zaterdag 16 juni 2012

Gastblog van de auteur van Hypotheekvrij!


Afgelopen week plaatste ik een stukje over het aflossen van de hypotheek. Dit naar aanleiding van het zojuist verschenen boek Hypotheekvrij! van Gerhard Hormann. Omdat aflossen en consuminderen elkaar absoluut niet bijten, kwam het idee voor een gastblog als vanzelf naar bovendrijven. Het woord is aan Chef Aflossen Gerhard Hormann:

Mannen willen altijd méér…

Toen ik gisteren een exemplaar van Hypotheekvrij! aan mijn hoofdredacteur overhandigde (die binnenkort écht van zijn nieuwe leven gaat genieten en dus al bij stap 10 is van mijn stappenplan), was zijn eerste vraag wanneer mijn vólgende boek uitkwam. Voor mijn gevoel was deze nog maar net naar de drukker en dat is ook niet alleen maar een gevoel: tussen de deadline en het moment waarop het boek daadwerkelijk in de winkel lag zat zo’n korte tijd dat ik zelfs nog dingen heb kunnen meenemen die afgelopen mei (!) zijn gebeurd.

Maar goed: hij zag dus alweer net zo’n boek voor zich met net zo’n frisse gele omslag. Ook mijn uitgever had al een paar suggesties gedaan (o.a. hoe je in 10 stappen miljonair kunt worden, alsof ik daar enig benul van heb), maar ik dacht heel eventjes dat mijn verhaal nu wel klaar was. Weliswaar hebben we tot op heden slechts de helft van de hypotheek afgelost, maar dat wil niet zeggen dat ik in Hypotheekvrij! ook maar het halve verhaal heb verteld.

Tenminste, dat dacht ik tot ik op dit weblog stuitte dat minstens net zo aanstekelijk en inspirerend is als mijn eigen verhaal. Het idee om bij een storting van 5000 euro een foto van je voordeur te maken om te laten zien dat dát nu alvast jouw eigendom is, had niet misstaan in mijn boek. Niet alleen maak je zo tastbaar wat je aan het doen bent, het motiveert ook om verder te gaan. Want de volgende keer is ook het keukenraam van jou. Of de openslaande deuren naar de tuin.

De grootste eye-opener kwam echter toen ik de talloze reacties op een van haar laatste stukken las. Want ik mag dan 240 pagina’s hebben geschreven over zuinig leven, hypotheken en aflossen, ik had er geen tel bij stilgestaan dat vrouwen vaak veel eerder warmlopen voor dat idee. Wat ik wel weet is dat het mij geen enkele moeite kostte om mijn vrouw ervan te overtuigen (zelfs al werd de door haar zo gewenste aanbouw aan de keuken daardoor een paar jaar uitgesteld). Het eerste wat ze zei toen ik het in 2008 voorstelde, was dat we wat haar betreft al veel eerder hadden mogen beginnen met aflossen.

Toen ik deze kwestie gisteren op mijn werk aankaartte - omdat ik zelf even geen passende verklaring paraat had -  kreeg ik meteen een sociobiologische verhandeling. Het bleek namelijk niks minder dan een oerinstinct. Zodra vrouwen zwanger zijn of moeder worden, krijgen ze iets behoedzaams en beschermends en willen ze geen rare risico’s lopen om hun nageslacht niet in gevaar te brengen. Mannen willen dat ook niet, maar als ze vervolgens gaan jagen, rennen ze liever met gevaar voor eigen leven achter een mammoet aan dan dat ze een konijn in een strik proberen te vangen (wat in principe al genoeg zou zijn om zijn prehistorische gezin te voeden).

Het is dus een soort primitief instinct en kan ook best averechts werken. Want wie achter een mammoet aanjaagt, komt misschien met lege handen thuis. Of moet op de terugweg snel nog even langs de slager om daar een konijn te kopen. En als mannen een paar keer mammoet hebben gegeten, dan willen ze eigenlijk ook wel weten hoe een sabeltandtijger smaakt. Niet omdat ze snel verveeld zijn of hebberig, maar gewoon omdat ze voortdurend op zoek zijn naar nieuwe uitdagingen.

Natuurlijk moet je voorzichtig zijn met dit soort conclusies, want de meeste mensen wonen tegenwoordig in huizen en niet meer in holen. Maar de verklaring intrigeerde me dusdanig dat ik er in ieder geval nog eens dieper over ga nadenken. En als je dan links en rechts nog eens wat gesprekken voert met mensen over dit opvallende verschil tussen man en vrouw, dan heb je zomaar ineens weer een hoofdstuk uit een boek dat in het verlengde ligt van Hypotheekvrij! en dat mensen wéér een paar stapjes verder helpt.

