zaterdag 31 maart 2012

Op de valreep....

Eindelijk, nog net op tijd, deden we de belastingaangifte. Alles lag al klaar, maar de zin kwam maar niet aanwaaien. Vreemd he! Dus dan maar met frisse tegenzin gedaan. Helaas krijgen we niets terug, wel moeten we wat bij betalen. Schatje ging meer verdienen dus dan krijg je dat....en natuurlijk waren we weer vergeten de tussentijdse stijging in inkomen door te geven, dus moet er nu één en ander verrekend worden. Het terug te betalen bedrag valt mee: rond de €180. Maar ik had er liever iets anders mee gedaan natuurlijk.

Ook krijg ik dit jaar niets terug van de zorgkosten die ik maakte. Vorig jaar had ik  nog wel recht op een gedeeltelijke teruggave, maar dit jaar was de drempel weer hoger, dus gevalletje pech. €1600 aan zorgkosten die je nergens kunt declareren. Dit jaar zijn de zorgkosten voor mij naar verwachting rond de €2000 (in het gunstigste geval) maar voor 2012 is de drempel ook weer omhoog gegaan, dus vissen we weer net achter het net.Wat ik daar eigenlijk nog het meest vervelende aan vind, is dat ik wel het hele jaar braaf alle niet vergoede zorgkosten heb bijgehouden in een overzichtje en dat had ik dus blijkbaar niet hoeven te doen...zonde van de tijd....

Ook is ons inkomen te hoog om in aanmerking te komen voor zorgtoeslag, waar Zuinig aan gisteren over schreef. Zoals zij schreef: 'Als alleenstaande heb je recht op zorgtoeslag als je minder verdient dan €36.022,- per jaar. Als je samenwoont heb je recht op toeslag als je minder verdient dan €54.264,-'.

Ter aanvulling: de hierboven genoemde bedragen gelden voor 2011. Voor 2012 geldt voor alleenstaanden hetzelfde bedrag als in 2011 maar voor samenwonenden verandert het in 2012: €51691,-. Misschien heb jij wel recht op zorgtoeslag of een andere toeslag? Reken het hier uit.

Hoewel ik het jammer vind dat we blijkbaar nergens recht op hebben, kunnen we het wel missen. Dat denkt de Belastingdienst en dat denk ik eerlijk gezegd ook. Maar er zijn ook veel mensen met een lager inkomen die net buiten de boot vallen en te veel verdienen om in aanmerking te komen voor zorgtoeslag of om niet vergoede zorgkosten te declareren. Wij betalen het en kunnen dat omdat we iets anders dan maar niet doen. Maar niet iedereen kan dat.

Ben jij ook een luie donder die de aangifte nog niet deed? Je hebt nog één dag! Hup, pak die papieren en ga aan de slag. Wat heb je nodig? Ga onderstaand lijstje even na, misschien is niet alles op jou van toepassing maar je weet maar nooit:

  • Jaaropgave loon of uitkering
  • WOZ waarde van je huis
  • Ontvangen toeslagen
  • Studiekosten
  • Overzicht alimentatiekosten
  • Overzicht van de bank met saldi van sparen en beleggen
  • Overzicht van  (aftrekbare) giften
  • Gegevens van overige mogelijke aftrekposten (hypotheekrente, zorgkosten,  lease auto e.d.)
  • Aangifteformulier (papieren of elektronisch)
  • Burgerservicenummer
  • Bij elektronische aangifte: DigiD-inlogcode (maar die had je dan wel van te voren moeten aanvragen!)


En nu iets heel anders,  een sprong van geld naar milieu: doen jullie vanavond ook mee met Earth Hour? Om 20.30 (plaatselijke tijd) doen talloze mensen over de hele wereld een uur het licht uit als signaal, omdat ze zich zorgen maken over de klimaatveranderingen. Meer weten? Lees het hier.



Fijn weekend allen.




vrijdag 30 maart 2012

Rommelig

Deze week was rommelig. Veel ongeplande dingen. Dat heeft zijn weerslag op mijn lijf. Ik kan wel van te voren bedenken wat ik kan doen op een dag, maar ik kan niet voorzien wanneer er iemand opbelt of aanbelt. En nee zeggen is niet mijn sterkste kant. Dus doe ik altijd de deur open ook al zit ik er doorheen.

