zaterdag 15 september 2012

Overzicht, cash geld en impulsen.

Toen ik  - nu alweer een paar jaar geleden - gedwongen werd om zuiniger te leven, nam ik een aantal maatregelen. Allereerst zorgde ik voor het inzichtelijk maken van de uitgaven en inkomsten. Ik schrijf overigens wel in de ik-vorm, maar ik heb het over de BV Spaarcentje & Schatje. Waarbij Schatje het merendeel van het geld inbrengt en ik in mijn oneindige wijsheid zorg dat we meer met minder kunnen. Hoewel we meestal samen de beslissingen nemen over grote aankopen, ben ik meer de drijvende kracht achter de financiële organisatie. Je kunt mij midden in de nacht wakker maken en vragen wat de vaste lasten zijn en ik lepel zo het hele riedeltje voor je op.

Maar dit geheel terzijde. Terug naar het overzicht. Overzicht kreeg ik door alles netjes te noteren in excel, maar dat kan natuurlijk ook in een schrift. Overzicht kreeg ik echter ook door voortaan alle boodschappen en huishoudelijke uitgaven cash te doen. Niets duidelijker dan een portemonnee waar minder geld in zit, dan er dagen in de week zijn. Zien hoeveel ik nog heb, doet me zuiniger met geld om te gaan. Want als ik te veel wil kopen, heb ik te weinig bij me.

Ik heb een vast weekbudget en pin dat één keer in de week. Na die week, mieter ik het restant in een pot. Die pot is voor onverwachte uitgaven, aanbiedingen of een terrasje. Of ter aanvulling als een week meer dagen kent dan de inhoud van mijn portemonnee en we toch iets te eten willen hebben.

Uitkomen met een vast budget werkt prima als manier om grip op je uitgaven te krijgen. En dit met cash geld doen, werkt motiverend. Doordat ik de afgelopen maanden te beroerd, ziek en slap was om regelmatig te pinnen, stopte ik met het één keer in de week geld opnemen. Schatje pinde de boodschappen en pinde wat extra voor zakgeld en zo. Niet dat we nu in één klap het overzicht kwijt raakten - ik hou immers een kasboek bij - maar geld maakt nu eenmaal meer indruk als het door mijn vingers glipt, in plaats van abstract cijfers intikken in een kastje en dan mogen de boodschappen ineens mee naar huis zonder dat je geld gezien hebt.

Nou zijn er mensen die menen dat contant geld juist leidt tot meer geld uitgeven. Je pint € 100 in de veronderstelling dat je daar even zoet mee bent en 's avonds is  'ineens' alles verdwenen en weet jij niet meer wat je er mee deed. Dat hoor ik tenminste vaak als argument. Maar het probleem zit dan niet in het cash geld, maar in het ingaan op impulsen. Als je geld uitgeeft, omdat het toevallig in je portemonnee zit, zou het ook zomaar kunnen dat je geld uitgeeft met een pinpas, omdat er toch nog wel geld op je rekening staat.

Controle krijg je door na te denken wat je met het gepinde geld gaat doen. Als ik geld pin, dan weet ik hoeveel daarvan bestemd is voor boodschappen in de gewone super, voor de boodschappen in de biologische winkel, de glazenwasser of zakgeld. Als ik in plaats daarvan ineens dat geld gebruik om iets te kopen in de H.ema, ja, dan klopt het niet meer. En zeker weten dat dat juist een impuls aankoop is.

Naast het krijgen van overzicht en het werken met cash geld, is het belangrijk dat je leert impulsen te onderdrukken. Dat ging bij mij het beste via de weg van 'gecontroleerde uitspattingen'. Dus niet in één klap jezelf alles ontzeggen, maar jezelf belonen na goed gedrag. Zo spaar ik regelmatig van mijn eigen zakgeld voor volslagen 'nutteloze' dingen (boeken, terrasje zitten, ijsje kopen) die mij evengoed zeer gelukkig maken. En doordat ik dat af en toe doe, weet ik de rest van de tijd de impulsen aardig te onderdrukken.

