zaterdag 7 april 2012

Consuminderpasen

Een rondje surfen op internet doet vermoeden dat Pasen net zo'n eetfeest is geworden als Kerstmis. Nederland slaat massaal aan het paasbrunchen, in een restaurant of gewoon thuis, of slaat groots in om een lamsbout (ach gossie) in de oven te schuiven. Schatje ging gisterochtend boodschappen doen en kon geen parkeerplek vinden voor de auto. In de winkel gedroegen mensen zich alsof er voor 4 weken tegelijk moest worden ingekocht.

Wij doen niet aan Pasen, want wij vieren niet echt iets. Wij zijn niet gelovig. Ik kan me wel goed voorstellen dat het voor gelovigen een hoogtepunt van het jaar is, want zij vieren immers de opstanding van Jezus. Zonder deze opstanding zou er geen Christendom zijn geweest. Dat is nogal wat. Maar voor veel mensen betekenen de Paasdagen gewoon wat extra vrij. En voor ondernemers betekenen de Paasdagen hoop op een goede omzet. Dus wordt het feest steeds commerciëler gemaakt, net als Kerstmis, Moederdag, Vaderdag en Valentijnsdag.

Wat betekent Pasen voor mij als niet-gelovige consuminderaar die niet bereid is mee te doen aan een ons door de commercie opgedrongen feest? Eigenlijk niets. Nou vooruit, ik wil best de komst van de lente vieren. Maar dat hoef ik niet te doen door enorm luxe in te kopen en een 5 gangen maal op tafel te zetten. De enige concessie die we jaarlijks doen is aan Zoon, doordat er wel altijd chocolade paaseitjes worden gekocht, om te verstoppen in de tuin. Dat dan weer wel. Maar de eitjes zijn wel utz-gecertificeerd, want ook met Pasen hebben wij onze principes en zeuren we over bio, dierenleed, fair trade en een betere wereld.  Kronkeltakken in een vaas stoppen gaat me echter te ver en er hangen zeker geen paaseitjes aan. Eén keer per jaar een kerstboom in huis neerzetten is me meer dan genoeg jolijt.

Wij behoren dus niet tot die 25% Nederlanders die met Pasen hun centjes kapot smijten in de plaatselijke horeca. En ook geven wij niets extra's uit aan eten. Wat we wel doen is genieten van een langgerekt weekend. Lekker lang uitslapen, ontbijten met aandacht, genieten van elkaar en bij slecht weer naar een dvd-tje kijken en bij mooi weer op het stoepje zitten met een bak thee en een krantje. Eigenlijk zoals we elk weekend doen. Bij ons is het altijd Pasen. Maar dat hoeft geen geld te kosten.

Wil je toch de Paasdagen een feestelijk tintje geven, dan kan dit makkelijk zonder veel geld uit te geven. Maak gewoon alles zelf: van een  paasbrood en een eiersalade, tot en met het beschilderen van de eieren. Het meeste geld vliegt immers je portemonnee uit door gemakzucht en onnadenkendheid.
 

Vandaag op Wel en Wee: De bank

Vandaag niet

Vandaag even niet.
Zo dus.
Of toch wel: 1 klein verhaaltje.
Niet hier, maar daar: De bank.

vrijdag 6 april 2012

Het is de gedachte die telt

Vandaag is Zus jarig. We gaan er zo naar toe. Dat betekent dat ik me in aanloop naar vandaag heel rustig heb proberen te houden, zodat ik ook echt kan gaan. Ze woont ver weg en we bezoeken elkaar om die reden niet regelmatig. Maar vandaag stappen wij met Oma in de auto en rijden naar Assen.

Bij een verjaardag hoort een cadeautje. Daar had ik mezelf al meteen klem. Als ik me de hele week rustig moet houden, kan ik niet even de stad in gaan om een cadeautje uit te zoeken, dat is trouwens iets wat sowieso een brug te ver is. Maar het cadeautjesdilemma bedacht ik te laat. Ik kon natuurlijk ook iets via internet bestellen, maar dat had ik dan ook eerder moeten doen. Iets lekkers meenemen kan natuurlijk ook! Wie wil nu niet eigengemaakte chocoladepasta gemaakt van melkchocolade (ze houdt niet van puur) en een paasbrood? Iets zelf maken is misschien ook niet het slimste wat ik kan bedenken in mijn huidige situatie, maar ik ben even met een grote boog om die waarheid heen gelopen. Zelfoverschatting noemen we dat. Die is getrouwd met leert-het-nooit.