Gisteren werd er om 6 uur  aangeklopt, en ik kreeg een mandje vol douche- en badplezier in mijn handen gedrukt van een kennis. Zomaar. Omdat haar zoon 'altijd' hier is, kan mee-eten tussen de middag, hier speelt na schooltijd. Zij beschikt over iets waar ik niet over beschik: gezondheid. En dus werkt ze. Maar omdat ze ook onlangs totaal onverwacht is verhuisd naar een gemeente verderop, zijn er logistieke problemen. Dus is haar zoon nog vaker hier. Omdat ik over iets beschik dat zij weer niet heeft: tijd. Ik heb alle tijd van de wereld. Weliswaar geen energie maar dat maakt jongens van 10 niet uit. Die zeggen 'hallo, ik ga nu eerst even poepen, mag ik nog een appel, hoe laat moet ik thuis zijn, doei'.

Hoewel ik blij ben met het mandje, ga ik wel de komende tijd besparen. Bezuinigen op mijn eigen energie, op die energie ik zomaar weggeef. Ik wil af van de mentaliteit dat niemand last mag hebben van mijn ziek-zijn. Niemand mag er last van hebben maar ik ook niet. Daar wees mijn behandelaar mij gisteren fijntjes op. 'Waarom mag je niet laten merken dat je er doorheen zit als iemand onaangekondigd op je stoep staat'. Dat is een goede vraag.

Op onze deur zitten stickers: de nee/nee sticker tegen reclametroep en huis aan huisbladen en sinds kort ook een sticker waarop staat: goede doelen geen bezwaar, maar geen verkoop aan de deur of gelovigen die zieltjes willen redden. Ik denk dat ik er een sticker bij plak: wegens chronisch energietekort gaat de deur niet altijd open, en als de deur wel opengaat: je ziet het niet maar het is er wel, stap daarom na 10 minuten op.

Ik ben er nog lang niet. En meer kiezen voor mezelf, levert ook weer andere onhandige problemen op. Vrijwel niet meer koken hier thuis, betekent ook dat ik geen zicht meer op voorraden heb met als gevolg dat Schatje meerdere malen terug moest naar de winkel omdat we mis grepen. En dat kost ook energie én extra geld want en passant roep ik dan ook door de telefoon: 'en neem dan meteen nog even dit of dat mee!'

En toch wil ik minder gaan plannen, moet ik nog meer gaan loslaten. Ik moet af van die gedachtestroom in mijn hoofd: ik ben dan wel ziek maar er moet biologisch gegeten worden, ik ben dan wel ziek maar we moeten wel uitkomen met een vast budget per week, ik ben dan wel ziek maar doe geen concessies aan de kwaliteit van wat ik in mijn mond stop.

Hoe moeilijk kun je het jezelf maken? Schatje constateerde gisteren dat het bijna Pasen is en dat een zeker iemand hier in huis straks vast en zeker paaseieren verwacht. En ik hoorde mezelf tegen Schatje zeggen dat ik alleen slaafvrije paaseieren wil en die zijn (volgens mij) niet in de supermarkt verkrijgbaar. Het valt me nog mee dat hij me niet aanvloog. Er zijn grenzen aan wij wat wij kunnen doen in onze situatie. We hoeven niet altijd de correctste groenste duurzaamste keuze te maken als blijkt dat dit soms ten koste gaat van de rek in onze portemonnee, relatie of energieniveau.

Ik heet Spaarcentje maar eigenlijk zou de naam moeten zijn: Zeurmiep of Troela die niet los kan laten of Muts die haar gezonde verstand niet voldoende gebruikt. Ik kan het zó goed bedenken op financieel gebied maar de rest? Ik doe maar wat en vaak ten nadele van mijn eigen energie.

P.S. Vandaag op Wel en Wee: Elke keer...

donderdag 29 maart 2012

rijke uitkeringstrekkers en arme yuppen

Gisteren plaatste ik een recensie over het tijdschrift Gelukkig. Omdat ik de doelgroep naar nu blijkt wat ongelukkig omschreef, kreeg ik daar wat reacties op. Wie en wat de doelgroep is (mensen met een kleiner inkomen) had ik vernomen van de redacteur van het tijdschrift. Maar heb je in de hand wat je zelf vooraf bedenkt? Stel,  ik ben een cafébaas en richt mijn café op een bepaalde manier in, draai een soort muziek waarvan ik hoop dat het een bepaald publiek trekt. Toch heb ik daarmee niet in de hand wie er uiteindelijk de zaak binnen komt lopen en het tot zijn vaste stek maakt. Zo is het ook met een tijdschrift. Je mikt op een bepaalde groep mensen maar die groep is niet eenduidig van vorm. Je bedenkt dat de doelgroep mensen met een klein budget zijn maar dat kunnen mensen met een hoog inkomen zijn of juist niet.