Wat is jouw tactiek om grip op je financiën te krijgen?

vrijdag 14 september 2012

Consuminderen en onverwachte uitgaven

Deze maand heb ik de broekriem weer aangetrokken. We hadden veel onverwachte uitgaven die een aanslag betekenden op de spaarrekening. Dus ging ik weer enthousiast aan de slag met zo zuinig mogelijk doen, zelf brood bakken, yoghurt die over tijd was in muffins te verwerken, smeersels voor op brood maken. Wat ook meehielp is dat de tuin 2 keer per week een paar grote courgettes uitspuugt. Dus we geven niet veel geld uit aan eten, al is er helaas wel weinig variatie.Omdat ik gisteren trek had in rösti, doken we ook de tuin in om wat aardappelen uit te graven. Net genoeg voor één maaltje!

Al deze kleine en fijne consuminderacties, zoals eten uit eigen tuin en alles zelf maken, worden helaas negatief gecompenseerd omdat mijn elektrische fiets kapot is. De accu doet het niet meer. Eerst dacht ik natuurlijk ook wel zonder accu te fietsen, ik ben immers zo veel vooruit gegaan de afgelopen twee maanden. Maar dat is echt nog te veel gevraagd van mijn lijf. Ik kan best even naar de stad fietsen (5 minuten) en weer terug, maar dan kan ik de rest van de dag niets meer doen. Zo merkte ik de afgelopen 2 dagen.  Dit is een waarheid die ik grommend onder ogen zie en ik heb vreselijk de pest in dat ik nu geld uit ga geven voor iets wat ik eigenlijk niet wil, maar dat dus wel moet. Want het niet doen, is geen optie. Ik kan niet alles lopend gaan doen en mijn realiteit is nu eenmaal dat ik nog beperkt ben. Me gedragen alsof dit niet zo is, doet alleen maar de kans toenemen dat de klachten weer verergeren.

Dus, zo douchen en aankleden en naar oom fietsenmaker. Ik zie de prijs met angst en beven tegemoet. Want accu's zijn geen goedkope onderdelen.

donderdag 13 september 2012

Lesje geleerd?

Nee, ik ga niet schrijven over de verkiezingsuitslagen, daar zal vandaag voldoende over te vinden zijn op internet en in de krant. Vandaag bij mij gewoon beschouwingen over het dagelijkse leven. Met name over kinderen de waarde van spullen proberen bij te brengen.

Ons huis leeft onder de dictatuur van voetbaltrainingen. Er wordt 3 keer in de week getraind (en 1 keer per maand komt daar nog een training bij) en op zaterdag is er een wedstrijd. Nu klinkt dictatuur wat negatief, zo bedoel ik dat niet. Het is meer om aan te geven dat er volop wordt gevoetbald en dat veel hier voor moet wijken, zoals rustig kunnen eten 's avonds aangezien de trainingen altijd zijn op momenten dat 'normale niet voetballende' mensen willen eten. We eten dus de ene keer heel vroeg (5 uur in de middag) en de andere keren pas om een uur of half 8.

Waar wordt gevoetbald, is ook een tenue nodig. Meerdere tenues, want met vier voetbalmomenten in de week redden we het niet met één paar sokken of een trainingsbroek. Helaas is Zoon een sloddervos en een warhoofd (dat heeft hij overigens van mij, ik beken meteen schuld). Eergisteren belde hij naar huis terwijl hij onderweg naar de training was. Hij was gaan spelen bij zijn vriend en ging van daaruit naar de training. Met de telefoon van vriendjes moeder belde hij met de mededeling dat zijn linker voetbalschoen kwijt was. Of ik die niet in de tas had gestopt. En o ja, ik was ook zijn keepershandschoenen vergeten in te pakken.

^&(&^(NT)P***$$##!!

Er is er maar één verantwoordelijk voor het inpakken van de tas en dat is Zoon zelf. Maar dat vlot niet zo. Dus stopte ik de schoenen eerder op de dag zelf in de tas. Niet gedacht aan de handschoenen, maar wel eraan gedacht om tegen hem te zeggen dat hij moest controleren of alles in de tas zat.

Terug naar die linker voetbalschoen. Waar was dat ding? Ik ben wat warrig maar wist zeker dat ik twee schoenen in de tas had gestopt, die van hieruit via school naar het vriendje was gegaan. Dus ergens onderweg was er iets mis gegaan.

Ik werd voor mijn doen erg boos. Normaal kun je bij mij een potje breken maar eerder verdween er een paar nieuwe sportschoenen (vergeten mee te nemen uit de kleedkamer en natuurlijk nooit meer teruggevonden), een nieuw trainingspak en nog wat kleiner spul.  Het geld groeit ons niet op de rug!

