zaterdag 7 juli 2012

Feestweekend

Schatje is dit weekend naar North Sea Jazz, drie dagen achter elkaar ondergedompeld worden in muziek, drukte, sfeer, mensen en laat naar bed gaan is voor hem een hoogtepunt waar hij het hele jaar naar uitkijkt en heel lang op teert. Ieder zijn meug denk ik dan. Wel geniet ik van zijn genieten. Ik ben blij dat we dan toch weer elk jaar de kosten van de NSJ kaart kunnen ophoesten. Want de reden dát we consuminderen is om bepaalde zaken door te kunnen laten gaan.

Natuurlijk als we kijken naar het prioriteitenlijstje dan staat op nummer 1: het huis kunnen blijven betalen. En dan volgen: biologisch kunnen eten, elk jaar op vakantie kunnen gaan en North Sea Jazz. Tot nu toe lukt dit al 4 jaar op rij met minder inkomen. Minder inkomen maakt ons eigenlijk rijker, want met meer inkomen lukte het ons niet om biologisch eten te bekostigen. Wél gingen we zonder begroting op vakantie en zaten we nog maanden erna met samengeknepen billen als de afschriften binnenkwamen....

Terug naar North Sea Jazz, Schatje is van huis, feestvieren. De thuisblijvers doen dat ook. Dus maakten we van te voren al plannen voor een fijn dvdtje, makkelijk eten, uitslapen en in bed ontbijten. We aten gisteravond een broodje bal voor de TV en dat alleen al (er wordt hier altijd aan tafel gegeten) is voor Zoon een enorm hoogtepunt (zowel het broodje bal als de TV die aanstond tijdens het eten). We installeerden  ons in bed, keken naar de film Avatar met voor hem een bak chips en voor mij een bak pelpinda's en om 11 uur stuurden we giechelend naar Schatje een smsje dat Zoon nu pas ging slapen.

En zo gaat dit weekend zich voortkabbelen. We maken er een feestje van omdat we er een feestje van maken omdat het duidelijk tijd is voor een feestje. Zo dus. Misschien gaan we zelfs wel zelf ijs maken. Verdere plannen zijn nog: zelf papier maken, op verzoek van Zoon start vandaag Reddingsactie Regenwoud (door een stuk regenwoud aan te kopen dat dan wordt beschermd), vanavond patat eten, weer een filmpje kijken en morgen een herhaling van vandaag met nog meer gefröbel en geklets....

Helemaal niet verkeerd. Zo heeft iedereen in Huize Spaarcentje een topweekend.

vrijdag 6 juli 2012

Feuilleton: Afkomen van de woekerpolis


Vorige afleveringen: Spaarcentje en Schatje ontdekken dat zij een woekerpolis hebben en weten dat ze nu in actie moeten komen. Na eerst een totale verlamming te voelen (wij zijn eitjes en sukkels @$%#!!!) zijn ze nu de barricaden opgeklommen. Spaarcentje zocht alle papieren bij elkaar, worstelde zich door vele jaren administratie heen en ordende alles, zodat in ieder geval alle informatie netjes bij elkaar in een map zit. Niets houdt ze nu nog tegen! 
~

Wat voor hypotheek hebben wij eigenlijk? Onze hypotheek bestaat uit 3 delen, waarvan 2 delen aflossingsvrij en 1 deel een beleggingshypotheek is, waarbij de dekking naar nu blijkt een woekerpolis is. Als wij niet in actie komen, hebben we over 20 jaar wellicht een tekort van om en nabij € 70.000. Niet fijn en zeker weten ook niet motiverend genoeg om jaarlijks € 1590 in te blijven leggen, als we nu al weten dat het eindbedrag niet voldoet.

Een beleggingsverzekering zou in principe een bepaalde opbrengst moeten garanderen na een bepaald aantal jaren. Je hebt natuurlijk slechte jaren en goede jaren, maar ook uitgaand van een pessimistisch rendement, zouden we makkelijk de schuld moeten kunnen aflossen. Aldus de meneer die ons deze polis verkocht. Niet dus. Misschien wel als het ingelegde geld daadwerkelijk wordt gebruikt om te beleggen en er goede jaren met een hoog rendement volgen,  maar van elke    €1500 die wij inleggen, gaat € 500 op aan kosten voor de verzekeraar, aankoopkosten, verkoopkosten, poliskosten, administratiekosten,  overlijdensverzekering en naar de financieel adviseur. Dat steekt.