Om de energie te sparen zou ik het in etappes aanpakken en schrapte ik mijn dagelijkse ommetje deze week. De chocopasta maakte ik dinsdag. Maar melkchocolade gedraagt zich heel anders in een recept dan pure chocolade, dus ik had een heerlijke saus gemaakt die zo van je boterham glijdt. $%%&*IUGRRRRR!!!! Afijn, schatje weer naar de winkel gestuurd, er was meer chocolade nodig! Een 2e versie gemaakt. Nog niet goed. Een 3e versie gemaakt en die kan er mee door, geloof ik.

De chocola uit mijn haren geplukt en vol goede moed  (na een dag niksen) verder gegaan met het paasbrood. Dat nog in het geheel niet eenvoudig was. Het leek zo makkelijk. Maar natuurlijk kon ik me niet aan het recept houden. Dat komt, ik vond op internet 3 recepten die allemaal wel iets hadden, dus maakte ik er een potje van en klopten de verhoudingen niet meer. Het ziet er niet uit bovendien, want het brood scheurde in de oven en de onderkant is te donker geworden omdat ik vergat dat het in de oven stond. Ik maakte 2 broden, en ik wou ze al aan de eenden voeren maar proefde toch even. Het was lekker!

Dus stappen wij zo in de auto met een mislukt, niet uitziend maar wel lekker paasbrood en een pot chocopasta die een dramaverhaal achter de rug heeft, maar ik heb er wel mijn tijd, liefde en energie in gestoken. En dat is toch wat telt.  Tot straks Zus!
zo lijkt het nog wel wat....







maar hier zie je DE scheur......

donderdag 5 april 2012

Wat voor de één afval is....

Gisteren klopte Buurman-van-2-huizen-verderop aan. Hij hield een tas omhoog met 2 prachtige weckpotten. Ik deed de deur open. Buurman vertelde dat hij opdracht had om de potten in de glasbak te gooien maar dat vond hij zonde. Hij zei letterlijk: dat doe ik lekker niet.

Dat zit zo: Buurman-van-2-huizen-verderop zit nogal onder de plak bij Buurvrouw-van-2-huizen-verderop. Zittend in de tuin mogen wij meegenieten van de constante opdrachtenstroom die Zij over Buurman uitstort. Waarbij moet worden opgemerkt dat Hij het nooit goed doet, volgens Haar. Daarbij komt dat de arme man ook nog aan het dementeren is en een weinig weerbare indruk maakt.

Tot gisteren. Hij overhandigde de weckpotten en liep dolgelukkig weg. Zijn daad van protest. Zo! Goed gedaan Buurman! En ik verbaasde me er weer eens over: wat voor de één afval is, is voor de ander een prachtige voorraad pot....

woensdag 4 april 2012

Mobiele telefoon

Ik heb een vrij oude (volgens de huidige maatstaven) mobiele telefoon, maar wel naar volle tevredenheid. Hij doet het. Meer is niet nodig. Ik bel, word gebeld en sms. Vooral dat laatste gebeurt regelmatig. Via sms-jes worden speelafspraken geregeld en onderhandelingen gevoerd met andere ouders over halen en brengen naar voetbaltrainingen en 'eten ze dan bij jou of bij mij' en 'ik vond de voetbalkousen van jouw kind in de tas van de mijne'.

Een mobiel is dus handig. Ook als ik me slecht voel, kan er worden gecommuniceerd. En een sms-je kan altijd worden nagelezen, heel handig als je vergeetachtig bent en niet meer goed weet wat er nu is afgesproken.

De aanbieder waar ik momenteel mijn sim only abonnement hebt, heeft een nadeel: hij is duur. Toen ik 2 jaar geleden het abonnement afsloot, viel dat niet zo op of misschien heb ik toen niet zo goed om me heen gekeken. Schatje sloot echter een half jaar geleden bij een ander (T.elfort) een veel voordeliger abonnement. Dus toen V.odafone mij gisteren belde om me een verlengingsaanbieding te doen, zag ik daar vriendelijk doch beslist van af.