Immie voelde zich op een onprettige manier aangesproken en schreef op haar blog een reactie. Die heeft ze helaas later verwijderd maar de essentie was-  als ik haar goed begrijp - dat ze zich wat gestigmatiseerd voelde, in een hoek gezet: het zij tegenover wij gevoel. Ze sprak over goedbedoelde betutteling van mensen die zich wel eens even met uitkeringstrekkers zullen gaan bemoeien en het kwam er op neer dat zij dat niet nodig had.

Naast het feit dat ik zelf ook een uitkeringstrekker ben, bewijst dit maar weer dat je niet kunt zeggen dat iemand die van een uitkering leeft arm is en iemand die een hoog inkomen heeft, rijk is. Uiteindelijk gaat het erom of je kunt rondkomen van dat wat binnenkomt. Of je in staat bent je eisen aan te passen aan je inkomen. Maar ook wat er op je pad komt, bepaalt of je aan het eind van de maand rood komt te staan of niet. Ben je ziek, maak je hoge kosten voor je kind, word je kat ziek? En woon je in een duur huis dat jij uitstekend kunt betalen? Na ontslag lukt dat misschien niet meer en je huis is niet 1-2-3 verkocht. Voor je het weet zit je in een heel vervelende situatie.

Wat we zien is niet altijd wat er is. Juist daarom vind ik het goed dat een blad als Gelukkig mensen laat zien hoe je in uiteenlopende situaties toch grip kunt houden. Net als dat ik dit met mijn blog probeer te doen.

woensdag 28 maart 2012

Recensie: nr.2 Tijdschrift Gelukkig

Begin vorig jaar startte Henderina Woudstra het tijdschrift Gelukkig. Leven en genieten met een klein budget. Het tijdschrift is bedoeld voor mensen die elk dubbeltje moeten omdraaien, om wat voor reden dan ook. Door middel van tips, ervaringsverhalen, bespaaradviezen wil het mensen een steun in de rug geven. Een tijdschrift beginnen in deze slechte economische tijden is een dapper initiatief. Of misschien getuigt het juist wel van gezond verstand, want steeds meer mensen zitten in geldnood. Ik schreef al eerder over Gelukkig omdat ik het idee sympathiek vind en denk dat er zeker een doelgroep voor is. Ook al is het juist voor die doelgroep misschien niet eenvoudig om een abonnement te nemen.

Al bladerend door Gelukkig valt meteen op dat het hier echt over besparen gaat. En dan niet zoals het overbekende Genoeg, dat steeds meer de kant is opgegaan van een lifestyle tijdschrift. Genoeg richt zich steeds meer op het gedachtegoed achter zuinig leven. Gelukkig benadert het anders: in heldere bewoordingen wordt uitgelegd hoe je, ook als je inkomen op een minimum ligt, toch goed kan rondkomen. Dat kan door creatief te zijn, vooruit te denken, je te informeren over geldzaken, door te weten waar je recht op hebt (subsidies), door te weten waar je moet zijn als je hulp nodig hebt (juridisch loket). Alles wordt stap voor stap uitgelegd met als doel de lezer zelf zijn zaakjes op orde te laten brengen.

Als ik door nr. 1 en nr. 2 van dit jaar blader, dan valt me op dat de vormgeving is aangepast. Het lettertype is kleiner geworden en er staat beduidend meer in. Het is letterlijk gegroeid. Ook inhoudelijk is het gegroeid. Nog meer tips dan voorheen bijvoorbeeld héél praktisch huishoudelijk (vriezer koken, tips voor de was, ) maar ook met uitleg over hoe je je geldzaken op orde brengt, wat je moet doen als je gaat solliciteren maar je geen geld hebt om een nette garderobe te kopen (dress for succes) of wat bijvoorbeeld de gevolgen zijn van een echtscheiding of wat een schuldhulpmaatje voor je kan betekenen.