In de tussentijd (want eerder dan de zomer van 2013 heb ik dat nieuwe boek écht niet af) heb ik nog een handige tip voor al die vrouwen die hun man mee willen krijgen op het Grote Avontuur dat “aflossen” heet. Als ze écht willen dat hij omgaat en mee gaat doen, kan het geen kwaad om hem erop te attenderen dat dit boek nou eens niet is geschreven door Erica Verdegaal of Annemarie van Gaal, maar door een man. Sterker nog: hij héét zelfs zo…

vrijdag 15 juni 2012

Waar zuur zijn goed voor is....

Soms kom ik mensen tegen die verzuurd zijn. Nu ben ik zelf ook een zure vrouw. Als ik beweeg gaat er geen zuurstof naar mijn spieren, ik maak dus sloten melkzuur aan. Bij mij wordt dat veroorzaakt door de ME. Hoe dat met die andere zure mensen zit weet ik niet. Maar ik schat zo in dat een permanente gemoedstoestand er iets mee te maken heeft.

Op een dag besloot ik dat het genoeg was. Ook al ben ik altijd al gekenmerkt door een buitensporig enthousiasme, ik was ook een piekeraar. Het nadeel van piekeren is dat je het niet meer in de gaten hebt als de zon schijnt als je niet uitkijkt. Of nog erger, dat ook het zonnetje een aanleiding wordt voor de bevestiging van rampspoed. En dan ben je nog maar een paar stappen verwijderd van bitter worden, jaloezie, afgunst. Afijn, een heel rijtje met karaktertrekken die voor niemand prettig zijn, ook niet voor de eigenaar zelf.

Genoeg dus. Het voordeel van het gebeuren van grote rampspoed is dat het dus gebeurd is, dus dat hebben we dan ook maar weer gehad. Na het ziek worden, verlies van werk en inkomen, de financiële stress en het leren leven met het idee van een bestaan met beperkingen en zonder mijn eigen centen te verdienen, klaarde de lucht op. Niet meteen van KLABANG!! Maar sluimerend. Alsof er een wolk wegtrok.

Tegenwoordig sta ik een stuk blijer in het leven ook al moet ik het op alle fronten met minder doen. Ik heb me aangewend om vrijwel alles wat ik tegen kom te benaderen als een lekker hapje waar ik mijn tanden in zet (ik vertaal nu eenmaal alles naar eten). Deze houding helpt enorm bij het consuminderen merk ik. Niet het gevoel hebben dat iets je wordt afgepakt maar het consuminderen als een spannend spel zien met leuke onverwachte uitdagingen heeft tot gevolg dat ik er ook nooit op uitgekeken raak. Zeker niet omdat er veel winst te behalen is.

Iets benaderen alsof het leuk is, maakt dat het leuk is. En zo zie ik ruimte waar die er eerst niet was. Omdat ik die wil zien. Omdat ik bereid ben te schuiven met prioriteiten. Omdat ik niet te lang stil blijf staan bij wat ik niet meer heb en me richt op wat ik wel heb. Omdat ik zie dat uiteindelijk het enige belangrijke in het leven is dat mijn kind me lachend aankijkt en dat ook Schatje niet gillend wegrent als hij me 's ochtends uit bed ziet klauteren met een lijf dat eerder past bij een 70-jarige dan de goddelijke bijna 45-jarige die ik ben.

Genieten is een kunst. Ook genieten van consuminderen is een kunst. Zie waar je ruimte hebt. Sta open voor een andere manier van denken. Een tijd terug had ik een gesprekje met iemand die het financieel moeilijk heeft. Maar mijn tips over ongesneden groente kopen kwamen niet door het zure masker heen. En maar jammeren over hoe erg alles is, ondanks dat alle groenten voor gesneden worden gekocht en er 2 auto's voor de deur staan (waarvan er één is voor de boodschappen in de winkel waar ik met mijn lijf toch echt gewoon naar toe fiets). Deze dame kaatste mijn tips terug met de opmerking dat ze een druppel op de gloeiende plaat zijn. Toen ik haar vertelde dat ik diepvrieszakjes na gebruik uitspoel en hergebruik en zo hooguit één keer per jaar een nieuwe voorraad hoef te kopen, zag ik in haar ogen dat er bij wijze van spreken een grote streep door mijn naam in haar adressenboekje kwam te staan.

Tja dan niet. Ook goed. Ik dacht echt niet toen ik als twintiger het Amsterdamse studentenleven ontdekte, dat ik op mijn 44e nog steeds zo zuinig in het leven zou staan dat ik plastic zakjes zou gaan uitwassen en hergebruiken. Ik had de verwachting dat ik op zijn minst in een grachtenpand terecht zou komen. Het ultieme geluk was kasten vol met boeken die dan ook natuurlijk onbeperkt zouden worden aangeschaft. Verwachtingen los laten kan heel bevrijdend werken. Want met het loslaten van verwachtingen herken ik ook beter wat ballast is en wat niet.