Om van deze situatie af te komen moeten er verschillende stappen worden gezet. Vervelend genoeg deden wij 9 jaar geleden zaken met De Goudse, waar wij een beleggingsproduct kochten met als geldverstrekker de Bank of Scotland. Na een paar jaar kregen wij een brief dat De Goudse de hypotheekafdeling had afgestoten en dat wij ons voortaan voor alle vragen konden wenden tot een financieel adviseur in onze woonplaats. Deze meneer kreeg vanaf toen onze polis onder zijn hoede en streek daar jaarlijks een bedrag voor op, terwijl hij ons daadwerkelijk nog nooit had geadviseerd. Later moest hij toch wel iets doen voor zijn centjes, want wij kochten een ander huis en verhoogden de hypotheek.

Nu wij tot het besef zijn gekomen dat het aan ons verkochte product een woekerpolis is, geeft de adviseur niet thuis. Hij ontwijkt onze vragen en adviseert in plaats daarvan een verandering van beleggingsportefeuille. Op naar de volgende stap dus: een route die met een grote boog om de adviseur heen loopt.

Een 1e stap is bellen met de hypotheekverstrekker zelf. Gewoon eens vragen wat mogelijk is. Wat blijkt, wij kunnen zonder een gang naar de notaris of bijkomende kosten te maken de hypotheek omzetten naar een spaarhypotheek of een annuïteitenhypotheek. Na het omzetten kunnen wij de woekerpolis stopzetten en de vrijgekomen waarde gebruiken als aflossing.

Nu is het wachten op de formulieren die wij hebben aangevraagd. Ik ben er nog niet gerust op, want mogelijk wordt er een gezondheidsverklaring gevraagd en het is geen geheim dat ik dit jaar niet mee kan doen aan de Olympische Spelen.  Ook is er als gevolg daarvan het één en ander veranderd op inkomensgebied. Dat wij op zich de hypotheek goed kunnen betalen (lang leve het consuminderen) en zelfs zijn begonnen met aflossen, is misschien niet voldoende voor de geldverstrekker.
~
Hoe gaat dit aflopen? Lees het binnenkort hier, waarbij Schatje de toekomst vol vertrouwen tegemoet ziet en Spaarcentje volledig in de stress is geschoten. Hoe slaan onze hoofdrolspelers zich hier doorheen?

donderdag 5 juli 2012

Zitten en niets doen


Vandaag geen tips of advies of een verhaal. Vandaag zit Spaarcentje in de tuin met een boek en doet ze niets. Of toch wel iets, ik doe kat Moos na, die vandaag een workshop geeft: niets doen en me even goed geweldig voelen. Ik deed namelijk al genoeg voor vandaag. Wat? Lees het hier

woensdag 4 juli 2012

Financiële opvoeding: jong geleerd, oud gedaan

Omdat wij thuis -in beperkte mate en zonder heftige details - geldzaken bespreken waar Zoon bij is, is hij redelijk goed op de hoogte van bepaalde zaken. Hij weet dat de we de hypotheek aflossen en wat daarvan de reden is (dalende huizenprijzen, geen grote schuld later). Hij weet ook dat we minder geld hebben dan vroeger vanwege mijn arbeidsongeschiktheid.  Hij leerde ook dat we moeten sparen voor iets dat we graag willen hebben. Dit doen we bewust. We proberen hem alert te krijgen, zonder dat we hem onze zorgen meegeven. Dus we betrekken hem niet bij de buikpijnmakende rekensom om de woekerpolis te ontwoekeren, maar vieren het wel met hem dat we een hypotheekaflossing deden door het avondeten af te sluiten met een lekker ijsje

Je zou natuurlijk kunnen stellen dat we hem zo een verkeerd beeld meegeven en alleen de leuke dingen laten zien rond geld, maar hij is 10 en krijgt te zien naar vermogen. Hij krijgt niet alleen informatie die geschikt is voor een jongen van 10, wij verwachten ook een financiële deelname die past bij een jongen van 10. Zakgeld is dus leergeld. Hij betaalt mee aan cadeaus voor ons, opa's en oma's en vriendjes en heeft een paar spaardoelen uitgekozen. Zo betaalt hij zelf zijn abonnement op de Donald Duck Extra en legt hij een jaar lang voldoende geld opzij om het jaarabonnement in één keer te kunnen betalen.