Dus ik haalde diep adem en na overleg met Schatje ging ik over tot mijn  heksenact. Ik vertelde hem dat als de schoen niet werd teruggevonden, wij een bijdrage zouden verwachten om nieuwe schoenen te bekostigen. Na het zien van zijn ontzette blik en kleine smoeltje wou ik dat natuurlijk meteen terugdraaien, maar dat deed ik niet. Ik vind dat hij inmiddels echt maar eens moet leren om op zijn spullen te letten en ik hoop hem zo meer  besef te geven dat spullen kwijt raken, geld kost. Niet alleen ons geld maar ook zijn geld.

heks, Heks, ,heks, zo klonk het in mijn hoofd toen ik naar bed ging. Mijn nare gevoel werd niet veroorzaakt door Zoon, want na de eerste ontzetting vertelde hij dat hij wel begreep waarom we dit deden en dat hij de straf erg vond maar niet te zwaar. Maar ik was er nu niet over uit om mijn aanpak nu juist goed of helemaal fout was.

De volgende dag kwam hij thuis met een heel warrig verhaal over een miraculeus verdwenen fietssleutel, waardoor de hele klas mee had moeten zoeken en de juf voor hem een andere fiets had geregeld om naar gym te fietsen, en dat hij zo in de piepzak zat, omdat hij de bui al weer zag hangen: een fietsslot dat op zijn kosten zou worden opengebroken en vervangen. Waarna hij heel opgelucht de ontbrekende schoen uit zijn tas viste (op de parkeerplaats van school gevonden door een medeleerling) en ook zijn fietsleutel liet zien, die blijkbaar in de luizenzak had gezeten (volgen jullie het nog?) En die pas was gevonden nadat hij zijn hele hoofd in de zak had gestoken. De gekleurde blauwe pluisje hingen zelfs nog in zijn haar.

Moraal van het verhaal: iets kwijt raken doet au en misschien let hij de volgende keer beter op. Dat hoop ik dan maar. Al heb ik er een hard hoofd in.

Hoe reageren jullie als er voor de zoveelste keer iets kwijt raakt? Verwacht je dan ook een bijdrage van je kind? Dan bedoel ik niet van een kind van drie dat zijn favoriete knuffel is kwijtgeraakt, maar van een ouder kind, zoals Zoon die nu tien is.

woensdag 12 september 2012

Herfst!

Zo, eerst wat oefeningen doen, dan aankleden en naar buiten rennen. Niet om te stemmen (dan gaan we later vandaag doen) maar om te genieten van deze prachtige dag. Je ruikt de herfst in de lucht. Altijd al was dat mijn favoriete tijd van het jaar. Door het gedwongen bankzitten van de afgelopen jaren veranderde dat. De herfst werd de tijd waarin ik nog meer achteruit ging. Daar denken we nu niet meer aan. Herfst dit jaar is wandelen, genieten van de kleuren, warme chocomel drinken en veel buiten zijn.

Vandaag ga ik natuurlijk stemmen. Ik keek gisteravond naar het debat en werd er niet veel wijzer van. Nu ja, dan maar stemmen op de partij die me op dit moment het meeste aanspreekt.

De plannen van vandaag zijn - buiten stemmen en de dagelijkse oefeningen die ik moet doen voor mijn behandeling - wat kook- en bakwerk in de keuken. Ik wil een aubergine-humusspread maken (recept volgt in geval van lekker), ik ga bananenmuffins bakken. Ook doe ik weer een rondje tuin want ik zag dat de courgettes geplukt kunnen worden, dus ik ga ook iets met 5 of 6 courgettes maken (voor de 4e keer in 3 weken tijd, zucht).

Fijne dag allemaal. Ga stemmen! Je hebt een stem gekregen, dus laat die horen!

ps: lees hier het laatste nieuws over de behandeling die ik volg.

dinsdag 11 september 2012

Puzzelen

Eens in de zoveel tijd pak ik de begroting van dit jaar en het jaar ervoor en ga ik puzzelen. Zo vergeleek ik dit keer de eerste acht maanden van 2012 met die van 2011. Is het er op of er onder?

In totaal gaven we iets meer dan € 3400 minder uit dan vorig jaar. Omgerekend per maand is dat meer dan € 400! Maar zo simpel ligt het natuurlijk niet. Vorig jaar losten we in één keer de lening af voor de auto (€10.000) en hadden we wat pech met apparaten die het niet meer deden en katten die geopereerd moesten worden. Dit jaar hebben we ook grote uitgaven, maar die bestaan vooral uit geplande aflossingen.