Bezuinigen en consuminderen is niets anders dan je uitgaven aanpassen aan jouw werkelijkheid. Of dat nu is omdat een crisis je dwingt op de rem te trappen of omdat jij een huis aan het aflossen bent of om financieel niet kopje onder te gaan, maakt eigenlijk niet eens uit. Het komt allemaal op hetzelfde neer. Hoe sneller jij je ego en verwachtingen opzij weet te zetten, hoe sneller het besparen of uit kunnen komen zal gaan.

De kleine stapjes kunnen een enorm verschil uitmaken. Dus drink water in plaats van sap, was je met zeep in plaats van met douchegel, maak je eigen wasmiddel, knip je tube tandpasta open en pers het laatste restje eruit of nog beter: poets je tanden met bakpoeder, kook alles vers en van het seizoen zonder pakjes en zakjes,  zet de verwarming telkens een graadje lager, sta maximaal 3 minuten onder de douche en doe dat om de dag (aan de wasbak met een washandje wassen is heus niet verkeerd), stop met vlees eten, kijk naar al je verzekeringen: heb je die echt nodig? Met een goede buffer is immers ook veel pech op te vangen, ga sparen voor je eigen zorgrisco, schrap alle abonnementen, ook dat van de sportschool en ga in plaats daarvan wandelen of in de tuin werken, begin je eigen moestuin, ruil met mensen in je omgeving, jij bakt een taart in ruil voor een fietsband plakken, zeg de kinderopvang op en regel het met ouders van vriendjes.........zo kan ik uren doorgaan.

Misschien doe je alles al, misschien ook niet. Wat voor mij een eye-opener was dat ik na het eerste consuminderjaar twijfelde. Waar was nog winst te behalen? Ik zag het niet zo snel. En toch, door uren naar die begroting te turen drong het heel langzaam tot me door dat een doorlopende reisverzekering nergens op slaat als je niet meer drie keer per jaar op vakantie gaat. Dat was weer een besparing van € 80 per jaar. En toen volgde de TV gids ook meteen, weg ermee! We kunnen ook op internet zien wat er op de TV komt. De leukste besparingen zijn die uitgaven die je onachtzaam doet, omdat je het altijd deed.

En waar zuur zijn dan wel goed voor is (want dat was immers de titel van dit stukje)? Nou nergens voor. Net als dat mijn zure lichaam duidt op een gebrek waar ik alleen maar last van hebt,  is het zijn van een zuurpruim nergens goed voor. Het belemmert je alleen maar. Stop dus met mokken. Ga doen wat je moet doen. Steek je kop niet in het zand als je weet dat je je financiën moet reorganiseren maar ga het te lijf met enthousiasme en creativiteit. Lach niet bij voorbaat mensen uit omdat ze consuminderen of aflossen maar stel je open voor dat wat je niet kent. En wees verrast hoe weinig je nodig hebt om je goed te voelen.

Zo, dat is er maar weer uit. Het lijkt wel een preek.

donderdag 14 juni 2012

Aflossen: twijfelen en partners die niet willen

Als er iets bleek uit de vele reacties die gisteren volgden op mijn stukje over het boek Hypotheekvrij! dan is het dat dit onderwerp leeft. Voor al die mensen die nog twijfelen: stop daar mee en kom in actie. Denk na over wat je tegenhoudt. Zie je op tegen het regelen? Dat valt reuze mee. Eén mail naar je hypotheekverstrekker en je weet hoe je het kunt overmaken. Zie je er tegenop dat je het geld niet meer terugziet, dat je stopt in de aflossing? Ook dat valt reuze mee, aangezien je maandbedrag meteen omlaag gaat. Zie het als een deposito van 20 jaar. Dan is het ook niet mogelijk om aan je geld te komen, maar dat doe je omdat je verwacht dat het je iets oplevert. Alleen levert het je in dit geval gemoedsrust op en aan het eind van je aflosperiode de vrijheid om te kijken of je het huis verkoopt (en je alles in je zak kunt steken) of om te blijven zitten waar je zit met woonlasten waar je de slappe lach van krijgt.

Kijk wat voor jou een acceptabel minimum is waarmee je wel een buffer achter de hand hebt voor eventuele tegenslagen en waarmee je alle lasten kunt betalen. En ga van daaruit aflossen. Stop vooral met denken wat jou het meeste geld oplevert door te goochelen met rekensommen over hypotheekrenteaftrek en het verschil met sparen. Een schuld is een schuld en meer kan je er niet van maken. Wel minder en dat heet aflossen.