Even zoeken op deze site en klaar. Dat gaat gelukkig een stuk gemakkelijker en sneller dan zorgverzekeringen met elkaar vergelijken en uitzoeken. Ik ben nu bijna €9 per maand goedkoper uit ten opzichte van mijn huidige abonnement, maar ik heb wel 300 belminuten en 100 sms-jes in plaats van 135 belminuten/sms-jes. €9 lijkt misschien niet veel, maar op jaarbasis is dat ongeveer één week boodschappen doen.

Het grote voordeel van V.odafone voor mij was dat ik altijd bereikbaar was, ook al zat ik midden in het bos of reden we de Gottard tunnel door. In tegenstelling tot Schatje die altijd aanbieders had via het K.PN netwerk en continue liep te vloeken dat hij geen bereik had. Maar aangezien ik tegenwoordig vaker gewoon op de bank zit dan dat ik door een tunnel rijd of midden in een bos loop, leek me dat geen doorslaggevend argument meer. En natuurlijk lijkt het me ook leuk om via de mobiel te kunnen internetten, maar dat is me die €6 per maand die je dan meteen extra betaalt niet waard.

Moet jij binnenkort ook overstappen? Bedenk eerst goed waarvoor je de mobiel gebruikt, of je niet kunt besparen op de extraatjes en maak even tijd om een vergelijkend onderzoek te doen. Ik zal nooit een abonnement nemen met een zogenaamd gratis mobiel erbij. Mijn eerste mobiele telefoon heeft het 6 jaar gedaan. En met deze doe ik nu ruim 2 jaar. Voor mij werkt het prima om er één te kopen op het moment dat ik er één nodig heb, in plaats van dat je een abonnement afsluit waarbij je elk jaar het nieuwste model krijgt. Totale verspilling vind ik dat.

Ik keek hier: www.bellen.com maar er zijn natuurlijk ook andere vergelijkingssites.

P.S. Op Wel en Wee: Een gave en op Spaarcentje kookt: Rundvleesstoof met zuurkool

maandag 2 april 2012

De kosten delen

Hier in de straat zie je allemaal skeelerende kinderen. Ineens. Of misschien valt het me nu pas op. Zoon heeft geen skeelers, wel ooit gehad, maar dat was geen succes. Toen kon hij nog niet schaatsen. Nu wel, dus toen hij even de skeelers van een vriendje mocht lenen, roetste hij zo weg. En eigenlijk was dat wel leuk, dat skeeleren! Dus stelde hij zich een spaardoel. Nadat hij klaar was met sparen voor M.ariobros (het zóveelste Wi spelletje dat blijkbaar aangeschaft moet worden) à € 50, zou hij gaan sparen voor skeelers. En toen greep ik in, met zachte hand maar wel dwingend, dat dan weer wel.

Ik legde uit dat de zomer voor de deur staat, met lekker veel buiten spelen. En ook met iets minder mooi weer in de zomer is skeeleren leuk om te doen. Ik beargumenteerde dat hij de spaardoelen beter kon omdraaien: eerst skeelers kopen en op een later moment het wi-spelletje. Zodat hij de komende periode lekker veel kan skeeleren en rustig sparen. Dan heeft hij vast in de komende  herfst wel het geld bij elkaar voor het gewenste spelletje.

Afijn, spaarpotten werden omgedraaid. Op internet startten we een vergelijkend warenonderzoek. We bezochten Marktplaats, want je weet maar nooit. En Zoon bleef twijfelen. Met als enige reden eigenlijk alleen dat het een onverwachte uitgave is waar hij van te voren geen rekening mee had gehouden en dus had hij er moeite mee (hoezo kind van zijn moeder?).

Ook waren er discussies tussen Schatje en mij, die vond dat ik de skeelers er wel heel erg in 'ramde' bij Zoon, onder het motto 'hij wil het wel nu, alleen hij weet dat nog niet'. Niet dat Schatje het geen goed idee vond. Maar hij had wel een punt natuurlijk.  In hoeverre mag je als ouders jouw superidee aan je kind opdringen en hem er nog voor laten betalen ook? Maar zomaar ineens een paar skeelers kopen vonden wij te ver gaan.