Een totaalbedrag zegt dus niet zoveel. Interessanter vind ik het om naar de verschillende categorieën te kijken. Zo zie ik een grote stijging in hypotheekuitgaven (logisch met al die aflossingen) en een forse daling in de huishoudelijke uitgaven en kledinguitgaven. Met name die laatste twee stemmen tevreden, want dit zijn uitgaven die ik kan beïnvloeden. Ik kan weinig aan de benzineprijs doen en Schatje gaat nu eenmaal met de auto naar het werk omdat reizen met het openbaar vervoer een verdubbeling van zijn reistijd betekent. Maar ik heb wel invloed op de uitgaven voor boodschappen, het huishouden en kleding.

Op twee posten gaven we fors meer uit. De medische uitgaven zijn in vergelijking met vorig jaar bijna verdubbeld. Maar dat trekken we nog wel recht dit jaar, want momenteel heb ik weinig medische kosten. En de categorie contributie is gestegen. Zoon zit op voetbal en door een fout van de club is er vorig jaar geen contributie afgeschreven en werd dat dit jaar twee keer tegelijk gedaan. Dat met de deelname aan een driedaagse voetbalevenement maakt dat die post hoger is geworden.

Wat wil ik met deze cijfers en feiten? Mezelf scherp houden. Zien of er posten zijn waar op te bezuinigen valt. Zien of ik de pech in de ene categorie moet gaan compenseren met de uitgaven in een andere categorie.Zien of we op koers liggen of niet. Dat dus.

Vergelijk jij ook wel eens uitgaven van verschillende jaren met elkaar?

maandag 10 september 2012

Zweven

Net als heel veel anderen, zweef ik nog steeds. Met andere woorden, nog maar 48 uur te gaan en ik weet niet op wie ik moet gaan stemmen. Mijn principes en overtuigingen zijn duidelijk, alleen het lukt me niet goed te achterhalen wat nu de principes en overtuigingen van de politici zijn. De debatten zeggen me niets, anders dan dat de één mediagenieker is dan de ander. Beter een ander kunnen overtroeven in een debat, maakt ook niet dat je meteen geschikt bent om te regeren. Het zegt alleen maar dat je dus goed bent in het voeren van een debat.

Dan maar weer eens de stemwijzer en het kieskompas ingevuld en de uitkomst verbaast me niet, maar ik kan er maar moeilijk mee leven. Ik heb blijkbaar de keuze uit Thieme en Roemer. Maar van de één staat me de naam van de partij niet aan (het woord dieren impliceert uitsluiting van andere aandachtsgebieden) en van de andere partij staan me de populistische neigingen niet aan. Tja.

Daarbij komt dat de sites die helpen met kiezen, schijnbaar niet altijd een goed beeld geven. Door de keuze van vragen, duwen de samenstellers van de site je blijkbaar een bepaalde richting op. Het is goed mogelijk dat bepaalde onderwerpen niet aan het licht komen omdat er geen vraag over wordt gesteld, terwijl het wel een item is voor een partij. Dit bedenk ik niet uit mezelf, maar stond laatst in  de krant.

Dan maar eens de partijprogramma's gelezen van een aantal partijen. Dat valt nog niet mee. Ik ben het met veel eens, maar als ik een ander partijprogramma lees, ben ik het ook met veel eens. Omdat ik de programma's lees van die partijen waarmee ik enige verwantschap voel. Ja, zo kom ik er niet. Dan maar eens geprobeerd de programma's van VVD en CDA te lezen. Ik moet ze niet, maar misschien word me dan duidelijker waarom ik ze niet moet.

Afijn, mijn hoofd zit vol met feiten en weetjes maar ik ben nog niets opgeschoten. Ga ik voor een strategische stem? Misschien moet ik dan PvdA kiezen, en zo meehelpen aan een linkse meerderheid. Ga ik voor een stem die uitdrukt waar ik voor sta? Dan kies ik voor de PvdD maar ontkom ik niet aan het gevoel dat ik stem op een partij die nooit voldoende macht zal krijgen.

Pfff, ik zweef en het schiet niet op met het kiezen. Ik lees dagelijks de krant, ik neem de moeite om me erin te verdiepen, ik ben iemand die best nadenkt over het leven, over idealen, over de toekomst van het land, groen leven, dierenwelzijn, zorg voor anderen en de staat waar we in verkeren en toch heb ik geen flauw idee.

Ook geen flauw idee? Vertel me waarom!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...