Ook al zitten we met velen in hetzelfde schuitje, iedere situatie is uniek. Alleen jij kunt bepalen waar je je geld aan uitgeeft en wat je kunt missen voor aflossingen. Misschien ben jij iemand die ervan houdt om het extreem aan te pakken en eet je vanaf nu 5 jaar brood met pindakaas. Dat kan. Of je zoekt naar een mooie balans tussen zuinig leven met af en toe een kleine uitspatting en langer doen over aflossen. Ook dat kan. Aflossen is voor ons een meerjarenplan. En dan heb ik het echt over 20 jaar en meer. Gek genoeg stoort me dat totaal niet. Ik koop mijn vrijheid terug en die wordt met elke aflossing groter. Natuurlijk zou ik willen dat het sneller kan, maar met ons inkomen en de lasten die we hebben lukt dat niet. Daar kan ik over gaan mokken of dat als reden gebruiken om maar helemaal niet te gaan aflossen, maar zo krijg ik die schuldenberg nooit weg.

Een veelgehoorde reactie van gisteren was: hoe krijg ik mijn partner zover? Waarop auteur Gerhard Hormann al op twitter riep dat vrouwen wel willen aflossen en mannen niet. Hoe pak je dat aan? Smijten met cijfers werkt het best. Gewoon vertellen hoeveel ruimte er straks is. Wat jouw schatje allemaal kan gaan doen met het geld dat jullie straks niet meer aan de bank betalen, de keuzevrijheid die jullie straks hebben om misschien minder te gaan werken, of tijd te hebben voor een hobby of om gewoon wat in de sloot te staren.

Iedere situatie is uniek. En zo ook de wensen. Waar ik droom van een hypotheekvrije wereld waarin we wonen in een klein huisje aan een bosrand met kippen en geiten en een moestuin en de mogelijkheid om zelfvoorzienend te leven, waar ik dan de hele dag juichend sta te koken op een houtvuur, denkt Schatje in de toekomst een Gibson aan te kunnen schaffen. En ook die droom mag gekoesterd worden. Zo lang het ons allebei maar voldoende gemotiveerd houdt. Dan zien we tegen die tijd wel of die Gibson dat huisje in komt.

Stel: je hebt je hypotheek afgelost. Wat ga je dan doen (of niet doen). Waar droom jij van?

woensdag 13 juni 2012

En nu gaan we aflossen! Allemaal!

De laatste jaren ben ik grondig veranderd en volgde ik een interessante route. Van een laat-maar-waaien-houding ging ik van 'OEPS, we staan rood' naar 'misschien moeten we zuiniger leven' naar 'hé, we houden geld over' en 'laten we gaan sparen'. Bij het bord hypotheek kwam ik tijdelijk tot stilstand. De kranten staan vol met artikelen, die dan weer het één beweren en dan weer het ander. Crisis, hypotheekrenteaftrek, woekerpolis, we lezen er dagelijks over, maar wat moeten we er mee?

Heel vaak denk ik aan mijn vader en ik zou willen dat ik eens een goed gesprek met hem kon voeren. Want aflossen, hoe doe je dat? Waar moet je beginnen? Mijn vader verdiende redelijk, liet zich nooit een oor aannaaien door verzekeraars en geloofde heilig in de kracht van een buffer. 'Waarom verzekeren als je met een goed spaarsaldo elke tegenslag makkelijk kunt opvangen' zei hij dan en rekende nog eens voor hoeveel geld je weggooit als je je verzekert voor elk wissewasje. Vanzelfsprekend betaalde hij zijn huis af. Ik hoorde het aan en draaide me om, verder gaand met mijn leven. Pas de laatste tijd ben ik goed wakker geworden. Een gesprek zit er jammer genoeg niet meer in, hij is gaan hemelen en dat bemoeilijkt de communicatie.

Nu ga ik niet snel bij de pakken neer zitten en maak van de nood graag een deugd. Consuminderen is een uitdaging die we aangingen vanwege fors inkomensverlies en hoge medische kosten. Uiteindelijk begonnen we ook met het aflossen van de aflossingsvrije hypotheek. Gisteren deden wij de tweede aflossing. Hoewel wij dus inmiddels begonnen zijn, heb ik nog steeds behoefte aan dat goede gesprek. Of anders gezegd: steun, eerlijk advies, iemand die me oppept en dat moet zekerste-weten-geen-hypotheek-adviseur zijn, want die vallen in de categorie ENG.

Laat er nu net deze week een boek zijn verschenen, waarin alles wat je moet weten over het aflossen van je hypotheek uitgebreid staat beschreven: Hypotheekvrij! Je huis aflossen in 10 simpele stappen En voor je nu denkt: bah, hypotheken, geen leuk onderwerp: het is een goed geschreven boek, leest als een trein en aan het eind gekomen stort je je jubelend op je hypotheekakte, leest die door en begint met aflossen! Echt.