Het geheim van besparen komt ook aan bod. Ik las de meest heldere eenvoudige en duidelijke bespaarregel ooit, die in alle situaties toepasbaar is. Als je in de verleiding komt om iets te kopen vraag dan 2 dingen aan jezelf:
  • Heb ik het nodig?
  • Of is het een wens?
Dit is voor iedereen duidelijk in welke financiële situatie ook. Het helpt als je het tijdelijk iets zuiniger aan moet doen, maar ook als je door de bomen het bos niet meer ziet en al je geldzaken moet reorganiseren.

Zou Gelukkig iets voor jou zijn? Het tijdschrift mikt op mensen die - zoals ik in een eerdere recensie schreef- 'door omstandigheden op bijstandsniveau terecht zijn gekomen en die kwetsbaar zijn doordat ze niet altijd over de middelen beschikken om zich makkelijk weer omhoog te werken naar een situatie met meer inkomen." Tegelijkertijd staat het vol met praktische tips die handig zijn voor iedereen die moet bezuinigen, om wat voor reden ook. Ik leef zeker niet op bijstandsniveau maar haal er wel inspiratie uit.

Wat is bijstandsniveau? Het gemiddelde besteedbare inkomen in Nederland is al 3 jaar achter elkaar € 32.500 per jaar. Dat is netto € 1670 per maand (bron: www.gemiddeld-inkomen.nl). Als je op bijstandsniveau moet leven, betekent dat bijvoorbeeld dat je als gezin € 1336 te besteden hebt per maand. Volgens de hoofdredacteur van Gelukkig leeft een kwart van de Nederlanders van minder dan €1400 per maand (bron: Henderina Woudstra, april 2011).

Met het eind van de crisis nog niet in zicht, zal de financiële situatie van veel mensen alleen nog maar verslechteren. Gisteren zocht ik op wat mijn huis dat we in 2008 kochten, nu waard is. De waarde is 7% gedaald. Ik werd vrijwel meteen ziek nadat we het kochten. Ik heb nu een WIA-uitkering en mijn inkomen is dus met 30% gedaald. Ik betaal echter wel fors aan medicijnen en behandeling. Wij hebben dus meer kosten en minder inkomsten. Toch redden we financieel omdat we op tijd zijn gaan bezuinigen en een buffer konden sparen voor tegenslag. Maar niet iedereen ziet op tijd de financiële pech aankomen. Het had ook anders, financieel slechter kunnen aflopen. Voor je het weet zit je in de schuldsanering omdat je met wat pech je baan kwijtraakt, je huis niet meer kunt betalen maar ook met verlies moet verkopen. In het Nederland van nu komt dit steeds vaker voor.

De doelgroep voor Gelukkig is dus alleen maar groeiend. Steeds meer mensen moeten fors bezuinigen. Gelukkig laat zien dat je eigen geldzaken regelen een goed gevoel oplevert en dat door slim te besparen, genieten evengoed mogelijk is.

Ben jij een doorgewinterde bespaarder en zou jij het leuk vinden een bijdrage te leveren aan Gelukkig? Heb je tips of bespaarverhalen die je wilt delen? Stuur dat naar: redactie@kleinbudget.nl. Zoals de hoofredacteur Henderina Woudstra mij schreef: 'Misschien is een bepaalde tip voor een ervaren bespaarder gesneden koek, maar helemaal nieuw voor iemand die pas begint."

Ben je nieuwsgierig geworden naar het tijdschrift? Gelukkig verschijnt 6 keer per jaar en kost €15. Het abonnement loopt automatisch af en er wordt je netjes gevraagd of je opnieuw een abonnement voor een jaar wil. Het tijdschrift is helaas niet te koop in de winkel. Heb je interesse? Misschien is het een leuk cadeau-idee, vraag aan iemand om het abonnement aan jou cadeau te doen. Of spaar er voor net zoals mijn zoon doet met zijn Donald Duck Extra abonnement: hij stopt € 0,50 in een potje elke week. Want dat probeert het tijdschrift ook duidelijk te maken. Leuke dingen zijn heus nog mogelijk. Leven van een klein budget is niet het einde van de wereld, het is alleen een andere wereld die maakt dat je wat meer vooruit moet kijken en die je doet nadenken over wat je echt wil met de ruimte die je hebt, ook al is die heel klein.

Kijk voor meer informatie op:www.kleinbudget.nl.