Er was inmiddels een paar skeelers uitgezocht, met de mogelijkheid om de maat te verstellen en voor een redelijke prijs (€29,95), dus inmiddels was het verlangen zeer concreet.

Na lang gesteggel en onderhandelen en alle voors en tegens te hebben afgewogen, kozen wij voor een bevredigende oplossing voor alle partijen in dit 3-koppige gezin. Zoon betaalt de ene helft, wij betalen de andere helft. Hij blij, want voor een koopje heeft hij skeelers, ik blij want nu kan hij lekker met de andere kinderen uit de straat skeeleren en is hij veel buiten, ook op dagen dat het niet zo stralend weer is. Tot slot: Schatje blij, want nou ja, die is eigenlijk altijd blij.

Het is voor het eerst dat we zomaar iets tussendoor kopen voor hem. Doen jullie dat ook wel eens? Stuur jij ook wel eens je kind in een keuze omdat je graag ziet dat hij buiten speelt?

zondag 1 april 2012

Elk dubbeltje omdraaien

Gisteren schreef ik naar aanleiding van de belastingaangifte, dat wij niet in aanmerking komen voor zorgtoeslagen of een kindgebonden budget. Ik kreeg de volgende reactie van Inge:

"Eigenlijk hebben jullie dus best een hoog inkomen! Ik had altijd het idee dat jullie er echt moeite voor moesten doen om rond te komen..."

Omdat deze reactie mooi aansluit bij de eerdere discussie van deze week (hier op het blog) wil ik hier graag op reageren. De opmerking en manier van denken van Inge kun je opsplitsen in 3 stukken:

1) Spaarcentje heeft blijkbaar een hoog inkomen
2) Spaarcentje moet moeite doen om rond te komen
3) Spaarcentje heeft immers een hoog inkomen, dus komt ze blijkbaar makkelijk rond

Of je moeite hebt met rondkomen hangt van veel factoren af. Natuurlijk speelt de hoogte van je inkomen een grote rol. Maar nog belangrijker is wat je doet met dat inkomen. Heb je een koophuis? Hoe hoog zijn je vaste lasten? Hou je het inkomen of ben je het inmiddels kwijt? Heb je zorgkosten? Heb je schulden? Sta je alleen in het leven? Heb je studerende kinderen? Een hoog inkomen hebben betekent niet dat je daarom geen geldproblemen kent.

Inge, hou je vast want hier komt een bekentenis: ja ons inkomen is best goed (of hoog, het ligt er maar aan met wat je het vergelijkt) en ja wij doen veel moeite om rond te komen. Toch genieten we volop van het leven, gaan op vakantie en als er een wasmachine kapot gaat, dan kunnen we zonder probleem een nieuwe kopen. Ook sparen wij elke maand voor een buffer en de studie van Zoon. Dit kunnen wij omdat we elk dubbeltje omdraaien. Dus consuminderen en besparen is voor ons de manier om dingen die wij belangrijk vinden, door te laten gaan.

Daar zit een voorgeschiedenis aan vast (voor de lezer die het al weet, sla maar een paar regels over). Eind 2007 kochten wij ons huidige huis. Het was liefde op het eerste gezicht. Ik was het jaar daarvoor fors meer gaan verdienen, dus de enorme stijging in woonlasten was wel even slikken maar kon wel opgehoest worden. Binnen drie maanden na de verhuizing werd ik echter ziek. En waar niemand ooit echt rekening mee houdt, gebeurde helaas wel. Ik werd niet meer beter, raakte mijn baan kwijt en kreeg een WIA-uitkering. Mijn inkomen daalde met 30 %. Tegelijkertijd hadden we ineens heel veel zorgkosten en begonnen de veel hogere woonlasten toch wel erg te drukken op het besteedbare budget. Een buffer was er niet, want die hadden we opgemaakt met de verhuizing. We probeerden opnieuw te sparen, maar dat ging moeizaam, want veel bleef er niet over.