Als vanzelf trekt auteur Gerhard Hormann je mee in het verhaal. Aflossen was bij hem een langzaam proces van bewustwording. Na de aankoop van zijn vakantiehuis sloeg de twijfel toe. Hij had geen rust en ontspanning gekocht zoals hij dacht, maar stress, nog meer onderhoud en een nog grotere schuld. Dus weg met dat vakantiehuis. Hij beschrijft zijn weg met veel eerlijkheid en juist dat maakt dat veel mensen zich in de situatie zullen herkennen. We trapten immers massaal in de val van een aflossingsvrije hypotheek. Alleen hij deed iets aan zijn situatie. Iets waar menigeen naar verlangt.

Op een dag drong tot hem door dat een gekocht huis met een aflossingsvrije hypotheek niets te maken heeft met 'bezit' of 'eigendom'. Als huiseigenaar ben je gewoon 'huurder van de bank'. Het gevoel dat die omschrijving opwekt, herken ik als lezer meteen. Is het oké dat een hypotheek doorgaat tot in de eeuwigheid en dat gedurende de looptijd tot wel drie keer de waarde van het huis aan rente wordt betaald? Zonder ook maar één cent af te lossen? Nou, nee dus!
 

Al aflossend komt hij op een weg die leidt naar downsizen, consuminderen en de keuze voor een duurzaam leven. Tegelijkertijd lijkt hij in eerste instantie op een zalm die tegen de stroom ingaat. Aflossen is niet hip en er bestaan veel misverstanden over. Toch ging hij stug door met aflossen. Ook al was dat soms niet leuk, soms zelfs heel vervelend, ging het ten koste van een vakantie of een grote gezinsauto en werd zijn bijnaam Scrooge. Zijn advies aan anderen die willen aflossen is dan ook dat ze vooral een olifantshuid moeten kweken, of gewoon aan niemand moeten vertellen dat er wordt afgelost.

Hormann gaat in op de achtergronden van de crisis en stipt veel onderwerpen aan die je dagelijks in de krant tegenkomt en bij mij vaak voor kortsluiting in de kop zorgen. Maar hij legt het zo duidelijk en vermakelijk uit dat het ineens een stuk helderder wordt.  Daarbij komt, eenmaal uitgelegd is het helemaal niet zo ondoorgrondelijk. Een hypotheek is een schuld en in de huidige tijd een schuld die kan escaleren. Daar moet je wat aan doen en wel nu.

Hij geeft veel concrete tips, zo raadt hij tweeverdieners aan om te proberen van één salaris te leven.  Het andere salaris komt dan vrij om af te lossen. Hij beseft dat dit niet voor iedereen haalbaar is, maar er is altijd meer mogelijk dan je eerst denkt, dat heeft hij zelf ondervonden. Een andere tip is om te leven van 70% van wat er binnenkomt en 30% opzij te zetten.

Omdat hij nergens dwingend is en met veel voorbeelden strooit, zijn de tips voor iedereen bruikbaar, of je nu een eenpersoonshuishouden bent, tweeverdieners, twee keer modaal of wat dan ook. Via zijn 10 stappen kom je als vanzelf alles tegen wat relevant is bij het aflossen van je hypotheek, waarbij hij ook vertelt hoe je gemotiveerd blijft (vier elke aflossing), hoe je de rem op uitgaven kunt zetten (hoe lang moet je er voor werken) en hoe je soms letterlijk geld bij elkaar schraapt, ook al is het gevolg dat je de verwarming op 17 graden gaat zetten (wat ik overigens al 2 jaar doe en ja, dat scheelt veel geld!).

Onze situatie is dát we al van die 70 % leven omdat ik ME kreeg. We gingen al door alle financiën heen, bezuinigden fors en zijn in het stadium dat ik zelfs ons eigen wasmiddel maak. Maar toch bleek er ruimte te zijn om bijvoorbeeld biologisch eten te kopen. We laten het één ten voordele van het ander. We maakten bewuste keuzes over wát wij belangrijk vinden en wat we met het beschikbare geld willen doen. En dat is precies wat Hormann probeert aan te tonen: vanuit elke situatie kun je gaan beginnen met aflossen. Het allerbelangrijkste is dat je daadwerkelijk begint, of dat nu met een storting van  € 15.000,- is of met een storting van een moeizaam bij elkaar geraapte € 1000,-. Afhankelijk van je situatie en je inkomen, gaat het sneller of langzamer. En ook afhankelijk van de keuzes die je maakt. Ga je het vakantiegeld, de 13e maand (als je dat krijgt) en elk onverwacht voordeel stoppen in het aflossen of doe je het iets rustiger aan? Aan jou de keus, als je die maar bewust maakt. Je situatie en inkomen veranderen soms, stel daarom af en toe de aflosplannen bij. Maar wat je vooral niet moet doen is er maar niet aan beginnen, omdat je bij voorbaat al moedeloos wordt.