Om overzicht te houden moet hij een klein kasboekje bijhouden met wat er in komt en uitgaat. Want zijn zakgeld wordt verdeeld over verschillende potjes volgens een ingenieus systeem dat hij vast heeft afgekeken van zijn moeder en dat voor een buitenstaander niet te doorgronden is. Maar waar zijn moeder de administratie goed op orde heeft, is dat bij hem duidelijk nog een leerweg. Tellingen leiden steevast tot de conclusie dat wat er op papier in de potten zit niet matcht met de daadwerkelijke inhoud van de potjes. Er is al ééns een bedrag van € 30 (!) verdwenen, waarbij het niet duidelijk is of dit op papier verdween of uit de potten was ontvreemd (of per ongeluk in een andere pot is terechtgekomen) maar er is hard en lang om gehuild.

Alleen maar goed. Ik heb ook wel eens hard en lang gehuild, maar dan om grotere bedragen. Liever dat hij nu de fout ingaat met kleinere bedragen, dan ik toentertijd op latere leeftijd met grotere bedragen. Financiële opvoeding blijkt echt te werken, zo staat ook te lezen in het jaarverslag 2011 van het Nibud.

Om die reden heeft het Nibud een lespakket ontwikkeld voor de basisschool, groep 7/8. En net als met het verkeers-examen moeten de kinderen een geld-examen afleggen. Ik wou willen dat dit verplicht werd gesteld op scholen. Net als 'goed leren eten en nepeten leren onderscheiden van echt eten' en kluskunde. De motivatie van veel scholen nu is dat er geen ruimte meer is in het toch al overvolle lespakket, maar ik zie die ruimte wel. Zoon krijgt nu vanaf groep 3 elk jaar de Kanjertraining die op zich heel nuttig is. Kinderen leren verschillende karakterypen te herkennen en kunnen zich oefenen in het zich weerbaar maken tegen ongewenst gedrag. Maar na jaar in jaar uit dezelfde training te krijgen (met af en toe wat verdieping van de stof) lijkt het inmiddels meer op een hersenspoeling.

Bovendien ben ik ervoor dat je die Kanjertraining koppelt aan omgaan met geld. Zodat de kinderen leren dat er naast pestkoppen en verlegen types ook zoiets bestaat als  'ik ben altijd blut' en 'mag ik van je lenen dan betaal ik het echt (niet) terug'. Want dat is ook sociale weerbaarheid en omgangskunde: wat doe je als je beste vriend geld van je wil lenen?

Denk jij na over wat jij je kind mee wil geven als het over geld gaat?  En vergeet je niet om dit te vertellen en in de praktijk te brengen?. Maak een plan en werk ergens naar toe. Weet je niet waar te beginnen? Kijk eens in deze boeken: Goed met geld (Marieke Henselmans, Erica Verdegaal, Nibud) en Financieel bij de hand. Kinderen leren omgaan met geld (Anske Plante & Annet Dries-Heetman).

P.S. Vandaag op Wel en Wee: School


dinsdag 3 juli 2012

De moestuin - geldbesparend?

Wij hebben een tuin en een deel daarvan is ingericht als moestuin. De scheiding is niet strikt in de zin van dat we overzichtelijke delen tuin hebben ingericht als moestuingebied. Hier staat alles broederlijk naast en door elkaar heen, de aardappelen groeien naast de stokroos en de peulen staan tussen de ontploffing van de hoe-heet-het-ook-al-weer met allemaal blauwpaarse bloemetjes. Alleen echt kwetsbare zaken (in de zin van: moeten tegen katten beschermd worden die er op willen liggen) worden afgeschermd in een moestuinbak waar een deksel op kan, zodat het jonge grut eerst wat groter kan worden voordat het geplet wordt door de heren katers.

Voor wie denkt dat Spaarcentje op haar knietjes de slakken uit de tuin haalt en onkruid wiedt: helemaal mis. Ik geef ruiterlijk toe, het idee van de moestuin was een jarenlang gekoesterde wens maar de uitvoering geef ik geheel uit handen. Ik geniet vooral van de aanblik en van het eindresultaat in de pan. En ook geeft het me een ongelofelijk rijk gevoel als ik even de tuin inloop en met een handvol peulen of bieslook terugkom.

Scheelt een moestuin veel geld? Dat ligt er maar net aan hoe je het aanpakt. Je kunt het zo groots aanpakken als je wilt met een kas en opbouwklimrekken of hoe het ook maar heet of je kunt hier en daar wat zaaien en de natuur zijn gang laten gaan. Dat gaat niet met alles goed maar de rucola, de wortelen, blauwschokkers en de peulen doen het prima. Ook hebben wij deze week voor het eerst (3) frambozen uit eigen tuin in de mond gestoken. Het eerste jaar investeerden we wel wat in zaden en in hout voor de grote bak maar dit jaar gaven we nauwelijks geld uit. Sommige zaden hadden we nog, andere kregen we of ruilden we en weer andere haalden we van de plant zelf. En ook is het soms gewoon een geval van niet weggooien maar in de grond stoppen, dat werkt prima met uitgelopen aardappelen.

