zin. Afgelopen vrijdag ging ik voor controle naar de tandarts (geen gaatjes, fijn dat u het vraagt!) en voor het eerst in 20 jaar zei de tandarts niets over flossen. Helaas ook niet dat het hem opviel dat ik het nu wel deed, dat was dan wel weer een beetje jammer.

Maar die houding van gewoon doen, ik heb dit besloten en ik ga me niet elk moment afvragen of ik er wel echt zin in heb, helpt mij enorm om te kunnen consuminderen. Het is niet iets is wat ik vol moet houden maar gewoon iets waar ik ooit voor koos om beter met mijn geld uit te komen.

Elke dag dezelfde keuze maken dus, namelijk de keuze om te besparen, te consuminderen en daarbij wel te gaan voor zaken die ik belangrijk vind. Dus zoveel mogelijk groen en biologisch. En als dat betekent dat ik koekjes zelf bak om het betaalbaar te houden in plaats van dat ik ze koop, dan kan ik daar prima mee leven.

Dé consuminderaar bestaat niet maar de manier waarop je consumindert zegt wel iets over hoe je in het leven staat. De keuzes die we maken, de zaken die we schrappen om iets anders te kunnen bekostigen: het maakt dat ik dubbel geniet van wat wel kan.

Hoe zou jij het begrip consuminderen omschrijven?

ps: vandaag op Echt eten, puur koken: Witlof met ketjap, tonijn en sesamzaadjes

maandag 1 oktober 2012

de consuminderaar bestaat niet

De afgelopen maand ben ik een paar keer benaderd door mensen die 'iets' willen doen met consuminderaars. Meestal is dan de vraag of ik bereid ben in een interview te vertellen over onze financiële huishouding. Omdat dan het uitgangspunt is, dat ik dat interview doe onder mijn eigen naam en niet als Spaarcentje, zeg ik altijd nee. Als Spaarcentje heb ik veel te vertellen en doe dat zo openhartig mogelijk. Maar ik doe dat niet voor niets anoniem.

Gisteren kreeg ik weer een verzoek. Ditmaal van een fotografiestudent die mensen zoekt 'die het leuk vinden om te laten zien op welke manier ze aan het consuminderen zijn'. Ze schrijft ook dat ze benieuwd is 'of een huis van ' consuminderaars' er anders uit ziet dan huizen van 'consumeerders'

Oei. Deze dame fotografeert en het zou zomaar kunnen dat consuminderaars als rariteit worden weg gezet. Misschien interpreteer ik dit wel helemaal verkeerd maar huizen van consuminderaars fotograferen lijkt mij net zo weinig zinvol als huizen van mensen met rode haren fotograferen of mensen met één been. Niet dat iets per sé zinvol moet zijn, zeker niet in de kunst.

Na 2 jaar schrijven over consuminderen en reacties van lezers te krijgen en te lezen bij collega-bloggers kan ik maar tot één conclusie komen: we verschillen enorm van elkaar. Dé consuminderaar bestaat helemaal niet. Net als dat dé reden om te consuminderen niet bestaat. Iedereen doet het op zijn eigen manier en om eigen redenen. En die redenen variëren van uit de schulden willen komen, leven met een kleiner budget dan voorheen, proberen uit te komen met 2 hypotheken omdat je oude huis niet wordt verkocht, je hypotheek versneld aflossen of om een mooie droom te verwezenlijken.

En waar de een de koelkast de deur uit doet en zijn tanden poetst met baking soda, zal de ander een moestuin beginnen of de auto de deur uit doen. De uitvoering van het consuminderen is net zo divers als er mensen zijn.

Wat volgens mij consuminderaars bindt, is de rekensom 1 + 1 = 3. Meer uit minder halen. Het geld niet ondoordacht uitgeven. En dat is niet vast te leggen op een foto lijkt mij.  Ziet een consuminderhuis er anders uit? Moet het vrekkendom er van afdruipen? Ook mensen in een kapitale villa kunnen consuminderen. En zelf heb ik ook gewoon een flatscreen TV en geen oude zwart-wit bak uit het jaar nul. Kun je een consuminderhuis vastleggen op een foto? Wat vinden jullie?

zondag 30 september 2012

Wat gaan we eten deze week?

Gisteren had ik een bakdag. Ik bakte 2 broden en een druiven-carameltaart (dodelijk maar wel lekker, met druiven uit eigen tuin!) en alsof dat niet genoeg was, doken Zoon en ik in de middag opnieuw de keuken in en maakten een grote plaatpizza voor het avondeten, in 3 smaken: één deel tonijn en courgette, één deel salami en één deel haloumikaas. De broek zat meteen wat strakker maar het was het waard.

Na die uitspatting eten we de rest van de week wat gematigder. In willekeurige volgorde:
In de groentetas trof ik ook nog snijbiet aan. We hebben ons vorig jaar braaf door alle snijbiet heen gegeten en het op verschillende manieren klaargemaakt, maar we vinden het gewoon echt niet lekker. Dus bracht ik de snijbiet naar de buren die dat met gejuich ontvingen, waarna ik in ruil wat verse kruiden meekreeg. Ook prima. En nu nog even de bioboer vragen of hij geen snijbiet meer wil leveren.

Eten volgens een weekmenu scheelt geld. Je gooit namelijk minder weg en kan makkelijker combinaties bedenken. Ook kan je zo in één oogopslag zien of je wat eten betreft op een mooie verhouding zit tussen vlees, vegetarisch en vis, of pasta, aardappelen en rijst. Dit is afhankelijk van je eetvoorkeuren natuurlijk, dus nu niet allemaal mailen dat ik de couscous en de tarly ben vergeten ;-).

Eten maken wordt meer betaalbaar als je meer eet volgens het ritme van de seizoenen:

OKTOBER
Groente: Aardappel, Andijvie, Artisjok, Aubergine, Biet, Bleekselderij, Bloemkool, Broccoli, Chinese kool, Courgette, Knolselderij, Koolrabi, Kropsla, Paddenstoelen, Paprika, Pastinaak, Pompoen, Prei, Raapstelen, Radijs, Rettich (Rammenas), Rode kool, Savooiekool, Schorseneren, Snijbiet (Warmoes), Snijbonen, Sperziebonen, Spinazie, Spitskool, Spruiten, Tomaten, Veldsla, Venkel, Winterpostelein,Witlof, Witte kool, Wortelen

Fruit: Appel, Banaan, Braam, Druif, Framboos, Grapefruit, Kiwi, Mandarijn, Mango, Meloen, Peer, Sinaasappel

Meer weten over eten van het seizoen? Kijk op de Groente- en Fruitkalender op mijn kookblog.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...