Gewoon starten dus met aflossen en het vieren als er weer een mijlpaal is bereikt. Dat deden we gisteren, al maakten we 'maar' € 750,- over naar de hypotheekverstrekker, het is wel € 750,- euro die we niet nog eens hoeven te betalen.  Bovendien is het feit dat het te betalen maandbedrag aan rente meteen zakt, héél stimulerend.

Gerhard Hormann heeft een missie: heel Nederland moet aflossen, althans dat deel dat een aflossingsvrije hypotheek heeft. Als je dat doet, doe je dat misschien dwars tegen de stroom in en met je hakken in het zand. Trek gewoon je eigen plan en gebruik vooral je gezonde verstand. Laat je informeren, maar bij voorkeur niet door iemand die verdient aan jouw hypotheek. Begin eens gewoon met dit boek te lezen, dan volgt de hypotheekakte vanzelf.

Voor iedereen die enorm aanhikt tegen het aflosdilemma, voor iedereen die net een huis kocht en voor iedereen die afstevent op een enorm tekort wegens de waardedaling van het huis, kortom voor iedereen die ook maar iets met hypotheken te maken heeft: koop dit boek. Die € 14,95 heb je er zó uit. Ik had er enorm veel aan, las het met plezier, leerde veel en heb het gevoel dat mijn vader nu over mijn rug kan meekijken vanaf die wolk. En dan zou hij trots zijn.

Hypotheekvrij! Je huis aflossen in 10 simpele stappen
Gerhard Hormann

Heb jij al een plan om af te lossen?




dinsdag 12 juni 2012

Overstappen pechhulp

Het is nog ver weg, maar voor je het weet schrijft de ANWB weer de contributie af in december. Vorig jaar bedachten wij dat we eens willen uitzoeken of er geen andere -goedkopere - opties zijn. De ANWB is niet meer de enige aanbieder op de markt voor pechhulp. Even googlen leverde op dat  RouteMobiel actief is en Centraal Beheer Achmea.
foto van www

De site van Route Mobiel is erg overzichtelijk en ik kon vrij snel uitrekenen dat een overstap mij €43,50 scheelt per jaar. Nu nog uitzoeken wat CB Achmea kost. Niet eenvoudig: wel veel wervende tekst maar nergens cijfers. O jee. Ik zie tekstballonnetjes met de opmerking: bel mij! Tja, dan weet ik het al. Als ik bel word ik overspoeld met informatie, zie door de bomen het bos niet meer en dat is nu precies de bedoeling. Daar trap ik niet in.

Ik stuur een mailtje met het verzoek om informatie. Daarbij geef ik netjes de ouderdom van de auto door en geef aan Europadekking te wensen. Een paar dagen later krijg ik antwoord. Nou ja antwoord. Ik krijg dit, toegestuurd van Fatma van Achmea (ik zet er maar geen achternaam bij....)

Aandachtspunten
  • Leeftijd is premiebepalende factor, vraag daarom goed door bij auto's die zijn geïmporteerd.
  • Het bouwjaar van de auto en de ingangsdatum van de verzekering bepalen de premie.
    Voorbeeld: bij een auto met bouwjaar van 2000 ( maand maakt niet uit) betaalt de klant in 2010 de premie t/m 10 jaar. Gaat de verzekering in 2011 in, dan betaalt de klant de hoge premie.
  • de premie is voor auto/motor/camper gelijk.
  • als een klant de dekking wijzigt van PHN naar PHE en zijn auto is ondertussen ouder dan 10 jaar, wijzigt de premie NIET naar 'oud'.
Beschrijving
t/m 10 jaar
Nederland
Europa
particulier
€ 45,00
€ 70,00
collectief
€ 40,00
€ 65,00
vanaf 10 jaar
particulier
€ 90,00
€ 115,00
collectief
€ 85,00
€ 110,
Zonder verdere opmerkingen, zelfs zonder de mededeling dat ze hopen dat alles duidelijk is! Nog duidelijker was geweest als er bij stond: beste klant, zoek het lekker zelf uit want ik heb vandaag geen zin!

Fatma had er duidelijk geen zin of of heeft het niet begrepen. Of ze probeert op subtiele wijze Achmea om zeep te helpen. Stel dat zij per uur 15 klantvragen 'beantwoordt', waaronder 5 potentiële klanten die informeren naar de prijzen en voorwaarden van Pechhulp, omdat zij overwegen klant te worden. Dat maal 8, dat is op dagbasis toch al snel 40 klanten, die nu niet meer overwegen om een pechhulpverzekering bij Achmea te nemen.