Het is allemaal niet heel opzienbarend wat we oogsten. Daarvoor zouden we het wat serieuzer en groter moeten aanpakken en dat gaat vooral ten koste van stukken tuin die we niet willen missen. Zoveel tuin hebben we ook weer niet. Het gaat vooral van hap snap tussendoor maar evengoed haal ik nu wel dagelijks iets uit de tuin, voornamelijk peulen, sla, bieslook en munt. Vooral tegen de munt kunnen we niet op plukken en theedrinken.

De moestuin is de perfecte combinatie van wat Schatje leuk vindt en wat ik graag doe. Hij werkt graag in de tuin, ontspant daar van en ik gooi voornamelijk graag dingen in een pan en in een moestuin is dat alles onder handbereik. Dat Zoon zo ook meekrijgt hoe blauwschokkers er uit zien en hoe lang het duurt voor we aardappelen kunnen oogsten is mooi meegenomen. En niets smaakt lekkerder dan een peul zo uit de tuin in de pan...

Dus is een moestuin voor ons geldbesparend? Een beetje. Op een dag dat ik een lege koelkast aantref zal ik niet naar de winkel rennen (in het volslagen hypothetische geval dat ik ren) maar kan makkelijk een maaltje bij elkaar scharrelen in de tuin. En zo is het goed. Zouden we het grootser aanpakken, dan wordt het een ding. Ik heb namelijk de vervelende eigenschap dat ik zaken nogal groots wil aanpakken en kan volledig doorslaan. Dan moet het iets opbrengen en dan is het meteen minder leuk. Dan ga ik zaaischema's maken en de grondkwaliteit laten onderzoeken en dan slaat mijn snel overprikkelde geest volledig door. Het nu zo rommelige en toch wat opleverende moestuinieren is heel prettig, voor ons allemaal.

Heb jij een moestuin om serieus geld te besparen of is het vooral voor de leuk?

Speciaal voor Zena: foto van de blauwschokkers (capucijners)



PS: Vandaag schreef Ipie waar zij trots op is, op de Ik ben trots pagina. Heb jij ook een overwinning te delen met ons? Heftig bespaard ondanks terugval in inkomen? Een lening terugbetaald? Deel het en inspireer anderen!

maandag 2 juli 2012

Weten wat je belangrijk vindt....

Gisteren deed ik verslag van het zelf repareren van de broek van Zoon. Dat deed ik op de hand (het naaien, niet het verslag), met veel gevloek en getier omdat ik weigerde er geld aan uit te geven bij een meneer of mevrouw die dat heel goed kan. Tussen de reacties die varieerden van: mooi, tot wat goed van je en dat heb je toch maar weer uitgespaard stond ook: je hebt het dicht gekregen maar echt heel mooi kan ik het niet vinden dan had ik toch wat euro's gespendeerd om hem dicht en mooi te krijgen (en het gezegde is eigenlijk ook een zondagse steek houdt geen week...hopelijk bij jou dan wel.

De dame in kwestie had helemaal gelijk. Het was ook niet echt mooi gedaan, want dat kan ik helemaal niet. Ik ben geen talent met naald en draad. Maar van het nooit doen leer ik het ook niet. Mijn eerste taart smaakte niet, mijn eerste brood was niet gerezen en ik heb ook wel eens muffins gebakken die niet zouden misstaan als ijshockeypuck.


Dit is wel voor mij de kern van consuminderen: keuzes maken waar ik geld aan uitgeef. Ik geef het niet uit aan een broek voor mijn 10-jarige zoon die er waarschijnlijk over 2 maanden al weer uit is gegroeid, maar zal wel een rits laten zetten in mijn spijkerbroek omdat die nog jaren meekan.

En wat ik niet kan, dat wil ik best leren, ook al is dat met frisse tegenzin. Als ik alles wat ik niet goed kan zou uitbesteden, zouden we failliet zijn. Dus doen we alles binnen de middelen en vaardigheden en materialen die er zijn. Dat betekent dat een grijsgroene broek wordt gerepareerd met een oranje draad en dat de tuintafel ineens onverwacht rood is in plaats van bruin gebeitst, met als reden dat rood nog volop aanwezig was en beits niet.