Toen op een dag het dak lek bleek, bleek de reparatie zoveel te kosten dat opnieuw in één klap de buffer weg was. We hadden op dat moment 2 opties: het huis verkopen óf onze financiën drastisch omgooien. Het huis verkopen was geen haalbare optie, de huizenmarkt was inmiddels ingestort en als we het huis al zouden kunnen verkopen, dan zou het met enorm verlies zijn.

Het werd dus de andere optie: de financiën omgooien. Alle abonnementen werden opgezegd, we gingen besparen op energiekosten door de meterstanden bij te houden, we leenden boeken uit de bibliotheek in plaats ze te kopen, we gingen volgens de seizoenen eten, maakten ons eigen wasmiddel, maakten ons eigen beleg, bakten ons brood, deden geen impulsuitgaven meer, zetten alle uitgaven en inkomsten op een rijtje, keken waar ruimte was en waar niet en kregen toen zomaar een nieuwe hobby die geld oplevert in plaats van geld kost: consuminderen.

Iedereen heeft andere motieven om te consuminderen. Waar het voor de één is om schulden af te lossen, is het voor de ander misschien om een droom na te jagen. Voor ons was het om in ons huis te kunnen blijven wonen omdat de andere optie (die van goedkoper gaan wonen) door de crisis niet haalbaar bleek.

Inmiddels zijn we een paar jaar verder en kan ik zeggen dat we het niet meer krap hebben. Enerzijds doordat onze behoeften zijn veranderd. Anderzijds door slimme keuzes te maken, door geen impulsaankopen te doen, door een goed besef van wat we nodig hebben en wat luxe is, kunnen we veel meer dan we toen dachten. We gaan op vakantie, eten biologisch, Schatje gaat af en toe naar een concert en we kunnen ook nog sparen. Maar daar doen we heel veel moeite voor.

Een hoog inkomen is relatief. Een laag inkomen ook. Iedereen heeft de uitdaging om uit te komen met wat er binnenkomt en wat er uitgaat. Je lasten kun je niet altijd meteen maar aanpassen als je inkomen verandert, zeker niet met de huidige huizenmarkt. Maar dat er heel veel mogelijk is door slim om te gaan met geld en goede keuzes te maken, dat had ik van te voren niet kunnen voorzien.

5 jaar geleden leefden wij er maar op los. Niet dat we rood stonden maar een buffer was er meestal niet, laat staan iets van een financieel plan. Wij konden ons weinig veroorloven, ook al hadden we een mooi inkomen. Dat wij toen toch een veel duurder huis kochten, getuigt helaas van weinig gezond verstand.

Nu hebben wij veel minder inkomen, hogere woonlasten en veel zorgkosten. Alles bij elkaar zijn hebben wij rond de € 1200 per maand minder te besteden in vergelijking met onze 'vette' jaren. Maar tegenwoordig voel ik me wel rijk, geef ik het geld niet meer onnodig en achteloos uit, hebben we een buffer en zijn we zelfs begonnen met het afbetalen van de hypotheek. Tegelijkertijd ben ik heel anders aan gaan kijken tegen geldzaken, sober leven, groen leven, omgaan met afval. Er ging een wereld voor me open.

Onze situatie is anders dan iemand die in de schuldsanering zit. Ook heb ik me nooit druk hoeven te maken omdat ik geen gezond eten voor mijn kind kon kopen. In die zin is mijn situatie misschien luxe. Maar ik heb wel nachten lang wakker gelegen van de stress om geld, piekerend over hoe we het moesten gaan redden en of we het huis zouden kwijt raken.

Dus Inge, je mag zeker constateren dat wij een hoog inkomen hebben. Maar veronderstel alsjeblieft niet dat we weinig moeite hoeven te doen om rond te komen, want wij hebben titanenarbeid verricht. En met ons vele anderen! Waar het omgaat is dat je zoekt naar de ruimte die er eerst niet was. Dat je de mogelijkheden ziet die er zijn voor jou in jouw situatie. Consuminderen is zien wat kan en veranderen wat niet kan. Zodat er ruimte overblijft, om een schuld af te betalen of in je huis te kunnen wonen. Consuminderen betekent voor ons de uitdaging aan te gaan om verplichtingen na te komen die wij in een andere (financieel veel gunstigere ) situatie zijn aan gegaan.



P.S. Vandaag op Wel en Wee: Nachtvlinder


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...