En misschien pakt zij dit zo aan uit tijdgebrek of omdat ze net te horen heeft gekregen dat haar contract niet wordt verlengd of omdat ze door de zoveelste reorganisatie door de bomen het bos niet meer ziet zitten. Ik kan het me allemaal levendig voorstellen aangezien ik zelf jarenlang klantenservicemedewerker was. Dus begrip heb ik zeker, maar daarmee krijgen ze me niet als klant.

Maak jij dit ook wel eens mee? En waar heb jij je pechhulpverzekering?

PS. Vandaag op Wel en Wee: Vrolijke boel

maandag 11 juni 2012

Geld besparen

Niet zomaar geld uitgeven wordt steeds meer een tweede natuur. En dus doe ik soms dingen waarover ik vroeger niet zou hebben gepeinsd. Zoon zit op voetbal en ter afsluiting van het seizoen houden veel clubs momenteel toernooien. Zoon gaat volgend jaar naar een ander team en hij speelde al vaak mee met dit team, hij was een soort reservelid, naast het meespelen in zijn eigen team. Maar zijn extra team hielp hij bijvoorbeeld vaak uit de brand door mee te spelen als een ander teamlid ziek was. Met als gevolg dat hij vaak 2 wedstrijden op één dag speelde, soms één in de ochtend thuis en in de middag uit. En Schatje maar rijden.

Nu kreeg Zoon van zijn nieuwe team het verzoek of hij afgelopen zaterdag mee wou naar een toernooi in Heel Ver Weg. De keeper kon niet. Maar de coach van het team (tevens vader van de keeper) zou Zoon en Schatje hier ophalen en dan zouden ze naar Heel Ver Weg rijden. Prima dus. Tot het moment op vrijdagavond laat dat de coach smst dat hij toch niet zelf aanwezig zal zijn en ons veel plezier wenst met het toernooi.

Lekker dan. Ik had gewoon geen zin in extra (forse want ver weg) benzinekosten om een ander team uit de brand te helpen, zeker niet gezien het feit dat Schatje altijd al degene is die heen en weer rijdt en dus de kosten maakt. Gelukkig was Schatje het met me eens en uiteindelijk was meerijden met een ander helemaal geen probleem, een kwestie van naar de parkeerplaats gaan bij de club en die mensen dwingend aankijken die eerder met hem meereden.

Voorheen zou ik me hier nooit druk over hebben gemaakt. Nu wel. Ik verkeer nog in tweestrijd of ik nu een vreselijk onhebbelijke kniert ben geworden of gewoon iemand die zorgvuldiger met haar geld om gaat. Ik vind het sowieso niet netjes om iemand vragen mee te gaan (en een team uit de brand te helpen) en op het laatste moment je handen ervan af trekken en Zoon maar laten uitzoeken hoe hij er komt.

Meerdere ouders bleken een beetje moeite te hebben met de grote afstand die ditmaal gereden moest worden. En degene die het had geregeld was dus wat anders gaan doen, want had ineens andere prioriteiten.Ik gun eenieder zijn prioriteiten, maar die hebben wij ook. En die bewaak ik tegenwoordig, in tegenstelling tot vroeger.

Voel jij je ook wel eens in de maling genomen?

zondag 10 juni 2012

De huizenmarkt

Toen we ons huis kochten was dat vlak voordat de beroemde zeepbel uit elkaar spatte. Wij woonden naar volle tevredenheid in een oud huis (van rond 1900). Het was boven wel wat krap (lage plafonds boven) maar de buurt was geweldig, op loopafstand van het IJsselmeer én de historische binnenstad van ons IJsselmeerplaatsje.  Een ander groter huis was een vage droom. Want de bereidheid om weg te gaan uit deze buurt was klein. En onze buurt werd juist gekenmerkt door de kleine arbeiderswoningen. Met uitzondering van één rijtje huizen bij ons om de hoek. Die hadden dezelfde uitstraling maar waren een forse maat groter, ons huis maar dan XL..

Jullie voelen het al aankomen: op een dag reed ik op de fiets door de straat bij ons om de hoek en zag bij juist dat rijtje huizen een verkoopbord in de tuin staan. Ik draaide me om, rende naar binnen, greep de laptop en werd hysterisch. Een andere omschrijving is er niet. Ik moest en zou dat huis hebben. Het had (en heeft) zó veel voordelen: een voortuin én een achtertuin, een extra verdieping er bovenop en dus een extra kamer en het belangrijkste: een hele grote tuin (in vergelijking met wat wij gewend waren) grenzend aan een sloot met uitzicht op een prachtig park.

Schatje was iets minder snel hysterisch.Vond het wel leuk maar bleef redelijk kalm. Ik regelde een bezichtiging en drong zo aan dat we meteen de volgende dag konden kijken. Dat was op een woensdag. De andere kijkers (die zich in grote getale hadden gemeld) zouden vanaf donderdag komen kijken. Woensdagochtend liepen wij onze deur uit, sloegen de hoek om en liepen 50 meter verderop door een andere deur naar binnen. Het huis was nog mooier dan ik had gedacht. En dat terwijl er toch echt schijtlelijke kleuraccenten waren aangebracht, de keuken niet onze smaak was (en waar we nu nog steeds tegenaan kijken). Maar dit huis omarmde mij als een warme jas en eigenlijk duurde die bezichtiging veel te kort. Voor ik het wist stonden we weer buiten.