P.S. Vandaag op Wel en Wee: Lopen

maandag 26 maart 2012

Zomerse uitgaven

Zus kwam vorige week met een grote zak met kleding van Neef, die in leeftijd 6 jaar voorloopt op Zoon. Prachtige broeken, shirts en sweaters die dus nu allemaal een paar jaar in de kast mogen liggen wachten op het moment dat alles past. Bij één kledingstuk kon Zoon zich niet inhouden. Een tshirt dat op geluid reageert. Op de maat van muziek verschijnen er kleuren en motieven, met een aan en uit-knop (gelukkig maar). Een discoshirt dus, waarvan Neef niet wist wanneer hij het aan moest trekken en waarvan Zoon niet weet wanneer hij het weer uit wil trekken. Hij deed het aan en het was net een jurk, maar het shirt moest toch aan. Dus alles in de broek gepropt en naar school gegaan alwaar hij triomfeerde en veel aandacht kreeg. Dank je wel Neef!

Omdat die zak met veel te grote kleding natuurlijk ergens moest blijven hebben we dit weekend de kledingkast van Zoon uitgemest. Alles wat te klein was in een zak gestopt voor T. het 4-jarige mannetje van vriendin I, en wat te klein en kapot was, weggedaan. Evengoed bleef er een grote stapel over die uitermate geschikt is voor de komende zomer. Eigenlijk moet er alleen nog één korte broek komen en sandalen en slippers, in verband met ontplofte voeten. Wij kopen momenteel zeker 4 keer per jaar andere schoenen voor  meneer en inmiddels past hij mijn schoenen (maat 39). Dat doe me wel wat....

Weinig kleding-uitgaven voor Zoon dus. En voor mezelf ook niet. Eerder deze week mestte ik mijn eigen kast uit om de winter- en zomerkleding te wisselen en ik heb niets nodig. Dat valt weer mee.

De enige uitgaven die we wel verwachten deze zomer hebben te maken met de tuin. Niet alles heeft de strenge vorst overleefd en er zijn 2 bamboeplanten gaan hemelen. Daar moet wel wat voor terugkomen want zonder planten op die plek hebben we veel inkijk zo vanuit het park in onze tuin en dat vind ik niet prettig. Dus voor ons een 'noodzakelijke' uitgave maar op de schaal van wereldpolitiek en hongerende kindjes natuurlijk  totaal niet relevant.Maar zo lang er geen duidelijkheid komt uit het Catshuis, gaan wij hier gewoon verder met onze 'gezond verstand financiële huishouding':
wij geven het alleen uit als het geld er is en de uitgave nodig is.

Als we ons hier 95 % van de tijd aan weten te houden, dan kunnen we het ons die ene keer dát het geld in onze portemonnee brandt, veroorloven om eens uit de band te springen.


P.S.  Zoals je misschien weet als je regelmatig meeleest hier, heb ik ME. Wil je weten wat dit voor praktische gevolgen heeft in het dagelijkse leven, lees dan vandaag op Wel en Wee: Boodschappen doen

Op Spaarcentje kookt: Een drinkbaar vitaminebommetje

zondag 25 maart 2012

Geld moet rollen

Normaal vind ik dat niet, maar vandaag wel: geld moet rollen. Het heeft er natuurlijk niets mee te maken dat ik me uitzonderlijk gammel voel door die rot klok die zo nodig een uur moest opschuiven. Ik  heb zin om ergens te lunchen. Niet nadenken maar gewoon het lekkerste bestellen wat er op de kaart staat terwijl de zon stralend schijnt. Maar dat doen we niet want ik ben toch te gammel om überhaupt ergens naar toe te gaan. En Schatje vertelde me net dat we helemaal geen geld hebben om ergens te gaan lunchen. Damn! Dan maar in de tuin zitten. Het valt niet mee vandaag....

Soms brandt het geld in je portemonnee omdat je voelt dat de wereld tegen je is, ook al schijnt de zon. De beste tactiek in dat geval is bij een ander je portemonnee inleveren, met de instructie deze goed te verstoppen op een plek waar jij niet aan denkt.

Het waait vanzelf wel weer over zo'n bui. Tot het zover is gaan we maar van de zon genieten, wel gedwongen hè, niet omdat dat nou zo fijn is....

P.S. Vandaag op Wel en Wee: Verloren tijd
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...