Sommigen zullen hier van gruwen, anderen moeten er misschien om lachen. Voor mij is het een normale gang van zaken. Kleding is bij ons niet tip top in orde, ik strijk namelijk ook niet. Als iets goed is om mijn humeur grondig te verpesten, dan is het strijken. Dus ik strijk mijn kleding niet, ook Zoon gaat ongestreken door het leven en Schatje strijkt zijn werkkleding zelf. Ik geef ook niet veel geld uit aan kleding. Sterker nog, de meeste kleren waar ik in loop kreeg ik van mijn moeder. Soms koopt ze iets bewust voor me, maar vaker zijn het haar miskopen die aan mij worden gegeven. En dit zijn geen kledingstukken die ik zelf zou kopen. Maar het past, dus voldoet het. En gelukkig is mijn moeder erg vlot en jong van geest en kleding, dus ik zie er best acceptabel uit.

Niet dat ik nooit iets voor mezelf koop, van schoenen ga ik bijvoorbeeld spontaan kwijlen en ik zou zonder probleem elke dag een nieuw paar schoenen kunnen kopen....niet dat ik dat doe want wij consuminderen. Dus laat ik het schoenen kopen en geef daarentegen in andermans ogen misschien wel belachelijk veel geld uit aan biologisch eten, omdat ik dat belangrijker vind dan hoe ik er uit zie.

Geen geld over voor kledingreparatie, wel geld over voor biologisch eten. Dat zijn mijn keuzes. En dus leer ik mezelf om kleding te repareren en maakte er zelfs een foto van om hier te publiceren. Niet omdat ik het resultaat zo mooi vind, maar omdat ik trots op mezelf ben. Dat ik iets probeer en doe waar ik oprecht een hekel aan heb om te besparen. Het mooie van het verhaal is dat ik het niet leuk vond om te doen, maar dat ik wel besloten heb om alvast wat mooie lappen te maken van oude kapotte broeken. Zodat dit voor een volgende keer klaar ligt. Nu al weet ik dat het resultaat dan ook acceptabeler zal zijn. Omdat ik het al eerder deed. Omdat oefening kunst baart.

Ook dat is consuminderen, groeien in iets dat in 1e instantie niet past.

Waar heb jij je wel eens overheen gezet? Wat is voor jou een grens op consumindergebied?

zondag 1 juli 2012

Toch weer geld bespaard

Hooguit 1 keer had hij zijn nieuwe broek aan en toen al kwam hij thuis met een kapotte knie en broek. Het hoort er bij en ik zal de laatste zijn die hem belemmert lekker buiten te spelen. Vies worden en kleding die kapot gaat, het is normaal voor kinderen. Maar jammer dat ik er niet eerder aan dacht dat zijn broek nieuw was, toen hij zei buiten te gaan spelen.

Het was niet zomaar een gat maar een joekel van een gat en nog in het midden van de broek ook. Op een plek waar de naaimachine niet goed bij kan. Dat vraagt om een ervaren naaister. Maar de broek wegbrengen en laten repareren kost geld. Eerst dan toch maar even zelf geprutst met de naaimachine, maar dat lukte echt niet.

Toen kwam ik ineens in een impasse die zomaar 3 weken duurde. Elke keer zag ik die broek over de stoel hangen en werd er aan herinnerd dat ik hem weg moest brengen om te laten repareren. Tot vandaag. Ik ben vandaag in een slechte bui. En slechte buien zijn bij mij goede momenten om dingen voor elkaar te krijgen. Even flink razend worden en voor je het weet knap ik het hele huis op, dus een broek repareren moet mij zeker lukken. 

Met de hand naaien dus! Ik knipte een stuk stof uit een broekzak, naaide die zak weer dicht - om latere rampen van kwijtrakende sleutels te voorkomen - en ging met het lapje aan de slag. Ik was verschrikkelijk aan het prutsen, maar het lukte. Met redelijk acceptabel eindresultaat als je bedenkt dat de urgentie was dat er een gat in de broek zat en nu niet meer.  Ik had helaas alleen maar oranje draad in huis. Een grijsgroene broek met oranje draad, tja. 'Geeft niet hoor ' zei Schatje, dat is ook zo met de kleding van Hugo Boss, die gebruikt ook afwijkend stiksel op de overhemden en broeken'. Dus, zie hier de nieuwe kledinglijn van Spaarcentje:


Nu moet ik natuurlijk schrijven dat het reuze meeviel en dat dit weer wat centjes uitspaarde. Het laatste klopt wel MAAR HET VIEL NIET MEE!! Met veel gevloek en getier heb ik dit met de hand genaaid, waarbij de draad telkens weer uit het oog van de naald schoot en het me minuten per keer kostte om die verrekte draad weer op zijn plaats te krijgen. Maar goed, het gat is gemaakt en meer valt er niet over te zeggen.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...