Afijn, 24 uur later was het van ons. De verkopers waren wat beduusd onder het tempo en wij eigenlijk ook. Maar het was van ons! Heel veel later drong het pas tot ons door dat het helemaal niet van ons is en dat we een veel te duur huis hebben in verhouding met onze inkomsten. Want ik werd meteen na de verhuizing ziek, raakte mijn baan kwijt, afijn dat verhaal...maar daar heb ik het nu niet over.

Ons oude huis werd in september 2007 te koop gezet. In onze buurt gingen de huizen altijd als warme broodje over de toonbank. Leuke oude buurt, prachtig gelegen en huizen met prijzen voor starters. Als een huis 2 weken te koop stond, dan kreeg je al het gevoel dat er iets mee was. Ons huis werd na 6 weken verkocht. Het is het laatste huis in deze buurt geweest dat in zo'n korte tijd werd verkocht, ook al vonden wij dat al 4 weken te lang. In dat najaar werd het ineens gebruikelijk dat een huis een half jaar zo niet langer te koop stond. En weer later zagen we dat huizen 2 jaar in de verkoop stonden en dan uiteindelijk maar uit de verkoop werden gehaald.

Achteraf besef ik me hoeveel geluk wij hebben gehad. De kans was zeer aanwezig dat wij door een impulsaankoop heel lang met 2 hypotheken hadden moeten zitten. Dat is niet gebeurd. Wel zijn wij achtervolgd door andere pech, namelijk het enorme verlies aan inkomen. Ons huis is gekocht op twee inkomens. We kunnen het wel betalen maar het is passen en meten. Ook omdat we uit een situatie komen waarin altijd alles kon, de koek was nooit op. En als de koek wel op was, nou dan zagen we dan wel weer. Dat was dus hard vallen, maar ook heel leerzaam.

In andere economische tijden zouden we misschien wel overwegen om ooit ons huis te verkopen. Dat zou nooit een eerste keus zijn maar als ik zou moeten kiezen tussen kleiner wonen en ruimte hebben om wat leuke dingen te doen  of wonen in ons huidige huis maar nooit iets kunnen doen, dan wist ik het wel.

Niet alleen mijn wereld is veranderd door een andere gezondheid, ook dé wereld is veranderd door een andere gezondheid. En beide veranderingen hebben enorme gevolgen voor ons uitgavenpatroon. Het feit dat wij jaar in jaar uit zien dat de WOZ waarde is gedaald, is bepaald niet vrolijk makend. De ontsnappingsroute van ons huis kunnen verkopen en daar zekerste-weten-een-mooi-centje-voor-krijgen, is niet meer mogelijk. Dat is dan ook de reden dat wij zijn begonnen met onze aflossingsvrije hypotheek af te lossen. Ik hoop zo vrijheid te kopen. Om ooit wel te zeggen: kom we verkopen het huis of vrijheid zodat Schatje misschien wel minder kan gaan werken, ooit. Om zo zeker te weten dat we niet op een schuld afstevenen die wordt veroorzaakt door het verlies in waarde van het huis.

Niet dat ik weg wil. Nog elke dag geniet ik van het uitzicht, de vogels in de sloot, het zwanenkoppel met 6 kleintjes dat nu rondzwemt, de tuin die gedeeltelijk moestuin is. Ik zal proberen hier te blijven zolang dat lukt. Dit huis is mijn thuis zoals nooit een ander huis een thuis is geweest. Niet iedereen denkt daar zo over. Onze buren van 3 huizen verderop hebben gisteren hun huis te koop gezet. Nog geen flauw idee waarom. Ze zijn altijd aan het verbouwen en het uitbreiden. Ze hebben 2 kleine kinderen. Misschien is het huis naar hun maatstaven te klein? Ik ga het zeker vragen.

Stiekem vind ik het wel spannend. De vraagprijs valt me niet tegen (die heb ik natuurlijk meteen even opgezocht). Ik ga dat verkoopproces eens fijn volgen, zo op een afstandje want het is een goede indicatie van hoe ons huis (want hetzelfde) in de markt ligt. Ik ben dol op mijn huis. Maar ik geloof dat ik er nog doller op word als blijkt dat het huis huis van de buren snel wordt verkocht voor een prijs die niet al te ver beneden de aankoopprijs van onze woning ligt.

Is mijn verhaal herkenbaar voor jullie? Ook wel eens in een impuls een huis gekocht?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...